prewencja żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej

Prewencja żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE) obejmuje zestaw działań mających na celu zapobieganie powstawaniu zakrzepów w układzie żylnym oraz ich potencjalnych powikłań, takich jak zatorowość płucna. Stanowi kluczowy element opieki medycznej, szczególnie u pacjentów hospitalizowanych, po zabiegach chirurgicznych oraz u osób z grupy podwyższonego ryzyka.

Profilaktyka VTE dzieli się na farmakologiczną i niefarmakologiczną. Metody farmakologiczne obejmują stosowanie heparyn drobnocząsteczkowych, heparyny niefrakcjonowanej, antagonistów witaminy K, bezpośrednich inhibitorów trombiny oraz inhibitorów czynnika Xa. Wybór konkretnego leku zależy od profilu ryzyka pacjenta, rodzaju zabiegu, chorób współistniejących oraz potencjalnych interakcji lekowych.

Metody niefarmakologiczne obejmują wczesne uruchamianie pacjentów, stosowanie pończoch uciskowych o stopniowanym ucisku, przerywany ucisk pneumatyczny oraz odpowiednie nawodnienie. Te metody są szczególnie istotne u pacjentów z przeciwwskazaniami do profilaktyki farmakologicznej lub jako uzupełnienie leczenia farmakologicznego.

Stratyfikacja ryzyka VTE stanowi podstawę doboru odpowiedniej metody profilaktyki. Wykorzystuje się w tym celu zwalidowane skale oceny ryzyka, takie jak skala Capriniego, Padewska czy IMPROVE. Właściwa ocena ryzyka pozwala na zindywidualizowane podejście do każdego pacjenta i optymalizację stosowanej profilaktyki.

Czas trwania profilaktyki VTE zależy od utrzymywania się czynników ryzyka. U pacjentów po dużych zabiegach ortopedycznych, takich jak endoprotezoplastyka stawu biodrowego czy kolanowego, zaleca się przedłużoną profilaktykę trwającą do 35 dni po operacji. W przypadku pacjentów onkologicznych profilaktyka może być stosowana przez kilka miesięcy, szczególnie podczas aktywnej chemioterapii.

Powiązane wpisy

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl