żółtaczka
Żółtaczka to objaw kliniczny charakteryzujący się zażółceniem skóry, błon śluzowych i twardówek, spowodowany podwyższonym stężeniem bilirubiny w surowicy krwi (hiperbilirubinemia). Pojawia się zwykle przy stężeniu bilirubiny przekraczającym 2-3 mg/dl (34-51 μmol/l).
Etiologicznie żółtaczkę można podzielić na trzy główne typy: przedwątrobową (hemolityczną), wątrobową (hepatocelularną) i pozawątrobową (mechaniczną). Żółtaczka przedwątrobowa powstaje w wyniku nadmiernego rozpadu erytrocytów, wątrobowa – wskutek zaburzeń funkcji hepatocytów, a pozawątrobowa – z powodu blokady odpływu żółci.
W diagnostyce żółtaczki kluczowe znaczenie ma oznaczenie stężenia bilirubiny całkowitej i jej frakcji (związanej i niezwiązanej), aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, ALP, GGTP), badania obrazowe (USG, CT, MRCP, ERCP) oraz w wybranych przypadkach biopsja wątroby. Leczenie żółtaczki jest ukierunkowane na przyczynę podstawową.
U noworodków fizjologiczna żółtaczka pojawia się w 2-3 dobie życia i ustępuje samoistnie, jednak przedłużająca się lub nasilona żółtaczka wymaga pilnej interwencji medycznej z uwagi na ryzyko encefalopatii bilirubinowej. W przypadku żółtaczki u osób dorosłych zawsze konieczne jest przeprowadzenie szczegółowej diagnostyki w celu ustalenia jej przyczyny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Alneta 5 mg
Amlodypina, substancja czynna leku Alneta, jest antagonistą kanałów wapniowych o szerokim zastosowaniu klinicznym, jednak jej stosowanie wiąże się z występowaniem licznych działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk kostek oraz zmęczenie. Działania te występują z różną częstością, klasyfikowaną od bardzo często (≥ 1/10) do bardzo rzadko (< 1/10 000). Objawy neurologiczne, takie jak senność i zawroty głowy, oraz naczyniorozszerzające reakcje sercowo-naczyniowe, w tym kołatanie serca i zaczerwienienie twarzy, dominują w początkowej fazie terapii. Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, zapalenie naczyń, czy reakcje skórne o charakterze zagrażającym życiu (np. zespół Stevensa-Johnsona).
amlodypina, antagonista wapnia, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, częstoskurcz komorowy, depresja, dezorientacja, drżenie, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kaszel, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niestrawność, nieżyt błony śluzowej nosa, nudności, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parestezja, plamica, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, senność, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielenie naskórka, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie twarzy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wątroby alkoholowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie wątroby alkoholowe (AH) to stan zapalny wątroby wywołany przewlekłym, nadmiernym spożywaniem alkoholu, charakteryzujący się ostrym początkiem żółtaczki i zaburzeniami enzymów wątrobowych. Ciężkie AH definiuje się jako funkcja dyskryminacyjna Maddreya (MDF) ≥32 lub wynik MELD ≥21, z 30-dniową śmiertelnością sięgającą 40-50% bez leczenia. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu innych przyczyn żółtaczki oraz ocenie stanu odżywienia, enzymów wątrobowych, profilu krzepnięcia (INR), a także ocenie stanu psychicznego pod kątem encefalopatii. Leczenie podstawowe to całkowita abstynencja od alkoholu oraz wsparcie żywieniowe (35-40 kcal/kg/dobę, białko 1,2-1,5 g/kg/dobę, suplementacja witamin B1, B6, B12, kwasu foliowego i cynku). W ciężkich przypadkach stosuje się metyloprednizolon 32 mg/dobę lub pentoksyfilinę (400 mg 3x/dobę), a także rozważa się dożylne podanie N-acetylocysteiny. Monitorowanie obejmuje ocenę parametrów życiowych, masy ciała, obwodu brzucha, profilu krzepnięcia i objawów powikłań, takich jak infekcje, niewydolność nerek czy encefalopatia wątrobowa.
abstynencja od alkoholu, akamprozat, aminoglikozydy, badania laboratoryjne, baklofen, ciężkie zapalenie wątroby alkoholowe, encefalopatia, encefalopatia wątrobowa, encefalopatia Wernickego, enzymy wątrobowe, funkcja dyskryminacyjna Maddreya, gabapentyna, kortykosteroidy, kwas foliowy, leki nefrotoksyczne, majaczenie drżenne, metyloprednizolon, metylotransferaza DNA, N-acetylocysteina, niedożywienie, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy kliniczne, objawy odstawienia alkoholu, opieka pielęgniarska, pentoksyfilina, profil krzepnięcia, przeszczep mikrobioty kałowej, przeszczep wątroby, ryzyko zgonu, skala CIWA-Ar, stan zapalny wątroby, tiamina, wodobrzusze, wsparcie żywieniowe, wynik MELD, zapalenie wątroby alkoholowe, zespół niewydolności wielonarządowej, zespół odstawienia alkoholu, zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej, zespół wątrobowo-nerkowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olimel Peri N4E
OLIMEL PERI N4E to trójkomorowy worek do żywienia pozajelitowego zawierający emulsję tłuszczową, roztwór aminokwasów z elektrolitami oraz roztwór glukozy z wapniem. Stosowanie preparatu wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, które mogą wynikać zarówno ze składu, jak i nieprawidłowego podawania (np. przedawkowanie, zbyt szybka infuzja). Wczesne objawy niepożądane, takie jak nadmierne pocenie się, gorączka, dreszcze, ból głowy, wysypka skórna i duszności, wymagają natychmiastowego przerwania infuzji. W badaniu klinicznym z udziałem 28 pacjentów podawano dawkę do 40 ml/kg/dobę przez 5 dni, a najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były tachykardia, zmniejszone łaknienie, hipertriglicerydemia, bóle brzucha, biegunka, nudności oraz nadciśnienie tętnicze. Wynaczynienie w miejscu infuzji może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak ból, obrzęk, martwica skóry czy zapalenie tkanek.
azotemia, cholestaza, choroba wątroby związana z żywieniem pozajelitowym, ciężkie niedożywienie, duszność, emulsja tłuszczowa, fosfataza alkaliczna, głodówka pooperacyjna, hepatomegalia, hipertriglicerydemia, małopłytkowość, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie się, niewydolność oddechowa, reakcja nadwrażliwości, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, stężenie bilirubiny, tachykardia, transaminaza, wynaczynienie, wysypka skórna, zator naczyń płucnych, żółtaczka, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Co-Valsacor 160 mg + 12,5 mg
Co-Valsacor, zawierający walsartan 160 mg oraz hydrochlorotiazyd 12,5 mg, wykazuje zróżnicowany wpływ na płodność, przebieg ciąży oraz laktację, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentek w wieku rozrodczym. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane ryzyko toksycznego wpływu na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W pierwszym trymestrze stosowanie walsartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego ryzyka teratogennego, a w przypadku potwierdzenia ciąży lek należy natychmiast odstawić. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może negatywnie wpływać na perfuzję płodowo-łożyskową, powodując u płodu i noworodka żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe oraz małopłytkowość, szczególnie przy stosowaniu w drugim i trzecim trymestrze.
antagonista receptora angiotensyny II, Co-Valsacor, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnione kostnienie czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, pierwszy trymestr ciąży, ryzyko teratogenne, toksyczność płodowa, trzeci trymestr ciąży, USG czaszki, walsartan, wiek rozrodczy, zaburzenia elektrolitowe, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Glin octanowinian – Przedawkowanie
Glinu octanowinian (Aluminii acetotartras) jest składnikiem preparatów miejscowych takich jak Altacet, Altac-Emo i Altaziaja, dostępnych w formie żelu zawierającego 10 mg substancji aktywnej na 1 g oraz tabletek zawierających 1 g substancji. Przedawkowanie przy miejscowym stosowaniu jest niezwykle rzadkie i nieopisane w literaturze, jednak doustne spożycie tabletek lub roztworu z nich sporządzonego może prowadzić do poważnego zatrucia. Objawy zatrucia obejmują dolegliwości ze strony układu pokarmowego (intensywny ból nadbrzusza, nudności, wymioty śluzowe lub krwawe, biegunka, uszkodzenie błony śluzowej żołądka), układu nerwowego (senność, skurcze mięśni, drgawki), układu krążenia (hipotensja, zapaść), a także gorączkę, żółtaczkę oraz zaburzenia wydalania moczu (skąpomocz lub bezmocz).
Aluminii acetas tartras, aluminii acetotartras, błona śluzowa żołądka, ból żołądka, centrum toksykologiczne, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawki, glinu octanowinian, gorączka, hipotensja, kwas borowy, odwodnienie, ostre zatrucie, skąpomocz, skurcze mięśni, ubytek błony śluzowej żołądka, węgiel aktywowany, wywołanie wymiotów, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie świadomości, zaburzenie układu krążenia, zapaść, zatrucie kwasami, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Wellbutrin XR 300 mg
Bupropion chlorowodorek, stosowany w dawkach 150 mg lub 300 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu (Wellbutrin XR), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się bezsenność, bóle głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, nudności, wymioty oraz wzrost ciśnienia tętniczego, który w niektórych przypadkach może być znaczny. Często występują także reakcje nadwrażliwości, utrata apetytu, pobudzenie, lęk, zaburzenia widzenia i szumy uszne. Rzadko notuje się napady drgawkowe (około 0,1%), głównie uogólnione toniczno-kloniczne, które mogą powodować ponapadowe splątanie lub zaburzenia pamięci. Zgłaszano również zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, splątanie, agresja, omamy, urojenia oraz myśli i zachowania samobójcze, które wymagają natychmiastowej oceny i często odstawienia leku. Występują także rzadkie, ale poważne reakcje skórne, w tym zespół Stevens-Johnsona, oraz ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny.
ataksja, bupropion chlorowodorek, choroba posurowicza, depersonalizacja, dystonia, enzymy wątrobowe, hiponatremia, kołatanie serca, leukopenia, łuszczyca, myśli paranoidalne, napad drgawkowy, napad lęku panicznego, napad toniczno-kloniczny, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, parkinsonizm, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, SNRI, SSRI, suchość jamy ustnej, szumy uszne, tachykardia, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, urojenie, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia ostrości widzenia, zaburzenia stężenia glukozy, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy, zespół Stevens-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levosert
System terapeutyczny domaciczny Levosert zawiera 52 mg lewonorgestrelu, uwalnianego w dawce 20 µg/24 h, i wymaga szczegółowej oceny przed i po założeniu. Przed implantacją należy przeprowadzić pełny wywiad, badanie fizykalne, pomiar tętna i ciśnienia, badanie miednicy oraz wykluczyć ciążę i infekcje dróg rodnych. System nie chroni przed zakażeniami HIV ani innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową. Kontrola po 4-6 tygodniach ma na celu potwierdzenie prawidłowego położenia i obecności nici. Wskazane jest monitorowanie nieregularnych krwawień, które mogą maskować patologie endometrium, a także zachęcanie pacjentek do rzucenia palenia. System należy stosować ostrożnie u pacjentek z migreną, nadciśnieniem, chorobami tętnic, zakrzepicą, wrodzonymi wadami serca oraz w trakcie długotrwałej terapii kortykosteroidami.
antybiotykoterapia, atrezja pęcherzyka, białaczka, bradykardia, choroba tętnic, choroba zakrzepowo-zatorowa, ciąża pozamaciczna, cukrzyca, depresja, folikulogeneza, kortykosteroid, migrena ogniskowa, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, nowotwór złośliwy, obniżony nastrój, perforacja macicy, polip, przemijające niedokrwienie mózgu, rak endometrium, rak piersi, reakcja wazowagalna, sepsa, tolerancja glukozy, torbiel jajnika, udar mózgu, wada zastawki serca, wrodzona wada serca, zakażenie narządów miednicy, zakrzepica tętnicza, zapalenie wsierdzia, zawał serca, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bijuva
Produkt leczniczy Bijuva, zawierający 1 mg estradiolu i 100 mg progesteronu w kapsułkach miękkich, jest wskazany do hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) u kobiet z objawami menopauzy obniżającymi jakość życia. Terapia powinna być wdrażana po starannej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, przeprowadzanej co najmniej raz w roku. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentki z przedwczesną menopauzą, u których ryzyko powikłań jest mniejsze. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu, badanie przedmiotowe ze szczególnym uwzględnieniem narządów miednicy i piersi oraz ocena przeciwwskazań i czynników ryzyka. W trakcie terapii zaleca się indywidualne dostosowanie częstotliwości badań kontrolnych, w tym mammografii, oraz edukację pacjentek w zakresie zgłaszania niepokojących objawów piersi.
astma oskrzelowa, badanie przedmiotowe, biopsja endometrium, cukrzyca, endometrioza, estradiol, gruczolak wątrobowokomórkowy, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, krwawienie międzymiesiączkowe, mammografia, mięśniak gładki, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nowotwór estrogenozależny, nowotwór złośliwy błony śluzowej macicy, otoskleroza, padaczka, plamienie, progesteron, przedwczesna menopauza, rak endometrium, rozrost endometrium, toczeń rumieniowaty układowy, włókniakomięśniak macicy, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bulgaplin 25 mg
Bulgaplin, zawierający pregabalinę w dawkach od 25 mg do 300 mg, został przebadany klinicznie na ponad 8900 pacjentach, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i senność, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu. Odsetek odstawień z powodu działań niepożądanych wynosił 12% w grupie pregabaliny versus 5% w grupie placebo. Profil bezpieczeństwa obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych, sklasyfikowanych według częstości występowania, m.in. zaburzenia układu nerwowego (bardzo często: zawroty głowy, senność; często: ataksja, zaburzenia koordynacji), zaburzenia psychiczne (często: nastrój euforyczny, splątanie; rzadko: myśli samobójcze), zaburzenia serca (rzadko: wydłużenie QT), oraz ciężkie reakcje skórne (rzadko: zespół Stevensa-Johnsona). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko uzależnienia, objawy odstawienia (np. bezsenność, drgawki, myśli samobójcze) oraz konieczność stopniowego zmniejszania dawki.
anoreksja, arytmia zatokowa, ataksja, bezsenność, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depresja, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawki, drżenie zamiarowe, dysfagia, dyzuria, ginekomastia, hipoglikemia, jaskrawe widzenie, kapsułki twarde, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, nieostre widzenie, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, omamy, parestezje, parkinsonizm, podwójne widzenie, pregabalina, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, skąpomocz, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rytmonorm 150 150 mg
Chlorowodorek propafenonu w dawce 150 mg (Rytmonorm) jest lekiem antyarytmicznym, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych. Najczęściej obserwuje się zawroty głowy, zaburzenia przewodzenia serca oraz kołatanie serca. Dane kliniczne pochodzące od 885 pacjentów w badaniach fazy II i III potwierdzają, że profil bezpieczeństwa postaci o niemodyfikowanym uwalnianiu jest porównywalny z postacią o modyfikowanym uwalnianiu. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz częstość nieznana. Wśród najważniejszych działań niepożądanych wymienia się trombocytopenię, agranulocytozę, nadwrażliwość, zaburzenia psychiczne (np. niepokój, zaburzenia snu), zawroty głowy, zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia, migotanie komór), niedociśnienie tętnicze, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz uszkodzenie wątroby manifestujące się podwyższeniem aminotransferaz i innych enzymów wątrobowych.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok śródkomorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, ból głowy, bradykardia zatokowa, chlorowodorek propafenonu, drgawki, duszność, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, granulocytopenia, kołatanie serca, lek antyarytmiczny, leukopenia, migotanie komór, nadwrażliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, resuscytacja, rumień, Rytmonorm, świąd, tachykardia komorowa, trombocytopenia, trzepotanie przedsionków, uszkodzenie komórek wątroby, zaburzenia erekcji, zaburzenia przewodzenia, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawroty głowy, zespół toczeniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Posaconazole Glenmark 40 mg/ml
Bezpieczeństwo stosowania pozakonazolu w zawiesinie doustnej oceniono u ponad 2400 pacjentów i zdrowych ochotników, a także na podstawie obserwacji po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęstszymi ciężkimi działaniami niepożądanymi są nudności (występujące bardzo często, ≥1/10 pacjentów), wymioty, biegunka, gorączka oraz wzrost stężenia bilirubiny. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Wśród zaburzeń hematologicznych często obserwowano neutropenię, a rzadziej poważne powikłania jak zespół hemolityczno-mocznicowy czy pancytopenia. Często występują zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia), a także objawy ze strony układu nerwowego, takie jak parestezje, zawroty głowy i ból głowy. W zakresie układu pokarmowego bardzo często pojawiają się nudności, a często wymioty, ból brzucha i biegunka. Wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza zasadowa, GGTP) oraz bilirubiny występuje często, z rzadkimi przypadkami ciężkiej niewydolności wątroby.
afazja, bilirubina, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, choroba refluksowa przełyku, częstoskurcz komorowy, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, koagulopatia, kwasica cewkowa nerkowa, leukopenia, limfadenopatia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność nadnerczy, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pozakonazol, pseudoaldosteronizm, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, torsade de pointes, trombocytopenia, udar mózgu, zaburzenie psychotyczne, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wydłużonego QT, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Suvardio 20 mg
Przedawkowanie rozuwastatyny, substancji czynnej leku Suvardio, wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i wdrożenia leczenia objawowego oraz podtrzymującego, z uwzględnieniem monitorowania funkcji wątroby (ALT, AST, bilirubina) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK) jako wskaźników potencjalnego uszkodzenia mięśni i hepatotoksyczności. W przypadku podejrzenia toksyczności należy również kontrolować parametry nerkowe (kreatynina, mocznik, GFR) oraz stan neurologiczny i żołądkowo-jelitowy pacjenta. Hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji rozuwastatyny ze względu na jej wysokie wiązanie z białkami osocza i specyficzne właściwości farmakokinetyczne.
aminotransferazy, białka osocza, bilirubina, ciśnienie tętnicze, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, hemodializa, hepatotoksyczność, kinaza kreatynowa, mioglobina, miotoksyczność, ostra niewydolność nerek, parametry funkcji wątroby, parametry hemodynamiczne, parametry nerkowe, parestezje, przedawkowanie rozuwastatyny, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, statyny, Suvardio, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dironorm 10 mg + 5 mg
W badaniach klinicznych obejmujących 195 pacjentów stosujących jednocześnie lizynopryl i amlodypinę (składniki preparatu Dironorm) nie stwierdzono zwiększonej częstości działań niepożądanych w porównaniu do monoterapii. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (8%), kaszel (5%) oraz zawroty głowy (3%), które miały charakter łagodny i przemijający. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥10%), często (≥1% do <10%), niezbyt często (≥0,1% do <1%), rzadko (≥0,01% do <0,1%), bardzo rzadko (<0,01%) oraz nieznana. Wśród działań niepożądanych lizynoprylu i amlodypiny wymieniono m.in. rzadkie zmniejszenie hemoglobiny, bardzo rzadkie zahamowanie czynności szpiku, często kołatanie serca, często objawy ortostatyczne, często kaszel, często biegunka i wymioty, a także rzadkie reakcje skórne i obrzęki.
agranulocytoza, bezsenność, depresja, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, leukocytoza, leukopenia, lizynopryl i amlodypina, łuszczyca, małopłytkowość, mocznica, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, odczyn Biernackiego, ostra niewydolność nerek, pęcherzyca, pokrzywka, powiększenie węzłów chłonnych, przeciwciała przeciwjądrowe, reakcja anafilaktyczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie umysłowe, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia snu, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Legalon 140
Legalon 140, zawierający standaryzowany wyciąg z ostropestu plamistego (Silybi mariani fructus extractum siccum), jest stosowany jako terapia wspomagająca w przewlekłych schorzeniach wątroby, jednak nie jest wskazany do leczenia ostrych zatruć wątroby. W trakcie terapii należy bezwzględnie unikać czynników hepatotoksycznych, w szczególności alkoholu etylowego, który może nasilać uszkodzenie hepatocytów i obniżać skuteczność leczenia. Pacjentów należy instruować o konieczności natychmiastowej konsultacji lekarskiej w przypadku pojawienia się objawów żółtaczki, takich jak przebarwienie skóry (od jasno- do ciemnożółtego), żółte zabarwienie białkówki oczu (icterus sclerae), ciemniejszy, bursztynowy mocz oraz jasny, gliniasto-biały stolec, które mogą wskazywać na pogorszenie funkcji wątroby lub nieskuteczność terapii.
abstynencja od alkoholu, choroba układu sercowo-naczyniowego, czynnik hepatotoksyczny, dieta niskosodowa, nadciśnienie tętnicze, ostra intoksykacja, ostre zatrucie wątroby, ostropest plamisty, populacja pediatryczna, przewlekłe schorzenie wątroby, schorzenie wątroby, substancja hepatotoksyczna, uszkodzenie hepatocytów, wyciąg z ostropestu plamistego, zaburzenie funkcji wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bendamustine Eugia 2,5 mg/ml
Bendamustine Eugia, zawierający chlorowodorek bendamustyny w stężeniu 2,5 mg/ml, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina > 3,0 mg/dl) oraz żółtaczką. Ze względu na metabolizm wątrobowy leku, zaburzenia funkcji wątroby zwiększają ryzyko kumulacji i toksyczności. Ponadto, terapia jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami szpiku kostnego, definiowanymi jako leukocyty < 3 000/μl lub płytki krwi < 75 000/μl, ze względu na ryzyko nasilonej mielosupresji i powikłań hematologicznych. Nie należy rozpoczynać leczenia w okresie krótszym niż 30 dni po poważnym zabiegu chirurgicznym oraz u pacjentów z aktywną infekcją, szczególnie z leukocytopenią, ze względu na ryzyko opóźnionego gojenia, infekcji i sepsy.
bilirubina w surowicy, chlorowodorek bendamustyny, choroba poszczepienna, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie immunosupresyjne, enzymy wątrobowe, funkcja nerek, gojenie ran, infekcja oportunistyczna, karmienie piersią, koncentrat roztworu do infuzji, leukocytopenia, leukocyty, mielosupresja, morfologia krwi, nadwrażliwość na substancję czynną, odpowiedź immunologiczna, płytki krwi, powikłania pooperacyjne, reakcja anafilaktyczna, sepsa, szczepionka atenuowana, zabieg chirurgiczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zaburzenia hematologiczne, żółta febra, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amitriptylinum VP 10 mg
Amitryptylina, jako trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny (TLPD), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które mogą być mylone z objawami samej depresji, takimi jak ból głowy, drżenie, zaburzenia uwagi, zaparcia czy zmniejszone libido. Najpoważniejsze działania niepożądane obejmują kardiologiczne powikłania, takie jak blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi pęczka Hisa (często), arytmie (rzadko), kardiomiopatie i torsade de pointes (bardzo rzadko), a także zapalenia mięśnia sercowego o podłożu nadwrażliwości (częstość nieznana). Ponadto, lek może indukować myśli i zachowania samobójcze, stany maniakalne, majaczenie, drgawki oraz zaburzenia pozapiramidowe. Rzadkie, ale istotne powikłania hematologiczne to zahamowanie czynności szpiku kostnego, agranulocytoza, leukopenia, eozynofilia i małopłytkowość, które wymagają regularnej kontroli morfologii krwi. W okulistyce należy zwrócić uwagę na ryzyko ostrej jaskry (bardzo rzadko) oraz zaburzenia akomodacji i rozszerzenie źrenic, które mogą prowadzić do poważnych powikłań.
agranulocytoza, akatyzja, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, amitryptylina, arytmia, ataksja, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, cholestatyczna choroba wątroby, drgawki, eozynofilia, fotosensytyzacja, ginekomastia, hipertermia, hiponatremia, jaskra ostra, kardiomiopatia, kołatanie serca, leukopenia, libido, majaczenie, małopłytkowość, mlekotok, myśli samobójcze, nadmierna potliwość, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk języka, parestezja, polineuropatia, porażenna niedrożność jelit, powiększenie gruczołów ślinowych, rozszerzenie źrenic, senność, stan maniakalny, suchość jamy ustnej, suchość oka, szum uszny, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie akomodacji, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji, zaburzenie mikcji, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie smaku, zaburzenie uwagi, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół Löfflera, złamanie kości, żółtaczka, zwiększenie ciśnienia śródgałkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aderolio 0,25 mg
Profil bezpieczeństwa ewerolimusu (Aderolio) został określony na podstawie wieloośrodkowych, randomizowanych badań klinicznych u dorosłych biorców przeszczepów nerek (n=2497), serca (n=1531) oraz wątroby (n=719), stosowanego w skojarzeniu z inhibitorami kalcyneuryny (CNI) i kortykosteroidami. Stosowanie ewerolimusu z obniżoną dawką cyklosporyny wiązało się z rzadszym występowaniem podwyższonego stężenia kreatyniny w surowicy oraz niższymi wartościami średnimi i medianą kreatyniny w porównaniu do pełnej dawki cyklosporyny. Najczęstsze działania niepożądane obejmowały zakażenia, niedokrwistość, hiperlipidemię, nowo rozpoznaną cukrzycę, bezsenność, ból głowy, nadciśnienie tętnicze, kaszel, zaparcia, nudności, obrzęki obwodowe oraz zaburzenia gojenia, w tym wysięki opłucnowe i osierdziowe. Występowanie działań niepożądanych zależy od intensywności i czasu trwania immunosupresji, a pełna dawka cyklosporyny w mikroemulsji zwiększała ryzyko wzrostu kreatyniny w surowicy.
azoospermia, białkomocz, cyklosporyna, erytrodermia, ewerolimus, hiperfosfatemia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hipofosfatemia, inhibitor mTOR, inhibitory kalcyneuryny, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, martwica cewek nerkowych, martwica kości, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, obrzęk limfatyczny, obrzęk naczynioruchowy, odmiedniczkowe zapalenie nerek, odwodnienie, oligospermia, proteinoza pęcherzyków płucnych, przeszczepienie nerki, przeszczepienie serca, przeszczepienie wątroby, rabdomioliza, spermatogeneza, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, takrolimus, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakrzepica tętnic, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatorowość zakrzepowa, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii, żółtaczka, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pragiola 100 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, została przebadana w badaniach klinicznych z udziałem ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w badaniach kontrolowanych placebo metodą podwójnie ślepej próby, co pozwoliło na ustalenie kompleksowego profilu bezpieczeństwa. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, obserwowane u ≥10% pacjentów. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% w grupie pregabaliny vs. 5% w grupie placebo. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego odnotowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ośrodkowych, w tym nasilonej senności. Profil działań niepożądanych obejmuje m.in. zaburzenia psychiczne (euforia, splątanie, depresja, myśli samobójcze), neurologiczne (ataksja, drgawki), okulistyczne (nieostre widzenie), sercowe (tachykardia, blok AV I stopnia), naczyniowe (niedociśnienie, nadciśnienie), oddechowe (duszność), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty), wątrobowe (podwyższone ALT, AST), skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona), mięśniowo-szkieletowe (kurcze, rabdomioliza) oraz nerkowe (niewydolność nerek).
arytmia zatokowa, ataksja, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawki, drgawki kloniczne, drżenie, duszność, dysfagia, dyskineza, hipoglikemia, jaskrawe widzenie, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy częściowy, napad paniki, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, nieostre widzenie, niepamięć, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezja, parkinsonizm, podwójne widzenie, pregabalina, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, uraz rdzenia kręgowego, utrata przytomności, uzależnienie lekowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie erekcji, zaburzenie mowy, zachowanie samobójcze, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aporoza 20 mg
Przedawkowanie rozuwastatyny, składnika leku Aporoza, stanowi poważne zagrożenie kliniczne wymagające natychmiastowej interwencji. Nie istnieje specyficzny protokół terapeutyczny, dlatego leczenie opiera się na postępowaniu objawowym i podtrzymującym funkcje życiowe. Kluczowe jest monitorowanie parametrów biochemicznych, w tym enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, bilirubina, GGTP) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), której wzrost powyżej 10-krotności górnej granicy normy może wskazywać na rabdomiolizę. Objawy przedawkowania obejmują miopatię, rabdomiolizę, hepatotoksyczność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, neurologiczne oraz wtórne uszkodzenie nerek, co wymaga kompleksowej oceny klinicznej i laboratoryjnej.
AlAT, AspAT, badanie ogólne moczu, bilirubina, charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie tętnicze, czynność wątroby, diureza, enzym wątrobowy, GFR, GGTP, hemodializa, hepatotoksyczność, kinaza kreatynowa, kreatynina, leczenie objawowe, mioglobinuria, miopatia, mocznik, ostra niewydolność nerek, parametry nerkowe, parametry życiowe, parestezje, produkt leczniczy, rabdomioliza, rozuwastatyna, saturacja, statyna, uszkodzenie mięśni szkieletowych, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arketis tabletki 20 mg 20 mg
Arketis Tabletki 20 mg zawierają paroksetynę chlorowodorku bezwodnego w dawce 20 mg i wykazują szerokie spektrum działań niepożądanych, które mogą występować z różną częstością. Do najczęstszych należą nudności (bardzo często), zaburzenia czynności płciowych, senność, bezsenność, pobudzenie, nietypowe sny, zawroty głowy, bóle głowy, zaburzenia koncentracji, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaparcia, biegunka, wymioty oraz nadmierne pocenie się. Niezbyt często obserwuje się leukopenię, nieprawidłowe krwawienia, zaburzenia kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą, rozszerzenie źrenic, tachykardię zatokową, zmiany ciśnienia tętniczego, wysypkę, świąd, zatrzymanie lub nietrzymanie moczu. Rzadko występują trombocytopenia, hiponatremia, drgawki, zespół niespokojnych nóg, bradykardia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, bóle mięśni i stawów, hiperprolaktynemia, zaburzenia miesiączkowania oraz zaburzenia psychiczne takie jak mania, lęk, napady paniki i akatyzja. Bardzo rzadko mogą pojawić się ciężkie reakcje alergiczne, zespół SIADH, zespół serotoninowy, ostra jaskra, ciężkie skórne reakcje (np. zespół Stevensa-Johnsona), zapalenie wątroby, priapizm oraz obrzęki obwodowe.
akatyzja, bradykardia, bruksizm, chwiejność emocjonalna, depersonalizacja, drgawka, dystonia ustno-twarzowa, hiperkineza, hiperprolaktynemia, hiperrefleksja, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, krwotoczna miesiączka, krwotok poporodowy, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, mioklonia, mlekotok, napad paniki, nieprawidłowe krwawienie, nietrzymanie moczu, niewydolność wątroby, objaw pozapiramidowy, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostra jaskra, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SIADH, stan splątania, szum uszny, tachykardia, tachykardia zatokowa, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, zaburzenie kontroli glikemii, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół niespokojnych nóg, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Viantan –
Przedawkowanie preparatu multiwitaminowego Viantan stanowi istotne zagrożenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek oraz przy jednoczesnym stosowaniu witamin z różnych źródeł bez indywidualnej kontroli. Objawy przedawkowania obejmują głównie dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i biegunka, a także specyficzne symptomy hiperwitaminozy zależne od poszczególnych witamin. W preparacie Viantan zawartość witaminy A wynosi 0,99 mg (3300 IU), witaminy C 200 mg, witaminy D 0,005 mg (200 IU), witaminy E 9,11 mg, witaminy K 0,15 mg, witaminy B6 6,00 mg, witaminy B2 3,60 mg, witamin z grupy B w różnych ilościach, witaminy B1 6,00 mg, witaminy B12 0,005 mg, kwasu foliowego 0,60 mg, kwasu pantotenowego 15,0 mg, biotyny 0,06 mg oraz nikotynamidu 40,0 mg. Przedawkowanie może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak uszkodzenie wątroby (witamina A), hiperkalcemia (witamina D), ostrej niewydolności nerek (witamina C), neuropatii obwodowej (witamina B6) czy zaburzeń krzepnięcia (witamina K).
alfa-tokoferol, biegunka, biotyna, ból głowy, cholekalcyferol, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, cyjanokobalamina, dysfagia, fitomenadion, hiperkalcemia, hiperwitaminoza, komplikacje hematologiczne, kwas askorbowy, kwas foliowy, kwas pantotenowy, neuropatia obwodowa, nikotynamid, nudności, ostra niewydolność nerek, parametry biochemiczne, pirydoksyna, przewlekła nefropatia, retynol, ryboflawina, szczawian wapnia, tiamina, uszkodzenie wątroby, witamina A, witamina B1, witamina B12, witamina B2, witamina B3, witamina B5, witamina B6, witamina B7, witamina B9, witamina C, witamina D, witamina E, witamina K, witaminy z grupy B, wodobrzusze, wymioty, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krzepnięcia krwi, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sulfasalazin Krka 500 mg
Sulfasalazyna, składnik preparatu Sulfasalazin Krka, wywołuje działania niepożądane u około 33% pacjentów, z dominującymi zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi (nudności, bóle brzucha, biegunka) oraz bólami głowy. Około 75% działań niepożądanych pojawia się w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii. Często obserwuje się leukopenię, a niezbyt często trombocytopenię; poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, hemolityczna, megaloblastyczna oraz pancytopenia, występują z nieustaloną częstością. Sulfasalazyna może indukować poważne reakcje immunologiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, chorobę posurowiczą, a także autoimmunologiczne zespoły, takie jak układowy toczeń rumieniowaty i zespół Sjögrena. W zakresie układu nerwowego odnotowano encefalopatię, neuropatię obwodową i aseptyczne zapalenie opon mózgowych, a w układzie oddechowym – włókniejące zapalenie pęcherzyków płucnych i śródmiąższową chorobę płuc. Hepatotoksyczność manifestuje się rzadko żółtaczką i podwyższeniem enzymów wątrobowych, a w ciężkich przypadkach niewydolnością i piorunującym zapaleniem wątroby.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, choroba posurowicza, encefalopatia, farmakovigilance, krwiomocz, krystaluria, leukopenia, makrocytoza, naciek eozynofilowy, neuropatia obwodowa, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, oligospermia, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, piorunujące zapalenie wątroby, proteinuria, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, sinica, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, sulfasalazyna, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, włókniejące zapalenie pęcherzyków płucnych, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia węchu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hiconcil combi (400 mg + 57 mg)/5 ml
Produkt leczniczy Hiconcil combi (400 mg amoksycyliny + 57 mg kwasu klawulanowego na 5 ml zawiesiny) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym penicyliny. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także historia ciężkiej reakcji anafilaktycznej na inne antybiotyki beta-laktamowe, takie jak cefalosporyny, karbapenemy czy monobaktamy, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z wcześniejszymi epizodami żółtaczki lub zaburzeń czynności wątroby wywołanych przez amoksycylinę lub kwas klawulanowy, ze względu na ryzyko nawrotu hepatotoksyczności. W 5 ml zawiesiny znajduje się 12,5 mg aspartamu (E 951) oraz 12,307 mg potasu, co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią oraz zaburzeniami gospodarki potasowej.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk beta-laktamowy, aspartam, cefalosporyna, dysfunkcja wątroby, fenyloketonuria, hepatotoksyczność, karbapenem, monitorowanie funkcji wątroby, monobaktam, nadwrażliwość, penicylina, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, terapia antybiotykowa, uszkodzenie wątroby, wywiad alergologiczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki potasowej, zawiesina doustna, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Axoprofen Max 600 mg
Ibuprofen Aristo w dawce 600 mg, stosowany doustnie, może wywoływać liczne działania niepożądane, z których najczęstsze dotyczą układu pokarmowego, w tym owrzodzenia, perforacje oraz krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Ryzyko tych powikłań jest zależne od dawki i czasu terapii. Ponadto, obserwuje się objawy takie jak nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, dyspepsja, a także zaostrzenia chorób zapalnych jelit. Ibuprofen może również powodować obrzęki, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca oraz zwiększać ryzyko incydentów zatorowo-zakrzepowych, zwłaszcza przy dawkach dobowych 2400 mg. Reakcje nadwrażliwości mogą mieć charakter od łagodnych wysypek po ciężkie, zagrażające życiu obrzęki krtani i wstrząs anafilaktyczny. Rzadko występują ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości (SCAR), zaburzenia krwiotworzenia oraz uszkodzenia nerek i wątroby.
AGEP, agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężkie skórne działanie niepożądane, eozynofilia, incydent zatorowo-zakrzepowy, koagulopatia, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk twarzy, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie trawienne, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenie krwiotworzenia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pitamet 1 mg
Przedawkowanie pitawastatyny (Pitamet), dostępnej w dawkach 1 mg, 2 mg i 4 mg, wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, gdyż nie istnieje specyficzne antidotum. Postępowanie opiera się na leczeniu objawowym i wspomagającym, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania funkcji wątroby (enzymy ALT, AST, bilirubina) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), co pozwala na wczesne wykrycie uszkodzenia mięśni. Hemodializa i inne procedury nerkozastępcze są nieskuteczne w eliminacji pitawastatyny, dlatego kluczowe jest intensywne nawadnianie oraz kontrola parametrów nerkowych, zwłaszcza przy podejrzeniu rabdomiolizy.
ból mięśniowy, enzymy wątrobowe, hemodializa, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, kinaza kreatynowa, lek hepatoprotekcyjny, mioglobinuria, miopatia, ostre uszkodzenie nerek, parestezje, Pitamet, pitawastatyna, przedawkowanie pitawastatyny, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, statyna, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie mięśni, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods, dostępny w dawkach od 5 mg amlodypiny, 160-320 mg walsartanu oraz 12,5-25 mg hydrochlorotiazydu, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w 8-tygodniowym badaniu klinicznym na 2271 pacjentach, w tym 582 leczonych maksymalną dawką 10 mg/320 mg/25 mg. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i niedociśnienie tętnicze (0,7% przypadków), zwykle łagodne i przemijające. Obserwowane zmiany w parametrach laboratoryjnych były zgodne z mechanizmem działania poszczególnych składników, a walsartan łagodził hipokaliemiczne działanie hydrochlorotiazydu. Działania niepożądane klasyfikowano według MedDRA, z częstością od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), obejmując szeroki zakres układów i narządów, w tym hematologiczne, metaboliczne, neurologiczne, sercowo-naczyniowe, oddechowe, żołądkowo-jelitowe, wątrobowe, skórne, mięśniowo-szkieletowe, nerkowe oraz ogólne.
agranulocytoza, amlodypina, bradykardia, cholestaza wewnątrzwątrobowa, częstoskurcz komorowy, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jaskra ostra zamykającego się kąta, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń krwionośnych, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, walsartan, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zasadowica hipochloremiczna, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Lansoprazol – Działania niepożądane
Lansoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, może wywoływać szeroki zakres działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do często obserwowanych należą zmiany hematologiczne, takie jak małopłytkowość, eozynofilia i leukopenia, a także zaburzenia psychiczne (depresja), neurologiczne (bóle i zawroty głowy), zaburzenia widzenia oraz liczne dolegliwości ze strony układu pokarmowego, w tym nudności, biegunka, bóle brzucha, zaparcia, wymioty i polipy dna żołądka. Często występuje także zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych oraz reakcje skórne, takie jak pokrzywka, świąd i osutka. Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, w tym agranulocytozę, pancytopenię, zapalenie wątroby, zapalenie trzustki, śródmiąższowe zapalenie nerek, złamania kości oraz zespół Stevensa-Johnsona i toksyczno-rozpływną martwicę naskórka. Występują również zaburzenia metaboliczne, takie jak hipomagnezemia, hiponatriemia oraz podwyższone stężenia cholesterolu i triglicerydów.
agranulocytoza, drżenie mięśniowe, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, eozynofilia, ginekomastia, hipomagnezemia, hiponatriemia, inhibitor pompy protonowej, kandydoza przełyku, lansoprazol, leukopenia, małopłytkowość, mlekotok, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, pancytopenia, parestezja, polip dna żołądka, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, triglicerydy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hematologiczne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dexketoprofen Adamed 50 mg
Dekskeoprofen z trometamolem (Dexketoprofen Adamed, 50 mg/2 ml, roztwór do wstrzykiwań/do infuzji) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, obejmujący układ krwiotwórczy (często niedokrwistość, rzadziej neutropenia, małopłytkowość, a bardzo rzadko agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna), reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), oraz poważne powikłania ze strony przewodu pokarmowego, takie jak choroba wrzodowa, krwotok i perforacja. Działania niepożądane ze strony wątroby (zapalenie, żółtaczka, miąższowe uszkodzenie) oraz skóry (w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) są rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu. Ponadto obserwuje się rzadkie zaburzenia ze strony układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego, nerek i układu mięśniowo-szkieletowego. Częstość występowania działań niepożądanych waha się od często (≥1/100 do <1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), co wymaga szczegółowego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego pacjentów podczas terapii.
agranulocytoza, białkomocz, biegunka, ból brzucha, choroba tkanki łącznej, choroba wrzodowa żołądka, duszność, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, hipoglikemia, hipoplazja szpiku, hipotonia, jadłowstręt, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwotok, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, parestezje, perforacja, plamica, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica tętnicza, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zawał serca, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amoxicillin/Clavulanic Acid Kabi 1000 mg + 200 mg
Amoxicillin/Clavulanic Acid Kabi, dostępny w dawce 1000 mg amoksycyliny i 200 mg kwasu klawulanowego w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, jest przeciwwskazany u pacjentów z potwierdzoną nadwrażliwością na amoksycylinę, kwas klawulanowy lub inne penicyliny. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z historią ciężkich reakcji anafilaktycznych na antybiotyki β-laktamowe, w tym cefalosporyny, karbapenemy i monobaktamy, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z wcześniejszymi epizodami żółtaczki lub zaburzeń czynności wątroby indukowanych przez ten preparat, ze względu na wysokie ryzyko nawrotu hepatotoksyczności.
amoksycylina sodowa, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotykooporność, cefalosporyna, etiologia bakteryjna, etiologia infekcji, funkcja wątroby, hepatotoksyczność leku, karbapenem, monobaktam, nadwrażliwość na substancje czynne, patogen oporny, potas klawulanianu, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, uszkodzenie wątroby, zaburzenie czynności wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Sumilar HCT 5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Sumilar HCT, zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na toksyczne działanie na płód, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. Stosowanie ramiprylu w pierwszym trymestrze wiąże się z potencjalnym, choć niejednoznacznym, ryzykiem teratogennym, dlatego zaleca się alternatywne leczenie u kobiet planujących ciążę. Ekspozycja na hydrochlorotiazyd w II i III trymestrze może prowadzić do niedokrwienia płodu i łożyska, zmniejszenia objętości osocza oraz przepływu maciczno-łożyskowego, a u noworodków obserwowano rzadkie przypadki hipoglikemii i małopłytkowości. Amlodypina powinna być stosowana w ciąży jedynie, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko, a dane dotyczące jej bezpieczeństwa są ograniczone.
antagonista wapnia, działanie teratogenne, hamowanie laktacji, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipowolemie, inhibitor ACE, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, pochodna sulfonamidowa, przepływ maciczno-łożyskowy, reakcja nadwrażliwości, skąpomocz, toksyczność płodowa, ultrasonografia czaszki, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmizek HCT 80 mg + 25 mg
Telmizek HCT, zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane działania toksyczne na płód, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, a także poważne powikłania u noworodka, w tym niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię. Stosowanie telmisartanu w pierwszym trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego ryzyka teratogennego. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować zmniejszenie perfuzji płodowo-łożyskowej oraz zaburzenia u płodu i noworodka, takie jak żółtaczka, zaburzenia elektrolitowe i trombocytopenia, dlatego jest przeciwwskazany w stanach ciążowych, takich jak obrzęki ciążowe, nadciśnienie ciążowe i stan przedrzucawkowy. Po narażeniu na telmisartan w II/III trymestrze zaleca się badanie ultrasonograficzne nerek i czaszki płodu oraz ścisłą obserwację noworodka.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, drugi i trzeci trymestr ciąży, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie łożyska, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, perfuzja płodowo-łożyskowa, pierwszy trymestr ciąży, samoistne nadciśnienie tętnicze, silna diureza, stan przedrzucawkowy, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia hipotensyjna, trombocytopenia, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Szkorbut – Leczenie
Szkorbut jest chorobą wynikającą z niedoboru witaminy C, kluczowej dla syntezy kolagenu i prawidłowego funkcjonowania organizmu. Leczenie opiera się na szybkim uzupełnieniu niedoboru witaminy C, głównie poprzez suplementację oraz dietę bogatą w świeże owoce i warzywa. Dla dorosłych zalecane dawki początkowe wynoszą 1000-2000 mg/dobę przez 2-3 dni, następnie 500 mg/dobę przez tydzień i 100 mg/dobę przez 1-3 miesiące. U dzieci stosuje się dawki 100-300 mg/dobę, dostosowane do wieku i nasilenia objawów. Witamina C może być podawana doustnie, dożylnie (np. preparat Ascor 200 mg/dobę dożylnie przez maksymalnie 7 dni) lub domięśniowo, w zależności od stanu pacjenta. Poprawa kliniczna następuje zwykle w ciągu 24-72 godzin, a pełne wyleczenie osiąga się w ciągu 2-3 tygodni, choć niektóre objawy mogą ustępować do 3 miesięcy.
anoreksja, dializa, krwawienie okołomieszkowe, krwawienie podskórne, krwawienie z dziąseł, kwas askorbinowy, leczenie stomatologiczne, letarg, nawrót choroby, niedobór witaminy C, niedokrwistość, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, powikłania, splątanie, suplementacja witaminy C, suplementacja żelaza, synteza kolagenu, szkorbut, transfuzja krwi, uzależnienie od alkoholu, zaburzenie odżywiania, zaburzenie poznawcze, zaburzenie wchłaniania, zapalenie dziąseł, zespół interdyscyplinarny, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Worykonazol – Dawkowanie i sposób podawania
Worykonazol, lek przeciwgrzybiczy z grupy triazoli, stosowany jest w leczeniu inwazyjnych zakażeń grzybiczych z uwzględnieniem indywidualnego dawkowania zależnego od wieku, masy ciała, drogi podania oraz wskazań klinicznych. Dawka nasycająca u dorosłych i młodzieży o masie ciała ≥40 kg wynosi 6 mg/kg mc. co 12 godzin dożylnie lub 400 mg co 12 godzin doustnie, a dawka podtrzymująca to 4 mg/kg mc. dwa razy na dobę dożylnie lub 200 mg dwa razy na dobę doustnie. U pacjentów <40 kg odpowiednio 200 mg i 100 mg doustnie. U dzieci (2–<12 lat) i młodzieży o małej masie ciała dawka dożylna nasycająca to 9 mg/kg mc. co 12 godzin, a podtrzymująca 8 mg/kg mc. dwa razy na dobę. Worykonazol charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (96%), co umożliwia przejście z formy dożylnej na doustną po poprawie klinicznej. Podawanie dożylne nie powinno przekraczać szybkości 3 mg/kg mc./godz. przez 1–3 godziny. Monitorowanie elektrolitów (K+, Mg2+, Ca2+) jest niezbędne ze względu na ryzyko hipokaliemii, hipomagnezemii i hipokalcemii. Czas leczenia powinien być jak najkrótszy, a w przypadku terapii dłuższej niż 180 dni wymagana jest ocena stosunku korzyści do ryzyka. W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min) preferowana jest forma doustna ze względu na kumulację hydroksypropylobetadeksu w postaci dożylnej.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, efawirenz, farmakokinetyczna analiza populacyjna, fenytoina, fosfataza zasadowa, hemodializa, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksypropylobetadeks, immunosupresja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, marskość wątroby, neutropenia, niedobór odporności, proszek do sporządzania roztworu, ryfabutyna, tabletka powlekana, uszkodzenie wątroby, worykonazol, zaburzenie elektrolitowe, zakażenie grzybicze inwazyjne, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Edolox 60 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Edolox dostępnego w dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 9295 pacjentów z ChZS, RZS, przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. Długoterminowe stosowanie (≥1 rok) w dawkach 60 mg i 90 mg wiązało się z podobnym wzorcem działań niepożądanych, w tym istotnymi incydentami sercowo-naczyniowymi, takimi jak kołatanie serca, arytmie, migotanie przedsionków, tachykardia, zastoinowa niewydolność serca, dusznica bolesna oraz zawał mięśnia sercowego. Nadciśnienie tętnicze, incydenty naczyniowo-mózgowe (przemijające napady niedokrwienne, zapalenie naczyń) oraz zwiększone ryzyko poważnych tętniczych incydentów zakrzepowych zostały potwierdzone w programie MEDAL, obejmującym 17 412 pacjentów leczonych średnio przez 18 miesięcy. Profil bezpieczeństwa w krótkoterminowych badaniach ostrego bólu pooperacyjnego (dawki 90 mg i 120 mg) był zbliżony do obserwowanego w przewlekłych wskazaniach.
arytmia, bezsenność, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba zwyrodnieniowa stawów, depresja, dezorientacja, dna moczanowa, etorykoksyb, hiperkaliemia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor COX-2, kołatanie serca, lęk, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, omam, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, owrzodzenie żołądka, parestezja, pokrzywka, przewlekły ból okolicy lędźwiowo-krzyżowej, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowy, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień, senność, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, szum uszny, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wybroczyna, wykwit polekowy, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie smaku, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawroty głowy, zespół jelita drażliwego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxepin Teva 10 mg
Chlorowodorek doksepiny, substancja czynna leku Doxepin Teva, jest generalnie dobrze tolerowany, z większością działań niepożądanych o łagodnym charakterze, pojawiających się głównie na początku terapii i ustępujących po dostosowaniu dawki. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest senność (≥1/10). Inne objawy neurologiczne i psychiatryczne, takie jak bóle i zawroty głowy, bezsenność, koszmary, splątanie, parestezje czy drżenia, występują niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). Rzadko obserwuje się halucynacje, ataksję, drgawki, a także myśli i zachowania samobójcze (częstość nieznana). U osób starszych i przy dużych dawkach mogą pojawić się objawy pozapiramidowe, w tym dyskinezy późne. Zaburzenia widzenia, niedociśnienie ortostatyczne, tachykardia oraz zmiany w EKG (poszerzenie zespołu QRS, wydłużenie odstępu PR) występują bardzo rzadko (<1/10000). Reakcje alergiczne, suchość błon śluzowych jamy ustnej (bardzo często), zaparcia, nudności i wymioty są również zgłaszane.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, ataksja, chlorowodorek doksepiny, drgawka, drżenie, dyskineza późna, eozynofilia, ginekomastia, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, leukopenia, mania, mlekotok, myśl samobójcza, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, objaw pozapiramidowy, odstęp PR, parestezja, pokrzywka, purpura, rozrost gruczołu krokowego, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SIADH, SSRI, tachykardia, TCA, trombocytopenia, urojenie paranoidalne, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zapis elektrokardiograficzny, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół QRS, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxanorm 1 mg
Doxanorm, zawierający doksazosynę w dawkach 1 mg, 2 mg i 4 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu sercowo-naczyniowego, w tym kołatania serca, tachykardii, bólu w klatce piersiowej, niedociśnienia tętniczego i ortostatycznego oraz obrzęków. Szczególnie istotne jest niedociśnienie ortostatyczne, które może prowadzić do zawrotów głowy i omdleń. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, dusznica bolesna, udar mózgu czy arytmie serca. Działania niepożądane neurologiczne obejmują często senność, zawroty głowy i ból głowy, a także rzadziej udar mózgu, omdlenia i parestezje. W zakresie układu oddechowego mogą wystąpić zapalenie oskrzeli, kaszel, duszność oraz rzadko obrzęk krtani i skurcz oskrzeli, które stanowią zagrożenie życia. Ponadto, często zgłaszane są objawy ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, nudności), układu moczowego (zapalenie pęcherza, częstomocz) oraz skóry (świąd, wysypka). Niezbyt często obserwuje się zaburzenia metaboliczne, takie jak hipokaliemia i zmiany masy ciała, a także zaburzenia psychiczne, w tym depresję i niepokój.
arytmia serca, bradykardia, częstomocz, doksazosyna, dusznica bolesna, dyzuria, enzym wątrobowy, ginekomastia, hipoglikemia, hipokaliemia, impotencja, kołatanie serca, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, mezylan doksazosyny, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwienie obwodowe, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, nokturia, obrzęk krtani, parestezja, priapizm, przeczulica, senność, skaza moczanowa, skurcz oskrzeli, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, suchość w jamie ustnej, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, wielomocz, wsteczna ejakulacja, zaburzenie mózgowo-naczyniowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lorista HL 100 mg + 12,5 mg
Stosowanie Loristy HL, zawierającej losartan (AIIRA) oraz hydrochlorotiazyd, w ciąży wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne i poważne powikłania rozwojowe płodu. AIIRAs są przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży z uwagi na ryzyko zaburzeń czynności nerek, małowodzia, opóźnienia kostnienia czaszki u płodu oraz niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego i hiperkaliemii u noworodka. W pierwszym trymestrze stosowanie AIIRAs nie jest zalecane ze względu na możliwe ryzyko teratogenne, podobne do inhibitorów ACE. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować niekorzystne efekty, takie jak zaburzenia perfuzji płodowo-łożyskowej, żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość, szczególnie w II i III trymestrze. Jest przeciwwskazany w obrzękach ciążowych, nadciśnieniu ciążowym i stanie przedrzucawkowym ze względu na ryzyko hipoperfuzji łożyska.
antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, diureza, hiperkaliemia, hipoperfuzja łożyska, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, laktacja, losartan, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, opóźnienie kostnienia czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, pierwotne nadciśnienie tętnicze, ryzyko teratogenne, stan przedrzucawkowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka, żółtaczka płodu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Co-Valsacor 320 mg + 25 mg
Co-Valsacor, zawierający 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, szczególnie w II i III trymestrze, ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. Stosowanie walsartanu w I trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogennego. W przypadku ekspozycji na AIIRAs od II trymestru konieczne jest monitorowanie ultrasonograficzne płodu oraz ścisła obserwacja noworodka pod kątem niedociśnienia, niewydolności nerek i hiperkaliemii. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może negatywnie wpływać na perfuzję płodowo-łożyskową oraz powodować u płodu i noworodka żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, Co-Valsacor, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, labetalol, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, metyldopa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnione kostnienie czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, toksyczność płodowa, walsartan, zaburzenie elektrolitowe, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranopril 5 mg
Ranopril, zawierający lizynopryl w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, jest inhibitorem ACE, którego stosowanie wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Do najczęstszych należą zawroty głowy, bóle głowy, kaszel, biegunka, wymioty oraz objawy ortostatyczne, w tym niedociśnienie ortostatyczne. Rzadziej obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu, a bardzo rzadko poważne stany jak agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna czy zahamowanie czynności szpiku kostnego. Wśród działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego odnotowano incydenty takie jak zawał mięśnia sercowego, incydenty naczyniowo-mózgowe, kołatanie serca i tachykardię. Występują również reakcje skórne, od wysypki i świądu po ciężkie zespoły, takie jak zespół Stevensa-Johnsona.
agranulocytoza, chłoniak rzekomy skóry, dławica piersiowa, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, leukopenia, lizynopryl dwuwodny, małopłytkowość, mocznica, naciek płucny, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, ostra niewydolność nerek, parestezja, pęcherzyca, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie krtani, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Valarox 160 mg + 10 mg
Valarox to preparat złożony zawierający rozuwastatynę wapniową oraz walsartan, dostępny w dawkach 10 mg + 80 mg, 20 mg + 80 mg, 10 mg + 160 mg oraz 20 mg + 160 mg w formie tabletek powlekanych. Profil bezpieczeństwa leku odzwierciedla połączenie profili obu składników, z niskim odsetkiem przerwania terapii z powodu działań niepożądanych (<4%). Walsartan wykazuje częstość działań niepożądanych porównywalną z placebo, co jest istotne przy długotrwałym leczeniu nadciśnienia tętniczego. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz częstość nieznana. Wśród najczęstszych działań niepożądanych znajdują się bóle głowy, zawroty głowy, kaszel, zaparcia, nudności, bóle mięśni i astenia.
agranulocytoza, astenia, cukrzyca, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, immunozależna miopatia nekrotyzująca, krwiomocz, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, polineuropatia, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja fotowrażliwości, rozuwastatyna wapniowa, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tabletka powlekana, trombocytopenia, walsartan, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka