Właściwości farmakokinetyczne
Budixon Neb 0,5 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne leku BUDIXON NEB

Szczegółowa charakterystyka właściwości farmakokinetycznych budezonidu, substancji czynnej leku BUDIXON NEB, obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji leku z organizmu. Produkt dostępny jest w postaci zawiesiny do nebulizacji w stężeniach 0,25 mg/ml oraz 0,50 mg/ml, jako zawiesina o zabarwieniu od białego do prawie białego w plastykowym pojemniku jednostkowym. ¹

Wchłanianie

Biodostępność ogólnoustrojowa budezonidu po podaniu w postaci zawiesiny do nebulizacji za pomocą nebulizatora pneumatycznego u osób dorosłych wynosi około 15% dawki nominalnej oraz 40% do 70% dawki dostarczonej pacjentowi. Należy podkreślić, że niewielka ilość leku dostępna ogólnoustrojowo pochodzi z połkniętej części substancji czynnej. Po podaniu dawki wynoszącej 2 mg, maksymalne stężenie leku w osoczu występuje stosunkowo szybko – około 10 do 30 minut po rozpoczęciu nebulizacji i osiąga wartość około 4 nmol/L. ²

Dystrybucja

Objętość dystrybucji budezonidu jest stosunkowo duża i wynosi około 3 l/kg masy ciała, co świadczy o dobrym przenikaniu leku do tkanek. Budezonid charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym mniej więcej 85-90%. ³

Metabolizm

Budezonid podlega intensywnemu efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę, w wyniku którego znaczna część leku (około 90%) ulega przemianie do metabolitów o małej aktywności glikokortykosteroidowej. Warto zaznaczyć, że aktywność glikokortykosteroidowa głównych metabolitów budezonidu – 6β-hydroksybudezonidu i 16α-hydroksyprednizolonu – jest minimalna i wynosi mniej niż 1% aktywności związku macierzystego. Budezonid jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP 3A4, będący elementem układu enzymatycznego cytochromu P450. ⁴

Eliminacja

Metabolity budezonidu są wydalane z organizmu w postaci wolnej lub sprzężonej, przede wszystkim przez nerki. Co istotne, budezonid w postaci niezmienionej nie jest wykrywany w moczu. U zdrowych, dorosłych osób budezonid charakteryzuje się dużym klirensem układowym wynoszącym około 1,2 l/min. Końcowy okres półtrwania budezonidu po podaniu dożylnym jest stosunkowo krótki i wynosi około 2-3 godzin. ⁵

Liniowość

Kinetyka budezonidu stosowanego w dawkach terapeutycznych wykazuje proporcjonalność do dawki, co oznacza, że wzrost stężenia leku w osoczu jest proporcjonalny do zwiększenia podanej dawki. ⁶

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Dzieci i młodzież

Właściwości farmakokinetyczne budezonidu wykazują istotne różnice u dzieci w porównaniu do pacjentów dorosłych:

• Klirens układowy – u dzieci z astmą w wieku 4-6 lat wynosi około 0,5 l/min. W przeliczeniu na kg masy ciała klirens u dzieci jest znacznie większy niż u dorosłych (w przybliżeniu o 50%). ⁷
• Okres półtrwania – u dzieci chorych na astmę okres półtrwania budezonidu po inhalacji wynosi w przybliżeniu 2-3 godziny, co jest porównywalne z okresem półtrwania u dorosłych, zdrowych ochotników. ⁸
• Biodostępność ogólnoustrojowa – u dzieci z astmą w wieku 4-6 lat, po podaniu w postaci zawiesiny do nebulizacji za pomocą nebulizatora pneumatycznego (Pari LC Jet Plus z kompresorem Pari Master), wynosi w przybliżeniu 6% dawki nominalnej oraz 26% dawki dostarczonej pacjentowi. Jest to wartość około połowę mniejsza niż u dorosłych. ⁹
• Stężenie maksymalne – po podaniu dawki 1 mg dzieciom w wieku 4 do 6 lat, chorującym na astmę, maksymalne stężenie w osoczu występuje około 20 minut po rozpoczęciu nebulizacji i wynosi około 2,4 nmol/l. ¹⁰

Należy podkreślić, że ekspozycja na budezonid (wyrażona parametrami Cmax i AUC) u dzieci w wieku 4 do 6 lat po jednorazowym podaniu dawki 1 mg leku w nebulizacji jest porównywalna do ekspozycji obserwowanej u dorosłych, którym podawano taką samą dawkę dostarczoną za pomocą identycznego zestawu do nebulizacji. ¹¹

Zestawienie właściwości farmakokinetycznych budezonidu