żywienie pozajelitowe
Żywienie pozajelitowe (inaczej żywienie parenteralne) to forma terapii żywieniowej polegająca na dostarczaniu pacjentowi niezbędnych składników odżywczych bezpośrednio do układu krwionośnego, z pominięciem przewodu pokarmowego. Jest to metoda stosowana u pacjentów, u których odżywianie drogą przewodu pokarmowego jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane.
Wskazania do żywienia pozajelitowego obejmują: rozległe resekcje jelita cienkiego, niedrożność przewodu pokarmowego, ciężkie zapalenie trzustki, zespół krótkiego jelita, niewydolność jelit oraz stany przed- i pooperacyjne. Terapia może być prowadzona jako całkowite żywienie pozajelitowe (TPN) lub jako uzupełnienie żywienia dojelitowego.
Mieszaniny do żywienia pozajelitowego zawierają aminokwasy, glukozę, emulsje tłuszczowe, elektrolity, pierwiastki śladowe, witaminy oraz wodę. Mogą być podawane przez dostęp obwodowy (żyły kończyn górnych) lub centralny (najczęściej żyła główna górna), w zależności od przewidywanego czasu terapii i osmolarności preparatu.
Podczas prowadzenia żywienia pozajelitowego kluczowe jest monitorowanie parametrów biochemicznych, stanu nawodnienia i gospodarki elektrolitowej pacjenta oraz zapobieganie powikłaniom, takim jak zakażenia odcewnikowe, zaburzenia metaboliczne czy zespół ponownego odżywienia. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi, jeśli tylko przewód pokarmowy jest sprawny, preferowane jest żywienie dojelitowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxone Kabi 2 g
Dawkowanie ceftriaksonu powinno być dostosowane do ciężkości zakażenia, rodzaju patogenu, lokalizacji infekcji oraz wieku i funkcji narządów pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 1 do 4 g raz na dobę, z możliwością podawania co 12 godzin przy dawkach powyżej 2 g/dobę. Specjalne schematy dotyczą m.in. ostrego zapalenia ucha środkowego (1-2 g domięśniowo), przedoperacyjnej profilaktyki (2 g jednorazowo), rzeżączki (500 mg domięśniowo) oraz kiły (0,5-2 g/dobę, w kile układu nerwowego przez 10-14 dni). U dzieci dawki są wyliczane na podstawie masy ciała: od 20 do 100 mg/kg mc. raz na dobę, maksymalnie do 4 g, z uwzględnieniem wskazań klinicznych i wieku. Noworodki nie powinny przekraczać dawki 50 mg/kg mc. na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby i nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast w schyłkowej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) dawka nie powinna przekraczać 2 g/dobę.
antybiotykoterapia, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, hemodializa, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, lidokaina, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie ucha środkowego, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozsiana postać boreliozy, rzeżączka, szpitalne zapalenie płuc, wcześniak, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Miedzi chlorek – Działania niepożądane
Miedzi(II) chlorek dwuwodny, stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Peditrace, występuje w stężeniu 57 μg/ml, co odpowiada 20 μg/ml miedzi (Cu) lub 0,315 μmol/ml. Miedź jest niezbędnym pierwiastkiem śladowym, a jej suplementacja w zalecanych dawkach nie wykazuje specyficznych działań niepożądanych. Monitorowanie bezpieczeństwa stosowania preparatu nie ujawniło swoistych reakcji niepożądanych związanych z miedzią chlorkiem. W trakcie podawania dożylnych infuzji z Peditrace obserwowano powikłania naczyniowe, głównie zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, jednak związek przyczynowy z miedzią chlorkiem pozostaje niejasny i może być związany z techniką podania lub innymi składnikami roztworu. Reakcje alergiczne bezpośrednio związane z miedzią chlorkiem nie zostały odnotowane, choć inny składnik preparatu – jodek potasu – może wywoływać reakcje alergiczne przy podaniu miejscowym, nie zaś dożylnym w zalecanych dawkach.
formowanie zakrzepów, infuzja dożylna, jodek potasu, miedzi chlorek dwuwodny, niedobór pierwiastków śladowych, Peditrace, pierwiastek śladowy, podanie dożylne, powikłanie naczyniowe, preparat pozajelitowy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór glukozy, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie żył powierzchownych, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Glicerol – Przeciwwskazania stosowania
Glicerol, stosowany zarówno jako substancja czynna, jak i pomocnicza w preparatach farmaceutycznych, posiada określone przeciwwskazania, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na glicerol, obejmująca preparaty takie jak emoliumLEK (200 mg/g) oraz emulsje do infuzji, np. Omegaven (2,5 g/100 ml). W przypadku pozajelitowego podawania glicerolu, szczególnie w formie emulsji do infuzji, przeciwwskazania rozszerzają się o ciężkie zaburzenia krzepnięcia, stany ostre (zapaść, wstrząs, niedawny zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zator, śpiączka), ciężką niewydolność wątroby i nerek oraz populację pediatryczną (wczesniaki, noworodki, niemowlęta, dzieci). Dodatkowo, preparaty takie jak Omegaven zawierają składniki pochodzenia rybiego i jajecznego, co wyklucza ich stosowanie u pacjentów z alergią na białka tych źródeł. Wskazane jest także uwzględnienie ogólnych przeciwwskazań do żywienia pozajelitowego, takich jak hipokaliemia, przewodnienie, odwodnienie hipotoniczne, niestabilny metabolizm i kwasica.
alergia krzyżowa, choroba zakrzepowa, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie wazodylatacyjne, emulsja do infuzji, glicerol triazotan, hipokaliemia, hipowolemia, inhibitory fosfodiesterazy, jaskra z wąskim kątem, kardiomiopatia przerostowa, krwotok mózgowy, kwasica, nadwrażliwość na substancje, niedociśnienie, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nitrogliceryna, odwodnienie hipotoniczne, przewodnienie, reakcja alergiczna, śpiączka, udar krwotoczny, udar mózgu, uraz czaszki, zaburzenia krzepnięcia krwi, zapalenie osierdzia, zator, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Sodu octan – Działania niepożądane
Octan sodu, stosowany głównie w płynoterapii dożylnej jako składnik roztworów wieloelektrolitowych i buforujących, może indukować liczne działania niepożądane, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Jego metabolizm zwiększa zużycie tlenu i może zaburzać równowagę kwasowo-zasadową, co jest istotne u pacjentów z niedotlenieniem. Najczęstsze powikłania to hiperkaliemia i hiponatremia, zwłaszcza przy szybkim podaniu lub niewydolności nerek, z ryzykiem encefalopatii hiponatremicznej. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiperwolemia i hipermagnezemia, oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne o różnym nasileniu (np. sinica, SaO₂ ≤ 92%, niedociśnienie < 90 mmHg). Występują także objawy ze strony układu oddechowego (tachypnoe, bronchospazm), wątroby (hiperamonemia, cholestaza, wzrost enzymów wątrobowych: AspAT, AlAT, fosfataza alkaliczna, GGTP) oraz nerek (azotemia, uszkodzenie nerek).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azotemia, bronchospazm, cholestaza, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, duszność, dyspnea, encefalopatia hiponatremiczna, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, hemodylucja, hemoliza, hiperamonemia, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hipertensja, hiperwolemia, hiponatremia, hipotensja, kamica pęcherzyka żółciowego, małopłytkowość, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, octan sodu, płynoterapia dożylna, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, retikulocytoza, roztwór wieloelektrolitowy, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, tachykardia, tachypnoe, trombocytopenia, uogólniony rumień, wynaczynienie, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zakrzepica żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żył, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Kwas dokozaheksaenowy – Dawkowanie i sposób podawania
Kwas dokozaheksaenowy (DHA), długołańcuchowy wielonienasycony kwas tłuszczowy omega-3, jest stosowany w różnych postaciach farmaceutycznych, w tym emulsjach do infuzji (Lipidem, Omegaven) oraz kapsułkach doustnych (Omacor, Tran Hasco). Dawkowanie DHA w emulsjach do infuzji jest ściśle uzależnione od masy ciała, wieku pacjenta, wskazań klinicznych oraz tolerancji infuzji. Dla Lipidem u dorosłych zalecane dawki wynoszą 0,7-1,5 g lipidów/kg mc./dobę, z maksymalną dawką do 2,0 g/kg mc./dobę w stanach zwiększonego zapotrzebowania, natomiast u dzieci dawki zwiększa się stopniowo o 0,5-1,0 g/kg mc./dobę, nie przekraczając 2,0-3,0 g/kg mc./dobę u niemowląt i małych dzieci. Omegaven podaje się w dawce 1-2 ml/kg mc./dobę (0,1-0,2 g oleju rybnego/kg mc./dobę), z maksymalną szybkością infuzji 0,5 ml/kg mc./godzinę (0,05 g oleju rybnego/kg mc./godzinę), a czas terapii nie powinien przekraczać 4 tygodni. Infuzje należy rozpoczynać od 50% planowanej szybkości i monitorować pacjenta pod kątem działań niepożądanych oraz stężenia triglicerydów w surowicy, aby zapobiec hiperlipidemii.
dolegliwości przewodu pokarmowego, działanie niepożądane, emulsja do infuzji, ester etylowy DHA, hiperlipidemia, infuzja ciągła, kapsułka miękka, kwas dokozaheksaenowy, kwasy tłuszczowe omega-3, niewydolność nerek, niewydolność serca, olej rybny, pacjent onkologiczny, parametry lipidowe, triglicerydy omega-3, triglicerydy w surowicy, wielonienasycony kwas tłuszczowy, zaburzenia czynności serca, zaburzenia wątroby, zespół krótkiego jelita, żyła centralna, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Miedzi siarczan – Wskazania do stosowania
Miedzi siarczan pięciowodny jest kluczowym składnikiem preparatu do żywienia pozajelitowego Pediaven NN1, przeznaczonego dla noworodków, zarówno urodzonych przedwcześnie, jak i o czasie, w pierwszych 24-48 godzinach życia. Preparat dostarcza miedź w precyzyjnie określonych dawkach: 0,23 mg miedzi siarczanu pięciowodnego (57,5 μg miedzi) w 250 ml roztworu oraz 0,92 mg (230 μg miedzi) w 1000 ml roztworu. Pediaven NN1 jest roztworem do infuzji o osmolarności około 715 mOsm/l i pH 4,8-5,5, zawierającym także aminokwasy (3,75 g/250 ml), glukozę (25 g/250 ml), azot całkowity (0,54 g/250 ml) oraz inne mikroelementy (cynk, fluor, selen, mangan, jod, chrom), co zapewnia kompleksowe pokrycie zapotrzebowania noworodków na składniki odżywcze w warunkach żywienia pozajelitowego.
aminokwas, elektrolit, kompleksowe żywienie pozajelitowe, miedzi siarczan pięciowodny, mikroelement, niedrożność jelit, odruch ssania, osmolarność, parametry fizykochemiczne, parametry kliniczne, Pediaven NN1, pierwiastek śladowy, roztwór do infuzji, wada wrodzona przewodu pokarmowego, wcześniak, żywienie dojelitowe, żywienie doustne, żywienie enteralne, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe noworodków - Leksykon substancji czynnych
Glukoza – Wskazania do stosowania
Glukoza jest kluczowym składnikiem w terapii ostrej i przewlekłej niewydolności nerek, stosowanym w roztworach do dializy otrzewnowej, hemodializy i hemodiafiltracji, np. w preparatach Accusol 35 Potassium (2 i 4 mmol/l potasu) z glukozą w stężeniu 5,55 mmol/l (1,0 g/l). W dializie otrzewnowej stosuje się roztwory balance o stężeniach glukozy 1,5%, 2,3% i 4,25%, co pozwala na indywidualizację terapii. W żywieniu pozajelitowym glukoza dostarcza niezbędnej energii, z preparatami takimi jak Aminomix 1 Novum (220 g/l glukozy jednowodnej, odpowiadającej 200 g/l glukozy bezwodnej) oraz Clinimix (150–350 g/l glukozy). Nowoczesne preparaty trójkomorowe Finomel i Finomel Peri zawierają odpowiednio 42% i 13% roztwory glukozy, dostarczając od 76,7 do 231 g glukozy w zależności od objętości worka. W leczeniu ostrej niewydolności nerek stosuje się także roztwory do hemofiltracji, np. Duosol bez potasu z 5,6 mmol/l glukozy (1,0 g/l).
biegunka, ciągła hemofiltracja, cukrzyca, dializa otrzewnowa, elektrolity, emulsja tłuszczowa, hemodiafiltracja, hemodializa, hipoglikemia, hipokaliemia, hipowolemia, niedobór potasu, odwodnienie, odwodnienie hipertoniczne, odżywianie dojelitowe, osmolarność, ostra biegunka, ostra niewydolność nerek, przewlekła niewydolność nerek, przewlekłe osłabienie, roztwór dializacyjny, schyłkowa niewydolność nerek, test tolerancji glukozy, uzupełnianie płynów, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aminoplasmal Hepa 10%
Aminoplasmal Hepa – 10% to roztwór do infuzji przeznaczony do żywienia pozajelitowego pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, encefalopatią wątrobową umiarkowaną do ciężkiej, ostrą oraz podostrą niewydolnością wątroby. Preparat jest wskazany dla dorosłych, młodzieży (12-18 lat) oraz dzieci powyżej 2 lat, z wyłączeniem dzieci poniżej 2 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa. Specjalny skład aminokwasowy charakteryzuje się zwiększoną zawartością aminokwasów rozgałęzionych (leucyna 13,6 g/l, izoleucyna 8,8 g/l, walina 10,6 g/l) oraz zmniejszoną zawartością aminokwasów aromatycznych (fenyloalanina 1,6 g/l, tryptofan 1,5 g/l), co ma na celu odciążenie wątroby i ograniczenie ryzyka encefalopatii. Preparat zawiera także argininę (8,8 g/l) i ornitynę (1,66 g/l), wspomagające cykl mocznikowy i eliminację amoniaku.
acetylocysteina, alanina, aminokwas aromatyczny, aminokwas rozgałęziony, amoniak, arginina, asparagina, cykl mocznikowy, emulsja tłuszczowa, encefalopatia wątrobowa, fenyloalanina, glicyna, histydyna, izoleucyna, kwas asparaginowy, kwas glutaminowy, leucyna, lizyna, metionina, niewydolność wątroby, ornityna, osmolarność, ostra niewydolność wątroby, podostra niewydolność wątroby, prolina, seryna, treonina, tryptofan, tyrozyna, walina, zaburzenie czynności wątroby, zespół neurologiczno-psychiatryczny, żyła centralna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Nutriflex Peri –
Ocena wpływu leków na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn jest kluczowym aspektem bezpieczeństwa terapii, który lekarz powinien uwzględniać podczas leczenia. Preparat Nutriflex peri, stosowany w żywieniu pozajelitowym, zawiera aminokwasy (40 g/1000 ml), glukozę (80 g/1000 ml) oraz elektrolity, a jego podawanie odbywa się w warunkach szpitalnych lub pod ścisłym nadzorem medycznym. Charakterystyka Produktu Leczniczego jednoznacznie wskazuje, że Nutriflex peri nie wywiera istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co potwierdzają parametry takie jak energia całkowita 2008 kJ (480 kcal) na 1000 ml, osmolarność 900 mOsm/l oraz pH w zakresie 4,8–6,0. Warto podkreślić, że mimo braku wpływu samego preparatu, lekarz powinien uwzględnić stan kliniczny pacjenta, możliwe interakcje farmakologiczne oraz indywidualną reakcję organizmu.
alanina, aminokwasy, arginina, charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja medyczna, elektrolit, fenyloalanina, fosforany, glicyna, glukoza, histydyna, interakcje leków, izoleucyna, koordynacja psychoruchowa, kwas asparaginowy, kwas glutaminowy, leucyna, lizyna, metionina, Nutriflex Peri, osmolarność, prolina, roztwór do infuzji, seryna, treonina, tryptofan, walina, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Lizyna bezwodna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Lizyna bezwodna, będąca kluczowym aminokwasem w preparacie do żywienia pozajelitowego Kabiven Peripheral, występuje w ilościach odpowiednio 5,6 g (2400 ml), 4,5 g (1920 ml) oraz 3,4 g (1440 ml) na worek, co odpowiada całkowitej zawartości aminokwasów 57 g, 45 g i 34 g oraz wartości energetycznej 1700 kcal, 1400 kcal i 1000 kcal. Brak jest specyficznych badań klinicznych oceniających bezpieczeństwo stosowania lizyny bezwodnej u kobiet w ciąży i karmiących piersią, co uniemożliwia jednoznaczną ocenę ryzyka. Wobec tego stosowanie preparatu u tych grup wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka, a także ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i biochemicznych, w tym gospodarki białkowej, stanu ogólnego pacjentki oraz parametrów życiowych, a w przypadku ciąży – także dobrostanu płodu.
aminokwasy, dobrostan płodu, działanie niepożądane, Kabiven Peripheral, karmienie piersią, lizyna bezwodna, lizyny chlorowodorek, mleko kobiece, monitorowanie kliniczne, parametry kliniczne i biochemiczne, składnik aminokwasowy, stosunek korzyści do ryzyka, wartość energetyczna, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Olej z oliwek – Interakcje
Olej z oliwek, stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego jako składnik emulsji tłuszczowej, zawiera naturalną witaminę K1, której ilość w standardowych dawkach jest na ogół zbyt niska, by istotnie wpływać na działanie leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryn (np. warfaryny). Niemniej u pacjentów leczonych kumarynowymi lekami przeciwzakrzepowymi zaleca się ostrożność ze względu na potencjalne znoszenie ich efektu. Emulsje tłuszczowe mogą zaburzać wyniki badań laboratoryjnych (bilirubina, LDH, nasycenie tlenem, hemoglobina), jeśli próbki krwi pobrano przed eliminacją tłuszczów z surowicy, która następuje zwykle po 5-6 godzinach od zakończenia infuzji. Ponadto, preparatów z olejem z oliwek nie należy podawać jednocześnie z krwią przez ten sam zestaw infuzyjny z powodu ryzyka pseudoaglutynacji. Ceftriakson nie powinien być podawany przez tę samą linię infuzyjną z roztworami zawierającymi wapń, w tym z preparatami do żywienia pozajelitowego z olejem z oliwek, ze względu na ryzyko wytrącenia osadów soli wapniowej ceftriaksonu.
amiloryd, antagoniści receptora angiotensyny II, bilirubina, ceftriakson, cyklosporyna, dehydrogenaza mleczanowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diuretyki oszczędzające potas, emulsja tłuszczowa, hemoglobina, heparyna, hiperkaliemia, inhibitory ACE, INR, klirens triglicerydów, kumaryny, leki immunosupresyjne, lipaza lipoproteinowa, lipoliza osoczowa, pochodne kumaryny, pseudoaglutynacja, sól wapniowa, spironolakton, takrolimus, triamteren, triglicerydy we krwi, warfaryna, witamina K1, zgodność farmaceutyczna, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Kwas L-glutaminowy – Działania niepożądane
Kwas L-glutaminowy, obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego i terapii immunomodulującej (np. Aminomel 10E, Aminomel 12,5E, Copaxone), może wywoływać liczne działania niepożądane obejmujące układ immunologiczny, metaboliczny, oddechowy, wątrobowy, nerkowy oraz reakcje miejscowe w miejscu podania. Najpoważniejsze reakcje immunologiczne to anafilaksja, reakcje rzekomoanafilaktyczne oraz nadwrażliwość, manifestujące się objawami od sinicy, wstrząsu i niedotlenienia po pokrzywkę, tachykardię i duszność. Wśród zaburzeń metabolicznych istotna jest hiperkaliemia, która może prowadzić do arytmii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Preparat Copaxone wywołuje reakcje natychmiastowe po wstrzyknięciu u około 31% pacjentów (w porównaniu do 13% placebo), obejmujące uderzenia gorąca, ból w klatce piersiowej, duszność i kołatanie serca. Działania niepożądane wątroby i dróg żółciowych to m.in. hiperamonemia, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestaza, stłuszczenie, zapalenie i kamica pęcherzyka żółciowego. W obrębie układu moczowego obserwuje się azotemię, a w miejscu podania – zator, zapalenie żyły, ból, rumień, obrzęk i stwardnienie tkanek. Reakcje miejscowe w Copaxone występują u około 70% pacjentów i obejmują również rzadkie przypadki lipoatrofii i martwicy skóry.
azotemia, cholestaza, duszność, encefalopatia wątrobowa, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hiperwentylacja, kamica pęcherzyka żółciowego, kołatanie serca, kwas L-glutaminowy, lipoatrofia, marskość wątroby, martwica skóry, nadciśnienie, niedociśnienie, niedotlenienie, niewydolność wątroby, obrzęk uogólniony, parestezja, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sinica, stłuszczenie wątroby, świst krtaniowy, świszczący oddech, tachykardia, terapia immunomodulująca, wstrząs, zaburzenie oddychania, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żyły, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Octan sodu – Działania niepożądane
Octan sodu, obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Nutriflex Lipid peri (0,544 g w 1250 ml, 0,816 g w 1875 ml, 1,088 g w 2500 ml, odpowiadający 40-80 mmol jonów octanowych), pełni istotną rolę elektrolitową, jednak jego podawanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Wczesne objawy nietolerancji obejmują wzrost temperatury, flush syndrome, uczucie zimna, dreszcze, nudności, wymioty, bóle różnej lokalizacji, wahania ciśnienia tętniczego, reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksję), zaburzenia oddychania oraz hipoksemię manifestującą się zaczerwienieniem lub sinicą skóry. W przypadku wystąpienia tych objawów zaleca się przerwanie infuzji lub zmniejszenie dawki preparatu, dostosowując terapię do stanu klinicznego pacjenta.
anemia, czynniki krzepnięcia, flush syndrome, hepatomegalia, hiperlipidemia, hipoksemia, jony octanowe, leukopenia, nadwrażliwość, niedotlenienie narządów, Nutriflex Lipid peri, objawy podrażnienia, obniżona odporność, octan sodu, posocznica, reakcja anafilaktyczna, sinica, splenomegalia, stłuszczenie narządów, syndrom przeciążenia, trombocytopenia, zaburzenia oddychania, zaczerwienienie twarzy, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie żyły, żółtaczka, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Kwas pantotenowy – Przedawkowanie
Kwas pantotenowy (witamina B5) jest składnikiem preparatów wielowitaminowych stosowanych w żywieniu pozajelitowym, takich jak Soluvit N (16,5 mg sodu pantotenianu, odpowiadające 15,0 mg kwasu pantotenowego) oraz Viantan (14,0 mg deksopantenolu, odpowiadające 15,0 mg kwasu pantotenowego). Dane kliniczne wskazują na niskie ryzyko przedawkowania witamin rozpuszczalnych w wodzie przy standardowym stosowaniu, jednak ryzyko to wzrasta u pacjentów otrzymujących witaminy z wielu źródeł, przy niespójnej suplementacji lub u osób z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Objawy przedawkowania multiwitamin, w tym kwasu pantotenowego, są niespecyficzne i obejmują nudności, wymioty oraz biegunkę, bez charakterystycznych symptomów przypisanych wyłącznie kwasowi pantotenowemu.
biegunka, deksopantenol, hiperkalcemia, hiperwitaminoza, kwas pantotenowy, neuropatia obwodowa, nudności, ostra niewydolność nerek, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, preparat multiwitaminowy, przewlekła nefropatia, szczawian wapnia, uszkodzenie wątroby, witaminy rozpuszczalne w wodzie, wodobrzusze, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia krwi, żółtaczka, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół krótkiego jelita – Epidemiologia
Zespół krótkiego jelita (ZKJ) jest rzadką, ale poważną przyczyną przewlekłej niewydolności jelit, z częstością występowania szacowaną na 1-2 przypadki na 100 000 osób rocznie globalnie, a w USA około 14 000 nowych diagnoz rocznie. Chorobowość w USA i Europie wynosi od 0,1 do 4 na 100 000 osób, z rosnącą liczbą hospitalizacji (wzrost o 55% w latach 2005-2014) i jednoczesnym spadkiem śmiertelności wewnątrzszpitalnej o 27,5%. W populacji pediatrycznej częstość występowania ZKJ jest wyższa u wcześniaków, sięgając 353,7 na 100 000 żywych urodzeń przed 37. tygodniem ciąży. Etiologia różni się w zależności od wieku: u dorosłych dominują powikłania pooperacyjne, niedokrwienie krezkowe i choroba Leśniowskiego-Crohna, natomiast u dzieci przeważają choroby wrodzone i okołoporodowe, z martwiczym zapaleniem jelit jako główną przyczyną. ZKJ jest najczęstszym wskazaniem do domowego żywienia pozajelitowego, które stosuje się u 24-74% pacjentów w zależności od czasu od diagnozy.
adaptacja jelitowa, atrezja jelita, choroba Leśniowskiego-Crohna, domowe żywienie pozajelitowe, jejunostomia, jelito czcze, martwicze zapalenie jelit, niedokrwienie krezkowe, popromienne zapalenie jelit, przewlekła niewydolność jelit, skręt jelita środkowego, śmiertelność wewnątrzszpitalna, wchłanianie jelitowe, zakrzepica tętnicy krezkowej, zastawka krętniczo-kątnicza, zespół krótkiego jelita, zespół wielodyscyplinarny, zrosty pooperacyjne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxon-MIP i.v./i.m 1 g 1 g
Ceftriaxon-MIP jest antybiotykiem dostępnym w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, stosowanym w dawkach 1 g i 2 g. Dawkowanie jest uzależnione od ciężkości zakażenia, rodzaju infekcji, wrażliwości patogenu oraz funkcji narządów wydalniczych. Standardowe dawki u dorosłych wahają się od 1 do 4 g na dobę, podawane raz na dobę, z możliwością podania co 12 godzin przy dawkach powyżej 2 g. Specjalne schematy dawkowania dotyczą m.in. ostrego zapalenia ucha środkowego (1-2 g domięśniowo), profilaktyki okołooperacyjnej (2 g 30-90 minut przed zabiegiem), rzeżączki (500 mg domięśniowo) oraz kiły i boreliozy rozsianej (dawki do 2 g przez 10-21 dni). U dzieci dawkowanie jest zależne od masy ciała, z maksymalną dawką do 4 g na dobę, a u noworodków nie powinno przekraczać 50 mg/kg mc. Podawanie dożylne u niemowląt i dzieci wymaga infuzji trwającej co najmniej 30 minut, a u noworodków ponad 60 minut, aby zmniejszyć ryzyko encefalopatii bilirubinowej.
antybiotykoterapia, bakteriemia, bakteryjne zapalenie wsierdzia, borelioza rozsiana, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, hemodializa, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, POChP, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka okołooperacyjna, rzeżączka, schyłkowa niewydolność nerek, szpitalne zapalenie płuc, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Peditrace Novum produkt złożony
Produkt leczniczy Peditrace Novum, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający pierwiastki śladowe: cynk (500 μg/ml), miedź (40,0 μg/ml), mangan (1,00 μg/ml), selen (7,00 μg/ml) oraz jod (1,96 μg/ml), nie posiada formalnych badań interakcji z innymi lekami. Niemniej jednak, ze względu na farmakodynamiczne i farmakokinetyczne właściwości mikroelementów, należy uwzględnić potencjalne interakcje, zwłaszcza z antybiotykami (tetracykliny, chinolony), lekami chelatującymi (penicylamina, trientyna), lekami przeciwnowotworowymi zawierającymi platynę oraz lekami przeciwtarczycowymi (lewotyroksyna, tiamazol). Alkohol etylowy, szczególnie przy przewlekłym spożyciu, może zaburzać metabolizm i homeostazę pierwiastków śladowych, wpływając na ich wchłanianie, dystrybucję i wydalanie, co jest istotne w kontekście terapii Peditrace Novum.
amiodaron, antybiotyk, biodostępność cynku, biodostępność pierwiastka, chinolon, choroba tarczycy, choroba Wilsona, cisplatyna, funkcja tarczycy, homeostaza, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, lek chelatujący, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwtarczycowy, lek tarczycowy, lewotyroksyna, mikroelement, monitorowanie stężenia, nierozpuszczalny kompleks, penicylamina, pierwiastek śladowy, roztwór do infuzji, stężenie miedzi, stężenie pierwiastków śladowych, tetracyklina, tiamazol, trientyna, wchłanianie antybiotyku, zaburzenie funkcji tarczycy, związek chelatujący, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Pediaven NN1 –
Pediaven NN1 to roztwór do infuzji stosowany w żywieniu pozajelitowym, zawierający aminokwasy, glukozę oraz elektrolity, dostępny w dwukomorowych workach. Po zmieszaniu komór otrzymuje się roztwór o osmolarności około 715 mOsm/l i pH w zakresie 4,8–5,5, bezbarwny do lekko żółtawego, wolny od cząstek stałych. W 1000 ml roztworu znajduje się 100 g glukozy, 15 g aminokwasów (azot całkowity 2,14 g), 460 kcal energii całkowitej (w tym 400 kcal energii pozabiałkowej), a także elektrolity: wapń 9,4 mmol, sód 4,5 mmol, magnez 2,1 mmol, chlorki 5 mmol oraz mikroelementy (chrom, miedź, fluor, jod, mangan, selen, cynk) w mikroilościach. Skład aminokwasowy obejmuje m.in. alaninę, argininę, kwas asparaginowy, acetylocysteinę, kwas glutaminowy, glicynę, histydynę, izoleucynę, leucynę i lizynę.
acetylocysteina, aminokwas, azot całkowity, charakterystyka produktu leczniczego, elektrolit, energia całkowita, energia pozabiałkowa, izoleucyna, karmienie piersią, kwas glutaminowy, leucyna, osmolarność roztworu, pierwiastek śladowy, roztwór do infuzji, wartość odżywcza, worek dwukomorowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Primene 10% –
Produkt leczniczy Primene 10% to roztwór do infuzji zawierający kompleks aminokwasów, stosowany w żywieniu pozajelitowym. Zawiera aminokwasy egzogenne (np. L-Izoleucyna 0,670 g/100 ml, L-Leucyna 1,000 g/100 ml), semi-egzogenne (L-Arginina 0,840 g/100 ml) oraz endogenne, a także inne związki takie jak L-Ornityny chlorowodorek (0,318 g/100 ml) i Tauryna (0,060 g/100 ml). Całkowita zawartość azotu wynosi 15 g/l, a łączna zawartość aminokwasów 100 g/l, przy osmolarności roztworu 780 mOsm/l. Ze względu na brak wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Primene 10% u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz wpływu na płodność, konieczne jest indywidualne rozważenie korzyści i ryzyka przed podjęciem decyzji terapeutycznej.
alanina, aminokwasy egzogenne, aminokwasy endogenne, arginina, cysteina, fenyloalanina, glicyna, histydyna, izoleucyna, kwas asparaginowy, kwas glutaminowy, leucyna, lizyna, metionina, mieszanina aminokwasów, ornityny chlorowodorek, osmolarność roztworu, parametry biochemiczne, prolina, równowaga azotowa, roztwór do infuzji, seryna, tauryna, treonina, tryptofan, tyrozyna, walina, zawartość azotu, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Fosforany – Wskazania do stosowania
Fosforany stanowią kluczowy składnik preparatu do żywienia pozajelitowego OLIMEL N9E, dostępnego w objętościach 1000 ml, 1500 ml oraz 2000 ml, zawierając odpowiednio 15,0 mmol, 22,5 mmol oraz 30,0 mmol fosforanów. Fosforany pochodzą częściowo z emulsji tłuszczowej oraz sodu glicerofosforanu uwodnionego (3,67 g, 5,51 g, 7,34 g w kolejnych objętościach). Preparat jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz dzieci powyżej 2 roku życia, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. OLIMEL N9E dostarcza kompleksową suplementację elektrolitów (m.in. sód 35,0-70,0 mmol, potas 30,0-60,0 mmol, magnez 4,0-8,0 mmol, wapń 3,5-7,0 mmol) w proporcjach zapewniających prawidłową gospodarkę wodno-elektrolitową i zapobiegających powikłaniom, takim jak wytrącanie się kompleksów wapniowo-fosforanowych.
choroba Leśniowskiego-Crohna, emulsja tłuszczowa, gospodarka wapniowo-fosforanowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperfosfatemia, hiperkatabolizm, hipofosfatemia, homeostaza fosforanowa, kompleks wapniowo-fosforanowy, niedrożność przewodu pokarmowego, sepsa, sodu glicerofosforan uwodniony, uraz wielonarządowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wytrącanie osadów, zaburzenie gospodarki fosforanowej, zapalenie błon śluzowych, zespół krótkiego jelita, zespół ponownego odżywienia, zespół złego wchłaniania, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Biotyna – Wskazania do stosowania
Biotyna (witamina B7) jest kluczowa w leczeniu niedoborów objawiających się zmianami dermatologicznymi, wypadaniem włosów, zaburzeniami wzrostu i łamliwością włosów oraz paznokci, a także stanami zapalnymi skóry w charakterystycznych lokalizacjach (okolice oczu, nosa, ust, uszu, krocza). Suplementacja biotyny jest wskazana zarówno w terapii objawowej, jak i profilaktyce niedoborów, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem ich wystąpienia. Preparaty dostępne na rynku zawierają dawki biotyny od 5 mg do 10 mg, a w przypadku współistniejącego niedoboru cynku rekomendowane są preparaty łączone, np. BiotinoZin (10 mg biotyny + 25 mg jonów cynku). Biotyna jest również składnikiem kompleksowych preparatów witaminowo-mineralnych stosowanych u kobiet w ciąży, matek karmiących oraz w żywieniu pozajelitowym (np. Soluvit N, Viantan).
biotyna, dawkowanie biotyny, dieta niedoborowa, karmienie piersią, łamliwość paznokci, łamliwość włosów, łysienie, niedobór biotyny, niedobór biotyny i cynku, niedobór witaminowo-mineralny, objaw skórny, podanie dożylne, preparat witaminowy, profilaktyka niedoboru, suplementacja biotyny, zaburzenie wzrostu paznokci, zaburzenie wzrostu włosów, zapalenie skóry, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Intralipid 10% 100 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa emulsji do infuzji Intralipid 10% (100 mg/ml) wykazały jej dobrą tolerancję i korzystny profil bezpieczeństwa. Preparat zawiera oczyszczony olej sojowy w stężeniu 100 g/1000 ml, a jego parametry fizykochemiczne, takie jak osmolalność 300 mOsm/kg wody oraz pH około 8, zostały ustalone jako optymalne dla bezpiecznego stosowania. Emulsja dostarcza 4,6 MJ (1100 kcal) energii oraz 15 mmol fosforanów organicznych na 1000 ml, co jest istotne dla oceny jej wpływu metabolicznego i bezpieczeństwa klinicznego.
działanie niepożądane, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fosforany organiczne, jednorodna emulsja, olej sojowy, olej sojowy oczyszczony, osmolalność, parametry fizykochemiczne, postać farmaceutyczna, profil bezpieczeństwa, testy przedkliniczne, właściwości fizykochemiczne, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
L-lizyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
L-lizyna, aminokwas egzogenny obecny w wielu preparatach leczniczych, zwłaszcza stosowanych w żywieniu pozajelitowym (np. Aminomel 10E i 12,5E zawierające odpowiednio 10,02 g i 12,53 g L-lizyny octanu na 1000 ml roztworu, AMINOSTERIL N-HEPA 8% z 9,71 g octanu lizyny odpowiadającego 6,88 g L-lizyny, Vamin 18 Electrolyte-Free z 9,0 g/1000 ml oraz Vaminolact z 5,6 g/1000 ml L-lizyny), nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Podobnie preparat doustny KETOSTERIL (105 mg octanu lizyny, co odpowiada 75 mg L-lizyny na tabletkę) nie wpływa na tę zdolność. W przypadku specjalistycznego leku Copaxone, zawierającego polipeptydy z L-lizyną (0,300-0,374 molowego udziału), brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu na prowadzenie pojazdów, co wymaga indywidualnej oceny klinicznej. Warto podkreślić, że większość preparatów z L-lizyną jest stosowana u pacjentów hospitalizowanych lub w warunkach kontrolowanych, co samo w sobie ogranicza możliwość prowadzenia pojazdów.
aminokwas egzogenny, Aminosteril, charakterystyka produktu leczniczego, Copaxone, farmakoterapia, infuzja, interakcja lekowa, Ketosteril, lizyna jednowodna, niewydolność nerek, octan glatirameru, octan lizyny, polipeptydy syntetyczne, preparat Vamin, preparaty Aminomel, preparaty do żywienia pozajelitowego, przewlekła choroba nerek, stan kliniczny, stwardnienie rozsiane, Vaminolact, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Vamin 14 Electrolyte-Free –
Produkt leczniczy Vamin 14 Electrolyte-Free to roztwór do infuzji zawierający 85 g/l aminokwasów, w tym 38,7 g/l aminokwasów egzogennych niezbędnych dla organizmu, stosowany w żywieniu pozajelitowym u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Brak jest dedykowanych badań dotyczących wpływu tego preparatu na reprodukcję oraz bezpieczeństwa w ciąży, jednak dostępne dane naukowe dotyczące roztworów aminokwasów wskazują na ich względne bezpieczeństwo w tej grupie pacjentek. Produkt nie zawiera elektrolitów, co wymaga rozważenia dodatkowej suplementacji elektrolitowej, witamin i pierwiastków śladowych. Stosowanie powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarską, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb pacjentki oraz monitorowaniem parametrów biochemicznych i stanu klinicznego.
aminokwasy egzogenne, aminokwasy niezbędne, funkcja rozrodcza, karmienie piersią, L-fenyloalanina, L-izoleucyna, L-leucyna, L-lizyna, L-metionina, L-treonina, L-tryptofan, L-walina, mieszanina aminokwasów, niedożywienie, parametry biochemiczne, pierwiastki śladowe, roztwór do infuzji, suplementacja elektrolitowa, Vamin 14 Electrolyte-Free, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Sodu glicerofosforan – Działania niepożądane
Sodu glicerofosforan, stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Kabiven Peripheral, Multimel, Olimel czy SmofKabiven, jest źródłem fosforanów i sodu niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Jednak jego podawanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości (np. nadmierne pocenie, gorączka, duszność, skurcz oskrzeli), zaburzeń układu krążenia (tachykardia, nadciśnienie, niedociśnienie), zaburzeń żołądkowo-jelitowych (nudności, wymioty, biegunka), a także zaburzeń czynności wątroby (zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, cholestaza, żółtaczka). Częstość występowania tachykardii, podwyższenia temperatury ciała, dreszczy i wzrostu enzymów wątrobowych wynosi ≥1/100 do <1/10, natomiast duszność, nadwrażliwość, nadciśnienie i niedociśnienie tętnicze występują niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). Szczególną uwagę należy zwrócić na zespół przedawkowania tłuszczu, który może prowadzić do hiperlipidemii, powiększenia wątroby i śledziony, anemii, leukopenii, trombocytopenii, zaburzeń krzepnięcia, hemolizy oraz śpiączki, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.
anemia, azotemia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, brak łaknienia, cholestaza, drżenie, duszność, enzym wątrobowy, gorączka, hemoliza, hiperlipidemia, leukopenia, małopłytkowość, martwica, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności, obrzęk, powiększenie śledziony, powiększenie wątroby, priapizm, przyspieszony oddech, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, retikulocytoza, sinica, sodu glicerofosforan, tachykardia, trombocytopenia, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żyły, zawrót głowy, zespół przedawkowania tłuszczu, żółtaczka, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lipofundin MCT/LCT 20% 20%
Lipofundin MCT/LCT 20% to emulsja do infuzji o mlecznobiałym zabarwieniu, zawierająca 100 g oleju sojowego oraz 100 g trójglicerydów średniołańcuchowych na 1000 ml. Preparat dostarcza niezbędne kwasy tłuszczowe: kwas linolowy (48-58 g/l, omega-6) oraz kwas α-linolenowy (5-11 g/l, omega-3). W składzie pomocniczym znajdują się m.in. glicerol, fosfolipidy z jaja kurzego, α-tokoferol oraz sodu oleinian. Produkt charakteryzuje się wartością kaloryczną 8095 kJ/l (1935 kcal/l), osmolarnością teoretyczną 380 mOsm/l oraz pH w zakresie 6,0–8,5. Zawartość sodu jest niska (<1 mmol/l), co jest istotne dla pacjentów z ograniczeniem podaży sodu. Preparat jest dostępny w butelkach o pojemności 100, 250 i 500 ml i przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku.
destabilizacja emulsji, emulsja do infuzji, fosfolipidy z jaja kurzego, glicerol, kwas linolowy, kwas α-linolenowy, kwasowość miareczkowa, nadtlenek, niezbędne kwasy tłuszczowe, olej sojowy oczyszczony, osmolarność, sodu oleinian, trójglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych, wartość kaloryczna, wielonienasycony kwas tłuszczowy omega-3, wielonienasycony kwas tłuszczowy omega-6, żywienie pozajelitowe, α-tokoferol - Leksykon substancji czynnych
Cynku octan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cynku octan, stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego (np. Nutriflex Lipid peri, Pediaven NN1) oraz w preparatach dermatologicznych (Zineryt), wykazuje niski profil toksyczności przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami klinicznymi. W preparatach do żywienia pozajelitowego cynku octan dwuwodny dostarczany jest w dawkach fizjologicznych: Nutriflex Lipid peri zawiera od 6,625 mg (0,03 mmol) do 13,250 mg (0,06 mmol) cynku octanu w objętościach od 1250 ml do 2500 ml, natomiast Pediaven NN1 dostarcza 1,70 mg (507,5 µg) do 6,80 mg (2030 µg) w 250 ml i 1000 ml roztworu. W tych produktach cynk pełni funkcję mikroelementu niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania organizmu, a jego biodostępność jest pełna dzięki podaniu dożylnemu. W przypadku Zinerytu, zawierającego cynku octan w kompleksie z erytromycyną (12 mg/ml), brak jest danych o systemowej absorpcji cynku, jednak przedkliniczne badania bezpieczeństwa uznano za klinicznie nieistotne, co jest zgodne z miejscowym zastosowaniem preparatu.
absorpcja systemowa, aplikacja na skórę, biodostępność, genotoksyczność, jon cynku, kompleks z erytromycyną, mieszanina aminokwasów, Nutriflex Lipid, octan cynku, octan cynku dwuwodny, olej sojowy, Pediaven, preparat dermatologiczny, rakotwórczość, roztwór do infuzji, rozwój płodu, składnik żywieniowy, terapia substytucyjna, toksyczność reprodukcyjna, układ krążenia, układ pokarmowy, upośledzenie płodności, wchłanianie systemowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
L-tyrozyna – Przedawkowanie
L-tyrozyna, aminokwas obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego (Vamin 18 Electrolyte-Free, Vaminolact) oraz w lekach złożonych (Ketosteril, Copaxone), wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych. Przedawkowanie L-tyrozyny w preparatach do żywienia pozajelitowego, zawierających odpowiednio 230 mg i 500 mg L-tyrozyny na 1000 ml roztworu, manifestuje się głównie objawami żołądkowo-jelitowymi (nudności, wymioty) oraz autonomicznymi (pocenie, uderzenia gorąca), które pojawiają się przy podawaniu z szybkością większą niż zalecana. W przypadku Copaxone, zawierającego L-tyrozynę w stosunku molowym 0,086-0,100, odnotowano przedawkowanie do 300 mg bez dodatkowych działań niepożądanych poza standardowymi. Preparat Ketosteril, zawierający 30 mg L-tyrozyny na tabletkę, nie wykazał dotychczas objawów przedawkowania, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania w dawkach terapeutycznych.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, funkcja nerek, funkcja wątroby, L-tyrozyna, leczenie objawowe, nadmierna potliwość, nudności, objawy autonomiczne, objawy żołądkowo-jelitowe, obserwacja kliniczna, octan glatirameru, parametry życiowe, preparaty do żywienia pozajelitowego, przedawkowanie preparatów, przewód pokarmowy, równowaga kwasowo-zasadowa, uderzenia gorąca, wymioty, zaczerwienienie skóry, zakrzep, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żyły, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Sodu octan – Dawkowanie i sposób podawania
Sodu octan, stosowany jako bufor i źródło elektrolitów w preparatach dożylnych, wymaga indywidualnego dawkowania zależnego od produktu, stanu klinicznego pacjenta, wieku i masy ciała. W preparatach takich jak Plasmalyte (3,68 g/l sodu octanu trójwodnego) i Sterofundin ISO (3,27 g/1000 ml), dawkowanie u dorosłych wynosi od 500 ml do 3 litrów na dobę, z szybkością infuzji około 40 ml/kg mc./24 godz. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do masy ciała i wieku, np. w Plasmalyte do 100 ml/kg mc./24 godz. dla dzieci do 10 kg, z szybkością infuzji 6-8 ml/kg mc./godz., a w Sterofundin ISO od 20 do 100 ml/kg mc./dobę z szybkością 2-8 ml/kg mc./godz. W preparacie Benelyte dawkowanie u noworodków i niemowląt wynosi 100-140 ml/kg mc./dobę, a u dzieci starszych odpowiednio mniej, zależnie od wieku. Maksymalne dawki i szybkości infuzji są ściśle określone i zależą od konkretnego produktu oraz stanu pacjenta.
Benelyte, bilans płynów, bufor, chorobliwa otyłość, elektrolit, hiponatremia, idealna masa ciała, infuzja dożylna, noworodek z małą masą urodzeniową, Optilyte, parametry hemodynamiczne, parametry sercowo-naczyniowe, Plasmalyte, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór elektrolitowy, sodu octan, sodu octan trójwodny, stan kliniczny, sterofundin ISO, stężenie elektrolitów, stężenie sodu, wcześniak, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zator powietrzny, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe