wiązanie z białkami osocza
Wiązanie z białkami osocza to zjawisko farmakologiczne polegające na odwracalnym łączeniu się leków lub innych substancji z białkami obecnymi w osoczu krwi. Najważniejszymi białkami wiążącymi leki są albuminy oraz α1-kwaśna glikoproteina, choć w procesie tym mogą uczestniczyć również lipoproteiny i globuliny.
Stopień wiązania z białkami osocza wpływa na biodostępność, dystrybucję i eliminację leków. Tylko niezwiązana (wolna) frakcja leku jest farmakologicznie aktywna i może przenikać przez błony komórkowe, oddziaływać z receptorami i ulegać metabolizmowi. Leki silnie wiążące się z białkami (>90%) charakteryzują się zazwyczaj dłuższym czasem półtrwania, mniejszą objętością dystrybucji i wolniejszą eliminacją.
Wiązanie z białkami osocza ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie w kontekście interakcji lekowych. Leki konkurujące o te same miejsca wiązania mogą wypierać się wzajemnie, prowadząc do zwiększenia stężenia wolnej frakcji i potencjalnego nasilenia działania lub toksyczności. Zjawisko to jest szczególnie ważne u pacjentów z hipoalbuminemią, niewydolnością nerek, wątroby lub w stanach patologicznych zmieniających stężenie białek osocza.
W praktyce klinicznej parametr wiązania z białkami osocza jest uwzględniany przy ustalaniu dawkowania, szczególnie leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Monitorowanie stężenia całkowitego i wolnego leku może być niezbędne w przypadku substancji silnie wiążących się z białkami, zwłaszcza przy współistnieniu czynników modyfikujących to wiązanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aurex 20 20 mg
Cytalopram wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 4 godzinach (zakres 1-7 godzin), z wysoką dostępnością biologiczną około 80%. Objętość dystrybucji wynosi 12-17 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%), co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Lek podlega metabolizmowi wątrobowemu, z wytworzeniem aktywnych metabolitów (demetylocytalopram, didemetylocytalopram, N-tlenek cytalopramu) o słabszym działaniu oraz nieaktywnego metabolitu deaminowanej pochodnej kwasu propionowego. Okres półtrwania wynosi około 1,5 doby, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a osoczowy klirens całkowity to około 0,4 l/min (klirens wątrobowy 0,3 l/min, nerkowy 0,05-0,08 l/min). Eliminacja odbywa się głównie przez wątrobę (85% dawki), a 12-23% dawki wydalane jest w moczu w postaci niezmienionej. Farmakokinetyka cytalopramu jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po 1-2 tygodniach stosowania; średnie stężenie w osoczu przy dawce 40 mg/dobę wynosi 300 nmol/l (zakres 165-405 nmol/l) bez wyraźnej korelacji z efektem terapeutycznym lub działaniami niepożądanymi.
Aurex, biotransformacja, ciężka niewydolność nerek, Cmax, cytalopram, demetylocytalopram, didemetylocytalopram, dostępność biologiczna, farmakokinetyka liniowa, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens wątrobowy, N-tlenek cytalopramu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoczowy klirens, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bevimlar 15 mg; 20 mg
Przedawkowanie rywaroksabanu, substancji czynnej leku Bevimlar, wiąże się z istotnym ryzykiem powikłań krwotocznych, które mogą obejmować krwawienia zewnętrzne (np. z nosa, dziąseł), krwiomocz, krwawienia z przewodu pokarmowego, a także ciężkie krwawienia wewnętrzne, takie jak krwawienie śródczaszkowe czy krwiak zaotrzewnowy. Dawki przedawkowania sięgały nawet 1960 mg, jednak ze względu na efekt pułapowy farmakokinetyki rywaroksabanu, ekspozycja osocza nie wzrasta proporcjonalnie powyżej dawek 50 mg. Okres półtrwania leku wynosi około 5-13 godzin, a ze względu na wysokie wiązanie z białkami osocza, dializa nie jest skuteczną metodą eliminacji. W przypadku przedawkowania konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjenta pod kątem objawów krwawienia oraz innych działań niepożądanych.
andeksanet alfa, antidotum, aprotynina, desmopresyna, efekt pułapowy, inhibitor Xa, koagulopatia, koncentrat aktywowanych czynników zespołu protrombiny, koncentrat czynników zespołu protrombiny, koncentrat krwinek czerwonych, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak zaotrzewnowy, krwiomocz, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, niedokrwistość, niewydolność narządowa, okres półtrwania rywaroksabanu, powikłanie krwotoczne, przedawkowanie rywaroksabanu, rekombinowany czynnik VIIa, rywaroksaban, siarczan protaminy, specjalista ds. krzepnięcia krwi, świeżo mrożone osocze, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, witamina K, wstrząs hipowolemiczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Aurovitas
Leczenie produktem Darunavir Aurovitas wymaga ścisłego przestrzegania schematu dawkowania, podawania dawki 800 mg doustnie w skojarzeniu z kobicystatem lub małą dawką rytonawiru oraz innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Regularne monitorowanie odpowiedzi wirologicznej jest niezbędne, a w przypadku braku skuteczności terapii lub utraty odpowiedzi należy wykonać badania oporności wirusa, które będą podstawą do modyfikacji schematu terapeutycznego. Modyfikacje dawek leków wzmacniających farmakokinetykę darunawiru nie są zalecane, gdyż zwiększenie dawki rytonawiru powyżej standardowej nie poprawia stężenia darunawiru ani skuteczności terapii. Przed rozpoczęciem leczenia należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego kobicystatu lub rytonawiru, aby uniknąć potencjalnych interakcji i przeciwwskazań.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pamigen 10 mg
Chlorowodorek donepezylu, substancja czynna preparatu Pamigen w dawkach 5 mg i 10 mg, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z Tmax wynoszącym 3-4 godziny oraz okresem półtrwania około 70 godzin, co umożliwia osiągnięcie stanu stacjonarnego po około 3 tygodniach stosowania. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%) i jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450 do aktywnego metabolitu 6-O-dezmetylodonepezylu (11% radioaktywności w osoczu). Donepezyl i jego metabolity są eliminowane głównie z moczem (57% całkowitej radioaktywności, w tym 17% w formie niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z kałem (14,5%). Wchłanianie leku nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu, co pozwala na podawanie niezależnie od posiłków.
5-O-dezmetylodonepezyl, 6-O-dezmetylodonepezyl, AUC, chlorowodorek donepezylu, choroba Alzheimera, Cmax, cytochrom P450, demencja naczyniopochodna, dysfagia, krążenie wrotne jelitowo-wątrobowe, N-tlenek cis-donepezylu, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pochodna glukuronidowa, stan stacjonarny, Tmax, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aricogan 5 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, substancji czynnej leku Aricogan, może prowadzić do różnorodnych objawów klinicznych, które różnią się w zależności od wieku pacjenta oraz dawki. U dorosłych, przy dawkach sięgających do 1260 mg, najczęściej obserwuje się letarg, wzrost ciśnienia tętniczego, senność, tachykardię oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i biegunka. W populacji pediatrycznej, przy dawkach do 195 mg, dominują senność, przejściowa utrata świadomości oraz objawy pozapiramidowe, w tym dystonie i akatyzja. Pomimo powagi objawów, w opisanych przypadkach nie odnotowano zgonów. Diagnostyka i monitorowanie powinny obejmować ciągłe EKG w celu wykrycia potencjalnych zaburzeń rytmu serca, a także ścisłą obserwację kliniczną do momentu stabilizacji stanu pacjenta.
akatyzja, arypiprazol, biegunka, dotlenienie, drożność dróg oddechowych, drżenie, dystonia, hemodializa, leczenie objawowe, letarg, monitorowanie układu krążenia, nadciśnienie tętnicze, nudności, objawy pozapiramidowe, parkinsonizm polekowy, senność, stężenie leku w surowicy, tachykardia, utrata świadomości, węgiel aktywowany, wentylacja pacjenta, wiązanie z białkami osocza, wymioty, zaburzenia czuwania, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Darunawir – Właściwości farmakokinetyczne
Darunawir jest inhibitorem proteazy HIV-1, którego farmakokinetyka charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem osiąganym w 2,5-4 godziny. Bezwzględna biodostępność wynosi około 37%, wzrastając do 82% przy jednoczesnym podaniu 100 mg rytonawiru dwa razy na dobę, który hamuje metabolizm darunawiru przez CYP3A, zwiększając jego ekspozycję około 14-krotnie. Darunawir wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie kwaśną glikoproteiną α1, której podwyższone stężenie u pacjentów z HIV-1 powoduje wyższą ekspozycję na lek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się z okresem półtrwania około 15 godzin przy stosowaniu z rytonawirem. Wydalanie następuje głównie z moczem (41,2% w postaci niezmienionej) i kale (7,7%). Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży (3-17 lat) jest porównywalna z dorosłymi przy dawkach dostosowanych do masy ciała, a u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby całkowite stężenia darunawiru są podobne do obserwowanych u osób zdrowych, choć wolna frakcja leku jest zwiększona.
biodostępność doustna, CYP3A, farmakokinetyka darunawiru, farmakokinetyka leku, inhibitor proteazy HIV-1, klirens darunawiru, klirens kreatyniny, kwaśna glikoproteina α1, leczenie przeciwretrowirusowe, mikrosomy wątrobowe, mutacje DRV-RAM, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pediatria, podanie z pokarmem, rytonawir i kobicystat, skala Child-Pugh, stężenie darunawiru, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja darunawiru, wzmocnienie farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV-1 - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rozalin 20 mg/ml
Chlorowodorek dorzolamidu w postaci kropli do oczu (20 mg/ml) wykazuje unikalne właściwości farmakokinetyczne dzięki miejscowej drodze podania, co umożliwia bezpośrednie działanie w obrębie oka przy znacznie niższych dawkach niż w przypadku doustnych inhibitorów anhydrazy węglanowej. Miejscowe stosowanie redukuje ekspozycję ogólnoustrojową, minimalizując wpływ na równowagę kwasowo-zasadową i profil elektrolitowy, co potwierdzają badania kliniczne. Pomimo miejscowego podania, dorzolamid kumuluje się w erytrocytach poprzez selektywne wiązanie z izoenzymem anhydrazy węglanowej II, a jego metabolit N-deetylo-dorzolamid wiąże się z anhydrazą węglanową I. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (~33%), a eliminacja następuje głównie przez nerki, zarówno w postaci niezmienionej, jak i metabolitu. Okres półtrwania eliminacji z erytrocytów wynosi około 4 miesiące, a stan równowagi farmakokinetycznej osiągany jest po około 13 tygodniach stosowania.
anhydraza węglanowa I, chlorowodorek dorzolamidu, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dorzolamid, dystrybucja leku, działanie niepożądane, hamowanie anhydrazy węglanowej, inhibitor anhydrazy węglanowej, izoenzym anhydrazy węglanowej II, klirens kreatyniny, krople do oczu, N-deetylo-dorzolamid, okres półtrwania, profil elektrolitowy, równowaga farmakokinetyczna, równowaga kwasowo-zasadowa, stężenie substancji czynnej, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivanoptim 2,5 mg
Rywaroksaban wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmₐₓ) w ciągu 2-4 godzin, z biodostępnością 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg, niezależnie od przyjmowania z posiłkiem. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg/dobę, przy wyższych dawkach obserwuje się ograniczone wchłanianie i zmniejszoną biodostępność, szczególnie na czczo. Rywaroksaban wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), a jego objętość dystrybucji (Vss) wynosi około 50 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od CYP, z wydalaniem około 2/3 dawki przez nerki i kał, a 1/3 w postaci niezmienionej przez nerki. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u osób młodych i 11-13 godzin u osób starszych, a eliminacja jest limitowana szybkością wchłaniania po podaniu doustnym. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami ani grupami etnicznymi.
biodostępność, CYP2J2, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, model Emax, model farmakokinetyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, pacjent geriatryczny, parametry krzepnięcia, punkt końcowy, rywaroksaban, stężenie w osoczu, substancja czynna, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solifenacin Medreg 10 mg
Solifenacyna, dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg (odpowiednio 3,8 mg i 7,5 mg solifenacyny), charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek od 5 mg do 40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3-8 godzinach, niezależnie od dawki, a całkowita dostępność biologiczna wynosi około 90%. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%) i dużą objętość dystrybucji (~600 l). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z powstaniem czterech głównych metabolitów, z których tylko 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie. Okres półtrwania wynosi 45-68 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% w moczu, 23% w kale), z około 46% aktywności promieniotwórczej w moczu przypadającej na solifenacynę i jej główne metabolity.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dysfagia, farmakokinetyka, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens układowy, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, solifenacyna bursztynianu, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie radioizotopem, α1-glikoproteina - Leksykon substancji czynnych
Efawirenz – Przedawkowanie
Przedawkowanie efawirenzu, szczególnie w dawce 600 mg podawanej dwukrotnie na dobę (łącznie 1200 mg/dobę), stanowi poważne zagrożenie kliniczne, głównie ze względu na nasilenie działań niepożądanych ze strony układu nerwowego. Opisano mimowolne skurcze mięśni jako poważne powikłanie neurologiczne związane z toksycznym wpływem efawirenzu na ośrodkowy układ nerwowy. Objawy toksyczności ogólnej są zróżnicowane i wymagają uważnej obserwacji klinicznej oraz postępowania podtrzymującego. W przypadku podejrzenia przedawkowania kluczowe jest monitorowanie parametrów życiowych i stanu neurologicznego pacjenta oraz wdrożenie leczenia objawowego.
antidotum, dializa otrzewnowa, działania niepożądane układu nerwowego, emtrycytabina, hemodializa, interwencja medyczna, leczenie objawowe, mimowolne skurcze mięśni, monitorowanie parametrów życiowych, objawy neurologiczne, obserwacja kliniczna, postępowanie podtrzymujące, powikłanie neurologiczne, stężenie substancji aktywnej, tenofowir dizoproksyl, toksyczność ogólna, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Arthrotec Forte 75 mg + 0,2 mg
Produkt leczniczy ARTHROTEC Forte zawiera diklofenak sodowy 75 mg oraz mizoprostol 0,2 mg, a dawka toksyczna nie została dotychczas ustalona. Przedawkowanie objawia się symptomami wynikającymi z działania obu składników, z charakterystycznymi objawami klinicznymi dla mizoprostolu, takimi jak uspokojenie polekowe, drżenie, drgawki, duszność, ból brzucha, biegunka, gorączka, kołatanie serca, niedociśnienie tętnicze oraz bradykardia. Objawy te dotyczą różnych układów: ośrodkowego układu nerwowego, oddechowego, pokarmowego oraz sercowo-naczyniowego, co wymaga kompleksowej oceny klinicznej pacjenta.
biegunka, ból brzucha, bradykardia, dawka toksyczna, dializa, diklofenak sodowy, drżenie kończyn, duszność, działanie nefrotoksyczne, funkcja nerek, kołatanie serca, mizoprostol, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, objaw kliniczny, ośrodkowy układ nerwowy, przedawkowanie leku, uspokojenie polekowe, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wstrząs, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xifaxan 100 mg/5 ml
Ryfaksymina, podawana doustnie w formie granulatu do zawiesiny (100 mg/5 ml), charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym, nieprzekraczającym 1% dawki, co potwierdzają badania na zwierzętach i ludziach. Po podaniu dawki 400 mg na czczo maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi poniżej 5 ng/ml, a pole pod krzywą (AUC) jest mniejsze niż 15 ng•h/ml, co wskazuje na bardzo niską biodostępność. Ryfaksymina występuje w organizmie głównie w formie niezmienionej, nie ulega znaczącemu metabolizmowi, a jej eliminacja odbywa się niemal wyłącznie z kałem (96,9% dawki), z minimalnym wydalaniem przez nerki (<0,4%). Wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (62-67,5%), które może być nieco obniżone u pacjentów z niewydolnością wątroby, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania.
25-dezacetyloryfaksymina, AUC, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka ryfaksyminy, forma polimorficzna alfa, kinetyka nieliniowa, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjenci pediatryczni, podanie doustne, rozpuszczalność leku, ryfaksymina, stężenie w osoczu, uszkodzenie śluzówki jelit, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenia czynności nerek, zawiesina doustna, znakowanie radiologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulsevia 60 mg
Duloksetyna, będąca enancjomerem, charakteryzuje się znacznym metabolizmem wątrobowym z udziałem enzymów CYP1A2 i polimorficznego CYP2D6, co powoduje dużą zmienność farmakokinetyczną (50-60%) zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po około 6 godzinach (wydłużone do 10 godzin przy jednoczesnym spożyciu pokarmu), a jej biodostępność wynosi średnio 50% (zakres 32-80%). Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), głównie albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolity, nieaktywne farmakologicznie, są wydalane głównie z moczem. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 godzin), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym to 22-46 l/h (średnio 36 l/h), natomiast po podaniu doustnym jest bardziej zmienny (33-261 l/h, średnio 101 l/h), z istotnie niższym klirensem u kobiet (około 50% mniejszy niż u mężczyzn).
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność duloksetyny, Cmax, duże zaburzenie depresyjne, enzymy CYP450, ESRD, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid 4-hydroksyduloksetyny, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, krążenie krwi, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apixaban Aurovitas 5 mg
Apiksaban, podawany w dawce do 10 mg, charakteryzuje się przewidywalną farmakokinetyką z bezwzględną dostępnością biologiczną około 50% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 3-4 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w tym zakresie dawek, a jego ekspozycja zwiększa się proporcjonalnie do dawki. Apiksaban wiąże się z białkami osocza w około 87%, ma objętość dystrybucji około 21 litrów oraz okres półtrwania około 12 godzin. Eliminacja odbywa się wielotorowo, z udziałem metabolizmu przez CYP3A4/5 oraz innych izoenzymów CYP, a także wydalania nerkowego (około 27% całkowitego klirensu) i z kałem. Nie stwierdzono obecności aktywnych metabolitów w osoczu, a lek jest substratem dla białek transportowych P-gp i BCRP. Podawanie apiksabanu niezależnie od posiłków nie wpływa na jego ekspozycję, a rozkruszanie tabletek oraz podanie przez zgłębnik nosowo-żołądkowy nie powoduje klinicznie istotnych zmian farmakokinetycznych.
aPTT, BCRP, CYP3A4/5, czas protrombinowy, dostępność biologiczna, dysfagia, działanie anty-Xa, farmakokinetyka populacyjna, INR, interakcja lekowa, klirens dializacyjny, lek przeciwzakrzepowy, O-demetylacja, objętość dystrybucji, P-glikoproteina, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sildenafil Bluefish 50 mg
Przedawkowanie syldenafilu, substancji czynnej leku Sildenafil Bluefish (dostępnego w dawkach 50 mg i 100 mg), prowadzi do nasilenia typowych działań niepożądanych, które pojawiają się częściej i z większym nasileniem niż przy dawkach terapeutycznych. Doświadczenia kliniczne wykazały, że dawki jednorazowe do 800 mg u zdrowych ochotników powodują przede wszystkim bóle głowy, uderzenia gorąca, zawroty głowy, dolegliwości dyspeptyczne, obrzęk błony śluzowej nosa oraz zmiany widzenia (np. niebiesko-zielona poświata). Objawy te pojawiają się już przy dawce 200 mg i nasilają się wraz ze wzrostem dawki, przy czym dawka 200 mg nie zwiększa skuteczności terapeutycznej, a jedynie ryzyko działań niepożądanych.
ból głowy, dawka jednorazowa, dawka terapeutyczna, dializa, dolegliwość dyspeptyczna, działanie niepożądane, fotofobia, klirens leku, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, obrzęk błony śluzowej nosa, postępowanie terapeutyczne, rozszerzenie naczyń krwionośnych, substancja lecznicza, syldenafil, uderzenie gorąca, wazodylatacja, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie z moczem, zaburzenie widzenia, zawrót głowy