fenytoina
Fenytoina (Phenytoin) to pochodna hydantoiny, klasyfikowana jako lek przeciwpadaczkowy o szerokim spektrum działania. Pierwotnie została wprowadzona do terapii w latach 30. XX wieku i do dziś pozostaje ważnym elementem farmakoterapii padaczki, szczególnie w napadach toniczno-klonicznych i częściowo złożonych.
Mechanizm działania fenytoiny opiera się głównie na blokowaniu napięciozależnych kanałów sodowych w neuronach, co hamuje powstawanie i szerzenie się potencjałów czynnościowych. Lek wykazuje właściwości stabilizujące błony komórkowe i zapobiega nadmiernym wyładowaniom elektrycznym w mózgu. Charakterystyczną cechą fenytoiny jest nieliniowa farmakokinetyka – przy wzroście dawki dochodzi do nasycenia enzymów metabolizujących, co może powodować nieproporcjonalny wzrost stężenia leku w surowicy.
W praktyce klinicznej fenytoina stosowana jest w leczeniu padaczki, zapobieganiu i przerywaniu stanu padaczkowego oraz profilaktyce napadów drgawkowych po zabiegach neurochirurgicznych. Dawniej stosowano ją również w leczeniu zaburzeń rytmu serca, jednak obecnie zastąpiono ją nowszymi preparatami. Terapeutyczne stężenie leku w surowicy wynosi 10-20 µg/ml, a monitoring stężenia jest istotnym elementem prowadzenia terapii.
Wśród działań niepożądanych fenytoiny wymienia się objawy neurologiczne (oczopląs, ataksja, zaburzenia mowy), skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona, hirsutyzm), przerost dziąseł oraz zaburzenia hematologiczne. Lek wykazuje liczne interakcje farmakologiczne poprzez indukcję enzymów wątrobowych. Podczas długotrwałego stosowania może powodować osteoporozę i zaburzenia metabolizmu witaminy D.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Aricept 10 mg
Donepezyl chlorowodorek, stosowany w terapii choroby Alzheimera, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy cytochromu P450 3A4 i 2D6. Inhibitory tych enzymów, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna (CYP3A4) oraz chinidyna i fluoksetyna (CYP2D6), mogą zwiększać stężenie donepezylu w osoczu nawet o około 30%, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i wymaga monitorowania oraz ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory enzymów, takie jak ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina oraz alkohol, obniżają stężenie donepezylu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną. Warto podkreślić, że nie obserwuje się istotnych interakcji z teofiliną, warfaryną, cymetydyną i digoksyną, co ułatwia stosowanie wielolekowe bez konieczności modyfikacji dawkowania.
agonista cholinergiczny, amiodaron, amitryptylina, antybiotyk makrolidowy, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chinidyna, choroba Alzheimera, choroba wrzodowa, citalopram, cymetydyna, cytochrom P450, digoksyna, donepezyl chlorowodorek, działanie antycholinergiczne, erytromycyna, escitalopram, fenytoina, fluoksetyna, inhibitor acetylocholinesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym 2D6, izoenzym 3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lewofloksacyna, moksyfloksacyna, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, pochodna fenotiazyny, POChP, ryfampicyna, sertindol, sotalol, stabilizator nastroju, sukcynylocholina, teofilina, torsade de pointes, układ cholinergiczny, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zyprazydon - Leksykon leków
Interakcje leku – Sildenafil Sandoz 100 mg
Syldenafil jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, ketokonazol i itrakonazol, znacząco zwiększają stężenia syldenafilu (np. rytonawir podwaja AUC o 1000% i zwiększa Cmax o 300%), co wymaga ograniczenia dawki syldenafilu do 25 mg na 48 godzin lub całkowitego unikania kojarzenia. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, cymetydyna) również podnoszą ekspozycję na lek (AUC wzrasta o 182% i 56%), co sugeruje konieczność rozważenia zmniejszenia dawki. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan i ryfampicyna, obniżają stężenia syldenafilu (AUC zmniejsza się o 62,6% przy bozentanie), co może wymagać zwiększenia dawki. Inne leki, w tym inhibitory CYP2C9, CYP2D6, leki moczopędne, inhibitory ACE, beta-adrenolityki i antagoniści wapnia, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę syldenafilu.
amlodypina, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, antagonista wapnia, azotan, azytromycyna, bozentan, cymetydyna, cytochrom P450, doksazosyna, działanie hipotensyjne alkoholu, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wapnia, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens syldenafilu, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek blokujący neurony adrenergiczne, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek uwalniający tlenek azotu, lek zobojętniający, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl walsartan, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, szlak tlenek azotu/cGMP, tolbutamid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu - Leksykon leków
Interakcje leku – Naproxen 12 mg/g
Miejscowe stosowanie naproksenu w postaci żelu (NAPROXEN HASCO 12 mg/g) cechuje się ograniczonym wchłanianiem systemowym, co znacząco zmniejsza ryzyko interakcji farmakologicznych w porównaniu z doustną formą leku. Niemniej jednak, długotrwałe aplikacje na rozległe powierzchnie skóry mogą prowadzić do zwiększonego wchłaniania substancji czynnej, co potencjalnie skutkuje interakcjami farmakokinetycznymi i farmakodynamicznymi typowymi dla naproksenu podawanego ogólnoustrojowo. Do najważniejszych interakcji należą: zwiększone stężenie naproksenu w surowicy przy jednoczesnym stosowaniu wodorowęglanu sodowego lub probenecidu, nasilenie działania przeciwzapalnego i przeciwbólowego pod wpływem etanolu, a także ryzyko nasilenia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne interakcje z kwasem acetylosalicylowym, doustnymi antykoagulantami kumarynowymi, metotreksatem oraz lekami moczopędnymi, które mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka krwawień, toksyczności lub osłabienia efektu terapeutycznego.
antykoagulant doustny, antykoagulant kumarynowy, białko osocza, biodostępność, działanie moczopędne, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwpadaczkowe, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzapalne, eliminacja nerkowa, fenytoina, furosemid, hamowanie agregacji płytek, hydantoina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z produktem leczniczym, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, metotreksat, miejscowe stosowanie naproksenu, mielosupresja, naproksen w żelu, penetracja naproksenu, probenecid, prostaglandyna nerkowa, toksyczność metotreksatu, toksyczność nerkowa, wchłanianie systemowe substancji czynnej, wodorowęglan sodowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Nakom 250 mg + 25 mg
Produkt Nakom, zawierający 250 mg lewodopy i 25 mg karbidopy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), które są przeciwwskazane ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Leki przeciwnadciśnieniowe mogą nasilać niedociśnienie ortostatyczne, co wymaga dostosowania ich dawki na początku terapii. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą powodować nadciśnienie tętnicze i dyskinezy, a leki przeciwcholinergiczne wykazują synergistyczne działanie w redukcji drżenia, lecz mogą nasilać ruchy mimowolne i opóźniać wchłanianie lewodopy, co może wymagać korekty dawki Nakom. Antagoniści receptorów dopaminowych D2, izoniazyd, fenytoina i papaweryna mogą osłabiać działanie lewodopy, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów. Jednoczesne stosowanie selegiliny zwiększa ryzyko ciężkiej hipotonii ortostatycznej, a dieta bogatobiałkowa może zaburzać wchłanianie lewodopy. Inhibitory COMT (tolkapon, entakapon) zwiększają biodostępność lewodopy, co może wymagać dostosowania dawki Nakom.
amantadyna, antagonista receptora dopaminowego D2, chlorowodorek pirydoksyny, choroba Parkinsona, dieta bogatobiałkowa, dyskineza, działanie synergistyczne, entakapon, fenytoina, hipotonia ortostatyczna, inhibitor COMT, inhibitor monoaminooksydazy, izoniazyd, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, metoklopramid, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, papaweryna, przełom nadciśnieniowy, selegilina, siarczan żelaza, sympatykomimetyk, tetrabenazyna, tolkapon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, witamina B6, zespół Parkinsona - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Aurovitas 600 mg
Ibuprofen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne i wymagają starannego monitorowania oraz dostosowania terapii. Szczególnie istotne są interakcje z kwasem acetylosalicylowym, gdzie ibuprofen może hamować jego działanie przeciwpłytkowe, co może osłabiać kardioprotekcję, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Jednoczesne podawanie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, znacząco zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego, dlatego takie połączenia należy bezwzględnie unikać. Ibuprofen może również nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, heparyny), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. W przypadku metotreksatu, szczególnie w dużych dawkach, ibuprofen może zmniejszać jego klirens i zwiększać toksyczność, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania oraz regularnej kontroli czynności nerek. Ponadto, ibuprofen może podnosić stężenia digoksyny, fenytoiny i litu w surowicy, co wymaga monitorowania tych leków.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-bloker, bisfosfonian, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, efekt urykozuryczny, fenytoina, flukonazol, hematotoksyczność, hemofilia, heparyna, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kaptopryl, klirens metotreksatu, klopidogrel, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek hamujący agregację płytek krwi, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepriston, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, oksypentyfilina, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pentoksyfilina, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, tyklopidyna, warfaryna, worykonazol, wydzielanie kanalikowe, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapine Orion 200 mg
Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Silni inhibitory CYP3A4, tacy jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny (dawka 25 mg), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Spożywanie soku grejpfrutowego, naturalnego inhibitora CYP3A4, również jest niewskazane. Leki indukujące enzymy wątrobowe, np. karbamazepina i fenytoina, mogą znacząco zwiększać klirens kwetiapiny (zmniejszenie ekspozycji do 13% przy karbamazepinie, wzrost klirensu o około 450% przy fenytoinie), co może wymagać dostosowania dawki. Interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego, a z lekami antycholinergicznymi – nasilają działania niepożądane związane z blokadą receptorów muskarynowych.
arytmia, ciśnienie tętnicze krwi, cymetydyna, działanie antycholinergiczne, działanie depresyjne na OUN, działanie serotoninergiczne, enzym mikrosomalny, enzym wątrobowy, farmakokinetyka litu, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klirens kwetiapiny, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, leukopenia, morfologia krwi, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, ostry zespół maniakalny, parametr farmakokinetyczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, rysperydon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ pokarmowy, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji psychomotorycznych, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie poznawcze, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Miansegen 10 mg
Mianseryna wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie mianseryny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), takimi jak moklobemid, tranylcypromina czy linezolid, co może prowadzić do zespołu serotoninowego – stanu zagrażającego życiu. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu pomiędzy terapiami. Ponadto, mianseryna nasila depresyjne działanie alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy, co skutkuje wzmożoną sedacją, zaburzeniami koordynacji i zwiększonym ryzykiem upadków, dlatego pacjenci powinni całkowicie unikać spożywania alkoholu podczas leczenia. Interakcje z induktorami CYP3A4, takimi jak fenytoina i karbamazepina, mogą obniżać stężenie mianseryny w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania.
adrenalina, antybiotyk, betanidyna, ciśnienie tętnicze krwi, częstoskurcz komorowy, efedryna, fenytoina, fluorochinolon, guanetydyna, haloperydol, hipertermia, hydralazyna, induktor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, klonidyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, kwetiapina, lek hipotensyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, linezolid, makrolid, mianseryna, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, moklobemid, monitorowanie EKG, noradrenalina, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, propranolol, sztywność mięśni, torsade de pointes, tranylcypromina, warfaryna, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Daxanlo 75 mg
Dabigatran eteksylat, substancja czynna leku Daxanlo 75 mg, jest substratem transportera P-glikoproteiny (P-gp), co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz glekaprewir/pibrentaswir, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na dabigatran (wzrost AUC i Cmax o około 2,4-2,5-krotnie), co wiąże się z wysokim ryzykiem krwawienia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory o umiarkowanym działaniu, np. amiodaron (wzrost AUC o 1,6x i Cmax o 1,5x), chinidyna, klarytromycyna czy tikagrelor, również zwiększają stężenia dabigatranu, wymagając ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawki. Werapamil wykazuje zmienny wpływ na farmakokinetykę dabigatranu w zależności od postaci i czasu podania, z maksymalnym wzrostem AUC do 2,5-krotnego po pierwszej dawce natychmiastowo uwalnianej formy. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie AUC i Cmax o około 65%), ziele dziurawca, karbamazepina i fenytoina, obniżają stężenie dabigatranu, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności przeciwzakrzepowej i jest wskazaniem do unikania ich jednoczesnego stosowania.
ablacja cewnikowa, aktywność anty-FXa/FIIa, amiodaron, antagonista witaminy K, chinidyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylat, desyrudyna, digoksyna, doustny antykoagulant, dronedaron, dziurawiec, enoksaparyna, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir, hamowanie agregacji płytek, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, induktor P-gp, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, niedokrwistość, NLPZ, P-glikoproteina, pantoprazol, parametr farmakokinetyczny, pochodna heparyny, pozakonazol, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, SNRI, SSRI, takrolimus, tikagrelor, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Human Albumin Grifols 20% 200 mg/ml
Human Albumin Grifols 20% (200 g/l) nie wykazuje udokumentowanych, specyficznych interakcji farmakologicznych z innymi lekami, jednak ze względu na swoją rolę jako główne białko osocza i właściwości hiperonkotyczne, może teoretycznie wpływać na farmakokinetykę leków silnie wiążących się z białkami osocza (np. warfaryna, fenytoina, kwas walproinowy) oraz na działanie leków moczopędnych i hipotensyjnych poprzez modyfikację objętości wewnątrznaczyniowej i ciśnienia onkotycznego. Wpływ ten jest jednak oceniany jako niski do umiarkowanego, bez potwierdzonych klinicznie przypadków istotnych interakcji. Ponadto, preparat może oddziaływać na gospodarkę wodno-elektrolitową, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków modyfikujących ten układ oraz preparatów krwiopochodnych, ze względu na potencjalne efekty hemodynamiczne i reologiczne.
albumina ludzka, alkohol etylowy, białko osocza, choroba wątroby, ciśnienie onkotyczne, ciśnienie osmotyczne osocza, efekt diuretyczny, efekt hiperonkotyczny, efekt hipotensyjny, eliminacja albuminy, fenytoina, funkcja transportowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja hemodynamiczna, kwas walproinowy, lek hepatotoksyczny, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek wiążący się z białkami osocza, objętość wewnątrznaczyniowa, odwodnienie organizmu, osmolarność, preparat hiperonkotyczny, preparat krwi, produkt krwiopochodny, produkt leczniczy, substancja egzogenna, substancja endogenna, synteza albuminy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, właściwości hiperonkotyczne, właściwości reologiczne krwi - Leksykon leków
Interakcje leku – Ketokonazol 200 mg
Ketokonazol jest silnym inhibitorem enzymów cytochromu P450, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza z lekami metabolizowanymi przez ten układ enzymatyczny. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z lekami przeciwhistaminowymi (astemizol, terfenadyna, mizolastyna), prokinetykami (cyzapryd), lekami przeciwarytmicznymi (chinidyna, pimozyd) oraz benzodiazepinami (midazolam, triazolam, alprazolam), które mogą powodować wzrost stężenia tych leków w osoczu i zwiększać ryzyko arytmii komorowych, w tym torsade de pointes. Ponadto ketokonazol zwiększa stężenia cyklosporyny, statyn (symwastatyna, lowastatyna), warfaryny oraz fenytoiny, co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawek. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami proteazy HIV, lekami onkologicznymi, antagonistami kanału wapniowego, digoksyną, buspironem, alfentanylem i syldenafilem wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności lub działań niepożądanych.
antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora H2, arytmia komorowa, benzodiazepina, bezkwaśność, cytochrom P450, czas protrombinowy, działanie hepatotoksyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie przeciwpadaczkowe, fenytoina, indukcja enzymatyczna, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, izoniazyd, ketokonazol, lek immunosupresyjny, lek onkologiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, pochodna dihydropirydyny, pochodna imidazolu, prokinetyk przewodu pokarmowego, rabdomioliza, ryfampicyna, statyna, torsade de pointes - Leksykon leków
Interakcje leku – Karnidin 20 mg
Lerkanidypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują dramatyczne zwiększenie ekspozycji na lek (15-krotne zwiększenie AUC i 8-krotne Cmax S-lerkanidypiny), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Podobnie, cyklosporyna indukuje dwukierunkową interakcję, zwiększając stężenie lerkanidypiny trzykrotnie oraz AUC cyklosporyny o 21%, co również wyklucza ich kojarzone podawanie. Grejpfruty i sok grejpfrutowy hamują metabolizm jelitowy lerkanidypiny, zwiększając jej biodostępność i potencjalnie nasilając działanie hipotensyjne, dlatego ich spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii. Induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) mogą obniżać skuteczność leku przez przyspieszenie metabolizmu, co wymaga częstszego monitorowania ciśnienia tętniczego. Spożycie alkoholu jest niezalecane ze względu na synergistyczne działanie rozszerzające naczynia i ryzyko nadmiernej hipotensji.
alfa-adrenolityk, amiodaron, astemizol, beta-adrenolityk, beta-metylodigoksyna, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, digoksyna, dysfagia, działanie hipotensyjne, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, rozszerzenie naczyń, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, stężenie lerkanidypiny, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprom Ultramax 600 mg
Ibuprofen, substancja czynna Ibuprom Ultramax 600 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu ważności klinicznej. Należy bezwzględnie unikać jednoczesnego stosowania z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, ze względu na wysokie ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może zwiększać stężenie digoksyny, fenytoiny, litu oraz metotreksatu (w przypadku podania w ciągu 24 godzin), co wymaga monitorowania ich poziomów w surowicy. Ponadto, lek może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE, beta-adrenolityków, antagonistów angiotensyny II oraz diuretyków oszczędzających potas, zwiększając ryzyko pogorszenia funkcji nerek i hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami nerek, odwodnionych i osób starszych. W przypadku stosowania z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), przeciwpłytkowymi, SSRI oraz pochodnymi tienopirydyn (np. klopidogrel) obserwuje się zwiększone ryzyko krwawień, co wymaga ścisłego monitorowania.
Ibuprofen wchodzi również w interakcje z lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus), zwiększając ryzyko nefrotoksyczności, oraz z antybiotykami chinolonowymi i aminoglikozydami, podnosząc ryzyko drgawek i zmniejszając wydalanie aminoglikozydów. Inhibitory CYP2C9, takie jak worykonazol i flukonazol, mogą zwiększać stężenie ibuprofenu w osoczu o 80-100%, co może wymagać redukcji dawki. Stosowanie ibuprofenu z preparatami ziołowymi (Miłorząb japoński, Wiązówka błotna) oraz alkoholem zwiększa ryzyko krwawień i działań niepożądanych ze strony OUN i przewodu pokarmowego. Nie zaleca się stosowania ibuprofenu w okresie 8-12 dni po podaniu mifeprystonu ze względu na osłabienie jego działania. W praktyce klinicznej konieczne jest indywidualne podejście do terapii, uwzględniające potencjalne interakcje, monitorowanie parametrów biochemicznych oraz unikanie niebezpiecznych kojarzeń lekowych.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk z grupy chinolonów, baklofen, biodostępność, bisfosfonian, cholestyramina, cyklooksygenaza-2, cyklosporyna, dezipramina, diuretyk oszczędzający potas, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lewofloksacyna, lit, metotreksat, mifepryston, miłorząb japoński, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ofloksacyna, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, pochodna tienopirydyny, probenecyd, przęśl chińska, rytonawir, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sulfinpyrazon, takrolimus, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wiązówka błotna, worykonazol, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Klarytromycyna – Interakcje
Klarytromycyna, jako silny inhibitor izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami metabolizowanymi przez ten enzym. Przeciwwskazane jest łączenie jej z lekami takimi jak cyzapryd, pimozyd, astemizol, terfenadyna, domperydon, alkaloidy sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina), midazolam doustny (500 mg dwa razy na dobę powoduje 7-krotne zwiększenie AUC midazolamu), statyny metabolizowane przez CYP3A4 (lowastatyna, symwastatyna – ryzyko rabdomiolizy), lomitapid, tikagrelol, iwabradyna i ranolazyna. Klarytromycyna zwiększa stężenia leków takich jak omeprazol (Cmax +30%, AUC0-24 +89%, t1/2 +34%), inhibitory PDE5 (syldenafil, tadalafil, wardenafil), digoksyna (wymaga monitorowania stężenia), kolchicyna (ryzyko toksyczności), a także leków przeciwarytmicznych (ryzyko torsade de pointes) i przeciwcukrzycowych (nateglinid, repaglinid – ryzyko hipoglikemii). Współpodawanie z lekami indukującymi CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina) może obniżać stężenie klarytromycyny, zmniejszając jej skuteczność. Wzajemne interakcje obserwuje się także z atazanawirem, antagonistami wapnia (werapamil, amlodypina, diltiazem) oraz itrakonazolem i sakwinawirem, co wymaga ostrożności i monitorowania działań niepożądanych.
alkaloid sporyszu, amlodypina, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, apiksaban, astemizol, atazanawir, bradyarytmia, chlorochina, cytochrom P450, częstoskurcz komorowy, dabigatran, digoksyna, diltiazem, domperydon, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, dyzopiramid, edoksaban, enzym CYP3A4, fenytoina, glikoproteina p, hipoglikemia, hydroksychlorochina, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, kolchicyna, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, midazolam, migotanie komór, miopatia, niedociśnienie, odstęp QT, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, rabdomioliza, rywaroksaban, sakwinawir, statyna, teofilina, terfenadyna, torsade de pointes, triazolbenzodiazepina, walproinian, werapamil, zaburzenie świadomości, zatrucie alkaloidami, zatrucie digoksyną, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Letrozole Accord 2,5 mg
Letrozol, metabolizowany częściowo przez enzymy CYP2A6 i CYP3A4 układu cytochromu P450, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają znaczenie kliniczne. Cymetydyna, słaby inhibitor CYP450, nie wpływa znacząco na stężenie letrozolu, natomiast silne inhibitory CYP450 mogą potencjalnie zwiększać jego stężenie, choć brak jest dokładnych danych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania letrozolu z tamoksyfenem, innymi lekami antyestrogenowymi oraz preparatami zawierającymi estrogeny, ze względu na znaczące zmniejszenie stężenia letrozolu w osoczu i osłabienie jego działania farmakologicznego. Letrozol hamuje również izoenzymy CYP2A6 i w umiarkowanym stopniu CYP2C19, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez te enzymy, takich jak fenytoina i klopidogrel, ze względu na ryzyko toksyczności lub zmniejszenia skuteczności terapii.
CYP2A6, CYP2C19, CYP3A4, działanie przeciwpłytkowe, estrogeny, farmakokinetyka leku, fenytoina, indeks terapeutyczny, inhibitory CYP450, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP2A6, klopidogrel, lek antyestrogenowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, letrozol, nowotwór piersi, prolek, receptor estrogenowy, stężenie leku w osoczu, stężenie leku w surowicy, tamoksyfen