Właściwości farmakokinetyczne
Majamil PPH 25 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Majamil PPH

Majamil PPH zawiera 25 mg diklofenaku sodowego w postaci tabletek dojelitowych. Lek charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego dystrybucję i działanie w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tego preparatu z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.¹

Wchłanianie

Diklofenak zawarty w tabletach dojelitowych Majamil PPH wchłania się całkowicie z przewodu pokarmowego. Proces wchłaniania charakteryzuje się szybkim przebiegiem, jednakże początkowo jest spowolniony ze względu na obecność otoczki tabletki, która jest odporna na działanie soku żołądkowego. Średnie stężenie maksymalne wynoszące 1,5 mg/ml (5 μmol/l) osiągane jest po około 2 godzinach od przyjęcia jednej tabletki o zawartości 50 mg substancji czynnej. Istotną cechą wchłaniania diklofenaku jest liniowa zależność między wielkością dawki a ilością wchłoniętej substancji czynnej.²

Stosowanie leku podczas posiłku lub po posiłku wydłuża czas zalegania preparatu w przewodzie pokarmowym w porównaniu do sytuacji, gdy lek przyjmowany jest przed posiłkiem. Mimo to całkowita ilość wchłoniętego diklofenaku pozostaje niezmieniona. Z tego względu zaleca się, aby tabletki Majamil PPH były przyjmowane w miarę możliwości przed posiłkiem.³

Ważnym aspektem farmakokinetyki diklofenaku jest jego podatność na efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, gdzie około połowa podanej dawki ulega szybkiemu metabolizmowi. W konsekwencji, AUC (pole powierzchni pod krzywą stężenia leku) po podaniu doustnym lub doodbytniczym stanowi w przybliżeniu połowę wartości obserwowanej po dożylnym podaniu równoważnej dawki.⁴

Przy powtarzanym podawaniu leku jego farmakokinetyka pozostaje niezmieniona. Nie obserwuje się kumulacji leku w organizmie pod warunkiem przestrzegania zalecanych przerw w dawkowaniu. Stężenia osiągane w osoczu u dzieci, którym podano dawki równoważne w przeliczeniu na masę ciała (mg/kg mc.), są zbliżone do wartości uzyskiwanych u dorosłych.⁵

Dystrybucja

Diklofenak charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza krwi, wynoszącym 99,7%. Substancja ta wiąże się głównie z albuminami (99,4%). Względna objętość dystrybucji diklofenaku została oszacowana na poziomie 0,12-0,17 l/kg.⁶

Istotnym aspektem dystrybucji diklofenaku jest jego zdolność do przenikania do płynu maziowego. Maksymalne stężenie w płynie maziowym osiągane jest po 2-4 godzinach od momentu wystąpienia maksymalnego stężenia w osoczu krwi. Okres półtrwania w fazie eliminacji z płynu maziowego wynosi od 3 do 6 godzin. Charakterystyczną cechą dystrybucji diklofenaku jest to, że po upływie dwóch godzin od osiągnięcia wartości maksymalnych w osoczu, stężenia substancji czynnej w płynie maziowym przewyższają stężenia w osoczu i utrzymują się na wyższym poziomie przez okres do 12 godzin.⁷

Metabolizm

Biotransformacja diklofenaku obejmuje częściowo glukuronidację niezmienionej cząsteczki. Głównym szlakiem metabolicznym jest jednak pojedyncza lub wielokrotna hydroksylacja i metoksylacja, prowadząca do powstania kilku pochodnych fenolowych, takich jak:

• 3′-hydroksy-diklofenak
• 4′-hydroksy-diklofenak
• 5′-hydroksy-diklofenak
• 4′,5′-dihydroksy-diklofenak
• 3′-hydroksy-4′-metoksy-diklofenak

Większość tych metabolitów ulega następnie przekształceniu do glukuronidów. Warto zauważyć, że dwie spośród pochodnych fenolowych wykazują aktywność biologiczną, jednak jest ona znacznie słabsza niż aktywność diklofenaku.⁸

Eliminacja

Całkowity ogólnoustrojowy klirens diklofenaku w osoczu krwi wynosi 263 ±56 ml/min (średnia wartość ± SD). Okres półtrwania w osoczu w fazie eliminacji jest stosunkowo krótki i wynosi od 1 do 2 godzin.⁹

Cztery metabolity diklofenaku, w tym dwa wykazujące aktywność biologiczną, charakteryzują się również krótkim okresem półtrwania, wynoszącym od 1 do 3 godzin. Wyjątek stanowi jeden z metabolitów – 3′-hydroksy-4′-metoksy-diklofenak, który ma znacznie dłuższy okres półtrwania, jednak jest praktycznie nieaktywny farmakologicznie.¹⁰

Około 60% podanej dawki diklofenaku jest wydalane z moczem w postaci sprzężonych z glukuronidami niezmienionych cząsteczek i metabolitów, z których większość również ulega przekształceniu do glukuronidów. Mniej niż 1% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Pozostała część dawki wydalana jest z kałem w postaci metabolitów związanych z żółcią.¹¹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Wpływ wieku

Nie zaobserwowano istotnych różnic we wchłanianiu, metabolizmie lub wydalaniu diklofenaku, które byłyby zależne od wieku pacjenta.¹²

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek, przy zachowaniu zalecanego schematu dawkowania, nie obserwuje się kumulacji niezmienionej substancji czynnej. Jednak w przypadku gdy klirens kreatyniny jest mniejszy niż 10 ml/min, stężenia hydroksypochodnych diklofenaku w osoczu krwi obliczone w stanie równowagi dynamicznej są około 4 razy większe niż u osób z prawidłową czynnością nerek. Należy jednak zaznaczyć, że ostatecznie metabolity te są wydalane z żółcią.¹³

Pacjenci z chorobami wątroby

U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby lub wyrównaną marskością wątroby kinetyka i metabolizm diklofenaku nie ulegają zmianie w porównaniu do osób bez chorób wątroby.¹⁴

Parametry farmakokinetyczne diklofenaku – podsumowanie