Właściwości farmakokinetyczne
Rozalin 20 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Rozalin (chlorowodorek dorzolamidu)

Chlorowodorek dorzolamidu w postaci kropli do oczu Rozalin (20 mg/ml) charakteryzuje się unikalnymi właściwościami farmakokinetycznymi wynikającymi z miejscowej drogi podania. Zastosowanie miejscowe umożliwia bezpośrednie działanie leku w obrębie struktur oka przy znacznie mniejszych dawkach w porównaniu do inhibitorów anhydrazy węglanowej podawanych doustnie. Dzięki temu ekspozycja ogólnoustrojowa na substancję czynną jest znacząco zredukowana.¹

Wpływ na równowagę kwasowo-zasadową organizmu

Istotną korzyścią miejscowego podania dorzolamidu jest brak negatywnego wpływu na równowagę kwasowo-zasadową i profil elektrolitowy organizmu. Badania kliniczne wykazały, że terapeutyczne zmniejszenie ciśnienia wewnątrzgałkowego następuje bez charakterystycznych dla doustnych inhibitorów anhydrazy węglanowej zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej i elektrolitowych.²

Przenikanie do krążenia ogólnego

Pomimo miejscowego podania, dorzolamid przenika w pewnym stopniu do krążenia ogólnego. Dla określenia siły działania dorzolamidu jako układowego inhibitora anhydrazy węglanowej po podaniu miejscowym, prowadzono pomiary stężenia substancji czynnej i jej metabolitów w erytrocytach i osoczu krwi, a także oceniano stopień hamowania anhydrazy węglanowej w erytrocytach.³

Dystrybucja leku w organizmie

Kumulacja w erytrocytach

Długotrwałe stosowanie dorzolamidu prowadzi do jego kumulacji w erytrocytach, co związane jest z selektywnym wiązaniem z izoenzymem anhydrazy węglanowej II. Jednocześnie stężenia wolnego leku w osoczu krwi pozostają ekstremalnie niskie. Charakterystyczna jest również kumulacja metabolitu dorzolamidu (N-deetylo-dorzolamidu) w erytrocytach, gdzie wiąże się on głównie z anhydrazą węglanową I.⁴

Wiązanie z białkami osocza

Dorzolamid charakteryzuje się umiarkowanym stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym około 33%.⁵

Metabolizm i wydalanie

Drogi eliminacji

Główną drogą eliminacji dorzolamidu jest wydalanie przez nerki. Substancja czynna wydalana jest głównie w postaci niezmienionej w moczu. Również metabolit dorzolamidu (N-deetylo-dorzolamid) jest wydalany drogą nerkową.⁶

Kinetyka eliminacji

Po zakończeniu stosowania leku obserwuje się nieliniowe zmniejszanie stężenia dorzolamidu w erytrocytach. Proces eliminacji przebiega dwufazowo:

• Faza szybkiej eliminacji początkowej
• Faza wolniejszej eliminacji z okresem półtrwania wynoszącym około 4 miesiące

⁷

Farmakokinetyka przy długotrwałym stosowaniu

Stan równowagi farmakokinetycznej

W badaniach symulujących maksymalną ekspozycję ogólnoustrojową po długotrwałym miejscowym stosowaniu dorzolamidu (poprzez podawanie doustne), stan równowagi farmakokinetycznej osiągano w ciągu 13 tygodni. W stanie równowagi nie stwierdzono obecności wolnego leku ani jego metabolitu w osoczu. Stopień zahamowania aktywności anhydrazy węglanowej w erytrocytach był niższy niż ten, który wywiera działanie farmakologiczne na czynność nerek lub układu oddechowego.⁸

Podobne wyniki farmakokinetyczne obserwowano przy długotrwałym miejscowym stosowaniu dorzolamidu, co potwierdza bezpieczeństwo leku przy standardowym schemacie dawkowania.⁹

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

U niektórych pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek (szacunkowy klirens kreatyniny 30-60 ml/min) obserwowano zwiększone stężenia metabolitu dorzolamidu w erytrocytach. Mimo to, nie stwierdzono:

• istotnych różnic w zakresie hamowania aktywności anhydrazy węglanowej
• klinicznie znaczących ogólnoustrojowych działań niepożądanych związanych z tymi zmianami

¹⁰

Główne cechy farmakokinetyczne dorzolamidu