efekt pierwszego przejścia
Efekt pierwszego przejścia (ang. first-pass effect lub presystemic metabolism) to zjawisko metaboliczne polegające na biotransformacji leku podczas jego pierwszego przepływu przez wątrobę, zanim dotrze do krążenia ogólnoustrojowego. Jest to kluczowy proces farmakokinetyczny wpływający na biodostępność substancji leczniczych podawanych drogą doustną.
W trakcie efektu pierwszego przejścia lek wchłonięty z przewodu pokarmowego transportowany jest żyłą wrotną do wątroby, gdzie podlega intensywnym procesom metabolicznym, głównie za pośrednictwem enzymów cytochromu P450. W wyniku tego zjawiska stężenie aktywnej formy leku we krwi może zostać znacząco zredukowane, co wpływa na skuteczność terapeutyczną.
Dla niektórych substancji leczniczych efekt pierwszego przejścia jest tak znaczny, że ich biodostępność przy podaniu doustnym wynosi zaledwie kilka procent dawki. W takich przypadkach konieczne jest stosowanie alternatywnych dróg podania (podjęzykowej, przezskórnej, dożylnej), które pozwalają ominąć metabolizm wątrobowy, lub zwiększenie dawki doustnej w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia leku w krwi.
Nasilenie efektu pierwszego przejścia zależy nie tylko od właściwości fizykochemicznych leku, ale również od czynników indywidualnych pacjenta, takich jak funkcja wątroby, interakcje lekowe czy polimorfizmy genetyczne enzymów metabolizujących. Uwzględnienie tego zjawiska jest niezbędne przy ustalaniu schematów dawkowania leków oraz przy projektowaniu nowych form farmaceutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AirFluSal Forspiro 50 mcg + 250 mcg
Farmakokinetyka produktu złożonego AirFluSal Forspiro, zawierającego salmeterol i flutykazonu propionian, wymaga odrębnej analizy dla każdej substancji czynnej ze względu na ich różne profile i mechanizmy działania. Salmeterol, jako długo działający β₂-agonista, wykazuje głównie miejscowe działanie w drogach oddechowych, a jego stężenia w osoczu (około 200 pg/ml lub mniej) są trudne do oznaczenia i nie odzwierciedlają efektu terapeutycznego. Flutykazonu propionian charakteryzuje się biodostępnością po podaniu wziewnym na poziomie 5-11% dawki nominalnej, z mniejszą ekspozycją u pacjentów z astmą lub POChP. Wchłanianie flutykazonu przebiega dwuetapowo, głównie w płucach, a biodostępność doustna jest bardzo niska (<1%) z powodu efektu pierwszego przejścia i słabej rozpuszczalności w wodzie.
AirFluSal Forspiro, astma oskrzelowa, biodostępność, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, długo działający β2-agonista, działanie terapeutyczne, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, flutykazonu propionian, izoenzym CYP3A4, klirens nerkowy, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna kwasu karboksylowego, POChP, podanie wziewne, przewlekła obturacyjna choroba płuc, salmeterol, salmeterol i flutykazonu propionian, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dymista
Produkt leczniczy Dymista, zawierający 137 µg azelastyny chlorowodorku oraz 50 µg flutykazonu propionianu na dawkę donosową, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów, zwłaszcza flutykazonu. Istotne są interakcje z rytonawirem, które mogą prowadzić do zespołu Cushinga i zahamowania czynności nadnerczy, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Długotrwałe stosowanie donosowych kortykosteroidów, szczególnie w dużych dawkach, może skutkować m.in. zahamowaniem wzrostu u dzieci i młodzieży, zaćmą, jaskrą oraz zaburzeniami psychicznymi. U pacjentów z ciężką chorobą wątroby istnieje zwiększone ryzyko ogólnoustrojowej ekspozycji na flutykazon, co wymaga szczególnej kontroli. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki Dymisty oraz uwzględnienie całkowitego obciążenia kortykosteroidami, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych postaci tych leków.
azelastyny chlorowodorek, centralna chorioretinopatia surowicza, chlorek benzalkoniowy, ciężka choroba wątroby, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie ogólnoustrojowe kortykosteroidów, działanie ogólnoustrojowe niepożądane, efekt pierwszego przejścia, flutykazonu propionian, gruźlica, jaskra, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwgrzybiczny, nadpobudliwość psychomotoryczna, objawy cushingoidalne, obrzęk błony śluzowej nosa, rytonawir, spowolnienie wzrostu, zaburzenie czynności nadnerczy, zaburzenie widzenia, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zapalenie błony śluzowej nosa, zespół Cushinga - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Minirin 10 mcg/dawkę donosową
Minirin w postaci aerozolu do nosa zawiera 10 μg desmopresyny na dawkę donosową, co odpowiada 0,089 mg czystej substancji czynnej w 1 ml roztworu. Desmopresyna jest syntetycznym analogiem argininowazopresyny, różniącym się dezaminacją cysteiny oraz zastąpieniem L-argininy D-argininą, co skutkuje wydłużonym działaniem przeciwdiuretycznym oraz brakiem działania skurczowego naczyń w dawkach terapeutycznych. Lek działa selektywnie na receptory V2 w kanalikach zbiorczych nerek, zwiększając ich przepuszczalność dla wody, co prowadzi do zmniejszenia objętości wydalanego moczu i wzrostu jego osmolalności, bez wpływu na receptory V1 i układ naczyniowy. Produkt zawiera również 0,1 mg chlorku benzalkoniowego jako konserwant w 1 ml roztworu.
aerozol do nosa, analog strukturalny, argininowazopresyna, błona śluzowa nosa, dezaminacja cysteiny, działanie naczynioskurczowe, działanie przeciwdiuretyczne, efekt pierwszego przejścia, kanalik zbiorczy nerki, octan desmopresyny, osmolalność, przysadka mózgowa, receptor wazopresynowy V2, wazopresyna - Leksykon substancji czynnych
Lewonorgestrel – Wskazania do stosowania
Lewonorgestrel jest syntetycznym progestagenem szeroko stosowanym w antykoncepcji oraz terapii hormonalnej. W preparatach doustnych łączy się go z etynyloestradiolem w dawkach najczęściej 100-150 μg lewonorgestrelu i 20-30 μg etynyloestradiolu, stosowanych w celu zapobiegania ciąży. Dostępne są formy dwuskładnikowe (np. Rigevidon, Stediril 30) oraz trójfazowe (Triquilar) z różnicowaniem dawki lewonorgestrelu (50-125 μg) w cyklu. Preparat Seasonique umożliwia wydłużenie cyklu menstruacyjnego dzięki 84 tabletkom zawierającym 150 μg lewonorgestrelu i 30 μg etynyloestradiolu oraz 7 tabletkom z 10 μg etynyloestradiolu. Lewonorgestrel w dawce 1500 μg (1,5 mg) jest stosowany jako antykoncepcja awaryjna (Escapelle, Livopill) do 72 godzin po niezabezpieczonym stosunku. Systemy domaciczne (IUS) zawierające lewonorgestrel (13,5-52 mg) zapewniają długoterminową antykoncepcję (3-8 lat) oraz leczenie nadmiernych krwawień miesiączkowych (Mirena, Levosert). Decyzja o zastosowaniu preparatów z lewonorgestrelem powinna uwzględniać indywidualne ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz inne przeciwwskazania.
antykoncepcja awaryjna, antykoncepcja długoterminowa, antykoncepcja hormonalna, choroba zakrzepowo-zatorowa, cykl menstruacyjny, diafragma, efekt pierwszego przejścia, endometrium, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, hormonalny środek antykoncepcyjny, kapturek naszyjkowy, krwawienie miesiączkowe, lewonorgestrel, mechaniczna metoda antykoncepcji, migrena z aurą, nadmierne krwawienie miesiączkowe, niedobór estrogenu, nocne poty, postać farmaceutyczna, preparat antykoncepcyjny, preparat trójfazowy, progestagen syntetyczny, rozrost endometrium, ryzyko zakrzepicy, system domaciczny, system terapeutyczny domaciczny, system transdermalny, sytuacja kliniczna, sytuacja nagła, uderzenie gorąca, wahanie hormonalne, wkładka wewnątrzmaciczna, zaburzenie nastroju, zaburzenie snu, zapalenie narządów miednicy mniejszej, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Diklofenak – Właściwości farmakokinetyczne
Diklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny, wykazuje zróżnicowaną farmakokinetykę zależną od drogi podania i postaci farmaceutycznej. Po podaniu doustnym, maksymalne stężenie w osoczu dla dawki 50 mg w formie tabletek dojelitowych wynosi około 1,5 μg/ml (5 μmol/l) i osiągane jest po 2-3 godzinach, natomiast sól potasowa diklofenaku osiąga stężenie 3,8 μmol/l już po 20-60 minutach. Podanie domięśniowe skutkuje szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem około 2,5 μg/ml (8 μmol/l) po 10-20 minutach, a dożylne podanie bolusowe powoduje natychmiastowe osiągnięcie stężenia około 16,5 μg/ml w ciągu 3 minut. Diklofenak wiąże się z białkami osocza w 99,7%, głównie z albuminami, co wpływa na objętość dystrybucji (0,12-0,17 l/kg). Lek przenika do płynu maziowego, gdzie stężenia po 2-4 godzinach przewyższają stężenia w osoczu i utrzymują się przez 12 godzin, co jest istotne w terapii stanów zapalnych stawów. Metabolizm diklofenaku obejmuje głównie hydroksylację i metoksylację, z głównym metabolitem 4′-hydroksy-diklofenakiem (30-40%), a okres półtrwania substancji macierzystej wynosi 1-2 godziny.
3-hydroksy-4-metoksy-diklofenak, 3′-hydroksy-diklofenak, 4′-hydroksy-diklofenak, 4%, 5-hydroksy-diklofenak, diklofenak epolamina, efekt pierwszego przejścia, enzym cytochromu P450, hydroksylacja, klirens osoczowy, liposom multilamellarny, miejscowe stosowanie diklofenaku, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, opatrunek okluzyjny, płyn maziowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne w bolusie, podanie podskórne, pole pod krzywą stężenia, przednia komora oka, przewlekłe zapalenie wątroby, roztwór do płukania gardła, sól potasowa diklofenaku, tabletka dojelitowa, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wyrównana marskość wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nitresan 10 mg
Produkt leczniczy Nitresan, zawierający nitrendypinę, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób powyżej 65. roku życia, ze względu na ryzyko nasilenia i przedłużenia działania leku, co może prowadzić do niedociśnienia tętniczego. Zaleca się rozpoczynanie terapii od najmniejszej dawki oraz staranne monitorowanie parametrów hemodynamicznych, z możliwością stopniowego dostosowywania dawkowania. Niewyrównana niewydolność serca oraz zespół chorego węzła zatokowego bez stymulatora stanowią istotne przeciwwskazania lub wskazują na konieczność ścisłej kontroli klinicznej. W przypadku jednoczesnego stosowania z β-adrenolitykami należy prowadzić regularną kontrolę ciśnienia tętniczego i objawów klinicznych, aby uniknąć nadmiernego spadku ciśnienia.
antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, beta-adrenolityk, dławica piersiowa, działanie hipotensyjne, działanie wazodylatacyjne, efekt pierwszego przejścia, inhibitor izoenzymu 3A4, inhibitor proteazy HIV, izoenzym 3A4 cytochromu P450, laktoza jednowodna, lek przeciwpadaczkowy, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewyrównana niewydolność serca, nitrendypina, zaburzenie czynności wątroby, zespół chorego węzła zatokowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vicks Antigrip Max (1000 mg + 16 mg + 4 mg)/sasz.
Produkt leczniczy Vicks AntiGrip Max zawiera trzy substancje czynne o odmiennych profilach farmakokinetycznych: paracetamol (1000 mg), fenylefrynę (16 mg) oraz chlorfenaminę (4 mg). Paracetamol charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (75-85%), szybkim wchłanianiem (maksymalne stężenie w surowicy po 0,5-2 godzinach) oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (10%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie (90-95%) z kinetyką liniową do dawki 2 g, po przekroczeniu której aktywowane są szlaki prowadzące do hepatotoksycznych metabolitów. Okres półtrwania wynosi 1-4 godziny, z wydłużeniem u pacjentów z niewydolnością wątroby, przedawkowaniem, osób starszych i dzieci. Fenylefryna cechuje się niską biodostępnością (38%) i szybkim, nieregularnym wchłanianiem, metabolizowana jest głównie przez monoaminooksydazę w jelicie cienkim i wątrobie, z okresem półtrwania 2-3 godziny. Chlorfenamina wykazuje biodostępność 25-45%, maksymalne stężenie po 2-3 godzinach, silny efekt pierwszego przejścia wątrobowego oraz długi okres półtrwania 14-25 godzin, co wpływa na dłuższe utrzymywanie się efektów farmakologicznych i potencjalnych działań niepożądanych.
białka osocza, biodostępność, chlorfenamina, cysteina, dystrybucja leku, działanie niepożądane, efekt farmakologiczny, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, fenylefryna, glutation, hepatotoksyczność, kinetyka liniowa, kompartment organizmu, kwas glukuronowy, maleinian, monoaminooksydaza, nefrotoksyczność, niewydolność wątroby, okres półtrwania, paracetamol, płyn ustrojowy, przewód pokarmowy, siarczan, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, substancja czynna, toksyczność wątrobowa, wodorowinian - Leksykon substancji czynnych
Chlorowodorek lidokainy – Przedawkowanie
Chlorowodorek lidokainy, stosowany miejscowo w preparatach do jamy ustnej, wykazuje działanie miejscowo znieczulające, jednakże przedawkowanie tej substancji, przy stężeniu w osoczu przekraczającym 5 μg/ml, może prowadzić do poważnych objawów toksycznych. Objawy te dotyczą głównie ośrodkowego układu nerwowego (m.in. niepokój, drgawki, śpiączka) oraz układu sercowo-naczyniowego (m.in. niedociśnienie tętnicze, bradykardia, zatrzymanie akcji serca). Połknięcie większych ilości lidokainy, mimo niskiej biodostępności doustnej, może wywołać zatrucie, które w skrajnych przypadkach prowadzi do zatrzymania oddechu i krążenia. W preparatach złożonych, takich jak Envil gardło czy Orofar Total Action, obecność dodatkowych substancji (np. chlorek cetylopirydyniowy, sole cynku, chlorek benzoksoniowy) może nasilać objawy przedawkowania i wymagać specyficznego postępowania.
antidotum, biodostępność, bradykardia, chlorek benzoksoniowy, chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek lidokainy, drgawki, efekt pierwszego przejścia, hipotonia mięśnia sercowego, niedociśnienie tętnicze, niepokój, niewydolność oddechowa, oczopląs, oddział toksykologii, ośrodek leczenia zatruć, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, preparat złożony, przedawkowanie lidokainy, rozszerzenie naczyń, śpiączka, stężenie w osoczu, układ krążenia, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia rytmu serca, zatrucie lidokainą, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie oddechu, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Majamil PPH 25 mg
Majamil PPH zawiera 25 mg diklofenaku sodowego w postaci tabletek dojelitowych, które charakteryzują się całkowitym i szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z Tmax około 2 godzin i Cmax wynoszącym 1,5 mg/ml (5 μmol/l) po dawce 50 mg. Wchłanianie jest liniowo zależne od dawki, a przyjmowanie leku przed posiłkiem skraca czas zalegania w przewodzie pokarmowym, choć nie wpływa na całkowitą biodostępność. Diklofenak podlega efektowi pierwszego przejścia wątrobowego, gdzie około 50% dawki jest metabolizowane, co skutkuje AUC po podaniu doustnym stanowiącym połowę wartości po podaniu dożylnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%, głównie albuminy 99,4%) oraz względną objętość dystrybucji 0,12-0,17 l/kg. Diklofenak przenika do płynu maziowego, gdzie stężenia po 2-4 godzinach przewyższają stężenia w osoczu i utrzymują się do 12 godzin, z okresem półtrwania w płynie maziowym wynoszącym 3-6 godzin.
ADME, AUC, Cmax, diklofenak sodowy, efekt pierwszego przejścia, glukuronid, glukuronidacja, hydroksy-diklofenak, hydroksylacja, klirens kreatyniny, klirens leku, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn maziowy, pochodne fenolowe, przewlekłe zapalenie wątroby, tabletka dojelitowa, Tmax, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne