przewlekła choroba wątroby
Przewlekła choroba wątroby to długotrwały proces chorobowy obejmujący tkankę wątrobową, trwający ponad 6 miesięcy. Charakteryzuje się postępującym uszkodzeniem miąższu wątroby, które może prowadzić do włóknienia, a w końcowym stadium do marskości wątroby.
Najczęstsze przyczyny przewlekłej choroby wątroby obejmują zakażenia wirusami hepatotropowymi (HBV, HCV), alkoholową chorobę wątroby, niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby (NAFLD), choroby autoimmunologiczne (autoimmunologiczne zapalenie wątroby, pierwotne zapalenie dróg żółciowych), zaburzenia metaboliczne (hemochromatoza, choroba Wilsona) oraz długotrwałe działanie leków hepatotoksycznych.
Obraz kliniczny przewlekłej choroby wątroby jest zróżnicowany – od bezobjawowego przebiegu po objawy niewydolności narządu. Typowe manifestacje obejmują zmęczenie, spadek masy ciała, żółtaczkę, świąd skóry, powiększenie wątroby i śledziony, wodobrzusze, encefalopatię wątrobową oraz żylaki przełyku. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych, obrazowych oraz histopatologicznej ocenie bioptatu wątroby.
Leczenie przewlekłej choroby wątroby jest ukierunkowane na przyczynę schorzenia, spowolnienie progresji włóknienia oraz zapobieganie powikłaniom. W zaawansowanych przypadkach, gdy dochodzi do niewydolności narządu, jedyną opcją terapeutyczną pozostaje przeszczepienie wątroby. Kluczową rolę odgrywa wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego postępowania, co może znacząco poprawić rokowanie pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tixteller 550 mg
Lek TIXTELLER, zawierający 550 mg ryfaksyminy w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do profilaktyki nawrotów jawnej encefalopatii wątrobowej u dorosłych pacjentów (≥ 18 lat) z przewlekłą chorobą wątroby. Encefalopatia wątrobowa, będąca zespołem objawów neurologicznych i psychiatrycznych wynikających z niewydolności wątroby i krążenia obocznego, często nawraca u pacjentów w zaawansowanym stadium choroby, pogarszając rokowanie i jakość życia. Ryfaksymina, jako antybiotyk o szerokim spektrum działania, modyfikuje mikroflorę jelitową, co jest kluczowe w patogenezie encefalopatii, a forma tabletek powlekanych ułatwia podawanie leku pacjentom z trudnościami w połykaniu.
antybiotyk szerokowidmowy, dysfagia, encefalopatia wątrobowa, jawna encefalopatia wątrobowa, krążenie oboczne, laktuloza, lek przeciwbakteryjny, mikroflora jelitowa, niewydolność wątroby, ostry epizod, profilaktyka nawrotów, przewlekła choroba wątroby, ryfaksymina, tabletka powlekana, zaawansowana choroba wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Posaconazole Teva 100 mg
Posaconazole Teva w postaci tabletek dojelitowych 100 mg jest wskazany do leczenia inwazyjnej aspergilozy u dorosłych, opornych inwazyjnych zakażeń grzybiczych oraz profilaktyki inwazyjnych zakażeń grzybiczych u pacjentów z grup wysokiego ryzyka, w tym z ostrą białaczką szpikową (AML) i zespołem mielodysplastycznym (MDS). Dawkowanie rozpoczyna się dawką nasycającą 300 mg (3 tabletki po 100 mg) dwa razy na dobę w pierwszym dniu, następnie dawką podtrzymującą 300 mg raz na dobę. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłków, a czas trwania terapii jest dostosowany do wskazań klinicznych, trwając od 6 do 12 tygodni lub dłużej w zależności od stanu pacjenta. Tabletki dojelitowe nie mogą być stosowane zamiennie z zawiesiną doustną ze względu na różnice w farmakokinetyce i schematach dawkowania. Posaconazole Teva zapewnia wyższe stężenia leku w osoczu niż zawiesina, co ma znaczenie kliniczne w terapii.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, farmakokinetyka pozakonazolu, immunosupresja, inwazyjna aspergiloza, inwazyjne zakażenie grzybicze, klasyfikacja Child-Pugh, koncentrat do infuzji, neutropenia, ostra białaczka szpikowa, pozakonazol, profilaktyka zakażeń grzybiczych, proszek dojelitowy, przewlekła choroba wątroby, stężenie leku w osoczu, tabletka dojelitowa, terapia pierwszego rzutu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze, zawiesina doustna, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu b – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (WZW B) jest wysoce skutecznym środkiem profilaktycznym, zapewniającym 80-100% ochronę przed infekcją i klinicznym zapaleniem wątroby typu B po ukończeniu pełnej serii szczepień (zwykle 2-4 dawki, standardowo w schemacie 0, 1 i 6 miesięcy). Dawki dla dorosłych to 1 ml (20 μg Engerix-B lub 10 μg Recombivax HB) podawane domięśniowo, z preferowanym miejscem iniekcji w mięsień naramienny lub u niemowląt w przednio-boczną część uda. Szczepionka jest bezpieczna dla osób z obniżoną odpornością, kobiet w ciąży i karmiących piersią, a u pacjentów dializowanych zaleca się podawanie wysokich dawek (40 μg). Po szczepieniu można ocenić odpowiedź immunologiczną, definiowaną jako poziom przeciwciał anty-HBs >100 mIU/ml, a ochrona może utrzymywać się nawet do 20-30 lat lub dłużej. Główne przeciwwskazania to ciężkie reakcje alergiczne na składniki szczepionki, a szczepienie należy odłożyć w przypadku umiarkowanej lub ciężkiej choroby z gorączką.
antybiotyk, dializa, Engerix-B, gorączka, HBIG, hemodializa, Heplisav-B, immunoglobulina przeciwko WZW B, marskość, mięsień naramienny, przeciwciało, przeciwciało anty-HBs, przewlekła choroba wątroby, rak wątroby, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, Recombivax HB, serokonwersja, szczepionka przeciwko WZW B, tiomersal, wirus zapalenia wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wstrzyknięcie domięśniowe, WZW B - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zelefion 250 mg
Produkt leczniczy Zelefion zawiera 250 mg terbinafiny w postaci chlorowodorku i jest wskazany do leczenia różnych zakażeń grzybiczych. U dorosłych standardowa dawka wynosi 250 mg raz na dobę, natomiast u dzieci powyżej 5 lat dawkowanie jest dostosowane do masy ciała: 125 mg (1/2 tabletki) dla dzieci o masie 20-40 kg oraz 250 mg (1 tabletka) dla dzieci powyżej 40 kg. Czas leczenia zależy od rodzaju zakażenia: grzybica stóp wymaga 2-6 tygodni terapii, grzybica tułowia 4 tygodnie, pachwin 2-4 tygodni, a grzybica owłosionej skóry głowy 4 tygodnie. W przypadku grzybicy paznokci leczenie jest dłuższe – 6 tygodni dla paznokci rąk i 12 tygodni dla paznokci stóp, z możliwością wydłużenia terapii u pacjentów z wolnym tempem wzrostu paznokci.
chlorowodorek terbinafiny, działanie niepożądane, grzybica owłosionej skóry głowy, grzybica pachwin, grzybica paznokci, grzybica paznokci rąk, grzybica paznokci stóp, grzybica stóp, grzybica stóp międzypalcowa, grzybica tułowia, przewlekła choroba wątroby, terbinafina, terbinafina doustna, wyleczenie mikologiczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze, zakażenie grzybicze skóry, Zelefion - Leksykon chorób i schorzeń
Cholestaza ciążowa – Epidemiologia
Cholestaza ciążowa (ICP) jest najczęstszą chorobą wątroby w ciąży, o globalnej częstości występowania około 2,9% (95% CI: 2,5-3,3%), z wyraźnym zróżnicowaniem geograficznym i etnicznym. Najwyższe wskaźniki obserwuje się w Azji Południowo-Wschodniej (4,7%), Ameryce Południowej (historycznie do 27,6% w populacji Indian Araucanos) oraz Skandynawii. Czynniki ryzyka obejmują wcześniejszą historię ICP, ciążę mnogą (5-krotnie wyższe ryzyko), zaawansowany wiek matki (>39 lat trzykrotnie wyższe ryzyko), przewlekłe choroby wątroby oraz infekcję HCV. Mutacje w genie MDR3, obecne w około 16% przypadków, korelują z ciężkością choroby i poziomami kwasów żółciowych >40 μmol/L. Występuje wysoka nawrotowość ICP (60-70%, a w ciężkich przypadkach do 90%). Sezonowość zachorowań, z przewagą w miesiącach zimowych, wskazuje na rolę czynników środowiskowych. W krajach o niższych dochodach częstość ICP jest wyższa (3,5%) niż w krajach rozwiniętych (2,1%).
cholestaza ciążowa, ciąża bliźniacza, ciąża mnoga, cukrzyca ciążowa, dysfunkcja wątroby, dyslipidemia, enzymy wątrobowe, kwas ursodeoksycholowy, kwasy żółciowe, poród przedwczesny, przewlekła choroba wątroby, stan przedrzucawkowy, transaminazy, umieralność okołoporodowa, wewnątrzmaciczne obumarcie płodu, wielorództwo, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia neurorozwojowe, zaburzenie tolerancji glukozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Paracetamol HASCO 500 mg
Przed zastosowaniem Paracetamolu HASCO w dawce 500 mg w postaci proszku doustnego w saszetce, konieczne jest wykluczenie przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na paracetamol lub substancje pomocnicze, w tym sorbitol (1845 mg/saszetka) i aspartam (25 mg/saszetka). Reakcje alergiczne mogą obejmować wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy oraz anafilaksję. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność wątroby, definiowana jako wynik w skali Childa-Pugha > 9 punktów, ze względu na ryzyko nasilenia hepatotoksyczności nawet przy standardowych dawkach. U pacjentów z łagodną do umiarkowaną niewydolnością wątroby (Child-Pugh ≤ 9), przewlekłymi chorobami wątroby lub przewlekłym alkoholizmem, stosowanie leku wymaga ostrożności, monitorowania funkcji wątroby oraz ewentualnej modyfikacji dawkowania.
alkoholizm, ciężka niewydolność wątroby, dawka terapeutyczna, dziedziczna nietolerancja fruktozy, fenyloalanina, fenyloketonuria, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, interakcje lekowe, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, pokrzywka, próby wątrobowe, przewlekła choroba wątroby, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skala Childa-Pugha, sorbitol, umiarkowana niewydolność wątroby, wysypka skórna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vitaminum A Hasco 45 000 j.m./ml
Vitaminum A Hasco w postaci kropli doustnych (roztwór o stężeniu 45 000 j.m./ml) zawiera retinol palmitynian stabilizowany tokoferolem, dostarczając około 1 607 j.m. witaminy A na kroplę, co umożliwia precyzyjne dawkowanie. Preparat jest wskazany przede wszystkim w leczeniu objawów awitaminozy witaminy A, takich jak kseroftalmia, niedowidzenie zmierzchowe, suchość rogówki, rogowacenie i owrzodzenie rogówki oraz keratomalacja, które mogą prowadzić do nieodwracalnej utraty wzroku. Ponadto, Vitaminum A Hasco stosuje się profilaktycznie u niemowląt i dzieci z zaburzeniami wchłaniania (np. mukowiscydoza, choroby wątroby, trzustki, jelit), w stanach długotrwałego niedożywienia, po resekcji jelit oraz w przewlekłych biegunkach.
awitaminoza, butylohydroksyanizol, ichtioza, keratomalacja, keratynizacja, kseroftalmia, łuszczyca, mukowiscydoza, niedowidzenie zmierzchowe, odra, owrzodzenie rogówki, przewlekła choroba wątroby, retynol palmitynian, rogowacenie naskórka, rybia łuska, suchość rogówki, trądzik, witamina A, zaburzenia wchłaniania, zespół krótkiego jelita - Leksykon substancji czynnych
Pozakonazol – Dawkowanie i sposób podawania
Pozakonazol jest przeciwgrzybiczym azolem dostępnym w formie tabletek dojelitowych, zawiesiny doustnej oraz koncentratu do infuzji, z różnymi schematami dawkowania zależnymi od wskazania klinicznego, postaci leku oraz charakterystyki pacjenta. Tabletki dojelitowe zapewniają wyższe stężenia w osoczu i są preferowane w leczeniu inwazyjnej aspergilozy (dawka nasycająca 300 mg dwa razy na dobę pierwszego dnia, następnie 300 mg raz na dobę przez 6-12 tygodni) oraz w profilaktyce inwazyjnych zakażeń grzybiczych u pacjentów z neutropenią (dawka nasycająca 300 mg dwa razy na dobę pierwszego dnia, potem 300 mg raz na dobę). Zawiesina doustna wymaga podawania podczas lub po posiłku w celu zwiększenia biodostępności, np. w kandydozie jamy ustnej dawka początkowa wynosi 200 mg raz na dobę, następnie 100 mg przez 13 dni. Koncentrat do infuzji stosuje się z dawką nasycającą 300 mg dwa razy na dobę pierwszego dnia, potem 300 mg raz na dobę, podając powoli przez centralny lub obwodowy cewnik dożylny. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <50 mL/min) należy unikać koncentratu ze względu na kumulację SBECD, preferując postać doustną.
centralny dostęp dożylny, cewnik centralny założony obwodowo, immunosupresja, inwazyjna aspergiloza, inwazyjne zakażenie grzybicze, kandydoza jamy ustnej i gardła, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, liczba neutrofilów, neutropenia, niewydolność nerek, obwodowy cewnik dożylny, ostra białaczka szpikowa, pozakonazol, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła choroba wątroby, skala Childa-Pugha, stężenie kreatyniny, substancja przeciwgrzybicza, tabletka dojelitowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze, zawiesina doustna, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Propranolol WZF 1 mg/ml
Propranolol chlorowodorek w roztworze do wstrzykiwań (1 mg/ml) jest generalnie dobrze tolerowany, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane zgodnie z MedDRA. Najczęstsze działania obejmują bradykardię (często), uczucie zmęczenia i znużenia (często), zaburzenia snu i koszmary senne (często), a także ziębnięcie kończyn i zespół Raynauda (często). Rzadziej obserwuje się małopłytkowość, nasilenie niewydolności serca, blok serca, niedociśnienie ortostatyczne, reakcje skórne, parestezje, zawroty głowy oraz suchość oczu i zaburzenia widzenia. Szczególnie niebezpieczne są skurcz oskrzeli (rzadko), hipoglikemia (częstość nieznana), drgawki związane z hipoglikemią (częstość nieznana) oraz poważne zaburzenia psychiczne, takie jak omamy i psychozy (rzadko).
astma oskrzelowa, blok serca, bradykardia, chromanie przestankowe, dekompensacja krążenia, dezorientacja, dializoterapia, hipoglikemia, koszmary senne, łuszczyca, łysienie, małopłytkowość, MedDRA, miastenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, obrzęk płuc, omamy, ostra niewydolność oddechowa, parestezja, plamica, propranolol, przeciwciała przeciwjądrowe, przewlekła choroba wątroby, skurcz oskrzeli, suchość oczu, wysypka, zaburzenia snu, zaburzenia układu pokarmowego, zaburzenia widzenia, zatrzymanie krążenia, zawroty głowy, zespół Raynauda, ziębnięcie kończyn, zmiany nastroju - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątrobowokomórkowy – Diagnostyka i diagnoza
Rak wątrobowokomórkowy (HCC) stanowi najczęstszy pierwotny nowotwór złośliwy wątroby, a jego wczesne wykrycie jest kluczowe dla poprawy rokowania, z pięcioletnim wskaźnikiem przeżycia przekraczającym 70% przy wykryciu małych guzów. Nadzór zalecany przez AASLD, EASL i APASL obejmuje ultrasonografię (USG) co 6 miesięcy, często z oznaczaniem alfa-fetoproteiny (AFP). USG cechuje się czułością około 60% i swoistością 97% w marskości, jednak dla zmian <2 cm czułość spada do 21%. Diagnostyka obrazowa opiera się na wielofazowej tomografii komputerowej (CT) i rezonansie magnetycznym (MRI), które wykazują charakterystyczne cechy HCC, takie jak hiperwzmocnienie w fazie tętniczej i wypłukiwanie w fazie żylnej. MRI z kontrastem hepato-specyficznym (np. Gd-EOB-DTPA) jest preferowaną metodą dla małych zmian. System LI-RADS standaryzuje klasyfikację zmian wątroby na podstawie cech obrazowych.
AASLD, alfa-fetoproteina, białko szoku cieplnego 70, biopsja płynna, biopsja wątroby, des-gamma-karboksyprotrombina, glipikan-3, kwas gadoksetowy, marskość wątroby, pierwotny nowotwór wątroby, przewlekła choroba wątroby, radiomika, rak wątrobowokomórkowy, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie genomu, syntetaza glutaminowa, sztuczna inteligencja, ultrasonografia, ultrasonografia z kontrastem, zakażenie HBV - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Terbinafine Aurobindo 250 mg
Lek Terbinafine Aurobindo zawiera 250 mg terbinafiny (w postaci 281,250 mg terbinafiny chlorowodorku) w każdej tabletce i jest stosowany doustnie w dawce 250 mg raz na dobę. Czas terapii zależy od rodzaju zakażenia grzybiczego: grzybica stóp (Tinea pedis) wymaga 2-6 tygodni leczenia, grzybica tułowia (Tinea corporis) oraz pachwin (Tinea cruris) 2-4 tygodni, natomiast grzybica paznokci dłoni wymaga 6 tygodni, a paznokci stóp 12 tygodni do 6 miesięcy, w zależności od tempa wzrostu paznokci. Całkowite ustąpienie objawów może nastąpić dopiero kilka miesięcy po zakończeniu terapii. Lek można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od niego, tabletki są owalne, białe, dwuwypukłe, z możliwością dzielenia na połowy.
działanie niepożądane, grzybica pachwin, grzybica paznokci, grzybica paznokci dłoni, grzybica paznokci stóp, grzybica skóry, grzybica stóp, grzybica tułowia, lek przeciwgrzybiczy, przewlekła choroba wątroby, substancja czynna, terbinafina, terbinafina chlorowodorek, tinea corporis, tinea cruris, tinea pedis, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Interakcje leku – Havrix Adult nie mniej niż 1440 jednostek ELISA wirusa zapalenia wątroby typu A, szczep HM175/ml; 1 dawka (1 ml)
Szczepionka Havrix Adult, będąca preparatem inaktywowanym, charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa w zakresie interakcji z innymi szczepionkami i immunoglobulinami. Badania kliniczne potwierdziły, że równoczesne podanie Havrix Adult z innymi szczepionkami inaktywowanymi, takimi jak szczepionki przeciw durowi brzusznemu, żółtej gorączce, cholerze (iniekcyjnej), tężcowi, MMR, monowalentnej przeciw ospie wietrznej oraz MMRV, nie wpływa negatywnie na immunogenność żadnego z preparatów. Szczególnie istotne jest to w kontekście planowania szczepień przed podróżą do obszarów endemicznych. Jednoczesne podanie Havrix Adult z immunoglobulinami również nie obniża skuteczności szczepienia, co jest ważne w przypadkach wymagających biernej i czynnej immunoprofilaktyki. W celu minimalizacji ryzyka miejscowych interakcji zaleca się podawanie szczepionek i immunoglobulin w różne miejsca anatomiczne, przy użyciu oddzielnych strzykawek.
bierna immunizacja, cholera, choroba wątroby, choroba zakaźna, dur brzuszny, działanie niepożądane, immunoglobulina, odporność poszczepienna, odpowiedź immunologiczna, ospa wietrzna, przewlekła choroba wątroby, region endemiczny, szczepionka Havrix Adult, szczepionka inaktywowana, szczepionka MMR, szczepionka MMRV, tężec, układ immunologiczny, wirusowe zapalenie wątroby typu A, żółta gorączka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abiraterone Olainfarm 500 mg
Analiza danych z badań fazy 3 dotyczących octanu abirateronu wykazała, że najczęściej występujące działania niepożądane u ≥10% pacjentów to obrzęk obwodowy, hipokaliemia (18% vs. 8% placebo), nadciśnienie tętnicze (22% vs. 16% placebo), zakażenia dróg moczowych oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz alaninowej (AlAT) i asparaginianowej (AspAT). Działania niepożądane stopnia 3. i 4. według CTCAE obejmowały hipokaliemię (6% vs. 1%), nadciśnienie tętnicze (7% vs. 5%) oraz zastój płynów (1% vs. 1%). Mechanizm działania abirateronu wiąże się z efektami mineralokortykosteroidowymi, co wymaga monitorowania i kontroli tych objawów, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu kortykosteroidów, które zmniejszają ich częstość i nasilenie. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego, hepatotoksyczności oraz złamań, które występowały z częstością od rzadkiej do bardzo częstej.
AlAT, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, aminotransferaza alaninowa, analog LHRH, AspAT, biegunka, choroba serca, częstoskurcz, dusznica bolesna, dysfunkcja lewej komory, działanie mineralokortykosteroidowe, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, klasyfikacja CTCAE, krwiomocz, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, niestrawność, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, octan abirateronu, osteoporoza, ostra niewydolność wątroby, posocznica, przewlekła choroba wątroby, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, supresja androgenowa, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zakażenie dróg moczowych, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, złamanie, złamanie patologiczne, zmniejszenie frakcji wyrzutowej - Leksykon substancji czynnych
Fosfolipidy – Wskazania do stosowania
Fosfolipidy z nasion soi (Phospholipidum essentiale) wykazują udokumentowane działanie hepatoprotekcyjne i są stosowane w terapii ostrych oraz przewlekłych chorób wątroby, w tym uszkodzeń poalkoholowych, toksycznych i polekowych oraz przewlekłego zapalenia wątroby. Preparaty dostępne na rynku różnią się dawką fosfolipidów: Esseliv forte (300 mg), Esseliv Max (450 mg), Essentiale Forte (300 mg) oraz Essentiale Max (600 mg), co umożliwia indywidualizację leczenia w zależności od stopnia uszkodzenia i nasilenia objawów. Fosfolipidy wspomagają regenerację hepatocytów, stabilizują błony komórkowe oraz modulują procesy zapalne, co przekłada się na poprawę funkcji metabolicznych i detoksykacyjnych wątroby. Są także wskazane w zaburzeniach czynnościowych wątroby i dróg żółciowych oraz w terapii wspomagającej kamicę żółciową, poprawiając przepływ żółci i zmniejszając ryzyko powikłań.
alkoholowe uszkodzenie wątroby, brak apetytu, detoksykacja wątroby, działanie hepatoprotekcyjne, enzymy wątrobowe, fosfolipidy sojowe, hepatocyty, kamica żółciowa, lek przeciwgrzybiczny, leki hepatotoksyczne, marskość wątroby, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby, profil lipidowy, przepływ żółci, przewlekła choroba wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby, stłuszczenie wątroby, substancje toksyczne, uszkodzenie poalkoholowe wątroby, zapalenie wątroby, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie w nasieniu – Etiologia i przyczyny
Hematospermia, definiowana jako obecność krwi w ejakulacie, najczęściej ma etiologię infekcyjną lub zapalną, stanowiącą około 40% przypadków, zwłaszcza u mężczyzn poniżej 40. roku życia. Do najczęstszych patogenów należą bakterie (np. Escherichia coli), wirusy (CMV, HIV) oraz patogeny przenoszone drogą płciową (rzeżączka, chlamydia). Jatrogenne przyczyny, takie jak biopsja prostaty (występująca u 80% pacjentów po zabiegu) czy TURP, również często prowadzą do hematospermii, która może utrzymywać się do 4 tygodni. U mężczyzn powyżej 40. roku życia dominują przyczyny związane z gruczołem krokowym, takie jak BPH, zapalenie prostaty, kamienie czy torbiele, a także rzadziej nowotwory (około 3,5% przypadków), w tym rak prostaty, jądra i pęcherza moczowego. Diagnostyka powinna uwzględniać także czynniki ogólnoustrojowe, takie jak nadciśnienie tętnicze, zaburzenia krzepnięcia oraz stosowanie leków przeciwkrzepliwych.
amyloidoza, białaczka, chlamydia, chłoniak, choroba przenoszona drogą płciową, choroba von Willebranda, cystoskopia, cytomegalowirus, Escherichia coli, gruźlica, hematospermia, hemofilia, hiperurykemia, HIV, infekcja bakteryjna, infekcja wirusowa, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwkrzepliwy, malformacja naczyniowa, naczyniak, nadciśnienie tętnicze, opryszczka, przewlekła choroba wątroby, przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego, radioterapia miednicy, rak gruczołu krokowego, rak jądra, rak pęcherza moczowego, rak pęcherzyka nasiennego, rzeżączka, schistosomatoza, warfaryna, wazektomia, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie najądrza, zewnętrzna radioterapia wiązką, zwężenie cewki moczowej, żylaki powrózka nasiennego - Leksykon substancji czynnych
Antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B (HBsAg) jest podstawowym składnikiem szczepionek przeciwko WZW typu B, takich jak Engerix B i Euvax B, produkowanych metodą rekombinacji DNA w komórkach Saccharomyces cerevisiae. Szczepionki te wymagają podania domięśniowego, z wykluczeniem drogi pośladkowej, śródskórnej oraz dożylnej, aby zapewnić optymalną odpowiedź immunologiczną i uniknąć powikłań. Dokumentacja szczepienia powinna zawierać nazwę i numer serii produktu, co umożliwia monitorowanie bezpieczeństwa i skuteczności. W przypadku ryzyka reakcji anafilaktycznych konieczne jest przygotowanie zestawu przeciwwstrząsowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość omdleń o podłożu psychogennym, zwłaszcza u nastolatków, oraz na konieczność odpowiedniego zabezpieczenia pacjenta podczas szczepienia.
antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B, bezdech, Engerix-B, Euvax B, HBsAg, hemodializa, niepożądana reakcja poszczepienna, okres inkubacji, omdlenie, przeciwciała anty-HBs, przewlekła choroba wątroby, reakcja anafilaktyczna, rekombinacja DNA, ruchy toniczno-kloniczne, Saccharomyces cerevisiae, seroprotekcja, stwardnienie rozsiane, tiomersal, utajone zakażenie, wirus zapalenia wątroby typu A, wirus zapalenia wątroby typu C, wirus zapalenia wątroby typu E, wirusowe zapalenie wątroby typu B, WZW typu B, zakażenie HIV, zaostrzenie choroby, związek rtęci - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fervex ból i gorączka Forte 1 g
Efferalgan Forte w postaci tabletek musujących zawiera 1 g paracetamolu i jest wskazany dla dorosłych oraz młodzieży powyżej 15 lat i masy ciała >50 kg. Zalecana dawka jednorazowa wynosi 10-15 mg/kg masy ciała, podawana co 4-6 godzin, z maksymalną dawką dobową 75 mg/kg, nie przekraczającą 4 g. Standardowo u dorosłych i młodzieży stosuje się 1 g (1 tabletka) co 4-6 godzin, maksymalnie 3 razy na dobę (3 g/dobę), z możliwością zwiększenia do 4 g/dobę w przypadku nasilonego bólu. Minimalny odstęp między dawkami to 4 godziny. U osób starszych dawkowanie zwykle nie wymaga modyfikacji, jednak należy uwzględnić współistniejące czynniki ryzyka. Lek podaje się doustnie po rozpuszczeniu tabletki w wodzie, nie należy jej żuć ani połykać w całości.
choroba alkoholowa, hiperbilirubinemia niehemolityczna, klirens kreatyniny, leczenie bólu, leczenie gorączki, niewydolność wątroby, odwodnienie, paracetamol, podanie doustne, przewlekła choroba wątroby, przewlekłe niedożywienie, rezerwy glutationu, tabletka musująca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Gilberta - Leksykon substancji czynnych
Kwas ursodeoksycholowy – Właściwości farmakodynamiczne
Kwas ursodeoksycholowy (UDCA), naturalny kwas żółciowy o kodzie ATC A05AA02 i A05B, wykazuje wielokierunkowe działanie terapeutyczne w chorobach wątroby i dróg żółciowych. Po doustnym podaniu zmniejsza wysycenie żółci cholesterolem poprzez hamowanie jego wchłaniania jelitowego oraz redukcję wydzielania do żółci, co prowadzi do rozpuszczania złogów cholesterolowych. UDCA przekształca żółć litologiczną, charakteryzującą się nadmiarem cholesterolu, w żółć nie-litologiczną, zapobiegając formowaniu kamieni żółciowych. W chorobach cholestatycznych mechanizmy działania obejmują zastępowanie toksycznych, lipofilnych kwasów żółciowych hydrofilnym UDCA, poprawę funkcji hepatocytów oraz modulację procesów immunologicznych, co skutkuje obniżeniem poziomów fosfatazy alkalicznej, gamma-glutamylotransferazy i bilirubiny oraz redukcją objawów takich jak świąd i zmęczenie.
cholestaza, choroba wątroby, cytoprotekcja, drogi żółciowe, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, histologiczne uszkodzenie wątroby, kamica żółciowa, kamień cholesterolowy, kamień żółciowy, kwas ursodeoksycholowy, kwas żółciowy, lek żółciopędny, mukowiscydoza, ochrona hepatocytów, proliferacja przewodu żółciowego, przewlekła choroba wątroby, świąd skóry, wchłanianie cholesterolu, właściwość cytoprotekcyjna, wysycenie żółci cholesterolem, zaburzenie czynności wątroby, zastój żółci, złóg cholesterolowy, żółć litologiczna, żółciowa marskość wątroby, zwłóknienie torbielowate - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abiraterone Pharmascience 500 mg
Produkt leczniczy Abiraterone Pharmascience (octan abirateronu, 500 mg) stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego z przerzutami charakteryzuje się specyficznym profilem bezpieczeństwa, wymagającym systematycznego monitorowania. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują obrzęk obwodowy (23% vs. 17% placebo), hipokaliemię (18% vs. 8%), nadciśnienie tętnicze (22% vs. 16%), zakażenia dróg moczowych oraz podwyższoną aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT). Ciężkie postacie tych działań (stopnia 3. i 4. wg CTCAE) występowały odpowiednio: hipokaliemia 6% vs. 1%, nadciśnienie 7% vs. 5%, obrzęk obwodowy 1% vs. 1%. Mechanizm działania leku powoduje efekty mineralokortykosteroidowe, które można skutecznie kontrolować stosując jednocześnie kortykosteroidy. W badaniach fazy 3 wykluczono pacjentów z ciężkimi chorobami serca i niepoddającym się leczeniu nadciśnieniem, co należy uwzględnić przy interpretacji danych klinicznych.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, analog LHRH, częstoskurcz, dławica piersiowa, dysfunkcja lewej komory, efekt mineralokortykosteroidowy, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, incydent mózgowo-naczyniowy, krwiomocz, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, octan abirateronu, osteoporoza, ostra niewydolność wątroby, posocznica, przewlekła choroba wątroby, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego z przerzutami, reakcja anafilaktyczna, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, zakażenie dróg moczowych, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, złamanie kości, złamanie patologiczne, zmniejszenie frakcji wyrzutowej - Leksykon substancji czynnych
Wirus zapalenia wątroby typu A – Wskazania do stosowania
Inaktywowany wirus zapalenia wątroby typu A (HAV) stanowi podstawę szczepionek profilaktycznych przeciwko WZW typu A, dostępnych w różnych preparatach, takich jak Avaxim 160 U, Havrix Adult (≥1440 jednostek ELISA/ml), Havrix 720 Junior (≥720 jednostek ELISA/0,5 ml), Vaqta 50 (50 U/ml) oraz Vaqta 25 (25 U/0,5 ml). Szczepionki te indukują odpowiedź immunologiczną chroniącą przed zakażeniem HAV, jednak nie zapewniają ochrony przed innymi wirusami zapalenia wątroby (HBV, HCV, HEV) ani innymi czynnikami etiologicznymi. Podanie pierwszej dawki powinno nastąpić co najmniej 2 tygodnie, optymalnie 4 tygodnie, przed ekspozycją na wirusa, co jest szczególnie istotne u osób podróżujących do obszarów endemicznych (Afryka, Azja, basen Morza Śródziemnego, Bliski Wschód, Ameryka Środkowa i Południowa).
droga fekalno-oralna, inaktywowany wirus zapalenia wątroby typu A, narażenie zawodowe, nosiciel wirusa, odpowiedź immunologiczna, pacjent seronegatywny, pacjent seropozytywny, poziom przeciwciał, przewlekła choroba wątroby, rejony endemiczne, ryzyko epidemiologiczne, stan serologiczny, uodpornienie czynne, wirus HIV, wirusowe zapalenie wątroby typu A, wirusowe zapalenie wątroby typu C, WZW typu A, zapadalność, zapalenie wątroby wirusowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Posaconazole Mylan 40 mg/ml
Posaconazole Mylan, dostępny w postaci zawiesiny doustnej o stężeniu 40 mg/ml, jest wskazany do leczenia i profilaktyki inwazyjnych zakażeń grzybiczych u dorosłych pacjentów (≥ 18 lat). Dawkowanie zależy od wskazania klinicznego: w opornych inwazyjnych zakażeniach grzybiczych zaleca się 200 mg (5 ml) cztery razy na dobę lub 400 mg (10 ml) dwa razy na dobę podczas posiłku; w kandydozie jamy ustnej i gardła dawka początkowa wynosi 200 mg (5 ml) raz na dobę, następnie 100 mg (2,5 ml) raz na dobę przez 13 dni; w profilaktyce inwazyjnych zakażeń grzybiczych stosuje się 200 mg (5 ml) trzy razy na dobę. Podawanie leku powinno odbywać się podczas lub bezpośrednio po posiłku, co jest kluczowe dla zapewnienia odpowiedniej biodostępności i skuteczności terapii. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność ze względu na potencjalnie zwiększone stężenia leku w osoczu, choć nie ma formalnych zaleceń dotyczących zmiany dawkowania.
dojelitowy proszek i rozpuszczalnik, farmakokinetyka pozakonazolu, immunosupresja, inwazyjne zakażenie grzybicze, kandydoza jamy ustnej i gardła, klasyfikacja Child-Pugh, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, neutropenia, oporne inwazyjne zakażenie grzybicze, ostra białaczka szpikowa, pozakonazol, przewlekła choroba wątroby, stężenie leku w osoczu, tabletka dojelitowa, terapia zakażeń grzybiczych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze, zawiesina doustna, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Havrix 720 Junior nie mniej niż 720 jednostek ELISA wirusa zapalenia wątroby typu A, szczep HM175/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Havrix 720 Junior jest inaktywowaną, adsorbowaną szczepionką przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A (WZW A), zawierającą co najmniej 720 jednostek ELISA inaktywowanego wirusa HAV na dawkę 0,5 ml. Preparat jest wskazany do czynnej immunizacji osób narażonych na zakażenie HAV, zwłaszcza w rejonach o niskiej lub średniej endemiczności. Szczepionka nie chroni przed innymi wirusami zapalenia wątroby (HBV, HCV, HEV) ani innymi czynnikami patogennymi. Szczególnie zalecane jest szczepienie u podróżujących do obszarów o wysokiej zapadalności (Afryka, Azja, basen Morza Śródziemnego, Bliski Wschód, Ameryka Środkowa i Południowa), członków sił zbrojnych, personelu medycznego, osób narażonych zawodowo, pacjentów z hemofilią, osób z ryzykiem zachowań seksualnych oraz pacjentów z przewlekłymi chorobami wątroby lub podwyższonym ryzykiem ich rozwoju. Szczepionka zawiera 0,25 mg uwodnionego wodorotlenku glinu jako adiuwant oraz 83 µg fenyloalaniny na dawkę, co jest istotne przy kwalifikacji pacjentów z fenyloketonurią.
czynna odporność, czynnik patogenny, fenyloalanina, fenyloketonuria, HBV, HCV, hemofilia, komórki diploidalne, nabyta odporność, nadużywanie alkoholu, pacjent seronegatywny, pacjent seropozytywny, poziom przeciwciał, produkt krwiopochodny, przewlekła choroba wątroby, stan zapalny wątroby, szczep HM175, transfuzja, wirus HAV, wirus zapalenia wątroby typu A, wirusowe zapalenie wątroby typu A, wodorotlenek glinu uwodniony, WZW A, zapalenie wątroby, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Candepres HCT 32 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Candepres HCT, zawierający kandesartan cyleksetylu (32 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia kandesartanem lub hydrochlorotiazydem jest nieskuteczna. Standardowa dawka to jedna tabletka raz na dobę, a pełny efekt terapeutyczny obserwuje się po około 4 tygodniach stosowania. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się indywidualne dostosowanie dawki, zwłaszcza u pacjentów z podwyższonym ryzykiem niedociśnienia, zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową, zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min/1,73 m²) lub wątroby. U osób starszych nie jest konieczna modyfikacja dawki. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min/1,73 m²) oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i cholestazą.
biodostępność kandesartanu, Candepres HCT, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciśnienie tętnicze, efekt terapeutyczny, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, kandesartan cyleksetylu, klirens kreatyniny, leczenie skojarzone, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, objętość wewnątrznaczyniowa, przewlekła choroba wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Havrix Adult nie mniej niż 1440 jednostek ELISA wirusa zapalenia wątroby typu A, szczep HM175/ml; 1 dawka (1 ml)
Havrix Adult to szczepionka zawierająca inaktywowany wirus zapalenia wątroby typu A (szczep HM175) w dawce co najmniej 1440 jednostek ELISA na 1 ml, produkowana na ludzkich komórkach diploidalnych MRC-5 i adsorbowana na wodorotlenku glinu. Szczepionka jest wskazana do czynnej immunizacji przeciwko WZW typu A u osób narażonych na zakażenie, zwłaszcza podróżujących do obszarów o wysokiej endemicznosci (Afryka, Azja, Bliski Wschód, Ameryka Środkowa i Południowa), członków Sił Zbrojnych, pracowników medycznych, osób z grup ryzyka zawodowego i seksualnego, pacjentów z chorobami hematologicznymi oraz przewlekłymi chorobami wątroby. Szczepienie jest szczególnie istotne u pacjentów z przewlekłymi chorobami wątroby, gdyż infekcja HAV może pogorszyć przebieg choroby.
badanie serologiczne, choroba hematologiczna, inaktywowany wirus HAV, infekcja HAV, komórki diploidalne, kontakt z zakażonym, nadużywanie alkoholu, nosiciel HBV, nosiciel HCV, pacjent seronegatywny, pacjent seropozytywny, przeciwciała anty-HAV, przewlekła choroba wątroby, wirus HAV, wirus zapalenia wątroby typu A, wirusowe zapalenie wątroby typu A, wodorotlenek glinu, zakażenie HAV, zapalenie wątroby wirusowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wątroby alkoholowe – Objawy
Zapalenie wątroby alkoholowe (alcoholic hepatitis) to stan zapalny wątroby wywołany przewlekłym, nadmiernym spożyciem alkoholu, często powyżej 100 g dziennie przez ponad 20 lat. Choroba może przebiegać od bezobjawowego lub łagodnego zapalenia do ciężkiego, zagrażającego życiu stanu, charakteryzującego się żółtaczką, wodobrzuszem, encefalopatią wątrobową, niewydolnością wątroby i nerek. W ciężkich przypadkach śmiertelność wynosi 30-50% w ciągu 30 dni od wystąpienia objawów, a roczna śmiertelność po hospitalizacji sięga około 40%. Do oceny ciężkości stosuje się m.in. skale Maddrey Discriminant Function (MDF ≥ 32), MELD (≥ 21) oraz Lille, które pomagają prognozować odpowiedź na terapię steroidową i ryzyko zgonu.
asterixis, czarne stolce, delirium tremens, encefalopatia wątrobowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, palce pałeczkowate, powiększenie wątroby, przeszczep wątroby, przewlekła choroba wątroby, skala MELD, śmiertelność, splątanie, stan zapalny wątroby, stłuszczeniowa choroba wątroby, tachykardia, terapia steroidowa, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, wymioty krwią, wypadanie włosów, zapalenie wątroby alkoholowe, żółtaczka, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abiraterone Sandoz 250 mg
Analiza danych z badań fazy 3 dotyczących bezpieczeństwa abirateronu u pacjentów z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego wykazała, że najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to obrzęk obwodowy (23% vs. 17% placebo), hipokaliemia (18% vs. 8%), nadciśnienie (22% vs. 16%) oraz infekcje dróg moczowych. Ciężkie postacie tych działań (stopnia 3 i 4 wg CTCAE v4.0) występowały odpowiednio u 6% (hipokaliemia), 7% (nadciśnienie) i 1% (zastój płynów) pacjentów leczonych abirateronem. Mechanizm działania leku, związany z aktywnością mineralokortykosteroidową, predysponuje do tych efektów, które można częściowo łagodzić stosowaniem niskich dawek kortykosteroidów (prednizon/prednizolon 5-10 mg/dobę). Ponadto, obserwowano działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego (migotanie przedsionków 2,6%, tachykardia 1,9%, dławica piersiowa 1,7%, niewydolność serca 0,7%), hepatotoksyczność (6% ciężkich przypadków z podwyższeniem AlAT/AspAT >5x GGN lub bilirubiny >1,5x GGN), złamania oraz alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych.
abirateron, aktywność AlAT, aktywność mineralokortykosteroidowa, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, analog LHRH, arytmia, częstoskurcz, dławica piersiowa, dysfunkcja lewej komory, frakcja wyrzutowa, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, incydent mózgowo-naczyniowy, infekcja dróg moczowych, kortykosteroid, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, orchidektomia, posocznica, prednizolon, prednizon, przerzut do wątroby, przewlekła choroba wątroby, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, stężenie bilirubiny całkowitej, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie krwotoczne, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, złamanie patologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Osteoporoza – Etiologia i przyczyny
Osteoporoza to przewlekła choroba metaboliczna kości, charakteryzująca się zmniejszoną gęstością mineralną oraz zaburzeniami mikroarchitektury tkanki kostnej, co prowadzi do zwiększonej kruchości i podatności na złamania. Etiologicznie dzieli się na pierwotną (młodzieńczą, idiopatyczną, pomenopauzalną typu I i starczą typu II) oraz wtórną, związaną z chorobami podstawowymi lub lekami. Patomechanizm opiera się na zaburzeniu równowagi między resorpcją a tworzeniem kości, z kluczową rolą osteoklastów i osteoblastów oraz regulacją przez układ RANKL/osteoprotegeryny. Czynniki ryzyka obejmują m.in. płeć (kobiety 4-krotnie bardziej narażone), wiek, rasę, budowę ciała, historię rodzinną oraz czynniki hormonalne, zwłaszcza niedobór estrogenów po menopauzie, który może powodować utratę do 20% masy kostnej w ciągu 5-7 lat. Wtórna osteoporoza jest związana z chorobami reumatycznymi, zaburzeniami endokrynologicznymi, przewlekłymi chorobami nerek, wątroby, cukrzycą, POChP oraz długotrwałym stosowaniem leków takich jak glikokortykosteroidy, leki przeciwpadaczkowe czy inhibitory pompy protonowej.
celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba reumatyczna, gęstość mineralna kości, glikokortykosteroid, hiperkalciuria, hipogonadyzm, inhibitor pompy protonowej, lek przeciwpadaczkowy, masa kostna, mikroarchitektura tkanki kostnej, nadczynność przytarczyc, nadczynność tarczycy, niedobór witaminy D, osteoporoza pomenopauzalna, osteoprotegeryna, przewlekła choroba nerek, przewlekła choroba wątroby, przewlekła obturacyjna choroba płuc, resorpcja kości, reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane, tkanka kostna, uraz rdzenia kręgowego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zespół Cushinga, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Perazin 100 mg
Perazyna, będąca pochodną fenotiazyny, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także u osób z chorobami układu krążenia, neurologicznymi, hematologicznymi, endokrynologicznymi oraz nowotworowymi. Zaleca się redukcję dawki o 50% u osób starszych oraz dostosowanie dawkowania w przypadku niewydolności wątroby i nerek. Maksymalne dawki mogą prowadzić do ciężkiego uszkodzenia wątroby. Przeciwwskazane jest spożywanie alkoholu podczas terapii. Konieczne jest monitorowanie glikemii, ciśnienia tętniczego, EKG, funkcji wątroby (co 6 miesięcy) oraz badań hematologicznych (co 6 miesięcy). Preparaty dostępne są w dawkach 25 mg (42,1 mg perazyny dimaleinianu) i 100 mg (168,4 mg perazyny dimaleinianu), tabletki zawierają laktozę jednowodną (72,45 mg w tabletce 25 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
badanie EKG, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa, ciśnienie tętnicze, delirium, depresja, dyskineza, dyskineza wczesna, enzymy wątrobowe, fotowrażliwość, glikemia, guz chromochłonny, hemopoeza, hipertermia, hipotonia ortostatyczna, jaskra z wąskim kątem, kinaza kreatyninowa, krwawienie z nosa, laktoza jednowodna, leczenie przeciwparkinsonowskie, leukopenia, małopłytkowość, miastenia, mioglobina, nadczynność tarczycy, napad drgawkowy, niedobór laktazy, niedociśnienie, niedokrwistość ostra, niemiarowość serca, nietolerancja galaktozy, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, parkinsonizm, perazyna, pochodna fenotiazyny, pokrzywka, próby wątrobowe, przerost gruczołu krokowego, przewlekła choroba wątroby, reakcja alergiczna skórna, rozmaz krwi, sztywność mięśniowa, układ krwiotwórczy, układ pozapiramidowy, uszkodzenie mięśnia sercowego, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół poneuroleptyczny, żółtaczka, zwężenie odźwiernika - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg suchy z łuski ostropestu plamistego – Wskazania do stosowania
Wyciąg suchy z łuski ostropestu plamistego (Silybi mariani fructus extractum siccum) jest stosowany głównie jako środek wspomagający regenerację hepatocytów po toksyczno-metabolicznych uszkodzeniach wątroby, wywołanych m.in. alkoholem, pestycydami oraz innymi substancjami hepatotoksycznymi. Preparaty takie jak Sylimarol 35 mg (50 mg wyciągu, DER 20-34:1), Sylimarol 70 mg (100 mg wyciągu), Sylimarol Vita 80 (114,3 mg wyciągu + witaminy B1 2 mg, B2 2 mg, B6 2 mg, PP 10 mg, pantetonian wapnia 4 mg) oraz Sylimarol Vita 150 (214,3 mg wyciągu + witaminy B1 10 mg, B2 4 mg, B6 10 mg, PP 10 mg, pantetonian wapnia 4 mg) są rekomendowane w okresie rekonwalescencji po ostrych i przewlekłych chorobach wątroby oraz w stanach po toksycznym uszkodzeniu narządu. Preparaty z dodatkiem witamin z grupy B i pantetonianu wapnia mogą być szczególnie korzystne u pacjentów z niedoborami tych składników, np. w przebiegu długotrwałych chorób wątroby lub nadużywania alkoholu.
czynnik toksyczny, dolegliwość hepatologiczna, dolegliwość trawienne, dyspepsja, leczenie przyczynowe, leczenie wspomagające, nadużywanie alkoholu, odbijanie, ostra choroba wątroby, przewlekła choroba wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby, regeneracja wątroby, schorzenie wątroby, substancja hepatotoksyczna, toksyczne uszkodzenie wątroby, wyciąg z ostropestu plamistego, wzdęcie