zapalenie wątroby
Zapalenie wątroby (hepatitis) to stan zapalny tkanki wątrobowej, który może być wywołany przez czynniki infekcyjne, toksyczne, autoimmunologiczne lub metaboliczne. Najczęstszymi przyczynami są wirusy hepatotropowe (HAV, HBV, HCV, HDV, HEV), ale zapalenie może być również spowodowane przez alkohol, leki, toksyny, choroby autoimmunologiczne czy zaburzenia metaboliczne.
Objawy zapalenia wątroby mogą obejmować zmęczenie, żółtaczkę, ból brzucha (szczególnie w prawym podżebrzu), nudności, wymioty, utratę apetytu, ciemny mocz i jasny stolec. Wiele przypadków przebiega jednak bezobjawowo lub skąpoobjawowo, co utrudnia wczesną diagnostykę i może prowadzić do przewlekłego zapalenia wątroby.
Diagnostyka zapalenia wątroby obejmuje badania biochemiczne (AlAT, AspAT, GGTP, fosfataza alkaliczna, bilirubina), serologiczne (markery wirusowe), obrazowe (USG, tomografia komputerowa) oraz w wybranych przypadkach biopsję wątroby. Leczenie zależy od etiologii – może obejmować leczenie przeciwwirusowe, immunosupresyjne, odstawienie czynnika uszkadzającego lub leczenie objawowe.
Przewlekłe zapalenie wątroby, nieleczone lub oporne na terapię, może prowadzić do włóknienia, marskości wątroby i raka wątrobowokomórkowego (HCC). Profilaktyka obejmuje szczepienia (przeciwko HAV i HBV), unikanie ryzykownych zachowań, odpowiedzialną konsumpcję alkoholu oraz monitorowanie funkcji wątroby u pacjentów przyjmujących hepatotoksyczne leki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketokaps Max 50 mg
Ketokaps Max, zawierający 50 mg ketoprofenu w kapsułkach miękkich, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić przy ocenie korzyści i ryzyka terapii. Najczęstsze i potencjalnie najpoważniejsze powikłania dotyczą układu pokarmowego, w tym niestrawność, nudności, ból brzucha, wymioty oraz poważniejsze zdarzenia, takie jak owrzodzenia, perforacje i krwawienia, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Ketoprofen może również wywoływać reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, oraz zaburzenia czynności nerek i wątroby, takie jak zapalenie wątroby i ostra niewydolność nerek. Ponadto stosowanie ketoprofenu, zwłaszcza w dużych dawkach i przez dłuższy czas, zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, a także może prowadzić do niewydolności serca i migotania przedsionków.
agranulocytoza, aminotransferaza, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, dysfagia, jałowe zapalenie opon mózgowych, ketoprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie żołądka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lisinoratio 10 10 mg
Produkt leczniczy Lisinoratio (lizynopryl), będący inhibitorem ACE, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do najczęstszych należą zawroty i bóle głowy (≥1/10), kaszel oraz objawy ortostatyczne, w tym niedociśnienie. Rzadziej obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu (≥1/10000 do <1/1000), a bardzo rzadko poważne powikłania, w tym zahamowanie czynności szpiku, niedokrwistości hemolityczne, małopłytkowość, leukopenię, neutropenię i agranulocytozę (<1/10000). W zakresie układu sercowo-naczyniowego zgłaszano incydenty zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu (≥1/1000 do <1/100), prawdopodobnie wtórne do nadmiernego obniżenia ciśnienia u pacjentów wysokiego ryzyka. Częstość występowania innych działań, takich jak hipoglikemia, dna, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, czy ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), jest nieznana lub bardzo rzadka. W badaniach laboratoryjnych obserwowano m.in. hiperkaliemię, podwyższenie enzymów wątrobowych oraz zaburzenia elektrolitowe.
agranulocytoza, bezmocz, dezorientacja, dławica piersiowa, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, kołatanie serca, leukopenia, lizynopryl, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, pokrzywka, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, układ krwiotwórczy, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zespół autoimmunologiczny, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sobycor 5 mg
Bisoprololu fumaran, substancja czynna leku Sobycor, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia psychiczne, takie jak zaburzenia snu, depresja, koszmary senne i omamy, występujące u ≥10% pacjentów. Często (≥1/100 do <1/10) pojawiają się zawroty głowy, ból głowy i omdlenia, prawdopodobnie związane ze spadkiem ciśnienia tętniczego. Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) notuje się zmniejszone wydzielanie łez i zapalenie spojówek. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) mogą wystąpić bradykardia (<60 uderzeń/min), nasilenie niewydolności serca, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, niedociśnienie ortostatyczne, skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą lub POChP, reakcje nadwrażliwości, łysienie, osłabienie mięśni, zaburzenia erekcji oraz podwyższenie enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT) i trójglicerydów. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość zaostrzenia łuszczycy lub pojawienia się wysypki łuszczycopodobnej.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astenia, astma oskrzelowa, biegunka, bisoprololu fumaran, ból głowy, bradykardia, depresja, enzymy wątrobowe, koszmary senne, kurcze mięśni, łuszczyca, łysienie, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba dróg oddechowych, omamy, omdlenie, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, trójglicerydy, wymioty, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenia erekcji, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenia słuchu, zaburzenia snu, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zmniejszone wydzielanie łez - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kidofen Duo (100 mg + 125 mg)/5 ml
Produkt leczniczy Kidofen Duo w postaci zawiesiny doustnej zawiera ibuprofen (100 mg/5 ml) oraz paracetamol (125 mg/5 ml). Profil działań niepożądanych obejmuje zarówno reakcje związane z ibuprofenem, jak i paracetamolem, sklasyfikowane według układów narządowych i częstości występowania. Ibuprofen najczęściej wywołuje działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (dyspepsja, bóle brzucha, nudności, biegunka, zaparcia, krwawienia, wrzody), a także rzadkie, ale ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka). Paracetamol, mimo korzystnego profilu bezpieczeństwa, może powodować bardzo rzadkie zaburzenia czynności wątroby, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu lub przedawkowaniu. Wśród działań niepożądanych odnotowano także zaburzenia hematologiczne (anemia, leukopenia, małopłytkowość), reakcje nadwrażliwości, zaburzenia nerek (w tym śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy) oraz objawy ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zawroty, bezsenność).
agranulocytoza, anemia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ból brzucha, choroba Crohna, dyspepsja, ibuprofen i paracetamol, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abiraterone STADA 250 mg
Abirateron, stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego, charakteryzuje się specyficznym profilem bezpieczeństwa, w którym najczęściej występują obrzęk obwodowy (23%), hipokaliemia (18%), nadciśnienie tętnicze (22%) oraz infekcje dróg moczowych (>10%). Poważne działania niepożądane stopnia 3. i 4. obejmują hipokaliemię (6%), nadciśnienie (7%) i hepatotoksyczność (6-8,4%), manifestującą się podwyższonymi wartościami aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz bilirubiny. Mechanizm działania leku wiąże się z efektem mineralokortykosteroidowym, co wymaga monitorowania elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Jednoczesne stosowanie kortykosteroidów redukuje częstość i nasilenie tych działań niepożądanych. W badaniach klinicznych wykluczono pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem, istotnymi chorobami serca, ciężką niewydolnością serca (klasy III-IV wg NYHA) oraz znaczącymi odchyleniami parametrów wątrobowych (AlAT, AspAT ≥2,5x GGN, bilirubina >1,5x GGN).
aminotransferazy, arytmia, biegunka, bilirubina całkowita, częstoskurcz, dławica piersiowa, dusznica bolesna, dysfunkcja lewej komory, efekt mineralokortykosteroidowy, frakcja wyrzutowa, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, infekcja dróg moczowych, kortykosteroid, krwiomocz, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niestrawność, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk obwodowy, osteoporoza, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przewlekła choroba wątroby, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, sepsa, tachykardia, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowe, złamania - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Alikval Duo
Alikval Duo, zawierający wildagliptynę i metforminę, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów z ostrym pogorszeniem czynności nerek, chorobami układu krążenia, oddechowego lub posocznicą. Metformina jest przeciwwskazana przy GFR <30 ml/min oraz powinna być tymczasowo odstawiona w stanach odwodnienia, przed i po podaniu jodowych środków kontrastowych (przez co najmniej 48 godzin). Monitorowanie czynności nerek jest kluczowe, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych (NLPZ, leki moczopędne, przeciwnadciśnieniowe). Pacjentów należy edukować o objawach kwasicy mleczanowej (pH <7,35, mleczany >5 mmol/l) i konieczności natychmiastowego przerwania terapii w przypadku ich wystąpienia. Ponadto, metformina musi być odstawiona przed zabiegami chirurgicznymi ze znieczuleniem ogólnym, podpajęczynówkowym lub zewnątrzoponowym, a wznowienie leczenia możliwe jest po 48 godzinach i potwierdzeniu stabilnej czynności nerek.
aminotransferazy wątrobowe, cukrzyca typu 1, hipoglikemia, jodowe środki kontrastowe, ketoza, kwasica mleczanowa, nadmierne spożycie alkoholu, nefropatia kontrastowa, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, objawy kwasicy mleczanowej, ostre zapalenie trzustki, pochodne sulfonylomocznika, powikłania skórne cukrzycy, próby wątrobowe, wildagliptyna metformina, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zapalenie wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, źle kontrolowana cukrzyca, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Imipenem – Działania niepożądane
Imipenem, antybiotyk z grupy karbapenemów, stosowany dożylnie z cylastatyną w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania. W badaniach klinicznych na 1723 pacjentach najczęściej obserwowano nudności (2,0%), biegunkę (1,8%), wymioty (1,5%), wysypkę (0,9%) oraz zapalenie żył (3,1%). Częstość występowania innych działań niepożądanych obejmuje eozynofilię (często), pancytopenię, neutropenię, leukopenię, trombocytopenię (niezbyt często), a także rzadkie przypadki agranulocytozy i niedokrwistości hemolitycznej. Neurotoksyczność manifestuje się drgawkami (0,4%), encefalopatią, parestezjami i miokloniami, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami neurologicznymi. Wśród poważnych powikłań wymienia się reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne (TEN, zespół Stevensa-Johnsona), piorunujące zapalenie wątroby oraz ostra niewydolność nerek, co podkreśla konieczność intensywnej obserwacji klinicznej i laboratoryjnej podczas terapii.
agranulocytoza, aminotransferazy, azotemia przednerkowa, bezmocz, biegunka, Clostridioides difficile, czas protrombinowy, drgawki, duszność, dyskineza, działania niepożądane, encefalopatia, eozynofilia, fosfataza zasadowa, granulocytopenia, hiperwentylacja, imipenem z cylastatyną, kandydoza, karbapenemy, krwotoczne zapalenie okrężnicy, leukopenia, megacolon toxicum, miastenia, mioklonie, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezje, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, skąpomocz, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, zahamowanie szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzin
Olanzapina wymaga ścisłego monitorowania klinicznego ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zwiększonej śmiertelności u pacjentów w podeszłym wieku (średnia wieku 78 lat), gdzie odnotowano dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie częstsze zdarzenia naczyniowo-mózgowe (1,3% vs 0,4%). Szczególnie niezalecane jest stosowanie u pacjentów z psychozą związaną z otępieniem oraz u chorych z chorobą Parkinsona, gdzie obserwowano nasilenie parkinsonizmu i omamów. Dawkowanie w badaniach u pacjentów z chorobą Parkinsona rozpoczynano od 2,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 15 mg/dobę. Należy zwracać uwagę na ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN) oraz hiperglikemii, w tym kwasicy ketonowej i śpiączki, co wymaga monitorowania glikemii przed leczeniem, po 12 tygodniach oraz corocznie, a także regularnej kontroli masy ciała i lipidów.
agonista dopaminy, aminotransferazy wątrobowe, choroba Parkinsona, dysfagia, działanie antycholinergiczne, fosfokinaza kreatyninowa, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipotonia ortostatyczna, kwasica ketonowa, lipidy, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedrożność porażenna jelit, odstęp QT, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, późne dyskinezy, przemijający napad niedokrwienny, przerost gruczołu krokowego, psychoza, rabdomioliza, walproinian, zakrzep z zatorami, zapalenie wątroby, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Donepezil Bluefish 5 mg
Donepezil Bluefish, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg w formie tabletek powlekanych, jest stosowany w terapii choroby Alzheimera. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje działania niepożądane najczęściej ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty), układu nerwowego (bezsenność, zawroty głowy), mięśniowo-szkieletowego (kurcze mięśni) oraz ogólne objawy zmęczenia i bólu głowy. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia kardiologiczne, takie jak bradykardia, blok zatokowo-przedsionkowy i przedsionkowo-komorowy, które mogą manifestować się omdleniami i drgawkami, a także na zaburzenia neuropsychiatryczne (omamy, pobudzenie, agresja) oraz potencjalnie ciężkie powikłania, w tym rabdomiolizę i złośliwy zespół neuroleptyczny.
bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, blok sercowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba Alzheimera, donepezil, dysfagia, kinaza kreatynowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, kurcz mięśni, napad drgawkowy, nietrzymanie moczu, objawy pozapiramidowe, omamy, polimorficzny częstoskurcz komorowy, rabdomioliza, tabletka powlekana, torsade de pointes, wrzód żołądka, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie zatokowe, zapalenie wątroby, zawroty głowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Cytomegalowirus – Objawy
Cytomegalowirus (CMV), należący do rodziny herpeswirusów, jest powszechnym patogenem, który u większości osób z prawidłową odpornością przebiega bezobjawowo lub z łagodnymi objawami grypopodobnymi. Po pierwotnym zakażeniu wirus pozostaje w stanie latencji z możliwością reaktywacji, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością (np. po przeszczepach, z HIV/AIDS, poddawanych chemioterapii). U tych grup CMV może wywoływać ciężkie zakażenia narządowe, takie jak zapalenie siatkówki (CMV retinitis), płuc, przewodu pokarmowego, wątroby czy ośrodkowego układu nerwowego. Wrodzone zakażenie CMV, występujące u około 1 na 200 noworodków, jest szczególnie niebezpieczne, zwłaszcza przy pierwotnym zakażeniu matki w pierwszym trymestrze ciąży (ryzyko transmisji 30-40%). Objawy u noworodków mogą obejmować małogłowie, hepatosplenomegalię, małopłytkowość oraz drgawki, a długoterminowo najczęstszym powikłaniem jest utrata słuchu, która może pojawić się nawet kilka lat po urodzeniu.
ADHD, chemioterapia, cydofowir, cytomegalowirus, drgawki, foskarnet, gancyklowir, hepatosplenomegalia, herpeswirus, HIV/AIDS, hodowla wirusa, IUGR, latencja wirusa, małogłowie, małopłytkowość, mononukleoza zakaźna, mózgowe porażenie dziecięce, niedokrwistość, objawy grypopodobne, obrzęk płodu, odwarstwienie siatkówki, polineuropatia, powiększenie węzłów chłonnych, próby wątrobowe, przeciwciała anty-CMV, przeszczep narządów, spektrum autyzmu, testy serologiczne, transmisja wirusa, utrata słuchu, walgancyklowir, wodogłowie, wrodzone zakażenie CMV, zaburzenia widzenia, zapalenie jelita grubego, zapalenie mózgu, zapalenie nerek, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, żółtaczka, zwapnienia wewnątrzczaszkowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xifaxan 400 mg 400 mg
Ryfaksymina, substancja czynna leku Xifaxan 400 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z których najpoważniejsze to ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, głównie u pacjentów z chorobami wątroby (marskość, zapalenie wątroby). Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z podwójnie zaślepionych badań klinicznych oraz obserwacjach po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują wzdęcie, ból brzucha, zaparcia, biegunkę, nudności i wymioty. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z wieloma zdarzeniami o częstości nieznanej.
aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból ucha, drożdżakowe zakażenie pochwy, duszność, glikozuria, jadłowstręt, kandydoza, kołatanie serca, krwiomocz, limfocytoza, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, migrena, monocytoza, neutropenia, niedoczulica, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, plamica, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja fotowrażliwości, reakcja skórna ciężka, ryfaksymina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wielomocz, wodobrzusze, wybroczyna, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zakażenie Clostridium, zakażenie Herpes simplex, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Bluefish AB 10 mg
Atorwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje skuteczność w leczeniu hipercholesterolemii, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. W badaniach klinicznych na 16 066 pacjentach leczonych średnio 53 tygodnie, 5,2% przerwało terapię z powodu działań niepożądanych (vs. 4,0% w grupie placebo). Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu mięśniowo-szkieletowego (bóle mięśni, stawów, skurcze), z podwyższeniem kinazy kreatynowej (CK) u 2,5% pacjentów, w tym 0,4% z CK >10x górna granica normy. Podwyższenie aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, zwykle przemijające i zależne od dawki. Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują rabdomiolizę, miopatię, zapalenie wątroby, cholestazę oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaksję. Stosowanie atorwastatyny wiąże się także z ryzykiem hiperglikemii i rozwoju cukrzycy, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², nadciśnienie).
aminotransferaza, anafilaksja, anoreksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, cholestaza, cukrzyca, depresja, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, koszmar senny, krwawienie z nosa, łysienie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, nieostre widzenie, niestrawność, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, szum uszny, utrata słuchu, wzdęcie, zaburzenie seksualne, zaburzenie widzenia, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon substancji czynnych
Klofarabina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Klofarabina jest silnym lekiem przeciwnowotworowym, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem ciężkiej supresji szpiku kostnego, manifestującej się neutropenią, niedokrwistością i małopłytkowością, co może prowadzić do poważnych krwotoków, w tym śmiertelnych. Konieczne jest regularne monitorowanie pełnej morfologii krwi, czynności nerek i wątroby oraz parametrów układu oddechowego i ciśnienia krwi podczas i po 5-dniowym cyklu leczenia. W przypadku istotnego wzrostu stężenia kreatyniny, enzymów wątrobowych lub bilirubiny klofarabinę należy niezwłocznie odstawić. Pacjenci są narażeni na ryzyko ciężkich zakażeń oportunistycznych, zespołu rozpadu guza, zapalenia jelit (w tym neutropenicznego i wywołanego przez C. difficile), a także zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN), co wymaga ścisłej obserwacji i szybkiego wdrożenia odpowiedniego leczenia wspomagającego. Profilaktyka obejmuje podawanie allopurynolu i kortykosteroidów (np. hydrokortyzon 100 mg/m² od 1. do 3. dnia) oraz intensywne nawodnienie dożylne przez cały okres leczenia.
choroba żylno-okluzyjna, choroba żylno-okluzyjna wątroby, Clostridium difficile, cytopenia, czynność nerek, czynność wątroby, hepatotoksyczność, hiperurykemia, krwotok mózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwnowotworowy, macierzysta komórka krwiotwórcza, małopłytkowość, morfologia krwi, napromienianie całego ciała, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, odwodnienie, ostra białaczka, posocznica, reakcja niepożądana, supresja szpiku kostnego, terapia nerkozastępcza, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uogólniona odpowiedź zapalna, uwalnianie cytokin, zapalenie jelit, zapalenie kątnicy, zapalenie okrężnicy neutropeniczne, zapalenie wątroby, zespół przesiąkania włośniczek, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arechin 250 mg
Chlorochina fosforan, substancja czynna Arechin 250 mg, może wywoływać liczne działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, sklasyfikowane według systemu MedDRA. Szczególnie istotne są powikłania dotyczące układu sercowo-naczyniowego (kardiomiopatia, blok przedsionkowo-komorowy, wydłużenie QT), narządu wzroku (retinopatia, zmiany siatkówki, obrzęk rogówki) oraz układu krwiotwórczego (niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, trombocytopenia). Działania te mogą prowadzić do poważnych, nieodwracalnych uszkodzeń, w tym zagrażających życiu arytmii, ślepoty oraz ciężkich zaburzeń hematologicznych. Częstość występowania działań niepożądanych jest różna, od bardzo częstych (≥1/10, np. bezsenność) do bardzo rzadkich (<1/10 000), a wiele z nich ma częstość nieznaną ze względu na ograniczone dane.
agranulocytoza, blok przedsionkowo-komorowy, chlorochina fosforan, głuchota nerwowa, hamowanie szpiku kostnego, hemoliza, hipoglikemia, jadłowstręt, kardiomiopatia, leukopenia, łuszczyca, majaczenie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, neuromiopatia, neutropenia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, psychoza, reakcja anafilaktyczna, retinopatia, rumień wielopostaciowy, system MedDRA, trombocytopenia, urojenie, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie akomodacji, zaburzenie przewodnictwa serca, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Venlafaxine Teva 75 mg
Venlafaxine Teva, zawierający wenlafaksyny chlorowodorek w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się (w tym poty nocne), występujące u ponad 10% pacjentów. Nagłe odstawienie leku może wywołać objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, nudności, drżenia czy nadciśnienie tętnicze, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. U dzieci i młodzieży (6-17 lat) profil działań niepożądanych jest podobny do dorosłych, jednak z dodatkowymi ryzykami, takimi jak zmniejszenie apetytu, redukcja masy ciała, podwyższone ciśnienie krwi, zwiększone stężenie cholesterolu oraz występowanie myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych. Charakterystyczne działania niepożądane u tej grupy obejmują ból brzucha, pobudzenie, niestrawność, wybroczyny, krwawienia z nosa oraz bóle mięśni.
agranulocytoza, akatyzja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, częstomocz, depersonalizacja, drgawki, duszność, dyskineza, dystonia, eozynofilia płucna, hipertonia, hipomania, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem, kardiomiopatia stresowa, krwawienie z nosa, majaczenie, mania, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niestrawność, nietrzymanie moczu, nudności, objawy grypopodobne, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezje, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, suchość w jamie ustnej, szumy uszne, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, wybroczyny, zaburzenia erekcji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Desloratadine Sopharma 5 mg
Desloratadyna, stosowana w dawce 5 mg/dobę w leczeniu alergicznego nieżytu nosa oraz przewlekłej pokrzywki idiopatycznej, wykazuje profil bezpieczeństwa z częstością działań niepożądanych o 3% wyższą niż placebo. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to zmęczenie (1,2%), suchość błon śluzowych jamy ustnej (0,8%) oraz ból głowy (0,6%). W populacji pediatrycznej (12-17 lat) ból głowy występował u 5,9% pacjentów leczonych desloratadyną, co jest porównywalne z 6,9% w grupie placebo. Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano dodatkowe działania niepożądane u dzieci i młodzieży, takie jak wydłużenie odstępu QT, arytmia, bradykardia, nietypowe zachowanie oraz agresja, choć częstość ich występowania nie została określona.
alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, arytmia, astenia, bezsenność, biegunka, bilirubina, ból brzucha, bradykardia, depresja, desloratadyna, drgawki, duszność, enzymy wątrobowe, fotowrażliwość, halucynacje, kołatanie serca, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, suchość jamy ustnej, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół suchego oka, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Taclar 500 mg
Klarytromycyna, stosowana w dawce 500 mg (Taclar 500 mg), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla antybiotyków makrolidowych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, występującymi bardzo często (≥1/10). Inne działania niepożądane o częstości od niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) do częstości nieznanej obejmują leukopenię, neutropenię, trombocytopenię, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy), wydłużenie odstępu QT, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT), wysypkę skórną oraz zaburzenia nerek (wzrost kreatyniny i mocznika). Profil bezpieczeństwa u dzieci jest analogiczny do dorosłych, a u pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza przy dawkach 1000 mg/dobę, obserwuje się zwiększone ryzyko nieprawidłowości laboratoryjnych, w tym podwyższenia AspAT i AlAT (2-3%), leukopenii, trombocytopenii oraz wzrostu azotu mocznikowego.
AIDS, AlAT, anoreksja, antybiotyk makrolidowy, AspAT, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, duszność, działanie niepożądane, klarytromycyna, kołatanie serca, leukopenia, nadmierne pocenie, nadwrażliwość, neutropenia, niestrawność, nudności, reakcja anafilaktyczna, stężenie azotu mocznikowego, świąd, sztywność mięśniowa, szum uszny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka skórna, wzdęcie, zaburzenie słuchu, zaburzenie smaku, zakażenie oportunistyczne, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zaparcie, zawrót głowy, zespół nabytego niedoboru odporności, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Duloxetine Medical Valley 120 mg
Duloksetyna, dostępna w kapsułkach dojelitowych o dawkach 90 mg i 120 mg, jest stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych i lękowych. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje najczęściej występujące działania niepożądane takie jak nudności, ból głowy, suchość w jamie ustnej, senność oraz zawroty głowy, które zwykle mają charakter łagodny lub umiarkowany i ustępują w trakcie kontynuacji terapii. Nagłe odstawienie duloksetyny może wywołać zespół odstawienia objawiający się zawrotami głowy, parestezjami, zaburzeniami snu, zmęczeniem, niepokojem oraz objawami żołądkowo-jelitowymi. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby zminimalizować ryzyko tych objawów. Badania kliniczne nie wykazały istotnych różnic w parametrach elektrokardiograficznych (QT, PR, QRS, QTcB) w porównaniu z placebo, co potwierdza korzystny profil kardiologiczny duloksetyny.
bezsenność, drgawki, drżenie, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, halucynacja, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra, kapsułka dojelitowa twarda, kołatanie serca, kryzys nadciśnieniowy, mania, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, objaw odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parametr elektrokardiograficzny, parestezja, profil bezpieczeństwa, reakcja anafilaktyczna, skorygowany odstęp QT, śródmiąższowe zapalenie płuc, wybroczyna, zaburzenie depresyjne, zaburzenie erekcji, zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie tarczycy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cogiton 10 10 mg
Donepezyl, składnik leku Cogiton 10, może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które należy monitorować w trakcie terapii. Najczęściej obserwuje się biegunki (≥1/10), kurcze mięśni, zmęczenie, nudności, wymioty oraz bezsenność. Zaburzenia układu nerwowego obejmują omdlenia, zawroty głowy i bezsenność (często), a także rzadziej drgawki i objawy pozapiramidowe. W zakresie zaburzeń psychicznych często występują omamy, pobudzenie, agresywne zachowanie, nietypowe sny i koszmary senne, które zwykle ustępują po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia. Z sercowych działań niepożądanych należy zwrócić uwagę na niezbyt częstą bradykardię, rzadkie bloki zatokowo-przedsionkowe i przedsionkowo-komorowe oraz bardzo rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu polimorficzne częstoskurcze komorowe, w tym torsade de pointes, oraz wydłużenie odstępu QT w EKG.
blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba wrzodowa dwunastnicy, częstoskurcz komorowy polimorficzny, donepezyl, drgawki, działania niepożądane, hiperseksualność, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, krwotok żołądkowo-jelitowy, napad padaczkowy, nietrzymanie moczu, objawy pozapiramidowe, pleurothotonus, rabdomioliza, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia psychiczne, zahamowanie zatokowe, zapalenie wątroby, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Augmentin 500 mg + 125 mg
Augmentin, zawierający 500 mg amoksycyliny (w postaci amoksycyliny trójwodnej) oraz 125 mg kwasu klawulanowego (klawulanian potasu), wykazuje profil działań niepożądanych, z których najczęściej obserwowane są biegunka (bardzo często, ≥1/10), nudności i wymioty (często, ≥1/100 do <1/10). Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, a wśród nich istotne są zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak zapalenie jelita związanego z antybiotykiem (częstość nieznana), które może prowadzić do poważnych powikłań, w tym infekcji Clostridioides difficile. Ponadto, niezbyt często obserwuje się wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AspAT i/lub AlAT), a poważniejsze zaburzenia wątroby, takie jak zapalenie wątroby czy żółtaczka zastoinowa, występują z nieznaną częstością. Reakcje skórne, w tym wysypka, świąd i pokrzywka, pojawiają się niezbyt często, natomiast ciężkie reakcje, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczna nekroliza naskórka, są rzadkie, ale wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, AlAT, amoksycylina trójwodna, anafilaksja, AspAT, biegunka, choroba posurowicza, Clostridioides difficile, czarny język włochaty, drgawki, enzymy wątrobowe, eozynofilia, IgA dermatoza, kandydoza, klawulanian potasu, krystaluria, kwas klawulanowy, leukopenia, morfologia krwi, nadmierna ruchliwość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewrażliwe bakterie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, osutka krostkowa, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wymioty, wysypka skórna, zapalenie jelit polekowe, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Haloperidol UNIA
Haloperidol UNIA, stosowany u pacjentów w podeszłym wieku z psychozą związaną z otępieniem, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zgonu (1,6-1,7-krotnie wyższym niż placebo), głównie z powodu zaburzeń sercowo-naczyniowych i zakażeń. Ryzyko to jest szczególnie wysokie w pierwszych 30 dniach terapii i utrzymuje się do 6 miesięcy. Haloperidol może powodować wydłużenie odstępu QTc oraz komorowe zaburzenia rytmu, zwłaszcza przy dużych dawkach, podaniu dożylnym oraz u pacjentów z chorobami serca, rzadkoskurczem, hipokaliemią, hipomagnezemią lub predyspozycjami genetycznymi (np. wolni metabolizujący CYP2D6). Zaleca się wykonanie EKG przed i w trakcie leczenia oraz monitorowanie elektrolitów. Ponadto, stosowanie haloperydolu zwiększa ryzyko udarów mózgu, złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN), dyskinez późnych oraz zespołu pozapiramidowego, w tym akatyzji i ostrej dystonii, które wymagają odpowiedniego postępowania i ewentualnej modyfikacji terapii.
akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, CYP2D6, cytochrom P450, dyskineza późna, dystonia ostra, ginekomastia, haloperydol, hiperprolaktynemia, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, komorowe zaburzenia rytmu, kręcz szyi, lek przeciwpsychotyczny, mlekotok, nadczynność tarczycy, nagły zgon, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, otępienie, padaczka, rzadkoskurcz, schizofrenia, szczękościsk, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zastój żółci, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół pozapiramidowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefazolin Noridem 2 g
Cefazolina sodowa (Cefazolin Noridem) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki oraz czasu terapii. Do najistotniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, a także ciężkie powikłania jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna czy pancytopenia. Obserwuje się również zmiany w metabolizmie glukozy (hiperglikemia lub hipoglikemia) oraz zaburzenia krzepnięcia krwi, szczególnie u pacjentów z niedoborem witaminy K, chorobami wątroby, nerek lub predyspozycjami do krwawień. Reakcje nadwrażliwości obejmują od łagodnych zmian skórnych (rumień, pokrzywka) po ciężkie zespoły Stevensa-Johnsona i toksycznej nekrolizy naskórka, a także anafilaksję z objawami wstrząsu, obrzęku krtani i tachykardii.
agranulocytoza, aktywność padaczkogenna, azot mocznikowy, białkomocz, cefazolina sodowa, eozynofilia, hipoglikemia, kandydoza jamy ustnej, leukocytoza, leukopenia, monocytoza, napad drgawkowy, nefropatia, nefrotoksyczność, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk krtani, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wysięk opłucnowy, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia neurologiczne, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pochwy, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flutamid Egis 250 mg
Flutamid EGIS, zawierający 250 mg flutamidu, jest stosowany w terapii nowotworów androgenozależnych i charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych. W monoterapii najczęściej występują ginekomastia i bolesność sutków (≥1/10), często zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), bezsenność, zmęczenie oraz przejściowe zaburzenia czynności wątroby i zapalenie wątroby (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się zmniejszenie libido, bóle głowy, zaburzenia skórne, neurologiczne i immunologiczne, a także zaburzenia spermatogenezy. Bardzo rzadko (<1/10 000) występują reakcje nadwrażliwości na światło oraz doniesienia o złośliwym raku gruczołu sutkowego u mężczyzn. Flutamid może powodować wydłużenie odcinka QT, a także przypadki ostrej niewydolności nerek i niedokrwienia mięśnia sercowego. W terapii skojarzonej z agonistami LHRH najczęstsze działania niepożądane to uderzenia gorąca, osłabienie libido, impotencja oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, przy czym częstość ginekomastii jest znacznie niższa niż w monoterapii.
agonista LHRH, biegunka, bolesność sutków, choroba zakrzepowo-zatorowa, encefalopatia wątrobowa, flutamid, ginekomastia, hepatotoksyczność, impotencja, leukopenia, marskość wątroby, martwica komórek wątrobowych, methemoglobinemia, mlekotok, nadwrażliwość na światło, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość makrocytowa, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk węzłów chłonnych, osłabienie libido, ostra niewydolność nerek, półpasiec, rak gruczołu sutkowego, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, trombocytopenia, uderzenia gorąca, wymioty, zaburzenia spermatogenezy, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zespół toczniopodobny, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Darunavir Accord 75 mg
Darunavir Accord, zawierający darunawir w skojarzeniu z rytonawirem, jest stosowany w terapii zakażenia HIV. W badaniach klinicznych obejmujących 2613 pacjentów wcześniej leczonych antyretrowirusowo, działania niepożądane wystąpiły u 51,3% pacjentów podczas średniego czasu terapii wynoszącego 95,3 tygodnia. Najczęstsze objawy to biegunka (≥1/10), nudności, wysypka, ból głowy i wymioty. Ciężkie działania niepożądane, takie jak ostra niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość czy martwica kości, występowały rzadziej, ale wymagają szczególnej uwagi. Profil bezpieczeństwa dawki 800 mg darunawiru z 100 mg rytonawiru raz na dobę u pacjentów nieleczonych wcześniej był zbliżony do dawki 600 mg z 100 mg dwa razy na dobę, z wyjątkiem częstszych, łagodnych nudności u pacjentów nieleczonych. Długoterminowa obserwacja do 192 tygodni nie wykazała nowych problemów bezpieczeństwa.
aftowe zapalenie jamy ustnej, alergiczne zapalenie skóry, darunawir z rytonawirem, dławica piersiowa, dna moczanowa, hemofilia, hepatomegalia, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, insulinooporność, kamica nerkowa, leukopenia, małopłytkowość, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, nefropatia kryształowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczulica, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, parestezja, polidypsja, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, stłuszczenie wątroby, tyreotropina, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rifamazid 300 mg + 150 mg
Rifamazid, zawierający ryfampicynę i izoniazyd, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie podczas długotrwałej lub przerywanej terapii przeciwgruźliczej. Ryfampicyna może powodować małopłytkowość z plamicą, zwłaszcza w schemacie przerywanym, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku ze względu na ryzyko krwawień do mózgu. Często obserwuje się objawy grypopodobne (gorączka, dreszcze, bóle głowy i mięśni) między 3. a 6. miesiącem leczenia, szczególnie przy dawkach ≥25 mg/kg masy ciała w schemacie jednotygodniowym. Inne działania obejmują zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość hemolityczna, leukopenia), immunologiczne (obrzęk twarzy, wstrząs anafilaktyczny), neurologiczne (bóle głowy, ataksja), żołądkowo-jelitowe (zgaga, nudności, biegunka), wątrobowe (zwiększenie enzymów wątrobowych, toksyczne zapalenie wątroby) oraz charakterystyczne pomarańczowe zabarwienie płynów ustrojowych. Izoniazyd może wywoływać małopłytkowość, agranulocytozę, zapalenie wielonerwowe, drgawki oraz zapalenie naczyń krwionośnych, a także rzadkie, ale potencjalnie ciężkie zapalenie wątroby, które może prowadzić do śmierci.
agranulocytoza, ataksja, bilirubinemia, drgawki, eozynofilia, hemoglobinuria, izoniazyd, krwiomocz, leczenie przeciwgruźlicze, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, napad padaczkowy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja uczuleniowa, rifamazid, ryfampicyna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie endokrynologiczne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wielonerwowe, zespół Lyella, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Melkart
Produkt leczniczy Melkart (wildagliptyna 50 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz w przebiegu cukrzycowej kwasicy ketonowej, nie może być stosowany jako substytut insuliny. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie zaleca się ostrożność i regularne monitorowanie parametrów nerkowych ze względu na ograniczone dane kliniczne. Stosowanie Melkartu jest przeciwwskazane przy zaburzeniach czynności wątroby, zwłaszcza gdy aktywność aminotransferaz AlAT lub AspAT przekracza 3-krotnie górną granicę normy (>3 x GGN). Monitorowanie czynności wątroby powinno obejmować badania przed rozpoczęciem terapii, co 3 miesiące w pierwszym roku oraz okresowo po roku leczenia. W przypadku utrzymującego się wzrostu aminotransferaz lub objawów uszkodzenia wątroby (np. żółtaczka) konieczne jest odstawienie leku, a po normalizacji wyników nie należy ponownie wznawiać terapii wildagliptyną.
aminotransferazy, badanie toksykologiczne, cukrzyca typu 1, cukrzycowa kwasica ketonowa, czynność lewej komory, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka leku, hemodializa, hipoglikemia, klasyfikacja NYHA, niewydolność serca, ostre zapalenie trzustki, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, wildagliptyna, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie skóry, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zmiany skórne pęcherzowe, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Klabion UNO
Stosowanie klarytromycyny (Klabion UNO 500 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, ze względu na ryzyko hepatotoksyczności i konieczność modyfikacji dawkowania. Monitorowanie parametrów wątrobowych jest niezbędne, gdyż możliwe są poważne działania niepożądane, takie jak zapalenie wątroby i niewydolność wątroby. Należy zwracać uwagę na objawy uszkodzenia wątroby (jadłowstręt, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd, tkliwość brzucha) i natychmiast przerwać terapię w przypadku ich wystąpienia. Istotnym powikłaniem jest również rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridioides difficile, które może pojawić się nawet do 2 miesięcy po zakończeniu antybiotykoterapii. W przypadku podejrzenia CDAD należy przerwać leczenie, wykonać badania mikrobiologiczne i wdrożyć odpowiednie leczenie, unikając leków hamujących perystaltykę jelit.
AGEP, anafilaksja, antybiotyk makrolidowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, Clostridioides difficile, Corynebacterium minutissimum, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, INR, klarytromycyna, klindamycyna, linkomycyna, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, rabdomioliza, róża, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trądzik pospolity, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia rytmu serca, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapin Krka
Olanzapina wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania, zwłaszcza w początkowym okresie terapii, gdy poprawa kliniczna może nastąpić dopiero po kilku dniach lub tygodniach. Lek nie jest zalecany u pacjentów z psychozą lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem, ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5%) w grupie osób w podeszłym wieku (średnia wieku 78 lat) leczonych dawką średnią 4,4 mg/dobę. Czynniki ryzyka zwiększonej śmiertelności to wiek >65 lat, utrudnione połykanie, sedacja, niedożywienie, choroby płuc oraz jednoczesne stosowanie benzodiazepin. Ponadto, olanzapina wiąże się z trzykrotnym wzrostem częstości incydentów naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%), a także nie jest wskazana u pacjentów z chorobą Parkinsona ze względu na nasilenie parkinsonizmu i omamów bez przewagi skuteczności nad placebo. Należy monitorować ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN), objawiającego się wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością układu autonomicznego, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku.
aminotransferazy wątrobowe, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatynowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, krążenie mózgowe, kwasica ketonowa, mioglobinuria, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, ostra niewydolność nerek, otępienie, parkinsonizm, późna dyskineza, przemijający napad niedokrwienny, przerost mięśnia sercowego, rabdomioliza, sedacja, sztywność mięśniowa, udar, uszkodzenie wątrobokomórkowe, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia świadomości, zaburzenia zachowania, zapalenie płuc aspiracyjne, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe - Leksykon substancji czynnych
Flucytozyna – Działania niepożądane
Flucytozyna, zawarta w preparacie Ancotil, jest stosowana w terapii zakażeń grzybiczych, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym poważnych i potencjalnie zagrażających życiu. Najczęstsze objawy niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka) oraz układu krwiotwórczego, gdzie obserwuje się leukopenię, trombocytopenię, agranulocytozę i niedokrwistość aplastyczną. Szczególnie narażeni są pacjenci z niewydolnością nerek oraz osoby leczone jednocześnie amfoterycyną B, u których flucytozyna może osiągać toksyczne stężenia. Ponadto, lek może powodować poważne uszkodzenia wątroby, w tym zapalenie, martwicę komórek oraz ostre uszkodzenie wątroby, które w skrajnych przypadkach może prowadzić do zgonu, zwłaszcza u pacjentów wycieńczonych. Monitorowanie enzymów wątrobowych jest kluczowe dla wczesnego wykrycia hepatotoksyczności.
agranulocytoza, amfoterycyna B, Ancotil, biegunka, ból głowy, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, drgawki, flucytozyna, funkcja nerek, funkcja wątroby, hamowanie czynności szpiku kostnego, kardiotoksyczność, leukopenia, martwica komórek wątrobowych, morfologia krwi, nadmierne uspokojenie, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, nudność, omamy, ostre uszkodzenie wątroby, przemijająca wysypka, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, tendencja do krwawień, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczność OUN, trombocytopenia, uszkodzenie mięśnia sercowego, wymioty, zaburzenie aktywności enzymów wątrobowych, zaburzenie hematologiczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie grzybicze, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Lyella, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zolaxa
Olanzapina (Zolaxa) wykazuje opóźniony początek działania, z poprawą kliniczną obserwowaną po kilku dniach do tygodni terapii, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. U osób starszych (>65 lat) z psychozą lub zaburzeniami zachowania w przebiegu otępienia stosowanie olanzapiny wiąże się z dwukrotnie wyższą śmiertelnością (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotnie wyższą częstością zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w porównaniu z placebo. Czynniki ryzyka obejmują m.in. wiek powyżej 75 lat, otępienie naczyniowe, sedację, niedożywienie, odwodnienie, choroby płuc oraz jednoczesne stosowanie benzodiazepin. Olanzapina nie jest zalecana w psychozie indukowanej agonistami dopaminy u chorych z chorobą Parkinsona ze względu na nasilenie parkinsonizmu i omamów oraz brak przewagi nad placebo. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się m.in. hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku.
aminotransferazy wątrobowe, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, cukrzyca, dysfagia, działanie antycholinergiczne, fosfokinaza kreatyninowa, granulocyty obojętnochłonne, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lipidy, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, odstęp QT, olanzapina, omamy, otępienie, parkinsonizm, późna dyskineza, prolaktyna, przemijający napad niedokrwienny, przerost gruczołu krokowego, psychoza, rabdomioliza, zakrzep z zatorem, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clopidogrel Aurovitas 75 mg
Klopidogrel, substancja czynna leku Clopidogrel Aurovitas 75 mg, został oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 44 000 pacjentów, z czego ponad 12 000 leczono przez co najmniej rok. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest krwawienie, szczególnie w pierwszym miesiącu terapii. W badaniu CAPRIE odsetek krwawień wynosił 9,3%, z podobną częstością ciężkich krwawień jak w grupie ASA. Badania CURE, CLARITY, COMMIT i ACTIVE-A potwierdziły zwiększone ryzyko krwawień, zwłaszcza pozaczaszkowych i przewodu pokarmowego (np. w ACTIVE-A poważne krwawienia wystąpiły u 6,7% pacjentów na klopidogrelu z ASA vs 4,3% na placebo z ASA). W badaniu TARDIS intensywna terapia potrójna (ASA + klopidogrel + dipirydamol) wiązała się z istotnie wyższym ryzykiem krwawień (OR=2,54; 95% CI 2,05-3,16; p<0,0001) u pacjentów po udarze niedokrwiennym mózgu.
agranulocytoza, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, klopidogrel, krwawienie dosiatkówkowe, krwawienie dostawowe, krwawienie pozamózgowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiomocz, krwioplucie, krwotok płucny, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, parestezja, poważne krwawienie, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, udar niedokrwienny mózgu, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie wątroby, zawroty błędnikowe - Leksykon substancji czynnych
Metoprolol – Działania niepożądane
Metoprolol, selektywny beta-adrenolityk, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca oraz zaburzeń rytmu serca, dostępny w formach o natychmiastowym i przedłużonym uwalnianiu oraz w roztworze do wstrzykiwań. Działania niepożądane występują u około 10% pacjentów i są zależne od dawki. Najczęstsze objawy to uczucie zmęczenia (≥1/10), zawroty głowy i ból głowy (≥1/100 do <1/10), bradykardia, kołatanie serca, zaburzenia ortostatyczne, duszność wysiłkowa, nudności, ból brzucha, biegunka i zaparcia. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wstrząsu kardiogennego u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, gdzie częstość wynosiła 2,3% w grupie leczonej metoprololem versus 1,9% w grupie placebo. Metoprolol może także maskować objawy hipoglikemii, co jest istotne u chorych na cukrzycę.
beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba Peyroniego, chromanie przestankowe, cukrzyca utajona, duszność wysiłkowa, hipoglikemia, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, objaw Raynauda, parestezje, skurcz oskrzeli, szum uszny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wstrząs kardiogenny, zaburzenia ortostatyczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia smaku, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zgorzel - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tulip 40 mg 40 mg
Atorwastatyna, substancja czynna leku Tulip, wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych na 16 066 pacjentach (8755 leczonych atorwastatyną, 7311 placebo) przez średnio 53 tygodnie. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie atorwastatyny vs. 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3 x GGN u 0,8% pacjentów) oraz kinazy kreatynowej (>3 x GGN u 2,5%, >10 x GGN u 0,4%). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (10-17 lat) jest zbliżony do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrastanie i dojrzewanie. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana.
aminotransferazy, anafilaksja, atorwastatyna, cukrzyca, ginekomastia, glukoza na czczo, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwicza miopatia immunologiczna, miastenia, miastenia oczna, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, triglicerydy, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Metformin hydrochloride Teva 850 mg
Metformin hydrochloride Teva w dawce 850 mg, stosowana w terapii cukrzycy, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które wymagają uważnej obserwacji klinicznej. Najczęściej występujące objawy ze strony przewodu pokarmowego to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha oraz utrata apetytu, pojawiające się u ponad 10% pacjentów, zwłaszcza na początku leczenia, i zwykle ustępujące samoistnie. Zaleca się podawanie leku w 2-3 dawkach podzielonych oraz podczas posiłków, co poprawia tolerancję. Częstość występowania zaburzeń smaku (dysgeuzja) wynosi 1-10%, manifestując się metalicznym posmakiem. Istotnym działaniem niepożądanym jest często występujący niedobór witaminy B12 (1-10%), co może prowadzić do megaloblastycznej niedokrwistości i neuropatii obwodowej, zwłaszcza przy długotrwałej terapii, dlatego wskazane jest monitorowanie jej poziomu w surowicy. Bardzo rzadko (<1/10 000) obserwuje się poważne powikłanie metaboliczne – kwasicę mleczanową, wymagającą natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej.
anoreksja, biegunka, ból brzucha, dysgeusia, działania niepożądane, enzymy wątrobowe, kwasica mleczanowa, metformina chlorowodorek, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, niedobór witaminy B12, niedokrwistość, niedokrwistość megaloblastyczna, nudności, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, populacja pediatryczna, profil bezpieczeństwa, rumień, śpiączka, świąd skóry, tabletki powlekane, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atomoksetyna Medice 10 mg
Atomoksetyna, stosowana w leczeniu ADHD, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych w populacji pediatrycznej i dorosłych. U dzieci najczęstsze objawy to ból głowy (19%), ból brzucha (18%) oraz zmniejszenie łaknienia (16%), które rzadko prowadzą do przerwania terapii. Zmniejszenie łaknienia może powodować początkowe opóźnienie przyrostu masy ciała i wzrostu, jednak długoterminowo pacjenci osiągają przewidywane parametry wzrostowe. Inne często występujące działania to nudności, wymioty i senność (10-11%), zwykle łagodne i przejściowe. U dorosłych najczęstsze działania niepożądane obejmują zmniejszenie łaknienia (14,9%), ból głowy (16,3%), suchość w jamie ustnej (18,4%), nudności (26,7%) oraz bezsenność (11,3%), z przewagą nasilenia łagodnego do umiarkowanego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zaburzeń psychicznych, w tym zachowań samobójczych, agresji i psychoz, które wymagają monitorowania zwłaszcza na początku leczenia lub po zmianie dawki.
anoreksja, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, chwiejność emocjonalna, ciśnienie tętnicze, depresja, drażliwość, hepatotoksyczność, kołatanie serca, lęk, migrena, mydriaza, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, nudności, omamy, omdlenie, ostra niewydolność wątroby, parcie na pęcherz, parestezje, pokrzywka, priapizm, psychoza, senność, suchość w jamie ustnej, tachykardia, tiki, wahania nastroju, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia erekcji, zachowania samobójcze, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół Raynauda, zmniejszenie łaknienia, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Karbamazepina Tillomed 400 mg
Karbamazepina, składnik leku Karbamazepina Tillomed 400 mg (tabletki o przedłużonym uwalnianiu), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki, czasu terapii oraz indywidualnych predyspozycji pacjenta. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu nerwowego (ataktyczne zaburzenia, zawroty głowy, senność, sedacja), hematologiczne (leukopenia bardzo często, małopłytkowość i eozynofilia często), skórne (alergiczne reakcje, pokrzywka bardzo często) oraz przewodu pokarmowego (nudności i wymioty bardzo często). Wśród poważnych, choć rzadkich powikłań wymienia się agranulocytozę, niedokrwistość aplastyczną, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz ostre zapalenie wątroby. Hiponatremia i zatrzymanie płynów występują często, co może prowadzić do zatrucia wodnego. Warto zwrócić uwagę na ryzyko nasilenia napadów padaczkowych oraz możliwe reakcje nadwrażliwości wielonarządowej (DRESS). Monitorowanie parametrów hematologicznych i biochemicznych jest wskazane, zwłaszcza w pierwszych miesiącach terapii.
agranulocytoza, allel HLA-A*3101, aplazja erytrocytów, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, depresja szpiku kostnego, dyskineza, eozynofilia, hiperamonemia, hiponatremia, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość wielonarządowa, napad nieświadomości, niedobór kwasu foliowego, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, osteomalacja kości, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, podwójne widzenie, polineuropatia, porfiria ostra, reakcja alergiczna skórna, stan splątania, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie akomodacji, zaburzenie spermatogenezy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrucie wodne, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zanikających dróg żółciowych, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zelefion 250 mg
Chlorowodorek terbinafiny, stosowany w preparacie ZELEFION, może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu, najczęściej łagodne lub umiarkowane i przemijające. Do bardzo często obserwowanych należą zaburzenia metabolizmu (zmniejszony apetyt), dolegliwości żołądkowo-jelitowe (uczucie pełności, niestrawność, nudności, ból brzucha, biegunka), zmiany skórne (wysypka, pokrzywka) oraz bóle mięśniowo-stawowe. Ból głowy występuje często. Charakterystyczne są zaburzenia zmysłów, zwłaszcza smaku (zniesienie lub brak smaku, niezbyt często) i węchu (bardzo rzadko utrata węchu), które zwykle ustępują po kilku tygodniach od zakończenia terapii, choć w pojedynczych przypadkach mogą się utrzymywać dłużej. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują niewydolność wątroby, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), zaburzenia hematologiczne (neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia, pancytopenia), reakcje immunologiczne (reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy) oraz rabdomiolizę.
agranulocytoza, cholestaza, choroba posurowicza, fotodermatoza, kinaza kreatynowa, liszaj rumieniowaty, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedoczulica, niedosłuch, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, podwyższenie enzymów wątrobowych, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, szum w uszach, terbinafina, trombocytopenia, utrata węchu, wielopostaciowa osutka świetlna, zaburzenie smaku, zaburzenie węchu, zaostrzenie łuszczycy, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir – Działania niepożądane
Tenofowir dizoproksyl, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, jest szeroko stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). Profil bezpieczeństwa leku jest dobrze poznany i obejmuje działania niepożądane o różnej częstości, zależnie od wskazania. W leczeniu HIV-1 działania niepożądane występują u około 33% pacjentów, głównie jako zaburzenia żołądkowo-jelitowe, z 1% odsetkiem przerwania terapii z tego powodu. W terapii HBV działania niepożądane dotyczą około 25% pacjentów, najczęściej nudności (5,4%). Profil bezpieczeństwa w profilaktyce przedekspozycyjnej (PrEP) jest zbliżony, z bólem głowy u 1% pacjentów. Najpoważniejsze działania niepożądane to nefrotoksyczność (w tym uszkodzenie kanalika bliższego, zespół Fanconiego, ostra i przewlekła niewydolność nerek), zmniejszenie gęstości mineralnej kości (osteomalacja, zwiększone ryzyko złamań), kwasica mleczanowa oraz zaburzenia czynności wątroby, w tym zaostrzenia zapalenia wątroby po przerwaniu terapii u pacjentów z HBV.
astenia, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, choroba Gravesa-Basedowa, dializa otrzewnowa, emtrycytabina, gęstość mineralna kości, hemodializa, hipofosfatemia, hipokaliemia, kwasica mleczanowa, moczówka prosta pochodzenia nerkowego, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, profilaktyka przedekspozycyjna, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rabdomioliza, rak wątrobowokomórkowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stłuszczenie wątroby, tenofowir dizoproksyl, zakażenie HIV-1, zaostrzenie zapalenia wątroby, zapalenie wątroby, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Jansitin Duo 50 mg + 1000 mg
Jansitin Duo to lek w formie tabletek powlekanych, zawierający 50 mg sytagliptyny chlorowodorku jednowodnego oraz 1000 mg metforminy chlorowodorku. Produkt wykazuje biorównoważność z jednoczesnym podawaniem obu substancji czynnych w formie oddzielnych preparatów. W trakcie terapii obserwuje się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym ciężkich, takich jak ostre zapalenie trzustki (częstość 0,3% w badaniu TECOS) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję i zespół Stevensa-Johnsona. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipoglikemii, które jest istotnie podwyższone przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika (13,8%) lub insuliny (10,9%), a także u dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 2, niezależnie od stosowania insuliny. Profil działań niepożądanych jest zgodny z charakterystyką obu składników, obejmując m.in. zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), reakcje skórne, zaburzenia czynności nerek oraz rzadkie przypadki kwasicy mleczanowej.
dysfagia, hipoglikemia, krwotoczne zapalenie trzustki, kwasica mleczanowa, martwicze zapalenie trzustki, niedobór witaminy B12, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna i metformina, trombocytopenia, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry