wydłużenie odstępu QT
Wydłużenie odstępu QT to zaburzenie elektrokardiograficzne charakteryzujące się wydłużeniem odstępu między początkiem zespołu QRS a końcem załamka T w zapisie EKG. Odzwierciedla ono wydłużenie potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego, co zwiększa ryzyko wystąpienia groźnych zaburzeń rytmu serca, w szczególności częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes.
Wydłużenie odstępu QT może mieć podłoże wrodzone (zespoły długiego QT – LQTS) lub nabyte. Najczęstsze przyczyny nabytego wydłużenia QT obejmują stosowanie niektórych leków (np. przeciwarytmicznych, przeciwpsychotycznych, antybiotyków), zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia), choroby strukturalne serca oraz zaburzenia endokrynologiczne.
Diagnostyka obejmuje pomiar skorygowanego odstępu QT (QTc), który u dorosłych nie powinien przekraczać 450 ms u mężczyzn i 460 ms u kobiet. Wartości QTc >500 ms są związane ze znacznym wzrostem ryzyka arytmii komorowych. Postępowanie polega na identyfikacji i eliminacji czynników wywołujących, monitorowaniu EKG oraz w wybranych przypadkach wdrożeniu farmakoterapii lub implantacji kardiowertera-defibrylatora.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ketokonazol – Przeciwwskazania stosowania
Ketokonazol, pochodna imidazolu, dostępny jest w postaci doustnej (np. Ketokonazol Polfarmex 200 mg), szamponów leczniczych (Nizax Activ, Nizoral, Sinazol, Zoxin-med, wszystkie 20 mg/g lub 20 mg/ml) oraz kremu (Nizoral 20 mg/g). Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania wszystkich form jest nadwrażliwość na ketokonazol lub składniki preparatu, a w przypadku postaci doustnej także na inne leki imidazolowe ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Dodatkowo, preparaty zawierają substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (Ketokonazol Polfarmex) czy czerwień koszenilowa (E 124) i alergeny zapachowe (Nizax Activ), które mogą wywoływać reakcje alergiczne u predysponowanych pacjentów. Postaci doustne są przeciwwskazane u pacjentów z ostrą lub przewlekłą niewydolnością wątroby z powodu hepatotoksyczności oraz u dzieci poniżej 2 lat z powodu niedojrzałości metabolicznej wątroby.
czerwień koszenilowa, depresja oddechowa, efekt hepatotoksyczny, enzym CYP3A4, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja lekowa, laktoza jednowodna, lek neuroleptyczny, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, leki imidazolowe, nadwrażliwość na ketokonazol, niewydolność wątroby, pochodna benzodiazepiny, pochodna imidazolu, postać farmaceutyczna, rabdomioliza, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, sedacja, substancja pomocnicza, torsade de pointes, wchłanianie ogólnoustrojowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Darunavir Accord 150 mg
Darunavir Accord, zawierający darunawir, jest stosowany w terapii zakażeń HIV, często w skojarzeniu z rytonawirem. W badaniach klinicznych u 51,3% pacjentów leczonych dawką 800 mg darunawiru i 100 mg rytonawiru raz na dobę odnotowano co najmniej jedno działanie niepożądane, przy średnim czasie terapii wynoszącym 95,3 tygodnia. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka, nudności, wysypka, ból głowy i wymioty. Poważne powikłania obejmują ostrą niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość, martwicę kości oraz zapalenie wątroby. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko ciężkich reakcji skórnych (np. zespół Stevensa-Johnsona, zespół DRESS), powikłań kardiologicznych (w tym wydłużenie odstępu QT) oraz zaburzeń metabolicznych, takich jak cukrzyca i hiperlipidemia.
aftowe zapalenie jamy ustnej, alergiczne zapalenie skóry, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, ból mięśniowy, bradykardia zatokowa, choroba Gravesa-Basedowa, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, częstoskurcz, darunawir, darunawir z rytonawirem, dehydrogenaza mleczanowa, dławica piersiowa, dna moczanowa, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, ginekomastia, hemofilia, hipertriglicerydemia, insulinooporność, jadłowstręt, kamica nerkowa, kinaza kreatynowa, lek przeciwretrowirusowy, łojotokowe zapalenie skóry, małopłytkowość, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, nefropatia kryształowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezje, polidypsja, profil bezpieczeństwa leku, przekrwienie spojówek, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, stłuszczenie wątroby, tyreotropina, wirus opryszczki, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zakażenie HIV, zapalenie mięśni, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sotalol Aurovitas 40 mg
Przedawkowanie chlorowodorku sotalolu, substancji czynnej leku Sotalol Aurovitas, stanowi poważne zagrożenie ze względu na nasilone działanie β-adrenolityczne oraz antyarytmiczne klasy III. Objawy kliniczne pojawiają się przy dawkach od 2 do 16 gramów i obejmują bradykardię (<60 uderzeń/min), zastoinową niewydolność serca, niedociśnienie tętnicze, blok przedsionkowo-komorowy, wydłużenie odstępu QT, przedwczesne skurcze komorowe, tachykardię komorową oraz torsades de pointes – groźną dla życia polimorficzną tachykardię komorową. Przedawkowanie może również wywołać skurcz oskrzeli i hipoglikemię, co dodatkowo komplikuje obraz kliniczny. Szczególnie istotne jest ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu serca, które mogą prowadzić do nagłego zatrzymania krążenia i zgonu.
Leczenie przedawkowania sotalolu wymaga hospitalizacji na oddziale intensywnej terapii i obejmuje hemodializę w celu redukcji stężenia leku w osoczu. Postępowanie terapeutyczne jest objawowe: w bradykardii i niedociśnieniu stosuje się dożylnie atropinę (0,5–2 mg), glukagon (1 mg, z możliwością powtórzeń), izoprenalinę (25 μg) lub dobutaminę (2,5–10 μg/kg/min). Blok przedsionkowo-komorowy II/III stopnia wymaga przezskórnej stymulacji serca. Skurcz oskrzeli leczy się teofiliną lub β2-adrenomimetykami wziewnymi. W przypadku torsades de pointes wskazana jest kardiowersja, przezskórna stymulacja serca i/lub podanie siarczanu magnezu. U noworodków z dekompensacją krążenia po ekspozycji na sotalol in utero zaleca się glukagon (0,3 mg/kg), hospitalizację i monitorowane stosowanie izoprenaliny oraz dobutaminy.
atropina, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chlorowodorek sotalolu, dekompensacja krążenia, dobutamina, działanie antyarytmiczne klasy III, działanie β-adrenolityczne, glukagon, hemodializa, hipoglikemia, izoprenalina, kardiowersja, nagłe zatrzymanie krążenia, niedociśnienie, omdlenie, polimorficzna tachykardia komorowa, przedwczesny skurcz komorowy, przezskórna stymulacja serca, siarczan magnezu, skurcz oskrzeli, tachykardia komorowa, teofilina, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zapaść krążeniowa, zastoinowa niewydolność serca, β2-adrenomimetyk - Leksykon leków
Przedawkowanie – Oriven 150 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny (substancji czynnej leku Oriven) stanowi poważne zagrożenie dla życia, szczególnie przy dawkach przekraczających 3 g (około 20 kapsułek Oriven 150 mg). Toksyczność objawia się szerokim spektrum objawów, w tym tachykardią (>100/min), zaburzeniami świadomości (od senności do śpiączki), rozszerzeniem źrenic (mydriasis), drgawkami, wymiotami, zmianami w EKG (wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS), tachykardią komorową, bradykardią, niedociśnieniem, hipoglikemią oraz zawrotami głowy pochodzenia błędnikowego. Epidemiologicznie przedawkowanie wenlafaksyny wiąże się z wyższym ryzykiem zgonu niż w przypadku SSRI, choć mniejszym niż trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, co może być częściowo związane z wyższym obciążeniem czynnikami ryzyka samobójstwa u leczonych wenlafaksyną.
arytmia komorowa, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, dializa, hemoperfuzja, hipoglikemia, interwencja medyczna, kardiotoksyczność, mydriasis, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, ośrodek toksykologiczny, ostre zatrucie, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, tachykardia, tachykardia komorowa, toksyczność wenlafaksyny, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie przewodnictwa serca, zaburzenie świadomości, zawroty głowy błędnikowe, zmiany elektrokardiograficzne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamitrin 100 mg
Przedkliniczne badania lamotryginy wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych, genotoksycznych i rakotwórczych przy ekspozycjach odpowiadających warunkom klinicznym. W badaniach reprodukcyjnych na gryzoniach i królikach nie stwierdzono działania teratogennego, choć zaobserwowano zmniejszenie masy ciała płodów oraz opóźnienie kostnienia szkieletu przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej. W badaniach na szczurach w zaawansowanej ciąży i okresie pourodzeniowym odnotowano zwiększoną śmiertelność płodów i noworodków przy ekspozycji niższej niż kliniczna, co wskazuje na potencjalne ryzyko rozwojowe. U młodych szczurów przy stężeniach niższych od dawek terapeutycznych obserwowano niewielkie opóźnienia rozwojowe oraz zmniejszony przyrost masy ciała potomstwa. Nie wykazano negatywnego wpływu na płodność, jednak stwierdzono obniżenie stężenia kwasu foliowego, co ma kliniczne znaczenie ze względu na ryzyko wad rozwojowych.
działanie teratogenne, efekt proarytmiczny, farmakologia bezpieczeństwa, IC50, kanał hERG, kanał sodowy, kostnienie szkieletu, kwas foliowy, lamotrygina, odstęp QT, potencjał rakotwórczy, przewodzenie komorowe, śmiertelność płodowa, strukturalna choroba serca, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotnego podania, właściwość przeciwarytmiczna, wydłużenie odstępu QT, zespół QRS - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Explemed
Stosowanie arypiprazolu (Explemed) wymaga ścisłego monitorowania pacjentów ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym zachowań samobójczych, szczególnie u osób z zaburzeniami psychicznymi i nastroju. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, zaburzenia przewodzenia, choroba naczyń mózgu), a także u osób z predyspozycjami do niedociśnienia i nadciśnienia tętniczego. W trakcie terapii istnieje ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE), dlatego konieczne jest identyfikowanie czynników ryzyka, wdrażanie profilaktyki oraz regularna ocena stanu pacjenta. Arypiprazol może powodować wydłużenie odstępu QT, dlatego u pacjentów z rodzinnym wywiadem wydłużenia QT zaleca się monitorowanie EKG. W badaniach klinicznych zgłaszano również przypadki późnych dyskinez, akatyzji, parkinsonizmu oraz rzadkie wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN) i napadów drgawkowych, co wymaga odpowiedniej kontroli i ewentualnej modyfikacji dawki.
akatyzja, arypiprazol, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgu, choroba niedokrwienna, choroba psychiczna, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, dysfagia, dysmotoryka przełyku, fosfokinaza kreatynowa, gruczolak przysadki, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, mioglobinuria, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, otyłość, padaczka, parkinsonizm, późna dyskineza, przejściowy napad niedokrwienny, psychoza związana z demencją, rabdomioliza, śpiączka hiperosmotyczna, udar, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie tarczycy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie płuc, zawał mięśnia sercowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Symescital 10 mg
Przedawkowanie escytalopramu, choć rzadko prowadzi do ciężkich objawów klinicznych, stanowi istotne zagrożenie wieloukładowe, obejmujące ośrodkowy układ nerwowy, układ pokarmowy, sercowo-naczyniowy oraz gospodarkę wodno-elektrolitową. Dawki od 400 do 800 mg escytalopramu nie wywoływały ciężkich objawów, podczas gdy dawka terapeutyczna wynosi 5-10 mg. Najczęstsze objawy to zawroty głowy, drżenie, nudności, wymioty, niedociśnienie tętnicze, częstoskurcz oraz zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hiponatremia). Szczególnie niebezpieczne są zaburzenia rytmu serca i wydłużenie odstępu QT, które mogą prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych. Rzadko obserwuje się zespół serotoninowy, drgawki i śpiączkę, które wskazują na ciężkie zatrucie.
arytmia serca, bradyarytmia, częstoskurcz, drgawki, drżenie, EKG, escytalopram, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipokaliemia, hiponatremia, niedociśnienie tętnicze, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie, śpiączka, Symescital, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Solinco 10 mg
Produkt leczniczy Solinco, zawierający bursztynian solifenacyny, wykazuje działania niepożądane o charakterze cholinolitycznym, których częstość i nasilenie są zależne od dawki. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest suchość w jamie ustnej, występująca u 11% pacjentów przy dawce 5 mg oraz u 22% przy dawce 10 mg raz na dobę, w porównaniu do 4% w grupie placebo. Działania niepożądane dotyczą wielu układów, w tym moczowego, nerwowego, pokarmowego i sercowo-naczyniowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie poważne zaburzenia kardiologiczne, takie jak wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes, migotanie przedsionków oraz tachykardię, które mogą stanowić zagrożenie życia. Ponadto, rzadkie, ale istotne powikłania to zatrzymanie moczu, reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, obrzęk naczynioruchowy) oraz reakcje anafilaktyczne wymagające natychmiastowej interwencji.
bursztynian solifenacyny, dezorientacja, dysfonia, działanie cholinolityczne, hiperkaliemia, jaskra, kołatanie serca, majaczenie, migotanie przedsionków, niedrożność jelita, niestrawność, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omamy, osłabienie mięśni, pokrzywka, przeszkoda podpęcherzowa, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-jelitowy, rumień wielopostaciowy, senność, suchość jamy nosowej, suchość jamy ustnej, suchość skóry, świąd, tachykardia, torsade de pointes, trudności w oddawaniu moczu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia smaku, zakażenie układu moczowego, zapalenie pęcherza moczowego, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół suchego oka, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Deslodyna 0,5 mg/ml
Desloratadyna w postaci roztworu doustnego (Deslodyna 0,5 mg/ml) wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi u dzieci i dorosłych. W populacji pediatrycznej (6 miesięcy–11 lat) działania niepożądane występowały z częstością porównywalną do placebo, z wyjątkiem niemowląt i dzieci 6–23 miesięcy, u których zaobserwowano częstsze występowanie biegunki (3,7%), gorączki (2,3%) oraz bezsenności (2,3%). U dzieci 6–11 lat pojedyncza dawka 2,5 mg nie wywołała działań niepożądanych. W badaniach dorosłych i młodzieży działania niepożądane pojawiły się u 3% pacjentów częściej niż w grupie placebo, najczęściej zmęczenie (1,2%), suchość w jamie ustnej (0,8%) oraz bóle głowy (0,6%). Działania niepożądane obejmują także zaburzenia psychiczne (omamy, agresja), neurologiczne (bóle głowy, bezsenność, drgawki), sercowe (tachykardia, wydłużenie QT), żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności), wątrobowe (zwiększenie enzymów, zapalenie wątroby) oraz reakcje nadwrażliwości (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, anafilaksja, arytmia, astenia, bezsenność, biegunka, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, bradykardia, desloratadyna, drgawka, duszność, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, gorączka, kołatanie serca, nadwrażliwość na światło, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór doustny, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenie percepcji, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie sercowe, zachowanie agresywne, zapalenie wątroby, zawrót głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xyvelam 250 mg
Lewofloksacyna w postaci tabletek powlekanych Xyvelam jest stosowana doustnie w dawkach 250 mg lub 500 mg, podawanych raz lub dwa razy na dobę, w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia oraz wrażliwości patogenu. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny >50 ml/min) dawkowanie jest dostosowane do wskazań klinicznych, np. 500 mg raz na dobę przez 10-14 dni w ostrym bakteryjnym zapaleniu zatok, 500 mg raz lub dwa razy na dobę przez 7-14 dni w pozaszpitalnym zapaleniu płuc, czy 250 mg raz na dobę przez 3 dni w niepowikłanych zakażeniach pęcherza moczowego. U pacjentów z klirensem kreatyniny ≤50 ml/min konieczna jest modyfikacja dawkowania, np. przy klirensie 50-20 ml/min pierwsza dawka 250 mg, następnie 125 mg co 24 godziny, a przy klirensie <10 ml/min dawka 125 mg co 48 godzin. Nie jest wymagana modyfikacja dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby ani u osób w podeszłym wieku bez zaburzeń nerkowych, jednak należy monitorować ryzyko działań niepożądanych, takich jak zapalenie ścięgna czy wydłużenie odstępu QT.
bakteryjne zapalenie zatok, biorównoważność, czynność nerek, dializa otrzewnowa, dydanozyna, hemodializa, klirens kreatyniny, lek zobojętniający, lewofloksacyna, odmiedniczkowe zapalenie nerek, patogen, podanie dożylne, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, środek buforujący, sukralfat, tabletka powlekana, tkanka chrzęstna, wąglik płucny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie, zakażenie pęcherza moczowego, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie oskrzeli, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amiodaron hameln 50 mg/ml
Przedawkowanie amiodaronu, szczególnie w formie dożylnej, stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się głównie zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi (nudności, wymioty, zaparcia), nasilonym poceniem oraz istotnymi zaburzeniami kardiologicznymi, takimi jak bradykardia (<60 uderzeń/min), wydłużenie odstępu QT, niedociśnienie tętnicze, blok serca oraz groźny częstoskurcz typu Torsades de Pointes. W wyjątkowych przypadkach może dojść do nadczynności tarczycy, wynikającej z wpływu amiodaronu na metabolizm jodu. Mechanizmy toksyczności obejmują blokowanie kanałów jonowych (sodowych i potasowych) oraz działanie na autonomiczny układ nerwowy. Preparat Amiodaron hameln zawiera 50 mg/ml amiodaronu chlorowodorku (46,9 mg amiodaronu) oraz 22,2 mg/ml alkoholu benzylowego, co należy uwzględnić przy ocenie toksyczności.
adrenomimetyk, alkohol benzylowy, amiodaron dożylny, blok serca, bradykardia, chlorowodorek amiodaronu, czasowa stymulacja serca, farmakokinetyka amiodaronu, kumulacja w tkankach, lek przeciwarytmiczny, lek zwężający naczynia krwionośne, nadczynność tarczycy, niedociśnienie tętnicze, oddział intensywnej terapii, okres półtrwania, płyn infuzyjny, przedawkowanie amiodaronu, torsades de pointes, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapis EKG - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amantix 100 mg
Przedawkowanie siarczanu amantadyny (Amantix 100 mg) prowadzi do szerokiego spektrum objawów neurotoksycznych i gastrologicznych, w tym nudności, wymiotów, nadpobudliwości, ataksji, drgawek mózgowych, zaburzeń mowy, letargu, depresji, a także poważnych zaburzeń rytmu serca, takich jak złośliwa arytmia i ryzyko torsade de pointes. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne przedawkowanie amantadyny z innymi lekami przeciwparkinsonowskimi, co może skutkować stanami psychotycznymi, splątaniem, omamami wzrokowymi, miokloniami oraz śpiączką. Warto podkreślić, że nie istnieje specyficzne antidotum dla amantadyny, a hemodializa jest nieskuteczna ze względu na niską eliminację leku (około 5%).
Amantix, ataksja, bradykardia, choroba Parkinsona, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawki mózgowe, drżenie, fizostygmina, funkcje życiowe, hemodializa, hipokaliemia, hipomagnezemia, intensywna terapia, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwparkinsonowski, letarg, lidokaina dożylna, mioklonia, monitorowanie elektrokardiograficzne, neurotoksyczność, niewyraźne widzenie, omam wzrokowy, siarczan amantadyny, śpiączka, stan psychotyczny, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zakwaszenie moczu, zatrucie wielolekowe, złośliwa arytmia serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lafactin 150 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej leku Lafactin, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, szczególnie w połączeniu z alkoholem lub innymi lekami. Dawka około 3 g u dorosłych może prowadzić do ciężkiego zatrucia. Klinicznie obserwuje się szerokie spektrum objawów, w tym tachykardię, zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, rozszerzenie źrenic (mydriasis), drgawki, wymioty, zmiany w EKG (wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS), tachykardię komorową, bradykardię, niedociśnienie tętnicze, hipoglikemię oraz zawroty głowy. Przedawkowanie wiąże się z wyższym ryzykiem zgonu niż w przypadku SSRI, choć niższym niż trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, co może być częściowo związane z obciążeniem czynnikami ryzyka samobójstwa u leczonych wenlafaksyną.
arytmia komorowa, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, ciężkie zatrucie, dializa, drgawka, eliminacja pozaustrojowa, hemoperfuzja, hipoglikemia, leczenie zatruć, monitorowanie elektrokardiograficzne, mydriasis, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, ośrodek toksykologiczny, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie wenlafaksyny, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zatrzymanie krążenia, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Erytromycyna – Interakcje
Erytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy metabolizowany głównie przez wątrobowy system cytochromu P-450 (CYP3A4), wykazuje silne właściwości inhibitora tego enzymu, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych. Hamowanie CYP3A4 przez erytromycynę może zwiększać stężenia leków takich jak mizolastyna, bromokryptyna, midazolam, takrolimus, triazolam, kwas walproinowy, ryfabutyna czy zopiklon, co zwiększa ryzyko toksyczności i nasilenia działań niepożądanych. Z kolei induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, ziele dziurawca) obniżają stężenie erytromycyny, osłabiając jej efekt przeciwbakteryjny, dlatego jej stosowanie jest przeciwwskazane podczas terapii induktorami oraz przez 2 tygodnie po ich odstawieniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT i groźnych arytmii serca przy jednoczesnym stosowaniu erytromycyny z lekami wydłużającymi QT, takimi jak hydroksychlorochina, chlorochina, leki przeciwarytmiczne klasy I, cisapryd czy antagoniści receptora H1 (terfenadyna, astemizol, mizolastyna).
acenokumarol, alfentanyl, alkaloid sporyszu, alprazolam, aminotransferaza, antagonista receptora histaminowego, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, astemizol, benzodiazepina, bromokryptyna, cefalosporyna, chinidyna, chloramfenikol, chlorochina, cisapryd, cyklosporyna, cytochrom CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, częstoskurcz komorowy, digoksyna, dihydroergotamina, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, enzym wątrobowy, ergotamina, fenytoina, hepatotoksyczność, hydroksychlorochina, inhibitor reduktazy HMG-CoA, karbamazepina, klindamycyna, kolchicyna, kolistyna, kortykosteroid, kwas walproinowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, linkomycyna, lomitapid, lowastatyna, metyloprednizolon, migotanie komór, mizolastyna, nefrotoksyczność, penicylina, prokainamid, promieniowanie RTG, promieniowanie UV, rabdomioliza, ryfabutyna, ryfampicyna, rywaroksaban, skurcz naczyń obwodowych, streptomycyna, symwastatyna, teofilina, terfenadyna, tetracyklina, torsade de pointes, triazolam, triazolobenzodiazepina, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, ziele dziurawca, zopiklon - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diphereline SR 22,5 mg
Produkt leczniczy Diphereline SR 22,5 mg zawiera 22,5 mg tryptoreliny (embonianu) i jest przeznaczony wyłącznie do podawania domięśniowego, z wykluczeniem drogi podskórnej. U pacjentów stosujących jednocześnie antykoagulanty należy zachować ostrożność ze względu na ryzyko krwiaków w miejscu iniekcji. Terapia agonistami GnRH, w tym tryptoreliną, wiąże się z ryzykiem obniżenia gęstości mineralnej kości, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka osteoporozy (np. przewlekłe nadużywanie alkoholu, palenie tytoniu, długotrwała terapia kortykosteroidami lub lekami przeciwdrgawkowymi, dodatni wywiad rodzinny, niedożywienie). Długotrwała deprywacja androgenowa może prowadzić do osteoporozy i zwiększonego ryzyka złamań. W trakcie leczenia obserwuje się również ryzyko ujawnienia gruczolaka przysadki z objawami udaru przysadki (nagły ból głowy, wymioty, zaburzenia widzenia, oftalmoplegia).
antygen specyficzny dla prostaty, deprywacja androgenowa, droga domięśniowa, epizod depresyjny, gęstość mineralna kości, gruczolak przysadki, kompresja rdzenia kręgowego, lek antyandrogenowy, lek przeciwzakrzepowy, niedrożność cewki moczowej, nietolerancja glukozy, oś podwzgórzowo-przysadkowo-gonadalna, osteoporoza, przerzut do kręgosłupa, stłuszczenie wątroby, testosteron w surowicy, torsades de pointes, udar przysadki, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie drożności dróg moczowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Depralin ODT 5 mg
Escytalopram w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Depralin ODT) dostępny jest w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg i posiada szereg istotnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Przede wszystkim, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na escytalopram lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (58,935 mg w tabletce 5 mg, 117,87 mg w 10 mg oraz 235,74 mg w 20 mg), co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie nieselektywnych, nieodwracalnych inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), odwracalnych inhibitorów MAO-A (np. moklobemid) oraz linezolidu, ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotoninowego, objawiającego się pobudzeniem, drżeniem i hipertermią, co może stanowić zagrożenie życia.
dieta niskosodowa, escytalopram, hipertermia, inhibitor monoaminooksydazy, laktoza jednowodna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, moklobemid, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, odwracalny inhibitor MAO-A, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tachyarytmia komorowa, torsade de pointes, wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenie przewodnictwa sercowego, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Flekainid – Przedawkowanie
Przedawkowanie flekainidu stanowi stan nagły, wymagający natychmiastowej interwencji ze względu na ryzyko ciężkich zaburzeń hemodynamicznych i elektrofizjologicznych. Objawy kliniczne obejmują niedociśnienie tętnicze, drgawki, bradykardię, bloki przewodzenia (zatokowo-przedsionkowy, przedsionkowo-komorowy) oraz asystolię. W EKG obserwuje się wydłużenie odstępów QRS i QT, co predysponuje do arytmii komorowych. Flekainid może również spowalniać lub odwracać migotanie przedsionków w przebiegu trzepotania przedsionków z szybkim przewodzeniem impulsów, co dodatkowo komplikuje obraz kliniczny. Warto podkreślić, że stężenia leku w osoczu powyżej zakresu terapeutycznego oraz interakcje lekowe zwiększają ryzyko toksyczności, co wymaga monitorowania poziomu flekainidu u pacjentów stosujących leki potencjalnie wchodzące w interakcje.
arytmia komorowa, asystolia, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, dializa, dobutamina, dopamina, drgawki, ECMO, efekt inotropowy ujemny, emulsja tłuszczowa dożylna, flekainid, hemoperfuzja, interakcja lekowa, izoproterenol, lek inotropowy dodatni, migotanie przedsionków, monitorowanie stężenia leku, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, okres półtrwania leku, parametr hemodynamiczny, pompa balonowa, pozaustrojowe utlenowanie krwi, przewodzenie przedsionkowe, przewodzenie śródkomorowe, repolaryzacja mięśnia sercowego, stan nagły, trzepotanie przedsionków, wentylacja mechaniczna, wodorowęglan sodu, wydłużenie odstępu QRS, wydłużenie odstępu QT, wymuszona diureza, zaburzenie elektrofizjologiczne, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zakwaszenie moczu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Desloratadine Aurovitas 5 mg
Desloratadine Aurovitas w dawce 5 mg/dobę, stosowany w leczeniu alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa oraz przewlekłej pokrzywki idiopatycznej, wykazuje profil bezpieczeństwa z działaniami niepożądanymi występującymi u 3% pacjentów częściej niż placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to ból głowy (0,6-5,9%), uczucie zmęczenia (1,2%) oraz suchość w jamie ustnej (0,8%). W populacji pediatrycznej (12-17 lat) ból głowy występował u 5,9% leczonych, co było porównywalne z grupą placebo (6,9%). Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano również rzadkie i nieznane częstościowo działania niepożądane, takie jak wydłużenie odstępu QT, arytmia, bradykardia, nietypowe zachowania, agresja oraz zwiększone ryzyko napadów drgawkowych, szczególnie u dzieci w wieku 0-4 lat (wzrost o 37,5 na 100 000 osobolat) i 5-19 lat (wzrost o 11,3 na 100 000 osobolat).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, anafilaksja, arytmia, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, bradykardia, desloratadyna, drgawka, duszność, dysfagia, kołatanie serca, nadwrażliwość na światło, napad drgawkowy, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, suchość jamy ustnej, suchość oka, świąd, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zapalenie wątroby, zawrót głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Urocare 5 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Urocare w dawce 5 mg, wykazuje działania niepożądane głównie o charakterze cholinolitycznym, z najczęstszym objawem suchości w jamie ustnej występującym u 11% pacjentów (22% przy dawce 10 mg). Inne działania niepożądane obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, nudności, niedrożność jelit), układu moczowego (trudności i zatrzymanie moczu), sercowo-naczyniowego (torsade de pointes, wydłużenie QT, migotanie przedsionków), a także reakcje alergiczne i zaburzenia neurologiczne oraz psychiczne (omamy, dezorientacja). Wiele z tych działań, zwłaszcza poważnych, zostało zidentyfikowanych po wprowadzeniu leku do obrotu, co podkreśla konieczność monitorowania i zgłaszania niepożądanych reakcji. Terapia jest dobrze tolerowana, z wysokim odsetkiem kontynuacji leczenia (około 90% pacjentów kończy 12-tygodniowy cykl).
dysfonia, działanie cholinolityczne, hiperkaliemia, jaskra, majaczenie, migotanie przedsionków, niedobór laktazy, niedrożność jelit, niedrożność okrężnicy, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, omamy, osłabienie mięśni, przeszkoda podpęcherzowa, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, senność, solifenacyna bursztynian, suchość jamy ustnej, tachykardia, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie układu moczowego, zapalenie pęcherza moczowego, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół suchego oka, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Efectin ER 150 150 mg
Wenlafaksyna w dawce 150 mg (Efectin ER 150) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Inne często występujące objawy obejmują bezsenność, zawroty głowy, senność, tachykardię, nadciśnienie tętnicze, zmniejszenie apetytu, zaparcia, zmęczenie oraz zmiany masy ciała i stężenia cholesterolu. Rzadziej występują poważne reakcje, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół serotoninowy, drgawki, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, kardiomiopatia takotsubo oraz ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli i zachowań samobójczych oraz agresji, które mogą pojawić się zarówno w trakcie leczenia, jak i po jego przerwaniu.
agranulocytoza, akatyzja, ból głowy, bruksizm, częstoskurcz komorowy, dysfagia, dystonia, eozynofilia płucna, fotowrażliwość, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem, kardiomiopatia stresowa, krwotok poporodowy, martwica naskórka, migotanie komór, mioklonia, myśli samobójcze, nadmierne pocenie się, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, nudność, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, suchość w jamie ustnej, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia lękowe, zaburzenia snu, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Angeliq 1 mg + 2 mg
Produkt leczniczy Angeliq zawiera 1 mg estradiolu (półwodzian estradiolu) oraz 2 mg drospirenonu i jest stosowany w hormonalnej terapii zastępczej (HTZ). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są ból piersi oraz krwawienia i plamienia w początkowych cyklach leczenia (>10%). W trakcie terapii mogą wystąpić liczne działania niepożądane, w tym zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość), metaboliczne (zmiany masy ciała, hiperlipidemia), psychiczne (depresja, nerwowość), neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy), sercowo-naczyniowe (palpitacje, nadciśnienie, zakrzepica żył), żołądkowo-jelitowe (nudności, ból brzucha), skórne (trądzik, świąd), mięśniowo-szkieletowe (bóle stawów i mięśni), a także zaburzenia układu rozrodczego i piersi (m.in. łagodne nowotwory, zaburzenia miesiączkowania). U pacjentek z nadciśnieniem dodatkowo obserwowano hiperkaliemię, niewydolność serca, trzepotanie przedsionków oraz wydłużenie odstępu QT.
ból piersi, choroba wieńcowa, dysplazja piersi, estradiol i drospirenon, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hiperplazja endometrium, hirsutyzm, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, kandydoza pochwy, kardiomegalia, krwawienie i plamienie, mięśniak macicy, niedokrwistość, ostuda, parestezje, plamica naczyniowa, półwodzian estradiolu, rak błony śluzowej trzonu macicy, rak jajnika, rak piersi, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, terapia estrogenowa, trzepotanie przedsionków, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Solian
Amisulpryd, stosowany jako lek przeciwpsychotyczny, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby, złośliwego zespołu neuroleptycznego (NMS) oraz wydłużenia odstępu QT, co może prowadzić do groźnych arytmii, w tym torsade de pointes. Pacjenci powinni być monitorowani pod kątem objawów dysfunkcji wątroby (astenia, jadłowstręt, nudności, żółtaczka) oraz symptomów NMS (hipertermia, sztywność mięśni, rabdomioliza, podwyższona kinaza kreatynowa). Szczególną ostrożność należy zachować u osób z chorobą Parkinsona, zaburzeniami rytmu serca, bradykardią (<55 uderzeń/min), hipokaliemią, wrodzonym wydłużeniem QT oraz u pacjentów stosujących inne leki wpływające na przewodnictwo serca. Amisulpryd nie powinien być łączony z innymi neuroleptykami. U osób starszych z demencją istnieje zwiększone ryzyko incydentów naczyniowo-mózgowych oraz śmiertelności (wzrost ryzyka zgonu 1,6-1,7-krotny, wskaźnik zgonów około 4,5% vs 2,6% w grupie placebo).
agranulocytoza, bradykardia, brak laktazy, choroba Parkinsona, ciężkie uszkodzenie wątroby, działanie antydopaminergiczne, hiperglikemia, incydent naczyniowo-mózgowy, łagodny guz przysadki, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, obniżenie progu drgawkowego, ostry objaw odstawienia, otępienie, padaczka, prolaktyna, prolaktynoma, rabdomioliza, rak piersi, torsade de pointes, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Orizon 2 mg
Przedawkowanie rysperydonu stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia, manifestując się głównie zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego. Kluczowymi objawami są senność, sedacja, tachykardia, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, wydłużenie odstępu QT w EKG, drgawki oraz groźna arytmia torsade de pointes, szczególnie w przypadku współistniejącego przedawkowania leków wpływających na metabolizm rysperydonu, np. paroksetyny. Wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes stanowią bezpośrednie zagrożenie życia, wymagając intensywnej obserwacji kardiologicznej. Diagnostyka powinna uwzględniać możliwość polipragmazji, co komplikuje obraz kliniczny i wpływa na wybór terapii.
akatyzja, antidotum, arytmia komorowa, częstoskurcz komorowy, drgawki, dystonia, EKG, hipotonia ortostatyczna, intubacja dotchawicza, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, migotanie komór, napad drgawkowy, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm polekowy, paroksetyna, płukanie żołądka, receptor dopaminergiczny, rysperydon, sedacja, sztywność mięśniowa, tachykardia, torsade de pointes, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amisulpryd Holsten 200 mg
Przedawkowanie amisulprydu, szczególnie w dawkach przekraczających standardowe 200 mg na tabletkę, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, manifestujące się nasileniem działania sedatywnego, zaburzeniami świadomości (senność, śpiączka), niedociśnieniem tętniczym oraz objawami pozapiramidowymi takimi jak dystonie, akatyzja czy parkinsonizm polekowy. Istotnym aspektem jest również ryzyko wydłużenia odstępu QT i wystąpienia arytmii, co wymaga ciągłego monitorowania EKG. W przypadku przedawkowania często obserwuje się współistnienie innych leków psychotropowych, co zwiększa ryzyko zgonu i komplikacje terapeutyczne. Objawy te wskazują na konieczność natychmiastowej interwencji medycznej i ścisłej obserwacji pacjenta, zwłaszcza w kontekście zaburzeń gospodarki elektrolitowej i chorób sercowo-naczyniowych.
akatyzja, amisulpryd, antidotum, arytmia, ciśnienie tętnicze, dystonia, działanie sedatywne, hemodializa, lek przeciwcholinergiczny, lek psychotropowy, monitorowanie EKG, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm polekowy, śpiączka, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zaburzenie perfuzji narządów, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klabax 125 mg/5 ml 125 mg/5 ml
Lek Klabax 125 mg/5 ml zawierający klarytromycynę, antybiotyk makrolidowy, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub substancje pomocnicze, w tym sacharozę (2928,50 mg/5 ml) i aspartam (20 mg/5 ml). Nie należy go stosować u osób z wydłużeniem odstępu QT, arytmią komorową (w tym torsade de pointes), zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia), ciężką niewydolnością wątroby oraz zaburzeniami czynności nerek, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Klarytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych i toksycznych.
alkaloidy sporyszu, antagonista receptora histaminowego, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atorwastatyna, benzodwuazepina, ciężka niewydolność wątroby, częstoskurcz komorowy, dihydroergotamina, dławica piersiowa, dna moczanowa, ergotamina, hiperlipidemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor cytochromu P450, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klarytromycyna, lek prokinetyczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lowastatyna, mielosupresja, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość na antybiotyki makrolidowe, niewydolność nerek, rabdomioliza, skurcz naczyń obwodowych, symwastatyna, toksyczność sporyszu, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trittico CR 150 mg
Chlorowodorek trazodonu, substancja czynna leku Trittico CR, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które mogą mieć poważne konsekwencje kliniczne. Szczególnie istotne jest ryzyko myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza na początku terapii i po zmianach dawkowania, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów. Trazodon może indukować zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes, palpitacje, przedwczesne skurcze komorowe, tachykardię komorową oraz wydłużenie odstępu QT w EKG, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z chorobami serca. Ponadto, istnieje ryzyko zespołu serotoninowego, złośliwego zespołu neuroleptycznego oraz drgawek, zwłaszcza u osób z padaczką w wywiadzie. Wątroba może ulec uszkodzeniu, manifestując się żółtaczką, uszkodzeniem hepatocytów i wewnątrzwątrobowym zastojem żółci, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia morfologii krwi, takie jak agranulocytoza, trombocytopenia, leukopenia i niedokrwistość, a także zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) prowadzący do hiponatremii.
agranulocytoza, bradykardia, chlorowodorek trazodonu, drgawki, eozynofilia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, leukopenia, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niemiarowość serca, palpitacje, porażenna niedrożność jelita, priapizm, przedwczesny skurcz komorowy, tachykardia, tachykardia komorowa, torsade de pointes, trombocytopenia, wewnątrzwątrobowy zastój żółci, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia morfologii krwi, zaburzenia rytmu serca, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Lewofloksacyna – Działania niepożądane
Lewofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, jest stosowana w leczeniu różnorodnych zakażeń bakteryjnych, jednak jej podawanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych o zróżnicowanej częstości występowania. Najczęstsze objawy obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), bóle głowy i zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia oraz bezsenność. W zakresie hematologicznym obserwuje się leukopenię, eozynofilię, trombocytopenię i neutropenię, a także rzadziej pancytopenię i agranulocytozę. Istotne są również reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i wstrząs anafilaktyczny, które mogą pojawić się nawet po pierwszej dawce. Lewofloksacyna może powodować zaburzenia metaboliczne, takie jak hipoglikemia (zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą) oraz hiperglikemię i śpiączkę hipoglikemiczną. Ponadto, lek może wywoływać poważne zaburzenia psychiczne (reakcje psychotyczne, depresja, myśli samobójcze) oraz neurologiczne (drgawki, neuropatie obwodowe, zaburzenia pamięci i smaku).
agranulocytoza, arytmia komorowa, bezsenność, częstoskurcz komorowy, drgawka, działanie niepożądane lewofloksacyny, eozynofilia, fluorochinolon, fotodermatoza, hiperglikemia, hipoglikemia, kandydoza, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie śródczaszkowe, neuropatia, neuropatia czuciowa, neuropatia czuciowo-ruchowa, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niedomykalność zastawki, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, rabdomioliza, rumień polekowy, rumień wielopostaciowy, SIADH, skurcz oskrzeli, śpiączka hipoglikemiczna, tachykardia, tętniak aorty, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs rzekomoanafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie psychotyczne, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie ścięgna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Symfaxin ER 75 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej leku Symfaxin ER, stanowi poważne zagrożenie dla życia, z ryzykiem zgonu wyższym niż w przypadku SSRI, choć niższym niż przy trójpierścieniowych lekach przeciwdepresyjnych. Objawy przedawkowania obejmują tachykardię, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), mydriazę, drgawki, wymioty, zmiany w EKG (wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS), groźne arytmie komorowe, bradykardię, niedociśnienie tętnicze oraz zawroty głowy. Szczególnie istotne jest monitorowanie rytmu serca i parametrów życiowych, gdyż objawy te mogą prowadzić do zagrażających życiu komplikacji. Epidemiologicznie pacjenci na wenlafaksynie wykazują wyższe ryzyko samobójstwa niż osoby leczone SSRI, co wymaga uwzględnienia indywidualnych czynników ryzyka przy ocenie stanu klinicznego.
antidotum, arytmia komorowa, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, dializa, drgawki, hemoperfuzja, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, mydriaza, niedociśnienie tętnicze, objaw niepożądany, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, ryzyko samobójcze, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie świadomości, zawroty głowy, zmiany w EKG - Leksykon leków
Interakcje leku – Metronidazol Polpharma 500 mg
Metronidazol Polpharma 500 mg wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie metronidazol i leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna), ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego i krwawień, co wymaga kontroli czasu protrombinowego i ewentualnej korekty dawki. Indukcja enzymów mikrosomalnych przez fenytoinę i fenobarbital skraca okres półtrwania metronidazolu do około 3 godzin, co może osłabiać jego skuteczność, natomiast inhibitory enzymów, takie jak cymetydyna, wydłużają jego eliminację, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Interakcje z solami litu mogą prowadzić do zatrzymania litu i nefrotoksyczności, dlatego zaleca się ograniczenie lub odstawienie litu oraz monitorowanie stężenia litu, kreatyniny i elektrolitów.
5-fluorouracyl, busulfan, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, dehydrogenaza aldehydowa, disulfiram, enzymy mikrosomalne wątroby, fenytoina, induktor enzymu wątrobowego, lek antyhistaminowy, lek przeciwzakrzepowy, reakcja disulfiramowa, sole litu, tachykardia, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Norfloksacyna – Interakcje
Norfloksacyna, będąca inhibitorem enzymu CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie w postaci doustnej. Istotne jest monitorowanie parametrów krzepliwości przy jednoczesnym stosowaniu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego. Wzrost stężenia cyklosporyny i teofiliny w surowicy wymaga odpowiedniego monitorowania i dostosowania dawek. Ponadto, norfloksacyna zmniejsza metabolizm kofeiny, co wydłuża jej okres półtrwania, a także wchłanianie norfloksacyny jest obniżone przez preparaty zawierające Fe, Zn, Al, Mg, leki zobojętniające oraz produkty mleczne, co wymaga zachowania odstępu czasowego minimum 2 godzin lub odpowiedniego dawkowania (np. Nolicin należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po mlecznym posiłku).
chinolony, cyklosporyna, CYP1A2, czas protrombinowy, doustne leki przeciwzakrzepowe, dydanozyna, działania niepożądane, działanie hipoglikemizujące, enzymy wątrobowe, fenbufen, fluorochinolony, glibenklamid, kofeina, kortykosteroidy, krzepliwość krwi, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, leki zobojętniające, makrolidy, naderwanie ścięgna, napad drgawkowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nitrofurantoina, norfloksacyna, okres półtrwania, probenecyd, produkty mleczne, skuteczność terapii, stężenie glukozy, stężenie w surowicy, sukralfat, suplementy mineralne, teofilina, terapia antybiotykowa, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Miansegen
Stosowanie mianseryny (Miansegen) wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, u których obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz agresji. W tej grupie brak jest długoterminowych danych dotyczących wpływu leku na wzrost, dojrzewanie i rozwój poznawczy. Depresja sama w sobie zwiększa ryzyko myśli i prób samobójczych, które mogą nasilić się we wczesnym okresie leczenia, dlatego konieczna jest ścisła obserwacja pacjentów, szczególnie tych z historią zachowań samobójczych, w wieku poniżej 25 lat oraz z nasilonymi skłonnościami samobójczymi. Zaleca się ograniczenie liczby tabletek wydawanych pacjentowi, aby minimalizować ryzyko przedawkowania.
agranulocytoza, choroba afektywna dwubiegunowa, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, drgawka, granulocytopenia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipomania, jaskra z wąskim kątem przesączania, lek przeciwdepresyjny, mianseryna, morfologia krwi, myśl samobójcza, neutropenia, przerost prostaty, remisja choroby, wydłużenie odstępu QT, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie jamy ustnej, zespół wydłużonego QT, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ondansetron Accord 4 mg
Przedawkowanie ondansetronu, dostępnego w formie roztworu do wstrzykiwań w dawkach 4 mg (2 ml) oraz 8 mg (4 ml), stanowi poważne zagrożenie, głównie ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i związane z tym zaburzenia rytmu serca. Objawy przedawkowania obejmują nasilone zaburzenia widzenia, ciężkie zaparcia, niedociśnienie tętnicze, przejściowe zaburzenia układu autonomicznego (w tym blok przedsionkowo-komorowy II stopnia) oraz objawy zespołu serotoninowego, szczególnie u dzieci w wieku 12 miesięcy do 2 lat po doustnym przyjęciu dawki przekraczającej 4 mg/kg masy ciała. Monitorowanie EKG jest kluczowe w diagnostyce i ocenie ryzyka kardiologicznego u pacjentów z podejrzeniem przedawkowania.
badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, chlorowodorek, działanie przeciwwymiotne, ipekakuana, nerw błędny, niedociśnienie tętnicze, ondansetron, ośrodek toksykologiczny, sztywność mięśniowa, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia, zaparcie, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ryspolit 1 mg/ml
Przedawkowanie rysperydonu stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia, manifestujące się szerokim spektrum objawów, w tym sennością, tachykardią (>100 uderzeń/min), niedociśnieniem tętniczym, objawami pozapiramidowymi (dystonie, akatyzja, parkinsonizm polekowy), wydłużeniem odstępu QT w EKG oraz drgawkami. Szczególnie niebezpieczne jest wystąpienie torsade de pointes, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu paroksetyny, co podkreśla konieczność ostrożności w politerapii. Objawy te mogą prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych i neurologicznych, wymagających natychmiastowej interwencji medycznej.
akatyzja, częstoskurcz komorowy, drgawki, dystonia, konwulsje, lek antycholinergiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek sympatykomimetyczny, napad padaczkowy, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, parkinsonizm polekowy, paroksetyna, płynoterapia, rysperydon, sedacja, sztywność mięśniowa, tachykardia, torsade de pointes, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Reseligo 3,6 mg
Lek Reseligo zawiera 3,6 mg gosereliny w postaci octanu i może powodować szeroki zakres działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania. Do bardzo często obserwowanych należą uderzenia gorąca, nadmierna potliwość, trądzik, zaburzenia wzwodu oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Często występują także zmiany nastroju, depresja, parestezje, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, nieprawidłowe ciśnienie tętnicze, ból kości, ginekomastia, a także zmniejszenie gęstości kości i przyrost masy ciała. Rzadziej obserwuje się reakcje anafilaktyczne, krwotok do przysadki, torbiele jajnika, niedrożność moczowodów oraz zaburzenia psychotyczne. W trakcie leczenia mogą pojawić się także zmiany w morfologii krwi, zaburzenia czynności wątroby, zatorowość płucna i śródmiąższowe zapalenie płuc.
analog LHRH, ból głowy, ból stawu, ginekomastia, goserelina, guz przysadki, hiperkalcemia, krwotok przysadki, łysienie, menopauza, nadmierna potliwość, niedrożność moczowodu, nietolerancja glukozy, niewydolność serca, obniżona gęstość kości, osteoporoza, parestezja, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, śródmiąższowe zapalenie płuc, torbiel jajnika, trądzik, ucisk rdzenia kręgowego, uderzenie gorąca, układ nerwowy, upławy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia ciśnienia tętniczego, zaburzenia erekcji, zaburzenia morfologii krwi, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie snu, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hiperstymulacji jajników - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fluxazol
Flukonazol, dostępny w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg w postaci kapsułek twardych (lek Fluxazol), wymaga szczególnej ostrożności podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, zaburzeniami czynności wątroby oraz niewydolnością kory nadnerczy. Lek wykazuje ograniczoną skuteczność w leczeniu grzybicy skóry owłosionej głowy (odsetek wyleczeń <20%) oraz w przypadku głębokich grzybic endemicznych i kryptokokozy pozamózgowej, gdzie dane kliniczne są niewystarczające do precyzyjnego dawkowania. Istotne jest monitorowanie funkcji wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, która może prowadzić do ciężkiego uszkodzenia wątroby, a także obserwacja objawów takich jak astenia, jadłowstręt, nudności, wymioty i żółtaczka. Flukonazol może wydłużać odstęp QT, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami mięśnia sercowego, zaburzeniami elektrolitowymi oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na rytm serca.
astenia, azole przeciwgrzybicze, Candida albicans, Candida auris, Candida glabrata, Candida krusei, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, flukonazol, grzybica endemiczna, grzybica skóry owłosionej głowy, hepatotoksyczność, histoplazmoza, jadłowstręt, kandydoza, kryptokokoza płuc, kryptokokoza pozamózgowa, leczenie przeciwgrzybicze, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nerek, nudności, parakokcydioidomikoza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, sporotrychoza limfatyczno-skórna, torsade de pointes, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Aurovitas 15 mg
Escytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. tranylcyprominą, fenelzyną) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; po odstawieniu inhibitorów MAO należy zachować 14-dniową przerwę przed rozpoczęciem terapii escytalopramem, a po zakończeniu leczenia escytalopramem – 7-dniową przerwę przed włączeniem MAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą moklobemidu i linezolidu. Leczenie skojarzone z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki i leki przeciwpsychotyczne) jest również przeciwwskazane z uwagi na ryzyko arytmii. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (opioidy, tryptany, buprenorfina), leków obniżających próg drgawkowy (m.in. TCA, inne SSRI, neuroleptyki, bupropion, tramadol) oraz preparatów ziołowych, takich jak dziurawiec, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych i zespołu serotoninowego.
buprenorfina, cymetydyna, CYP2C19, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, inhibitory CYP2C19, inhibitory CYP2D6, inhibitory MAO, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, klomipramina, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwzakrzepowe, leki serotoninergiczne, linezolid, metoprolol, moklobemid, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, propafenon, rysperydon, tiorydazyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amipryd 100 mg
Przedawkowanie amisulprydu, dostępnego w dawkach 100 mg, 200 mg i 400 mg, prowadzi do nasilenia działań niepożądanych leku, obejmujących objawy neurologiczne (zawroty głowy, objawy pozapiramidowe takie jak dystonie, akatyzja, parkinsonizm), sercowo-naczyniowe (hipotensja, wydłużenie odstępu QT w EKG) oraz depresję ośrodka oddechowego, co w skrajnych przypadkach może skutkować śpiączką, niewydolnością oddechową i zgonem. Szczególne ryzyko zgonu obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu innych leków psychotropowych. Wydłużenie odstępu QT stanowi istotny mechanizm zagrażający życiu, predysponujący do groźnych arytmii, w tym torsade de pointes.
blokada receptorów dopaminowych, depresja oddechowa, elektrokardiogram, hipotensja, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek psychotropowy, monitorowanie czynności życiowych, nadmierne uspokojenie, niewydolność oddechowa, objawy neurologiczne i sercowo-naczyniowe, objawy pozapiramidowe, oddział intensywnej terapii, przedawkowanie amisulprydu, śpiączka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zatrucie wielolekowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapine Aurovitas
Olanzapina wykazuje opóźnioną poprawę stanu klinicznego, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta w trakcie terapii. Nie zaleca się jej stosowania u pacjentów z psychozą i zaburzeniami zachowania w przebiegu otępienia ze względu na dwukrotny wzrost śmiertelności (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotny wzrost incydentów naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo), szczególnie u osób powyżej 65-75 lat z czynnikami ryzyka. U chorych z chorobą Parkinsona olanzapina może nasilać objawy parkinsonizmu i omamy, nie wykazując przewagi nad placebo. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się wysoką gorączką, sztywnością mięśni i zaburzeniami autonomicznymi, wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, olanzapina może indukować hiperglikemię i zaostrzenie cukrzycy, dlatego zaleca się monitorowanie glikemii przed terapią, po 12 tygodniach oraz corocznie, a także kontrolę masy ciała w 4., 8., 12. tygodniu i kwartalnie dalej.
choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, dyslipidemia, działanie przeciwcholinergiczne, fenyloketonuria, hipereozynofilia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kwasica ketonowa, leukopenia, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, podwyższone aminotransferazy, późna dyskineza, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza, udar naczyniowo-mózgowy, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żylna, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół długiego QT, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon substancji czynnych
Bosutynib – Działania niepożądane
Bosutynib jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) z chromosomem Philadelphia, zarówno u pacjentów nowo zdiagnozowanych, jak i tych z opornością lub nietolerancją na wcześniejsze terapie. W badaniu obejmującym 1372 pacjentów mediana czasu leczenia wyniosła 26,3 miesiąca. Działania niepożądane wystąpiły u 98,3% pacjentów, z czego 68,7% doświadczyło powikłań stopnia 3. lub 4. Najczęstsze objawy to biegunka (80,4%), nudności (41,5%), ból brzucha (35,6%), małopłytkowość (34,4%), wymioty (33,7%), wysypka (32,8%), zmęczenie (32,0%), podwyższenie aktywności AlAT (28,0%) i AspAT (22,5%), niedokrwistość (27,2%) oraz gorączka (23,4%). Ciężkie działania niepożądane stopnia 3. lub 4. obejmowały małopłytkowość (19,7%), wzrost AlAT (14,6%), neutropenię (10,6%), biegunkę (10,6%) i niedokrwistość (10,3%).
aktywność AlAT, aktywność AspAT, aktywność lipazy, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, ból mięśniowy, ból pleców, ból stawowy, chromosom Philadelphia, duszność, dysfagia, faza akceleracji, faza przewlekła CML, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipofosfatemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, kinaza tyrozynowa BCR-ABL, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk, obrzęk płuc, odwodnienie, ostra białaczka limfoblastyczna, ostre uszkodzenie nerek, płyn w jamie opłucnej, płyn w jamie osierdzia, polekowe uszkodzenie wątroby, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, świąd, szumy uszne, tabletka powlekana, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenia smaku, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie nosogardzieli, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona