potencjał rakotwórczy
Potencjał rakotwórczy określa zdolność substancji, czynnika fizycznego lub biologicznego do wywoływania transformacji nowotworowej w komórkach organizmu. Substancje o właściwościach kancerogennych mogą inicjować proces kancerogenezy poprzez uszkodzenie DNA, zaburzanie mechanizmów naprawy genetycznej lub wpływanie na proliferację komórkową.
Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (IARC) klasyfikuje substancje według ich potencjału rakotwórczego w pięciu grupach: od grupy 1 (udowodnione działanie rakotwórcze u ludzi) do grupy 4 (prawdopodobnie nierakotwórcze). Ocena potencjału rakotwórczego opiera się na badaniach epidemiologicznych, doświadczeniach na zwierzętach oraz badaniach mechanizmów działania na poziomie komórkowym i molekularnym.
W praktyce klinicznej istotne jest rozpoznawanie czynników o potencjale rakotwórczym w celu prowadzenia skutecznej profilaktyki pierwotnej nowotworów. Dotyczy to zarówno ekspozycji zawodowej (np. azbest, benzen, promieniowanie jonizujące), czynników środowiskowych (np. promieniowanie UV, zanieczyszczenie powietrza), jak i stylu życia (np. dym tytoniowy, alkohol, niewłaściwa dieta).
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Denotywir – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Denotywir, substancja czynna kremu Vratizolin w stężeniu 30 mg/g, nie posiada dostępnych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Brak informacji obejmuje toksyczność ostrą, przewlekłą, subchroniczną, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy, wpływ na reprodukcję i rozwój, miejscową tolerancję oraz inne specyficzne badania toksykologiczne. W skład preparatu wchodzą również substancje pomocnicze, takie jak alkohol cetylowy (58,5 mg/g), alkohol stearylowy (58,5 mg/g), glikol propylenowy (175 mg/g), metylu parahydroksybenzoesan (1 mg/g), propylu parahydroksybenzoesan (0,5 mg/g) oraz sodu laurylosiarczan (10 mg/g).
alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, badania in vitro, badania na zwierzętach, badania toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, denotywir, działanie niepożądane, genotoksyczność, glikol propylenowy, krem, metylu parahydroksybenzoesan, miejscowa tolerancja, potencjał rakotwórczy, propylu parahydroksybenzoesan, sodu laurylosiarczan, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, Vratizolin - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Haloperidol WZF 5 mg/ml
Badania przedkliniczne haloperydolu wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa w standardowych testach toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz braku genotoksyczności. W modelach zwierzęcych zaobserwowano wpływ na funkcje rozrodcze, w tym obniżenie płodności, umiarkowaną teratogenność oraz embriotoksyczność, co sugeruje potencjalne ryzyko dla rozwoju zarodków. Długoterminowe badania wskazały na zależny od dawki wzrost częstości gruczolaków przysadki mózgowej i nowotworów gruczołów sutkowych u samic myszy, prawdopodobnie związany z hiperprolaktynemią indukowaną blokadą receptorów dopaminowych D2. Znaczenie tych wyników dla ryzyka u ludzi pozostaje niejasne i wymaga dalszych analiz.
bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, efekt kardiotoksyczny, genotoksyczność, gruczolak przysadki mózgowej, haloperydol, hiperprolaktynemia, kanał potasowy hERG, komorowe zaburzenia rytmu, nowotwór gruczołu sutkowego, obniżenie płodności, potencjał rakotwórczy, receptor dopaminowy D2, stężenie w osoczu, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na reprodukcję, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie repolaryzacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simvastatin Genoptim 20 mg
Symwastatyna, będąca inhibitorem reduktazy HMG-CoA, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym obejmującym farmakodynamikę, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję i rozwój. Badania farmakodynamiczne potwierdziły, że potencjalne działania niepożądane wynikają głównie z mechanizmu działania leku, bez ujawnienia dodatkowych, nieprzewidywalnych zagrożeń. Testy toksyczności na różnych gatunkach zwierząt nie wykazały nieoczekiwanych efektów toksycznych, a obserwowane działania były zgodne z farmakologicznym profilem symwastatyny. Standardowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały zdolności do uszkodzeń materiału genetycznego, co eliminuje ryzyko mutagenności.
biosynteza cholesterolu, dawka terapeutyczna, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, efekt niepożądany, inhibitor reduktazy HMG-CoA, mechanizm działania farmakologicznego, mutacja chromosomowa, mutacja genowa, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, proces reprodukcyjny, reduktaza HMG-CoA, symwastatyna, test genotoksyczności, toksyczność leku, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Titlodine 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tolterodyny, substancji czynnej leku Titlodine, wykazały akceptowalny profil toksyczności ogólnej, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych na myszach i królikach nie stwierdzono istotnych negatywnych efektów przy ekspozycji terapeutycznej. Jednakże, przy stężeniach w osoczu 20-krotnie wyższych (Cmax) i 7-krotnie wyższych (AUC) niż u ludzi, zaobserwowano teratogenne działanie tolterodyny u myszy, objawiające się zwiększoną śmiertelnością zarodków i wadami wrodzonymi. U królików, nawet przy 20-krotnym wzroście Cmax i 3-krotnym wzroście AUC, nie odnotowano wad rozwojowych, co wskazuje na korzystny margines bezpieczeństwa w odniesieniu do potencjału teratogennego.
badanie przedkliniczne, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, efekt teratogenny, ekspozycja na tolterodynę, ekspozycja ogólnoustrojowa, elektrofizjologia serca, farmakologia bezpieczeństwa, gen HERG, genotoksyczność, kanał potasowy, odstęp QT, potencjał czynnościowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, śmiertelność zarodka, toksyczność ogólna, tolterodyna, wada wrodzona, właściwość kancerogenna, właściwość mutagenna, włókno Purkinjego, wpływ na reprodukcję, zaburzenie elektryczne serca - Leksykon substancji czynnych
Chlorowodorek papaweryny – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Chlorowodorek papaweryny, będący substancją aktywną w produkcie leczniczym Krople żołądkowe z papaweryną (Fortestomachicae), występuje w stężeniu 0,4 g na 100 g produktu. Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tej substancji w ramach tego preparatu są ograniczone, gdyż nie przeprowadzono kompleksowych badań oceniających toksyczność, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy ani wpływ na reprodukcję. Produkt zawiera również nalewki roślinne: kozłkową, miętową, gorzką oraz z dziurawca, co dodatkowo komplikuje ocenę bezpieczeństwa opartego wyłącznie na chlorowodorku papaweryny.
alkohol etylowy, badania przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek papaweryny, doświadczenie kliniczne, etanol jako substancja pomocnicza, genotoksyczność, nalewka gorzka, nalewka kozłkowa, nalewka miętowa, nalewka z dziurawca, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, toksyczność, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Kwiat wiązówki – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Substancja aktywna kwiat wiązówki (Filipendula ulmaria (L.) Maxim.) jest klasyfikowana jako tradycyjny produkt leczniczy roślinny, co zgodnie z Dyrektywą 2001/83/EC (art. 16c(1)(a)(iii)) zwalnia ją z obowiązku przeprowadzania wszechstronnych badań przedklinicznych. W dostępnej dokumentacji brak jest danych dotyczących toksyczności reprodukcyjnej, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego. Produkt stosowany jest w formie ziół do zaparzania, gdzie 1 g produktu zawiera 1 g surowca Filipendula ulmaria, a jego bezpieczeństwo opiera się głównie na wieloletnim, tradycyjnym stosowaniu, a nie na wynikach badań eksperymentalnych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bulgaplin 25 mg
Pregabalina, substancja czynna Bulgaplinu, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Badania przedkliniczne na szczurach i małpach wykazały tolerancję leku bez istotnych działań niepożądanych w dawkach porównywalnych do klinicznych. W toksyczności wielokrotnej obserwowano objawy ze strony OUN, takie jak zmniejszenie aktywności, nadmierna aktywność i ataksja, głównie przy wysokich dawkach. Długotrwała ekspozycja u starszych szczurów w dawkach ≥5-krotnie przekraczających maksymalną dawkę kliniczną (600 mg/dobę) wiązała się ze zwiększoną częstością zaniku siatkówki. Nie stwierdzono działania teratogennego u myszy, szczurów i królików, a toksyczność płodowa pojawiała się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Wpływ na funkcje rozrodcze był minimalny i obserwowany tylko przy ekspozycjach znacznie wyższych niż u ludzi, a zmiany w narządach rozrodczych samców szczurów miały charakter przemijający i były częściowo związane z naturalnymi procesami zwyrodnieniowymi. Pregabalina nie wykazała działania genotoksycznego in vitro i in vivo, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania.
ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, bruksizm, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ekspozycja lecznicza, komórki śródbłonka, naczyniakomięsak krwionośny, ośrodkowy układ nerwowy, parametry nasienia, płytki krwi, potencjał rakotwórczy, pregabalina, proces zwyrodnieniowy, proliferacja komórek, szczur albinotyczny, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność prenatalna, toksyczność rozwojowa, zanik siatkówki, zdolność percepcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Furocef 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cefuroksymu aksetylu, składnika aktywnego leku Furocef, nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego. Oceny farmakologiczne potwierdziły brak klinicznie istotnych działań niepożądanych na układy sercowo-naczyniowy, oddechowy i nerwowy. Wielokrotne podawanie leku nie powodowało toksycznych efektów ani zmian histopatologicznych w narządach wewnętrznych zwierząt. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności ani uszkodzeń chromosomów. Ponadto, badania reprodukcyjne nie potwierdziły teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność i rozwój potomstwa, a ryzyko wad wrodzonych było nieistotne. Brak jest danych dotyczących potencjału kancerogennego, jednak dostępne informacje nie wskazują na ryzyko nowotworowe, zgodnie z profilem innych cefalosporyn II generacji.
antybiotyk cefalosporynowy II generacji, badania farmakologiczne bezpieczeństwa, cefuroksym aksetyl, działanie mutagenne, Furocef, gamma-glutamylotranspeptydaza, genotoksyczność, mutacja genowa, ocena histopatologiczna, organogeneza, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, rozwój prenatalny, test mutagenności, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Icatibant Universal Farma 30 mg
Przedkliniczne badania ikatybantu, antagonisty receptora bradykininy B2, wykazały jego wpływ na układy hormonalny i rozrodczy u szczurów i psów przy wielomiesięcznym podawaniu. Zaobserwowano dawkozależne obniżenie stężeń hormonów płciowych oraz odwracalne opóźnienie dojrzewania. W badaniu 9-miesięcznym u psów ustalono NOAEL przy ekspozycji AUC 2,3-krotnie wyższej niż u ludzi po dawce 30 mg s.c. Przerost nadnerczy u szczurów był odwracalny po odstawieniu leku, jednak jego kliniczne znaczenie pozostaje nieustalone. Ikatybant nie wpływał na płodność samców myszy i szczurów do dawek 80,8 mg/kg i 10 mg/kg mc./dobę, odpowiednio, ale przy dużych dawkach (10 mg/kg mc./dobę) wykazywał działanie tokolityczne, opóźniając poród i zwiększając częstość zaburzeń u płodów oraz zgonów okołoporodowych. Nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 25 mg/kg mc./dobę u szczurów i 10 mg/kg mc./dobę u królików.
antagonista receptora bradykininy B2, atrofia jąder, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, funkcje sercowo-naczyniowe, genotoksyczność, gonadotropiny, hormony płciowe, ikatybant, implantacja w macicy, kanał hERG, niedokrwienie serca, NOAEL, potencjał rakotwórczy, przerost nadnerczy, przewodzenie sercowe, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xanax 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa alprazolamu wykazały brak potencjału mutagennego i rakotwórczego, potwierdzone testem Amesa oraz badaniami na szczurach i myszach przy dawkach odpowiednio do 100 mg/kg m.c. (500-krotność dawki ludzkiej 10 mg/dobę) oraz do 30 mg/kg m.c. u szczurów i 10 mg/kg m.c. u myszy (odpowiednio 150- i 50-krotność dawki ludzkiej). Badania na szczurach wykazały brak negatywnego wpływu na płodność przy dawce do 5 mg/kg m.c. (25-krotność dawki ludzkiej). W zakresie toksyczności przewlekłej, obserwowano istotne zmiany w narządzie wzroku u szczurów po 11 miesiącach leczenia dawkami 3-30 mg/kg m.c. (15-150-krotność dawki ludzkiej), manifestujące się zaćmą u samic oraz wrastaniem naczyń w rogówkę u samców.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ibuprofen TZF 200 mg
Dokumentacja przedkliniczna dotycząca bezpieczeństwa stosowania ibuprofenu w preparacie Ibuprofen TZF, 200 mg, tabletki powlekane, jest ograniczona i nie zawiera nowych danych wykraczających poza te już uwzględnione w innych częściach Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL). Profil bezpieczeństwa ibuprofenu, jako niesteroidowego leku przeciwzapalnego (NLPZ) z grupy pochodnych kwasu propionowego, jest dobrze poznany i udokumentowany w literaturze naukowej oraz dokumentacji rejestracyjnej. W szczególności, aspekty dotyczące toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału mutagennego, rakotwórczego oraz wpływu na rozrodczość zostały już kompleksowo ocenione i opisane.
bezpieczeństwo farmakologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, ibuprofen, interakcja lekowa, laktoza jednowodna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna kwasu propionowego, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeciwwskazanie, substancja czynna, tabletka powlekana, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Budezonid LEK-AM 400 mcg/dawkę inh.
Badania przedkliniczne budezonidu wykazały brak istotnej toksyczności po podaniu wielokrotnym w dawkach terapeutycznych, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania wziewnego preparatu Budezonid LEK-AM w leczeniu przewlekłych chorób układu oddechowego. Testy mutagenności in vitro i in vivo jednoznacznie wykluczyły potencjał mutagenny leku. W badaniach rakotwórczości zaobserwowano wzrost częstości guzów wątroby u samców szczura przy dawce doustnej ≥ 25 µg/kg mc./dobę, jednak efekt ten jest charakterystyczny dla całej grupy kortykosteroidów, a nie specyficzny dla budezonidu.
acetonid triamcynolonu, budezonid, budezonid wziewny, dawka wziewna, działanie teratogenne, glikokortykosteroid, guz wątroby, kortykosteroid wziewny, kortykosteroidy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, prednizolon, rozwój pourodzeniowy, schorzenie układu oddechowego, test in vitro, test in vivo, toksyczność płodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sól Jodobromowa iwonicka –
Sól Jodobromowa Iwonicka, stosowana od lat w medycynie, posiada dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa oparty na danych dotyczących jej składników: chlorku sodu (≥450 g Cl⁻/kg), jodku sodu (≥330 mg I⁻/kg) oraz bromku sodu (≥1200 mg Br⁻/kg). Badania przedkliniczne, obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa, nie wykazały istotnych działań niepożądanych ani zagrożeń dla układów sercowo-naczyniowego, oddechowego i nerwowego. Preparat występuje w formie proszku drobnokrystalicznego, łatwo rozpuszczalnego w wodzie, o charakterystycznym jodowym zapachu, co nie wpływa negatywnie na jego bezpieczeństwo stosowania.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, bromek sodu, chlorek sodu, działanie kancerogenne, działanie niepożądane, genotoksyczność, jodek sodu, jon bromkowy, jon chlorkowy, jon jodkowy, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, proszek do sporządzania roztworu, rozwój płodu, sól jodobromowa iwonicka, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon substancji czynnych
Bencyklan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Bencyklan fumaranu, substancja czynna leku Halidor (100 mg/tabletka), wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa na podstawie dostępnych badań przedklinicznych. Analizy nie wykazały potencjału mutagennego, co oznacza brak zdolności do indukowania mutacji genetycznych, ani działania rakotwórczego, co jest kluczowe przy długotrwałym stosowaniu farmakoterapii. Te wyniki potwierdzają brak wpływu na uszkodzenia materiału genetycznego oraz brak karcynogenności, co stanowi istotny element oceny bezpieczeństwa farmakologicznego bencyklanu fumaranu. Niemniej jednak, dane toksykologiczne dotyczące bencyklanu są ograniczone i nie obejmują szczegółowych informacji na temat toksyczności reprodukcyjnej, toksyczności po podaniu wielokrotnym czy szeroko zakrojonych badań genotoksyczności. Brak tych danych wymaga ostrożności przy interpretacji pełnego profilu bezpieczeństwa substancji. Pomimo to, dostępne wyniki wskazują, że bencyklan fumaranu może być rozważany jako bezpieczny składnik leku Halidor, jednak dalsze badania toksykologiczne byłyby wskazane dla pełnej oceny ryzyka klinicznego.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Felogel neo 10 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa diklofenaku sodowego w żelu Felogel Neo (10 mg/g) wykazały, że miejscowa aplikacja na skórę o powierzchni 30 cm² nie powoduje ogólnoustrojowych efektów toksycznych ani działań niepożądanych wynikających z wchłaniania substancji czynnej. Wysoka dawka transdermalna 6 g/kg (60 mg/kg diklofenaku) indukowała zmiany patologiczne w błonie śluzowej żołądka, takie jak krwawienia i owrzodzenia, co wskazuje na ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego przy dużym wchłanianiu systemowym. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały potencjału uczulającego ani drażniącego preparatu, potwierdzając jego dobrą tolerancję miejscową.
aplikacja transdermalna, błona śluzowa żołądka, diklofenak sodowy, działanie teratogenne, efekt drażniący, efekt ogólnoustrojowy, indukcja mutacji, krwawienie, owrzodzenie, potencjał alergizujący, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał uczulający, przewód pokarmowy, teratogenność, toksyczność ostra, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa, wchłanianie systemowe, zmiana patologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide +pharma 14 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teriflunomidu wykazały toksyczny wpływ na szpik kostny, narządy limfatyczne, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę u myszy, szczurów i psów po podaniu wielokrotnym (do 3, 6 i 12 miesięcy odpowiednio). Obserwowano niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię oraz zaburzenia immunologiczne, co wiązano z hamowaniem podziału komórek, podstawowym mechanizmem działania leku. Zwierzęta laboratoryjne były bardziej wrażliwe na toksyczność niż ludzie, a toksyczne efekty pojawiały się przy dawkach odpowiadających stężeniom terapeutycznym u ludzi lub niższych. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności in vitro ani klastogenności in vivo, mimo że metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność in vitro. Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach nie potwierdziły potencjału rakotwórczego teriflunomidu.
4-trifluorometyloanilina, badania karcynogenności, czerwone krwinki, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hamowanie podziału komórek, leukopenia, limfocyty B, limfopenia, narządy limfatyczne, narządy rozrodcze, niedokrwistość, parametry hematologiczne, płytki krwi, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, szpik kostny, teriflunomid, toksyczność po podaniu wielokrotnym, trombocytopenia, trzustka, układ immunologiczny, wpływ na rozrodczość, zaburzenia hematologiczne, zakażenia wtórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hidrasec 30 mg 30 mg
Badania przedkliniczne leku Hidrasec (racekadotryl) wykazały brak toksyczności przy dawkach do 1250 mg/kg/dobę u małp oraz 200 mg/kg u psów, co odpowiada zakresom bezpieczeństwa odpowiednio 625 i 62 razy wyższym niż stosowane u ludzi. W badaniach immunotoksyczności nie stwierdzono negatywnego wpływu po 1 miesiącu podawania myszom. Długotrwałe podawanie racekadotrylu dorosłym małpom w dawce 500 mg/kg/dobę (około 120 mg/kg/dobę bez efektów) oraz psom w dawce 200 mg/kg/dobę przez 26 tygodni wiązało się z występowaniem uogólnionych infekcji i obniżoną odpowiedzią immunologiczną, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje niejasne. Standardowe testy genotoksyczności i klastogenności były negatywne, a ze względu na krótki czas terapii nie przeprowadzono badań rakotwórczości. Racekadotryl nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność i rozwój zarodkowo-płodowy.
anemia aplastyczna, badanie farmakologiczne, biegunka, butylohioscyna, diureza, działanie klastogenne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie rakotwórcze, fenytoina, funkcja oddechowa, genotoksyczność, immunotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, ketonuria, odpowiedź immunologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, pasaż jelitowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, racekadotryl, rozwój wczesnozarodkowy, rozwój zarodka, toksyczność u młodych szczurów, układ sercowo-naczyniowy, uogólniona infekcja, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mucosolvan 30 mg
Badania przedkliniczne ambroksolu chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Mucosolvan, wykazały niski wskaźnik toksyczności ostrej oraz szeroki margines bezpieczeństwa przy stosowaniu terapeutycznym. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym NOAEL wynosiły: 150 mg/kg mc/dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc/dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc/dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc/dobę u psów (52 tygodnie). Nie stwierdzono toksyczności narządowej ani ciężkich działań niepożądanych po podaniu dożylnym w dawkach do 64 mg/kg mc/dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc/dobę u psów. Ambroksol nie wykazywał działania teratogennego ani embriotoksycznego w badaniach na szczurach i królikach, a NOAEL dla rozwoju potomstwa wynosił 50 mg/kg mc/dobę, przy czym dawka 500 mg/kg mc/dobę wiązała się z niewielkimi efektami toksycznymi, takimi jak spowolniony przyrost masy ciała i mniejsza liczebność miotu.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie histopatologiczne, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozwój okołoporodowy, ryzyko onkogenne, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność miejscowa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, wlew dożylny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dironorm 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Dironorm, zawierający lizynopryl i amlodypinę, nie był oceniany w badaniach nieklinicznych jako połączenie, jednak dostępne dane dotyczące obu substancji czynnych osobno wskazują na istotne aspekty bezpieczeństwa. Lizynopryl, jako inhibitor ACE, nie wykazuje toksyczności ani genotoksyczności w tradycyjnych badaniach, jednak wykazuje teratogenne działanie na późne fazy rozwoju płodu, powodując obumarcie płodu, wady wrodzone (szczególnie czaszki), wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu oraz przetrwały przewód tętniczy. Mechanizmy tych zaburzeń obejmują wpływ na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu, niedokrwienie spowodowane niedociśnieniem u matki oraz zmniejszenie przepływu krwi i zaopatrzenia płodu w tlen i składniki odżywcze.
bezylan, dojrzała spermatyda, dysfagia, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, lizynopryl i amlodypina, mutagenność, niedociśnienie tętnicze, potencjał rakotwórczy, przewód tętniczy, testosteron, toksyczność po wielokrotnym podaniu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clopizam 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klozapiny (substancji czynnej Clopizam) obejmowały szeroki zakres analiz farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz kancerogennych. Wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych nie wykazały istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Analizy toksyczności po wielokrotnym podaniu substancji czynnej nie ujawniły zmian biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych, które mogłyby ograniczać stosowanie leku w zalecanych dawkach terapeutycznych. Testy genotoksyczności nie potwierdziły potencjału mutagennego ani uszkodzeń DNA, a badania kancerogenności na modelach zwierzęcych nie wykazały zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów przy dawkach odpowiadających terapii u ludzi.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, ciąża, genotoksyczność, klozapina, laktacja, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wpływ na rozrodczość, zmiana histopatologiczna, zmiana nowotworowa - Leksykon substancji czynnych
Kora wierzby – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kora wierzby (Salix spp.) jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, jednak dostępne dane przedkliniczne dotyczące jej bezpieczeństwa są fragmentaryczne i niejednolite. Badania toksyczności ostrej przeprowadzono jedynie dla wyciągu z kory wierzby zawierającego 10% glikozydów fenolowych, wykazując niską toksyczność przy dawkach od 12 g do 20 g u zwierząt doświadczalnych. Brakuje natomiast kompleksowych badań dotyczących genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój płodu. Dla preparatu Salicortex, zawierającego 330 mg kory wierzby na tabletkę z co najmniej 20 mg glikozydów fenolowych (w przeliczeniu na salicynę), przeprowadzono jedynie badania toksyczności ostrej, co ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa klinicznego tego produktu. Pozostałe preparaty zawierające korę wierzby, takie jak Gastrovit TraviComplex, Pyrosal czy Syrop z lipy, bzu czarnego, wierzby i dziewanny Ziołowa Tradycja, nie posiadają specyficznych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Ze względu na ograniczone dane przedkliniczne, stosowanie preparatów z korą wierzby powinno opierać się przede wszystkim na wynikach badań klinicznych oraz doświadczeniu z tradycyjnego stosowania. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z grup o ograniczonych danych klinicznych, takich jak kobiety w ciąży, karmiące piersią, dzieci oraz osoby z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. Należy również uwzględnić obecność salicylanów w korze wierzby, które mogą wywoływać działania niepożądane podobne do tych obserwowanych po kwasie acetylosalicylowym, co jest istotne przy ocenie bezpieczeństwa stosowania tych preparatów, mimo braku szczegółowych danych przedklinicznych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Krople żołądkowe –
Produkt leczniczy Krople żołądkowe to preparat złożony zawierający nalewki z kozłka (Valerianae tinctura), mięty pieprzowej z olejkiem eterycznym (Menthae piperitae tinctura cum menthae piperitae aetheroleo), intraktum z dziurawca (Hyperici intractum) oraz nalewkę gorzką (Amara tinctura) sporządzoną z korzenia goryczki, liścia bobrka i owocni pomarańczy gorzkiej. Preparat dostępny jest w formie kropli doustnych i zawiera wysoką zawartość etanolu w zakresie 65,0% ÷ 75,0% (v/v), co stanowi istotny czynnik do rozważenia przy ocenie bezpieczeństwa stosowania, zwłaszcza u pacjentów z przeciwwskazaniami do spożycia alkoholu.
etanol, intraktum z dziurawca, korzeń goryczki, krople doustne, lek ziołowy, liść bobrka, nalewka gorzka, nalewka z kozłka, nalewka z mięty pieprzowej, owocnia pomarańczy gorzkiej, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność przedkliniczna, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symgliptin 25 mg
Badania przedkliniczne sytagliptyny, substancji czynnej preparatu Symgliptin, wykazały toksyczność narządową (wątroba, nerki) u gryzoni jedynie przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziom terapeutyczny u ludzi, przy czym przy 19-krotnym przekroczeniu nie stwierdzono nieprawidłowości, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów obserwowano zmiany w obrębie siekaczy przy ekspozycji >67×, jednak ich znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone. U psów przy około 23-krotnym przekroczeniu dawki terapeutycznej odnotowano przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, zwiększone ślinienie) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym przekroczeniu nie zaobserwowano tych efektów. Sytagliptyna nie wykazała potencjału genotoksycznego, a działanie rakotwórcze było ograniczone do gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy ekspozycji >58×, co wiązało się z przewlekłą hepatotoksycznością i nie jest uznawane za istotne klinicznie ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
ataksja, działanie hepatotoksyczne, działanie karcynogenne, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, nieprawidłowości siekaczy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, rak wątroby, stężenie w mleku, sytagliptyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ulipristal Aristo 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa octanu uliprystalu obejmowały ocenę farmakologiczną, toksyczność po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność, wpływ na reprodukcję oraz potencjał rakotwórczy. Wyniki nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka przy dawkach terapeutycznych, choć obserwowane efekty toksyczne wiązały się z mechanizmem działania jako modulatora receptorów progesteronowego i glikokortykoidowego. Działanie antyprogesteronowe pojawiało się przy dawkach zbliżonych do stosowanych klinicznie. W badaniach reprodukcyjnych stwierdzono działanie embrioletalne u szczurów i królików przy dawkach powyżej 1 mg/kg mc., a u małp przy dawkach powtarzanych, jednak bez precyzyjnego określenia wartości progowej. Przy niższych dawkach, które pozwalały na utrzymanie ciąży u zwierząt, nie zaobserwowano teratogenności.
badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, badania toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, genotoksyczność, mechanizm działania leku, modulator receptorów progesteronowych, octan uliprystalu, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, receptor glikokortykoidowy, toksyczność po wielokrotnym podaniu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Marelim 360 mg
Dane przedkliniczne dotyczące mykofenolanu sodu, substancji czynnej leku Marelim, wskazują na istotne ryzyka toksyczne, zwłaszcza w obrębie układu krwiotwórczego i limfatycznego. W badaniach na gryzoniach zaobserwowano regeneracyjną niedokrwistość aplastyczną oraz zmniejszenie liczby erytroblastów, przy ekspozycji równej lub mniejszej niż kliniczna (zalecana dawka 1,44 g/dobę). U psów odnotowano objawy ze strony przewodu pokarmowego przy podobnej ekspozycji, co sugeruje możliwość wystąpienia działań niepożądanych u ludzi. Testy genotoksyczności wykazały potencjał do wywoływania aberracji chromosomowych, co może być związane z mechanizmem hamowania syntezy nukleotydów, choć nie wszystkie testy potwierdziły ten efekt. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego przy dawkach powodujących ekspozycję 0,6–5-krotnie wyższą niż u pacjentów.
aberracja chromosomowa, anoftalmia, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie teratogenne, erytroblast polichromatyczny, fototoksyczność, hematopoeza pozaszpikowa, komórki erytroidalne, mielogram, niedokrwistość aplastyczna, odruch źreniczny, potencjał rakotwórczy, przepuklina pępkowa, rozwój pourodzeniowy, toksyczność ogólnoustrojowa, układ krwiotwórczy, układ pokarmowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flamexin 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa piroksykamu w kompleksie z β-cyklodekstryną (produkt Flamexin) wykazały brak istotnego ryzyka toksycznego przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Badania farmakologiczne, toksyczności przewlekłej, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego nie ujawniły zagrożeń klinicznych. Wysokie dawki, przekraczające 60-krotność dawki terapeutycznej, indukowały uszkodzenia żołądka i jelit oraz martwicę brodawek nerkowych, jednak takie ekspozycje są nieosiągalne w standardowej terapii. Kompleksowanie piroksykamu z β-cyklodekstryną nie zmienia profilu bezpieczeństwa w porównaniu do samej substancji czynnej.
bezpieczeństwo farmakologiczne, biodostępność substancji czynnej, dystocja, farmakokinetyka, genotoksyczność, inhibitor syntezy prostaglandyn, kompleks z β-cyklodekstryną, martwica brodawek nerkowych, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, piroksykam, piroksykam z β-cyklodekstryną, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, toksyczność narządowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zamknięcie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levebon 500 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lewetyracetamu, substancji czynnej preparatu Levebon, wskazują na brak istotnego ryzyka toksycznego u ludzi przy stosowaniu dawek odpowiadających maksymalnej zalecanej dawce dobowej (MRHD). W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie (zwiększenie masy, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe, podwyższenie enzymów wątrobowych), które nie wystąpiły w badaniach klinicznych. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność i reprodukcję przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (około 6-krotność MRHD w przeliczeniu na mg/m²). Badania rozwoju zarodkowo-płodowego na szczurach wykazały, że dawka NOAEL dla ciężarnych samic wynosi 3600 mg/kg mc./dobę (12-krotność MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg mc./dobę (4-krotność MRHD), przy czym najwyższa dawka wiązała się z niewielkim zmniejszeniem masy płodu i marginalnym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych, bez wpływu na śmiertelność zarodków czy wady rozwojowe.
badania przedkliniczne, dawka NOAEL, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, hepatocyty, lewetyracetam, płodność, potencjał rakotwórczy, przerost wątroby, przerost zrazika wątrobowego, rozwój poporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, stłuszczenie wątroby, toksyczność ciążowa, toksyczność reprodukcyjna, wady rozwojowe, wady szkieletowe, wady układu krążenia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nyscandin 100 000 IU/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Nyscandin (100 000 IU/ml, zawiesina doustna) z substancją czynną nystatyną wykazały brak potencjału rakotwórczego oraz mutagennego na modelach zwierzęcych. Testy genotoksyczności nie wykazały negatywnego wpływu na materiał genetyczny, co eliminuje ryzyko indukcji mutacji prowadzących do nowotworów lub defektów dziedzicznych. Wyniki te potwierdzają bezpieczeństwo długoterminowego stosowania nystatyny pod kątem ryzyka kancerogennego i genotoksycznego.
badanie przedkliniczne, dane przedkliniczne, defekt genetyczny, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, funkcje rozrodcze, nystatyna, płodność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, test genotoksyczności, toksyczność reprodukcyjna, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib STADA 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu wykazały wielonarządową toksyczność, szczególnie u młodych osobników, z działaniami niepożądanymi dotyczącymi kości, zębów, nerek, płuc, wątroby i serca. Efekty te pojawiały się przy ekspozycjach już od 0,1 do 0,2 wartości AUC klinicznej u dorosłych ludzi. U samic myszy stwierdzono proliferacyjne zmiany w wątrobie przy dawkach powodujących 2,5-krotnie wyższą ekspozycję niż u ludzi. Pazopanib wykazuje działanie embriotoksyczne i teratogenne u szczurów i królików przy dawkach ponad 300 razy niższych niż kliniczna ekspozycja, powodując m.in. zmniejszenie płodności, wady rozwojowe układu krążenia oraz obumieranie zarodków. U samców szczurów obserwowano zmniejszenie masy jąder i najądrzy oraz obniżenie parametrów nasienia przy dawkach odpowiadających 0,3 klinicznej ekspozycji (AUC).
aberracja chromosomalna, ciałko żółte, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, obumarcie zarodka, ognisko eozynofilii, potencjał rakotwórczy, proliferacja wątroby, przebudowa zębów, receptor VEGFR, resorpcja zarodka, strata przedimplantacyjna, szlak sygnalizacyjny VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, wada układu krążenia, wytwarzanie plemników, zanik jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amipryd 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amisulprydu, substancji czynnej preparatu Amipryd, obejmowały ocenę toksyczności ogólnoustrojowej, narządowej, teratogenności, mutagenności oraz potencjału rakotwórczego. Maksymalnie tolerowane dawki u zwierząt doświadczalnych (szczury: 200 mg/kg/dobę, psy: 120 mg/kg/dobę) były 2-7 razy wyższe niż maksymalne zalecane dawki u ludzi, oceniane na podstawie AUC. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach, przy ekspozycji przekraczającej 1,5-4,5-krotnie ludzką, nie wykazały istotnego ryzyka kancerogennego. W badaniach reprodukcyjnych stosowano dawki do 500 mg/kg/dobę (myszy), jednak bez systematycznej oceny farmakokinetycznej ekspozycji.
amisulpryd, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie reprodukcyjne, działanie rakotwórcze, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia leku, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, proces reprodukcyjny, profil bezpieczeństwa, ryzyko kancerogenne, teratogenność, toksyczność narządowa, toksyczność ogólna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Medical Valley 37,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa sunitynibu wskazują na toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ krwiotwórczy i limfatyczny (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), układ kostno-stawowy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i krwotoki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w limfocytach. Potencjał rakotwórczy oceniano na modelach zwierzęcych, gdzie przy dawkach ≥ 25 mg/kg/dobę u myszy transgenicznych rasH2 (ekspozycja ≥ 7,3-krotna względem AUC u ludzi) obserwowano raka żołądka, dwunastnicy i złośliwego śródbłoniaka, a u szczurów (3 mg/kg/dobę, ekspozycja ≥ 7,8-krotna) wzrost guzów chromochłonnych i raka gruczołów Brunnera. Znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje nieustalone.
aberracje chromosomalne, aplazja szpiku kostnego, atrezja pęcherzyków jajnikowych, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory serca, guz chromochłonny, myszy transgeniczne, oligospermia, opóźnienie kostnienia, potencjał rakotwórczy, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek, resorpcja zarodkowa, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, stężenie leku w osoczu, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zgrubienie płytki wzrostu, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sylifar 140 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Sylifar, zawierającego 140 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibininę), wykazały brak istotnych zagrożeń dla funkcji życiowych organizmu. Oceny farmakologiczne nie wykazały negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym potwierdziły brak kumulacji toksyczności oraz nieoczekiwanych efektów niepożądanych przy długotrwałym stosowaniu. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, aberracji chromosomowych oraz mikrojądrowy, nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego sylimaryny.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, genotoksyczność, mutagenność, ostropest plamisty, potencjał rakotwórczy, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, Silybum marianum, sylimaryna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, właściwość karcynogenna, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cipronex 500 mg
Dane przedkliniczne dotyczące cyprofloksacyny wskazują na akceptowalny profil toksykologiczny przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych, bez istotnego ryzyka rakotwórczości czy toksyczności reprodukcyjnej. Badania obejmowały zarówno toksyczność ostrą, jak i przewlekłą, potwierdzając bezpieczeństwo leku u dorosłych pacjentów. Istotnym aspektem jest fototoksyczność, typowa dla chinolonów, która może prowadzić do nasilonych reakcji skórnych przy jednoczesnej ekspozycji na promieniowanie UV, co wymaga uwzględnienia w praktyce klinicznej. Działania fotomutagenne i fotorakotwórcze cyprofloksacyny są minimalne i porównywalne z innymi inhibitorami gyrazy, co wskazuje na efekt klasowy tej grupy leków.
badanie in vitro, badanie toksykologiczne, chinolon, chrząstka stawowa, cyprofloksacyna, dane przedkliniczne, działanie fotomutagenne, działanie fotorakotwórcze, działanie fototoksyczne, działanie rakotwórcze, fotomutagenność, fotorakotwórczość, fototoksyczność, inhibitor gyrazy, pacjent pediatryczny, potencjał rakotwórczy, proces reprodukcyjny, promieniowanie UV, ryzyko onkogenne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ kostno-stawowy, uszkodzenie chrząstki stawowej, uszkodzenie stawów, zmiana stawowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Claritine Allergy 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa loratadyny, substancji czynnej leku CLARITINE ALLERGY, obejmowały szerokie analizy farmakologiczne i toksykologiczne, które nie wykazały istotnych klinicznie działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy przy dawkach terapeutycznych. Wielokrotne podawanie loratadyny w modelach zwierzęcych nie spowodowało znaczących efektów toksycznych, a badania biochemiczne, hematologiczne oraz mikroskopowe nie ujawniły patologicznych zmian. Testy genotoksyczności potwierdziły brak działania mutagennego i klastogennego, a badania karcynogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, co wskazuje na brak potencjału rakotwórczego loratadyny w dawkach terapeutycznych.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, Claritine Allergy, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, karcynogenność, loratadyna, margines bezpieczeństwa, mutacja punktowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, stężenie w osoczu, toksyczność, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mycosyst 200 mg
Dane przedkliniczne dotyczące flukonazolu wskazują na relatywnie dobry profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. W badaniach karcynogenicznych na myszach i szczurach, przy dawkach doustnych 2,5, 5 oraz 10 mg/kg/dobę (2-7-krotnie wyższych niż u ludzi), nie stwierdzono właściwości rakotwórczych, z wyjątkiem zwiększonej częstości gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5 i 10 mg/kg/dobę. Kompleksowe testy mutagenności, w tym testy na Salmonella typhimurium oraz badania cytogenetyczne in vivo i in vitro (do stężenia 1000 µg/mL), wykazały brak działania mutagennego. Flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach do 20 mg/kg doustnie oraz do 75 mg/kg pozajelitowo.
badanie in vitro, badanie in vivo, dodatkowe żebro, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, kostnienie twarzoczaszki, Mycosyst, opóźnienie kostnienia, płód martwy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przedłużony poród, przeżywalność noworodków, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, stężenie estrogenów, układ kielichowo-miedniczkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ossmiq 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące pozakonazolu, substancji czynnej leku Ossmiq, wskazują na profil toksyczności charakterystyczny dla azolowych leków przeciwgrzybiczych, głównie związany z hamowaniem syntezy hormonów steroidowych. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u szczurów i psów zaobserwowano zahamowanie czynności nadnerczy przy ekspozycji równoważnej lub wyższej niż po dawkach terapeutycznych u ludzi. U psów wystąpiła fosfolipidoza neuronów przy stężeniach poniżej dawek terapeutycznych, jednak nie potwierdzono tego zjawiska u małp po rocznym podawaniu. W badaniach neurotoksyczności trwających 12 miesięcy nie stwierdzono wpływu na ośrodkowy ani obwodowy układ nerwowy przy ekspozycjach przekraczających poziomy terapeutyczne. W dwuletnich badaniach na szczurach odnotowano fosfolipidozę płuc prowadzącą do rozszerzenia i niedrożności pęcherzyków, choć jej kliniczne znaczenie dla ludzi pozostaje niejasne. Farmakologiczne badania bezpieczeństwa u małp nie wykazały wpływu na zapis EKG, w tym odstępy QT i QTc, nawet przy stężeniach 8,5-krotnie wyższych niż terapeutyczne, natomiast u szczurów i małp zaobserwowano wzrost ciśnienia tętniczego do 29 mmHg przy stężeniach odpowiednio 2,1- i 8,5-krotnie wyższych niż terapeutyczne.
azolowy lek przeciwgrzybiczny, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, czynność nadnerczy, dekompensacja serca, dystocja, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, fosfolipidoza neuronów, fosfolipidoza płuc, hormon steroidowy, neurotoksyczność, obwodowy układ nerwowy, odstęp QT, pęcherzyk płucny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, powiększenie komór mózgu, pozakonazol, steroidogeneza, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie neurologiczne, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 7,5 mg
Lenalidomid wykazuje istotny potencjał teratogenny potwierdzony w badaniach na małpach i królikach, gdzie dawki od 0,5 do 20 mg/kg/dobę indukowały liczne wady rozwojowe, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn, oligodaktylia, polidaktylia oraz anomalie narządów wewnętrznych (np. hipoplazja pęcherzyka żółciowego, brak płata środkowego płuc). W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurow i małp stwierdzono odwracalne zmiany w mineralizacji nerek, atrofie układu chłonnego i szpiku kostnego, a także hematologiczne zaburzenia (leukopenia, anemia, trombocytopenia) przy dawkach od 1 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. Minimalna dawka letalna po podaniu doustnym przekracza 2000 mg/kg/dobę u gryzoni, wskazując na niską ostrą toksyczność leku.
aberracja chromosomowa, anemia, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie mutagenne, hipoplazja pęcherzyka żółciowego, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, leukopenia, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, oligodaktylia, polidaktylia, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przemieszczenie nerek, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, teratogenność lenalidomidu, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, toksyczność układu krwiotwórczego, trombocytopenia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cardilopin 2,5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) powodują toksyczny wpływ na rozród u szczurów i myszy, objawiający się opóźnieniem porodu, wydłużeniem jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalnością potomstwa. W badaniach dotyczących płodności, podawanie amlodypiny do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie większej dawki niż u ludzi w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wpłynęło na płodność szczurów. Jednakże w innym badaniu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg), u samców zaobserwowano istotne zmiany hormonalne, takie jak obniżenie stężenia FSH i testosteronu, a także zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego po 30 dniach podawania.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Teva 15 mg
Lenalidomid wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały poważne objawy toksyczności, w tym utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofię układu chłonnego i szpiku. Dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodne zmniejszenie leukocytów, przy czym 1 mg/kg/dobę odpowiada dawce ludzkiej (AUC). Badania rozwojowe u małp wykazały teratogenność lenalidomidu, manifestującą się atrezją odbytu oraz licznymi wadami kończyn i narządów wewnętrznych. U królików dawki 10 i 20 mg/kg/dobę indukowały brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, co wskazuje na toksyczne działanie na płód.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie mutagenne, genotoksyczność, komórki mieloidalne i erytroidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki czerwone i białe, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, polidaktylia, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko teratogenne, szpik kostny, toksyczność ostra i przewlekła, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tirosint Sol 100 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lewotyroksyny sodowej, substancji czynnej produktu Tirosint Sol, wykazały bardzo niską toksyczność ostrą, co oznacza minimalne ryzyko toksycznych efektów po jednorazowym podaniu nawet wysokich dawek. W badaniach przewlekłych na szczurach i psach stwierdzono, że długotrwałe podawanie wysokich dawek lewotyroksyny może prowadzić do hepatopatii, pierwotnego zespołu nerczycowego oraz zmian masy narządów wewnętrznych. Brak jest jednak formalnych badań dotyczących toksyczności reprodukcyjnej, mutagenności oraz potencjału rakotwórczego, co stanowi istotne ograniczenie w pełnej ocenie bezpieczeństwa farmakologicznego tej substancji.
bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, hepatopatia, hormon tarczycy, kłębuszek nerkowy, lewotyroksyna sodowa, pierwotny zespół nerczycowy, potencjał rakotwórczy, proces nowotworowy, Tirosint Sol, toksyczność lewotyroksyny, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna