skala Child-Pugh
Skala Child-Pugh (klasyfikacja Child-Pugh) to powszechnie stosowane narzędzie kliniczne służące do oceny stopnia zaawansowania przewlekłej choroby wątroby, zwłaszcza marskości. Została opracowana w 1964 roku przez Childa i Turcotte’a, a następnie zmodyfikowana przez Pugha w 1973 roku.
Klasyfikacja opiera się na pięciu parametrach klinicznych i laboratoryjnych: stężeniu bilirubiny i albumin w surowicy, czasie protrombinowym (lub INR), obecności wodobrzusza oraz encefalopatii wątrobowej. Każdy z tych parametrów oceniany jest w skali 1-3 punktów, a suma punktów pozwala zakwalifikować pacjenta do jednej z trzech klas: A (5-6 punktów), B (7-9 punktów) lub C (10-15 punktów).
Skala Child-Pugh ma istotne znaczenie prognostyczne – wyższe klasy (B i C) wiążą się z gorszym rokowaniem i wyższą śmiertelnością. Jest wykorzystywana przy kwalifikacji pacjentów do przeszczepu wątroby, planowaniu zabiegów chirurgicznych oraz dostosowywaniu dawek leków metabolizowanych przez wątrobę. Stanowi również ważny element oceny ryzyka powikłań marskości, takich jak krwawienia z żylaków przełyku.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wątroby – Objawy
Choroba wątroby to postępujące, często bezobjawowe uszkodzenie narządu, które rozwija się etapowo: od zapalenia (hepatitis), przez zwłóknienie (fibroza), do nieodwracalnej marskości (cirrhosis) i końcowej niewydolności wątroby. W przebiegu choroby obserwuje się charakterystyczne objawy, takie jak żółtaczka, świąd skóry, wodobrzusze, encefalopatia wątrobowa oraz zaburzenia krzepnięcia. Marskość wątroby zwiększa ryzyko rozwoju raka wątrobowokomórkowego (HCC), a niewydolność wątroby, zarówno ostra, jak i przewlekła, stanowi stan zagrożenia życia z medianą przeżycia 1-2 lat bez przeszczepu. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (ALT, AST, bilirubina, albuminy, wskaźniki krzepnięcia), testach nieinwazyjnych (FibroScan, FIB-4) oraz obrazowych (USG, TK, MRI), a biopsja pozostaje złotym standardem oceny stopnia uszkodzenia.
alkoholowa choroba wątroby, asterixis, biopsja wątroby, choroba wątroby, encefalopatia wątrobowa, enzymy wątrobowe, krioglobulinemia, leukonychia, marskość niewyrównana, marskość wątroby, marskość wyrównana, model MELD, nadciśnienie wrotne, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niewydolność wątroby, pajączki naczyniowe, rak wątrobowokomórkowy, rumień dłoniowy, skala Child-Pugh, śpiączka wątrobowa, splenomegalia, stłuszczeniowe zapalenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, zapalenie wątroby, zespół wątrobowo-nerkowy, żółtaczka, zwłóknienie wątroby, żylaki przełyku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadilecto 20 mg
Lek Tadilecto (tadalafil) w dawkach 10 mg i 20 mg stosowany jest doraźnie u dorosłych mężczyzn z zaburzeniami erekcji, przyjmowany co najmniej 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, maksymalnie raz na dobę. Dla pacjentów stosujących lek często (≥2 razy w tygodniu) rekomendowane jest codzienne podawanie dawki 5 mg, z możliwością zmniejszenia do 2,5 mg w zależności od tolerancji. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagane dostosowanie dawki. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek maksymalna dawka wynosi 10 mg, a schemat raz na dobę nie jest zalecany. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 10 mg, a stosowanie u chorych z klasą C w skali Child-Pugh wymaga ostrożnej oceny korzyści i ryzyka. Lek nie jest wskazany u dzieci i młodzieży.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca, donor tlenku azotu, działanie niepożądane, funkcja nerek, funkcja wątroby, nitrat, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, tadalafil, Tadilecto, tolerancja leku, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aporoza 10 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Aporoza, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane po około 5 godzinach oraz biodostępnością około 20%. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ~134 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest niewielki (~10%), głównie przez CYP2C9, z powstawaniem aktywnych N-demetylowanych metabolitów (50% aktywności) oraz nieaktywnych laktonowych. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (~90% dawki) i w mniejszym stopniu przez nerki (~5% w formie niezmienionej), z okresem półtrwania około 19 godzin. Farmakokinetyka jest liniowa, bez kumulacji po wielokrotnym podaniu, a parametry nie różnią się istotnie pod względem wieku i płci. U pacjentów azjatyckich obserwuje się dwukrotnie wyższą ekspozycję (AUC, Cmax), co wymaga modyfikacji dawkowania.
BCRP, biodostępność, Cmax, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dyslipidemia, ekspozycja ogólnoustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, laktonowe pochodne, liniowa farmakokinetyka, N-demetylowane pochodne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm ABCG2, polimorfizm genetyczny, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, transporter OATP-C, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xaleba 90 mg
Etorykoksyb (Xaleba) powinien być stosowany w najniższej skutecznej dawce i przez możliwie najkrótszy czas, aby ograniczyć ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych. W chorobie zwyrodnieniowej stawów zalecana dawka wynosi 30 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 60 mg/dobę, maksymalnie do 60 mg. W reumatoidalnym zapaleniu stawów oraz zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa dawka początkowa to 60 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 90 mg/dobę, a po stabilizacji klinicznej zaleca się redukcję do 60 mg/dobę. W ostrych zespołach bólowych, takich jak ostra dna moczanowa, stosuje się 120 mg/dobę przez maksymalnie 8 dni, natomiast po zabiegach stomatologicznych 90 mg/dobę przez maksymalnie 3 dni. Przekroczenie zalecanych dawek nie poprawia skuteczności i nie jest zalecane.
analgezja pooperacyjna, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, efekt przeciwbólowy, etorykoksyb, klirens kreatyniny, leczenie przeciwbólowe, niewydolność wątroby, ostry zespół bólowy, powikłania sercowo-naczyniowe, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Child-Pugh, zabieg stomatologiczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Melkart Duo 50 mg + 850 mg
Melkart Duo to lek złożony zawierający wildagliptynę (50 mg) oraz metforminę (850 mg lub 1000 mg) w formie tabletek powlekanych. Wildagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością (85%), szybkim wchłanianiem (Tmax 1,7 h na czczo) oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (9,3%). Pokarm nie wpływa istotnie na AUC wildagliptyny, choć zmniejsza Cmax o 19% i opóźnia Tmax do 2,5 h. Wildagliptyna jest metabolizowana w 69% dawki, głównie do nieaktywnego metabolitu LAY 151, bez udziału enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% dawki), z okresem półtrwania około 3 godzin po podaniu doustnym. Farmakokinetyka wildagliptyny jest liniowa, a czynniki takie jak wiek, płeć, czy łagodne do ciężkich zaburzenia czynności wątroby nie wpływają klinicznie istotnie na jej profil.
białko osocza, biodostępność, biorównoważność, chlorowodorek metforminy, DPP-4, ekspozycja na lek, enzymy CYP 450, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, Melkart Duo, metformina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peptydaza dipeptydylowa, pole pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wildagliptyna, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadilecto 5 mg
Lek Tadilecto zawiera 5 mg tadalafilu w formie tabletek powlekanych i jest stosowany doustnie w leczeniu zaburzeń erekcji oraz łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) u dorosłych mężczyzn. W terapii zaburzeń erekcji zalecana dawka doraźna wynosi 10 mg, przyjmowana co najmniej 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, niezależnie od posiłku, z możliwością zwiększenia do 20 mg w przypadku braku odpowiedzi, przy maksymalnej częstości stosowania raz na dobę. Dla pacjentów przewidujących częste stosowanie (≥2 razy w tygodniu) dopuszcza się schemat codzienny 5 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 2,5 mg w przypadku słabej tolerancji. W leczeniu BPH oraz jednoczesnym leczeniu BPH i zaburzeń erekcji zaleca się 5 mg tadalafilu raz na dobę, przyjmowane o stałej porze, niezależnie od posiłków. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek maksymalna dawka doraźna to 10 mg, natomiast stosowanie schematu codziennego (2,5 mg lub 5 mg) nie jest zalecane. U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C Child-Pugh) konieczna jest dokładna ocena stosunku korzyści do ryzyka, a dane dotyczące bezpieczeństwa są ograniczone.
aktywność seksualna, cukrzyca, łagodny rozrost gruczołu krokowego, leczenie doraźne, linia podziału tabletki, podanie doustne, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, stosunek korzyści do ryzyka, tabletka powlekana, tadalafil, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadamen MED 2,5 mg
Tadalafil, substancja czynna preparatu Tadamen MED w dawce 2,5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę. Objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a 94% tadalafilu wiąże się z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a główny metabolit – glukuronian metylokatecholu – wykazuje aktywność wobec PDE5 co najmniej 13 000 razy mniejszą niż związek macierzysty. Okres półtrwania wynosi 17,5 godziny, co umożliwia długotrwały efekt terapeutyczny. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%) w postaci nieaktywnych metabolitów. Pokarm oraz pora podania nie wpływają istotnie na farmakokinetykę tadalafilu, co pozwala na elastyczność dawkowania.
AUC, białko osocza, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, cukrzyca, CYP3A4, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, farmakokinetyka leku, hemodializa, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, okres półtrwania leku, pacjent geriatryczny, PDE5, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, tadalafil, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wchłanianie doustne, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Abiraterone Richter 500 mg
Lek Abiraterone Richter (octan abirateronu) stosowany jest w leczeniu przerzutowego hormonowrażliwego (mHSPC) oraz opornego na kastrację raka gruczołu krokowego (mCRPC). Standardowa dawka wynosi 1000 mg (2 tabletki po 500 mg) raz na dobę, podawana na pusty żołądek, co najmniej 2 godziny po posiłku i bez jedzenia przez co najmniej 1 godzinę po podaniu. Terapia zawsze łączona jest z prednizonem lub prednizolonem – 5 mg/dobę w mHSPC oraz 10 mg/dobę w mCRPC. U pacjentów niekastrowanych chirurgicznie konieczne jest kontynuowanie farmakologicznej kastracji analogami LHRH. Monitorowanie obejmuje regularną ocenę aminotransferaz (co 2 tygodnie przez 3 miesiące, następnie co miesiąc), ciśnienia tętniczego, stężenia potasu (utrzymanie ≥ 4,0 mmol/l), objawów zastoinowej niewydolności serca oraz zastojów płynów, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii i wczesnego wykrywania działań niepożądanych, w tym hepatotoksyczności i zaburzeń elektrolitowych.
abirateron, AlAT, aminotransferazy, AspAT, ciężkie zaburzenia wątroby, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hormon luteinizujący, klasyfikacja Child-Pugh, LHRH, mCRPC, mHSPC, mineralokortykosteroidy, nadciśnienie, octan abirateronu, potas w surowicy, prednizolon, prednizon, rak hormonowrażliwy gruczołu krokowego, rak oporny na kastrację, skala Child-Pugh, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Memolek 20 mg
MEMOLEK, zawierający memantynę chlorowodorek, jest wskazany w terapii choroby Alzheimera i wymaga starannego dawkowania pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu tej choroby. Leczenie rozpoczyna się od dawki 5 mg na dobę, stopniowo zwiększanej co tydzień o 5 mg do dawki podtrzymującej 20 mg na dobę, osiąganej od 4. tygodnia terapii. Maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg. Terapia powinna być prowadzona przy stałym nadzorze opiekuna pacjenta, a skuteczność i tolerancja leku muszą być regularnie oceniane, szczególnie w pierwszych trzech miesiącach. W przypadku braku efektów terapeutycznych lub złej tolerancji, należy rozważyć przerwanie leczenia. MEMOLEK jest podawany doustnie raz na dobę, niezależnie od posiłków, a tabletki 20 mg są zielone, owalne, z wygrawerowaną liczbą „20”.
choroba Alzheimera, ciężka niewydolność nerek, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, klirens kreatyniny, memantyna, memantyny chlorowodorek, niewydolność nerek, rozpoznanie choroby Alzheimera, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, tolerancja leku, wytyczne kliniczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suprovia 100 mg
Sytagliptyna, podawana doustnie w dawce 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z medianą Tmax wynoszącą 1-4 godziny oraz wysoką biodostępnością około 87%. Średnie osoczowe AUC wynosi 8,52 μM•h, a Cmax osiąga 950 nM. Lek wykazuje liniową zależność AUC od dawki, natomiast Cmax i C24h nie są proporcjonalne do dawki. Objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Eliminacja sytagliptyny odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej (79% wydalane z moczem), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym około 350 ml/min. Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego ryzyka interakcji lekowych związanych z układem cytochromu P450. Hemodializa usuwa około 13,5% leku w ciągu 3-4 godzin.
aktywne wydzielanie kanalikowe, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, podeszły wiek, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, zaburzenia czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone G.L. Pharma 250 mg
Octan abirateronu jest szybko przekształcany in vivo do aktywnego metabolitu, abirateronu, który hamuje biosyntezę androgenów. Po podaniu doustnym na czczo, maksymalne stężenie (Cₘₐₓ) osiągane jest po około 2 godzinach. Obecność pokarmu znacząco zwiększa biodostępność leku, powodując do 10-krotnego wzrostu AUC oraz 17-krotnego wzrostu Cₘₐₓ, co jest zależne od zawartości tłuszczu w posiłku. Z tego względu zaleca się przyjmowanie leku na czczo, co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Abirateron wiąże się w 99,8% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi około 5630 l, wskazując na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a dominującymi metabolitami są siarczan abirateronu oraz siarczan N-tlenku abirateronu, każdy stanowiący około 43% całkowitej promieniotwórczości. Okres półtrwania u osób zdrowych wynosi około 15 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (88%) i w mniejszym stopniu z moczem (5%).
biodostępność leku, całkowita ekspozycja, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, inhibitor biosyntezy androgenów, krańcowe stadium choroby nerek, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania abirateronu, parametr farmakokinetyczny, rak gruczołu krokowego, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, sulfuryzacja, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Anturin 5 mg
Lek ANTURIN (solifenacyny bursztynian) w dawce początkowej 5 mg raz na dobę jest wskazany dla dorosłych, w tym osób w podeszłym wieku, z możliwością zwiększenia dawki do 10 mg raz na dobę przy dobrej tolerancji i niewystarczającej odpowiedzi klinicznej. W przypadku pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >30 ml/min) oraz łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagana modyfikacja dawkowania. Natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens ≤30 ml/min) oraz umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (7-9 punktów w skali Child-Pugh) zaleca się ostrożność i nieprzekraczanie dawki 5 mg raz na dobę. Podobne ograniczenia dotyczą jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 (ketokonazol, rytonawir, nelfawir, itrakonazol), gdzie maksymalna dawka nie powinna przekraczać 5 mg ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia leku i działań niepożądanych.
ANTURIN jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Tabletki powlekane należy podawać doustnie, połykać w całości, niezależnie od posiłku, co ułatwia dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta. W praktyce klinicznej ważne jest monitorowanie funkcji nerek i wątroby oraz uwzględnienie potencjalnych interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza przy stosowaniu inhibitorów CYP3A4, aby zoptymalizować skuteczność i bezpieczeństwo leczenia solifenacyną bursztynianu.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, dysfagia, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, farmakoterapia, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, nelfawir, odpowiedź kliniczna, rytonawir, skala Child-Pugh, solifenacyny bursztynian, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Qsiva 11,25 mg + 69 mg
Leczenie produktem leczniczym Qsiva, zawierającym fenterminy chlorowodorek i topiramat w dawkach od 3,75 mg+23 mg do 15 mg+92 mg, powinno być inicjowane i monitorowane przez lekarzy z doświadczeniem w terapii otyłości. Standardowa dawka podtrzymująca to 7,5 mg+46 mg raz dziennie rano, po stopniowym zwiększaniu dawki przez pierwsze 14 dni. Pacjenci, którzy po 3 miesiącach stosowania tej dawki nie osiągną redukcji masy ciała o co najmniej 5%, powinni przerwać terapię. W przypadku odpowiedzi na leczenie, ale utrzymującego się BMI ≥30 kg/m², możliwe jest zwiększenie dawki do 15 mg+92 mg, jednak z uwzględnieniem ryzyka działań niepożądanych i koniecznością stopniowego odstawiania leku, aby uniknąć drgawek. Terapia powinna być wspierana przez modyfikacje stylu życia, w tym redukcję kaloryczności diety o około 500 kcal dziennie, suplementację multiwitaminową oraz kontrolę aktywności fizycznej.
BMI, brak odpowiedzi na leczenie, dawka podtrzymująca, drgawki, fentermina, hemodializa, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, klirens kreatyniny, kobieta w wieku rozrodczym, otyłość, Qsiva, redukcja masy ciała, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, suplementacja multiwitaminowa, topiramat, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tresuvi 10 mg/ml
Tresuvi (treprostynil) w roztworze do infuzji o stężeniu 10 mg/ml jest wskazany w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego, jednak jego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Istotne jest także uwzględnienie zawartości sodu w jednej fiolce (maks. 37,4 mg, tj. 1,63 mmol), co może mieć znaczenie u pacjentów z ograniczeniami sodowymi. Przeciwwskazania obejmują tętnicze nadciśnienie płucne związane z chorobą zarostową żył, ciężką zastoinową niewydolność serca lewokomorową, istotne wady zastawkowe serca niezwiązane z nadciśnieniem płucnym, ciężką chorobę wieńcową, niestabilną dławicę piersiową, zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 6 miesięcy, ciężkie arytmie oraz niedawne incydenty naczyniowo-mózgowe (TIA lub udar w ciągu ostatnich 3 miesięcy). Ponadto, lek jest przeciwwskazany przy czynnej chorobie wrzodowej przewodu pokarmowego, krwotoku śródczaszkowym, innych stanach zwiększających ryzyko krwawienia oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg Child-Pugh).
arytmia, choroba wieńcowa, choroba wrzodowa, choroba zarostowa żył, dławica piersiowa, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwkrzepliwy, niestabilność wieńcowa, niewydolność krążenia, niewydolność lewej komory, niewydolność wątroby, powikłanie krwotoczne, przemijający napad niedokrwienny, roztwór do infuzji, skala Child-Pugh, substancja czynna, tętnicze nadciśnienie płucne, treprostynil, udar mózgu, wada zastawkowa serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hemostazy, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Solifenacin Vivanta 10 mg
Solifenacin Vivanta jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 5 mg lub 10 mg solifenacyny bursztynianu, stosowanych doustnie raz na dobę. Standardowa dawka inicjująca wynosi 5 mg, którą można zwiększyć do 10 mg w przypadku niewystarczającej skuteczności. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >30 ml/min) oraz łagodnymi zaburzeniami wątroby nie jest wymagana modyfikacja dawkowania. Natomiast u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens ≤30 ml/min) oraz umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (7-9 pkt w skali Child-Pugh) zaleca się nie przekraczać dawki 5 mg na dobę. Podobne ograniczenia dotyczą jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, rytonawir), gdzie maksymalna dawka również nie powinna przekraczać 5 mg/dobę.
dawka inicjująca, dysfunkcja narządu, dysfunkcja wątroby, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, nelfawir, nietolerancja laktozy, rytonawir, skala Child-Pugh, solifenacyna, solifenacyna bursztynianu, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Solifenacin Vivanta
Przed rozpoczęciem terapii bursztynianem solifenacyny konieczne jest wykluczenie innych przyczyn częstomoczu, zwłaszcza niewydolności serca i chorób nerek, oraz leczenie ewentualnych infekcji dróg moczowych. Solifenacyna wymaga ostrożności u pacjentów z klinicznie istotnym zwężeniem drogi odpływu moczu, zaburzeniami drożności przewodu pokarmowego, ryzykiem zwolnionej perystaltyki, ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min) i umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (7-9 pkt. w skali Child-Pugh), gdzie dawka nie powinna przekraczać 5 mg/dobę. U pacjentów przyjmujących silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) również zaleca się ograniczenie dawki do 5 mg i monitorowanie działań niepożądanych. Solifenacyna może nasilać objawy u osób z neuropatią autonomiczną, przepukliną rozworu przełykowego, refluksem żołądkowo-przełykowym oraz u pacjentów z ryzykiem wydłużenia odstępu QT i hipokaliemią, ze względu na ryzyko Torsade de pointes.
bisfosfonian, brak laktazy, bursztynian solifenacyny, choroba nerek, częstomocz, dysfunkcja autonomiczna, działanie antycholinergiczne, hipokaliemia, infekcja dróg moczowych, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, motoryka jelitowa, nadreaktywność wypieracza neurogennego, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, perystaltyka przewodu pokarmowego, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skala Child-Pugh, Solifenacin Vivanta, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie drożności przewodu pokarmowego, zapalenie przełyku, zatrzymanie moczu, zespół wydłużonego QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu moczu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Solinea 0,5 mg
Fingolimod charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (tmax) po 12-16 godzinach oraz wysokim stopniem wchłaniania ≥85%, a biodostępność bezwzględna wynosi 93% (95% CI: 79-111%). Stan stacjonarny osiągany jest po 1-2 miesiącach stosowania dawki dobowej, przy czym stężenia w stanie stacjonarnym są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na AUC fingolimodu, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Fingolimod wykazuje dużą dystrybucję do erytrocytów (86%) oraz wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza. Objętość dystrybucji wynosi około 1200±260 litrów, a klirens 6,3±2,3 l/godz., z okresem półtrwania 6-9 dni. Metabolizm zachodzi głównie przez fosforylację do aktywnego fosforanu fingolimodu oraz oksydację katalizowaną przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, z eliminacją głównie w postaci nieaktywnych metabolitów (81% dawki w moczu). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, pochodzenie etniczne czy łagodne do ciężkie zaburzenia czynności nerek.
biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, faza eliminacyjna, fosforan fingolimodu, fosforylacja, izoenzym CYP4F2, klirens fingolimodu, liniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Darunavir Synoptis 150 mg
Terapia produktem Darunavir Synoptis powinna być prowadzona przez doświadczonych specjalistów w leczeniu HIV, zawsze w skojarzeniu z rytonawirem w dawce 100 mg dwa razy na dobę, co poprawia farmakokinetykę darunawiru. U dorosłych pacjentów z wcześniejszą terapią przeciwretrowirusową zalecana dawka darunawiru wynosi 600 mg dwa razy na dobę z posiłkiem. U dzieci i młodzieży (3-17 lat, ≥15 kg) dawkowanie jest zależne od masy ciała, np. 600 mg darunawiru/100 mg rytonawiru raz na dobę dla masy 15-30 kg, a do 800 mg/100 mg dla masy ≥40 kg. W przypadku wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej u dzieci stosuje się zwykle dawkowanie dwa razy na dobę, z wyjątkiem pacjentów bez mutacji oporności DRV-RAM i wiremią HIV-1 RNA <100 000 kopii/ml oraz liczbą CD4+ ≥100 x 10⁶/l, u których możliwe jest dawkowanie raz na dobę. Rytonawir podawany jest w postaci roztworu doustnego o stężeniu 80 mg/ml.
charakterystyka produktu leczniczego, darunawir, dysfagia, farmakokinetyka, genotypowanie HIV, inhibitor proteazy HIV, komórki CD4, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwretrowirusowy, mutacja oporności, nadwrażliwość na substancje, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, roztwór doustny, rytonawir, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV, zaburzenie czynności nerek, zakażenie HIV, zawiesina doustna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vesicare
Przed rozpoczęciem terapii solifenacyną (Vesicare, zawiesina doustna) konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki różnicowej częstomoczu, wykluczając niewydolność serca i choroby nerek. W przypadku zakażenia układu moczowego należy najpierw wdrożyć leczenie przeciwbakteryjne. Lek wymaga ostrożności u pacjentów z klinicznie istotnym zwężeniem drogi odpływu moczu bez cewnikowania, zaburzeniami drożności przewodu pokarmowego, zagrożonych zwolnioną perystaltyką, ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min, dawka max 5 mg u dorosłych), umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh 7-9, dawka max 5 mg), przyjmujących silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, dawka max 5 mg), z przepukliną rozworu przełykowego, refluksem żołądkowo-przełykowym lub neuropatią autonomiczną. Należy monitorować pacjentów z ryzykiem wydłużenia QT i hipokaliemią, gdyż odnotowano przypadki Torsades de pointes.
anafilaksja, bisfosfonian, choroba nerek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, glikol propylenowy, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klirens kreatyniny, kwas benzoesowy, leczenie przeciwbakteryjne, metylu parahydroksybenzoesan, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, niewydolność serca, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, propylu parahydroksybenzoesan, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skala Child-Pugh, solifenacyna, torsades de pointes, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie drożności przewodu pokarmowego, zaburzenie elektrolitowe, zakażenie układu moczowego, zapalenie przełyku, zatrzymanie moczu, zespół wydłużonego QT, zwężenie drogi odpływu moczu, zwolniona perystaltyka przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadalafil Actavis 10 mg
Tadalafil Actavis w dawce 10 mg jest wskazany do leczenia zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn, stosowany doraźnie przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia dawki do 20 mg w przypadku niewystarczającej skuteczności. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków, co najmniej 30 minut przed stosunkiem, maksymalnie raz na dobę. U pacjentów stosujących lek często (≥2 razy w tygodniu) dopuszcza się schemat dawkowania codziennego 5 mg, z możliwością redukcji do 2,5 mg, przy czym konieczna jest okresowa ocena celowości takiego leczenia. U osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagane dostosowanie dawki. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek maksymalna dawka to 10 mg, a stosowanie schematu codziennego jest niewskazane.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadamen MED 20 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Tadamen MED 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Jego farmakokinetyka nie jest istotnie modyfikowana przez obecność pokarmu ani porę podania, co umożliwia stosowanie leku niezależnie od posiłków i pory dnia. Tadalafil wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (94%) oraz dużą objętość dystrybucji (~63 l). Metabolizowany jest głównie przez izoenzym CYP3A4 do glukuronianu metylokatecholu, metabolitu o aktywności farmakologicznej co najmniej 13 000 razy mniejszej niż substancja macierzysta. Eliminacja leku odbywa się głównie z kałem (61% dawki) oraz moczem (36%), a średni okres półtrwania wynosi 17,5 godziny, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego po 5 dniach stosowania raz na dobę.
białko osocza, biotransformacja tadalafilu, cukrzyca, ekspozycja na lek, farmakokinetyka tadalafilu, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens tadalafilu, łagodne zaburzenie czynności nerek, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu krwi, tabletka powlekana, tadalafil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie erekcji - Leksykon substancji czynnych
Tamsulosyna – Dawkowanie i sposób podawania
Tamsulosyna jest stosowana w leczeniu objawów łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) w dawce standardowej 0,4 mg raz na dobę, niezależnie od postaci farmaceutycznej (kapsułki o zmodyfikowanym/przedłużonym uwalnianiu lub tabletki o przedłużonym uwalnianiu). Preparaty złożone zawierające tamsulosynę i inne substancje czynne, takie jak dutasteryd (0,5 mg) lub solifenacyna (6 mg), również stosuje się w dawce 0,4 mg tamsulosyny na dobę. Kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu należy przyjmować po śniadaniu lub pierwszym posiłku, w pozycji siedzącej lub stojącej, połykając je w całości i popijając wodą, natomiast tabletki o przedłużonym uwalnianiu można przyjmować niezależnie od posiłków, również w całości, bez rozgryzania czy żucia. W przypadku preparatów z dutasterydem kapsułek nie wolno żuć ani otwierać ze względu na ryzyko podrażnienia błony śluzowej jamy ustnej.
chlorowodorek tamsulosyny, dutasteryd, dysfagia, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, ketokonazol, klirens kreatyniny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, nelfinawir, podrażnienie błony śluzowej, preparat złożony, rytonawir, skala Child-Pugh, solifenacyna, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, werapamil, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva 10 mg + 100 mg
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva dostępny jest w kapsułkach twardych zawierających rozuwastatynę w dawkach 5 mg, 10 mg lub 20 mg oraz kwas acetylosalicylowy 100 mg. Standardowa dawka dla dorosłych to jedna kapsułka raz na dobę, przyjmowana o dowolnej porze dnia, podczas posiłku, bez rozgryzania. Lek nie jest przeznaczony do inicjacji terapii, a jedynie do stosowania u pacjentów już ustabilizowanych na odpowiednich dawkach obu składników. W przypadku konieczności zmiany dawkowania któregokolwiek ze składników, zaleca się powrót do stosowania pojedynczych preparatów w celu optymalizacji terapii. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami tych narządów. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z 8-9 punktami w skali Child-Pugh, u których obserwuje się zwiększoną ekspozycję na rozuwastatynę i zaleca się ocenę czynności nerek.
atazanawir, BCRP, białko transportowe, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, inhibitor proteazy, kapsułka twarda, kwas acetylosalicylowy, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, typranawir, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby