klirens kreatyniny
Klirens kreatyniny to parametr laboratoryjny oceniający sprawność funkcjonowania nerek poprzez pomiar szybkości, z jaką kreatynina jest usuwana z krwi i wydalana z moczem. Jest to jeden z najważniejszych wskaźników funkcji nerek, pozwalający na ocenę filtracji kłębuszkowej (GFR).
Badanie klirensu kreatyniny może być wykonywane na podstawie dobowej zbiórki moczu lub szacowane ze stężenia kreatyniny w surowicy przy użyciu wzorów, takich jak MDRD, Cockcrofta-Gaulta czy CKD-EPI. Wartości prawidłowe wynoszą 97-137 ml/min u mężczyzn i 88-128 ml/min u kobiet, choć mogą się różnić w zależności od stosowanej metody.
Obniżenie klirensu kreatyniny wskazuje na upośledzenie funkcji nerek i może występować w przewlekłej chorobie nerek, ostrej niewydolności nerek, nefropatii cukrzycowej, nefropatii nadciśnieniowej oraz innych schorzeniach nefrologicznych. Parametr ten jest kluczowy przy dostosowywaniu dawek leków wydalanych przez nerki oraz monitorowaniu progresji chorób nerek.
Warto pamiętać, że na wynik klirensu kreatyniny mogą wpływać czynniki takie jak wiek, płeć, masa mięśniowa, stan nawodnienia, dieta bogata w białko czy niektóre leki. Dlatego interpretacja wyników powinna zawsze uwzględniać stan kliniczny pacjenta oraz inne parametry laboratoryjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Egoropal 50 mg
Produkt leczniczy Egoropal, zawierający palmitynian paliperydonu, jest dostępny w formie zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu w dawkach od 25 mg do 150 mg. Leczenie rozpoczyna się schematem inicjującym: 150 mg domięśniowo w mięsień naramienny w dniu 1 oraz 100 mg w dniu 8, co pozwala na szybkie osiągnięcie stężenia terapeutycznego. Trzecia dawka podtrzymująca (standardowo 75 mg) podawana jest po miesiącu od drugiej dawki inicjującej, a następnie kontynuowana co miesiąc, z możliwością dostosowania dawki w zakresie 25-150 mg w zależności od tolerancji i skuteczności. U pacjentów z nadwagą lub otyłością zaleca się stosowanie dawek z górnego zakresu. Wstrzyknięcia podtrzymujące można wykonywać w mięsień naramienny lub pośladkowy, przy czym dawki inicjujące muszą być podawane wyłącznie w mięsień naramienny. W przypadku zmiany terapii z doustnych form paliperydonu lub rysperydonu, leczenie Egoropalem należy rozpocząć od standardowego schematu inicjującego, z wyjątkiem przejścia z długo działających iniekcji rysperydonu, gdzie schemat inicjujący nie jest wymagany.
dawka podtrzymująca, ekspozycja na paliperydon, klirens kreatyniny, mięsień naramienny, mięsień pośladkowy, otyłość, paliperydon doustny, paliperydon o przedłużonym uwalnianiu, palmitynian paliperydonu, personel medyczny, podanie domięśniowe, rysperydon doustny, schemat inicjujący, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Teikoplanina BRADEX 400 mg* *odpowiada 400 000 IU
Dawkowanie teikoplaniny (lek BRADEX) wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, odpowiedzi klinicznej oraz czynności nerek pacjenta. Monitorowanie stężeń leku w surowicy jest kluczowe dla zapewnienia skuteczności terapii, z docelowymi stężeniami minimalnymi wynoszącymi dla większości zakażeń Gram-dodatnich ≥15 mg/L (FPIA) oraz 10 mg/L (HPLC), a dla ciężkich zakażeń, takich jak infekcyjne zapalenie wsierdzia, 30-40 mg/L (FPIA) lub 15-30 mg/L (HPLC). Dawkowanie nasycające i podtrzymujące różni się w zależności od wskazania, np. w zakażeniach skóry i tkanki miękkiej stosuje się 6 mg/kg mc. co 12 godzin (3 dawki nasycające) oraz 6 mg/kg mc. raz na dobę w leczeniu podtrzymującym, natomiast w infekcyjnym zapaleniu wsierdzia dawka nasycająca wynosi 12 mg/kg mc. co 12 godzin (3-5 dawek), a podtrzymująca 12 mg/kg mc. raz na dobę. Terapia powinna trwać co najmniej 21 dni w zapaleniu wsierdzia, nie przekraczając 4 miesięcy.
bakterie Gram-dodatnie, CAPD, ciężka niewydolność nerek, Clostridium difficile, czynność nerek, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, dysfagia, hemodializa, infekcyjne zapalenie wsierdzia, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, metoda HPLC, monitorowanie stężenia, niewydolność nerek, stężenie teikoplaniny, teikoplanina, terapia dożylna, wlew dożylny, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanki miękkiej, zapalenie okrężnicy, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fraxodi 15 200 j.m. AXa/0,8 ml
Lek Fraxodi, zawierający nadroparynę wapniową w dawce 15 200 j.m. AXa/0,8 ml, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, heparynę lub jej pochodne oraz u osób z małopłytkowością indukowaną nadroparyną, aktywnym krwawieniem i zaburzeniami hemostazy zwiększającymi ryzyko krwawienia (z wyjątkiem DIC niewywołanego przez heparynę). Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z organicznymi zmianami predysponującymi do krwawień, takimi jak czynna choroba wrzodowa żołądka i/lub dwunastnicy, krwotoczne incydenty naczyniowo-mózgowe oraz ostre zakaźne zapalenie wsierdzia. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) stosowanie Fraxodi jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko kumulacji nadroparyny i zwiększonego ryzyka krwawień.
choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciężkie zaburzenie czynności nerek, doustny antykoagulant, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens kreatyniny, krwawienie podpajęczynówkowe, krwawienie zewnątrzoponowe, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek trombolityczny, małopłytkowość zależna od nadroparyny, nadroparyna wapniowa, niestabilna dławica piersiowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre zakaźne zapalenie wsierdzia, punkcja lędźwiowa, retinopatia naczyniowa, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Apoauronarami 10 mg
Lek Apoauronarami zawierający ramipryl dostępny jest w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg w formie tabletek doustnych. Dawkowanie powinno być indywidualizowane w zależności od wskazań klinicznych, profilu pacjenta oraz kontroli ciśnienia tętniczego. Zaleca się przyjmowanie leku codziennie o stałej porze, niezależnie od posiłku, z uwzględnieniem, że tabletki 2,5 mg można dzielić na równe części, natomiast tabletki 5 mg i 10 mg posiadają jedynie rowek ułatwiający przełknięcie. U pacjentów stosujących diuretyki konieczna jest ostrożność ze względu na ryzyko hipotonii, odwodnienia i hiponatremii; w takich przypadkach zaleca się odstawienie diuretyków na 2-3 dni przed rozpoczęciem terapii ramiprylem. Dawka początkowa u pacjentów z nadciśnieniem i stosujących diuretyki to 1,25 mg, z koniecznością monitorowania funkcji nerek i poziomu potasu w surowicy. Maksymalna dawka dobowa wynosi 10 mg, a dawkowanie można modyfikować co 1-4 tygodnie w zależności od tolerancji i efektu terapeutycznego.
białkomocz, biodostępność substancji czynnej, choroba układu sercowo-naczyniowego, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, czynność nerek, hemodializa, hiponatremia, hipotonia, klirens kreatyniny, lek hipotensyjny, lek moczopędny, mikroalbuminuria, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, niewydolność serca, odwodnienie, ostry zawał mięśnia sercowego, ramipryl, stężenie potasu w surowicy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cefuroxime TZF 1500 mg
Przedawkowanie cefuroksymu, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych, takich jak encefalopatia, drgawki oraz śpiączka. Wysokie stężenia cefuroksymu w surowicy, wynikające z kumulacji leku z powodu zmniejszonej eliminacji nerkowej, stanowią bezpośrednie zagrożenie dla ośrodkowego układu nerwowego. Objawy te mogą pojawić się nawet przy standardowych dawkach (750 mg lub 1500 mg soli sodowej cefuroksymu w preparacie Cefuroxime TZF) u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli nie zostanie dokonana odpowiednia modyfikacja dawkowania zgodnie z klirensem kreatyniny.
cefuroksym, dializa otrzewnowa, drgawki, dysfagia, działanie toksyczne, encefalopatia, funkcja nerek, hemodializa, klirens kreatyniny, leczenie przeciwdrgawkowe, napad padaczkowy, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, parametry nerkowe, sól sodowa cefuroksymu, śpiączka, stężenie leku w surowicy, układ nerwowy, upośledzona funkcja nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cefepime Solufarma 1000 mg
Cefepime Solufarma, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, może być podawany dożylnie (i.v.) lub domięśniowo (i.m.), przy czym preferowaną drogą w ciężkich zakażeniach i wstrząsie septycznym jest podanie dożylne. Standardowe dawkowanie u dorosłych i dzieci powyżej 40 kg z prawidłową czynnością nerek wynosi 2 g i.v. co 12 godzin w ciężkich zakażeniach oraz co 8 godzin w zakażeniach zagrażających życiu. Leczenie trwa zwykle 7-10 dni, z możliwością wydłużenia w ciężkich przypadkach. U pacjentów w podeszłym wieku bez zaburzeń nerkowych nie wymaga się modyfikacji dawki. W przypadku niewydolności nerek dawkowanie należy dostosować zgodnie z klirensem kreatyniny, obliczanym wzorem Cockcrofta-Gaulta, z dawkami podtrzymującymi od 2 g co 12 godzin (klirens ≥ 50 ml/min) do 1 g raz dziennie (klirens < 10 ml/min), a u pacjentów dializowanych – 500 mg po hemodializie.
bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, cefepim, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężkie zakażenie, dawka nasycająca, gorączka neutropeniczna, hemodializa, klirens kreatyniny, leczenie empiryczne, model farmakokinetyczny, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podanie domięśniowe, podanie dożylne, rekonstytucja roztworu, wlew dożylny, wstrząs septyczny, zakażenie dróg moczowych, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Topotecanum Accord 1 mg/ml
Topotekan, podawany dożylnie w dawkach 0,5-1,5 mg/m² pc. w 30-minutowym wlewie przez 5 dni, charakteryzuje się wysokim klirensem osoczowym około 62 l/h (SD 22), co odpowiada około 2/3 przepływu wątrobowego, oraz dużą objętością dystrybucji wynoszącą 132 l (SD 57). Okres półtrwania leku wynosi 2-3 godziny, a wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo niskie (35%). Topotekan wykazuje proporcjonalny wzrost AUC wraz ze wzrostem dawki, bez istotnej kumulacji po podaniu wielokrotnym. Metabolizm leku jest ograniczony (<10% eliminacji) i polega głównie na hydrolizie pierścienia laktonowego oraz powstawaniu N-demetylowej pochodnej, która stanowi mniej niż 7% całkowitego materiału pochodnego. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (51% w moczu jako topotekan) oraz w mniejszym stopniu przez kał (18%). Topotekan nie wykazuje istotnej interakcji z izoenzymami cytochromu P-450 ani enzymami cytoplazmatycznymi.
białaczka, cytochrom P-450, hydroliza pierścienia laktonowego, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, mikrosomy wątroby, O-glukuronid, O-glukuronidacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza ksantynowa, pochodna N-demetylowa, stężenie bilirubiny, wiązanie z białkami osocza, wodobrzusze, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Benalapril 10 10 mg
Dawkowanie leku Benalapril powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta oraz wartości ciśnienia tętniczego. W terapii nadciśnienia tętniczego dawka początkowa wynosi od 5 do 20 mg raz na dobę, z zalecaną dawką podtrzymującą 20 mg/dobę i maksymalną dawką 40 mg/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, niedobór soli, niewyrównana niewydolność serca), u których zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 5 mg lub mniejszej pod ścisłą kontrolą. U pacjentów uprzednio leczonych lekami moczopędnymi dawka początkowa powinna wynosić ≤5 mg, a leki moczopędne należy odstawić 2-3 dni przed terapią, monitorując czynność nerek i stężenie potasu. W niewydolności serca dawka początkowa to 2,5 mg/dobę, stopniowo zwiększana do 20 mg/dobę w ciągu 2-4 tygodni, z maksymalną dawką 40 mg/dobę podzieloną na dwie dawki.
beta-adrenolityk, bezobjawowa dysfunkcja lewej komory, ciężkie nadciśnienie, czynność nerek, dawka podtrzymująca, dawka podzielona, enalapryl maleinianu, enalaprylat, glikozyd naparstnicy, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objawowe niedociśnienie, objętość wewnątrznaczyniowa, przesączanie kłębuszkowe, stężenie potasu w surowicy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rolpryna SR 8 mg
Przy kwalifikacji pacjenta do terapii preparatem Rolpryna SR (ropinirol) w dawkach 2 mg, 4 mg oraz 8 mg, kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, które obejmują nadwrażliwość na ropinirol lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (odpowiednio 156,48 mg, 154,32 mg i 149,99 mg laktozy na tabletkę). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) bez regularnej hemodializy oraz u osób z jakimikolwiek zaburzeniami czynności wątroby, niezależnie od stopnia ich nasilenia. Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić szczegółową ocenę funkcji nerek i wątroby, w tym oznaczenie klirensu kreatyniny i parametrów wątrobowych.
chlorowodorek ropinirolu, ciężkie zaburzenie czynności nerek, funkcja wątroby, hemodializa, klirens kreatyniny, laktoza, nadwrażliwość na ropinirol, nietolerancja laktozy, niewydolność wątroby, parametry nerkowe, przeciwwskazanie bezwzględne, Rolpryna SR, ropinirol, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sumilar HCT 5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Sumilar HCT to potrójny preparat hipotensyjny zawierający ramipryl (inhibitor ACE), amlodypinę (antagonista kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy diuretyk). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze, w tym na pochodne sulfonamidowe, oraz u osób z historią obrzęku naczynioruchowego. Nie należy go stosować w stanach hemodynamicznych takich jak wstrząs, niedociśnienie tętnicze, zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca, a także w II i III trymestrze ciąży oraz podczas karmienia piersią ze względu na ryzyko teratogenności i toksyczności. Przeciwwskazaniem są także ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), zaburzenia czynności wątroby, istotne obustronne zwężenie tętnic nerkowych oraz zaburzenia elektrolitowe oporne na leczenie, takie jak hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia i objawowa hiperurykemia. Dawkowanie leku obejmuje kombinacje ramiprylu 5-10 mg, amlodypiny 5-10 mg oraz hydrochlorotiazydu 12,5-25 mg.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, działanie teratogenne, everolimus, glikokortykosteroid, hemofiltracja, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, inhibitor neprylizyny, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonamidowa, ramipryl, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl z walsartanem, sirolimus, temsirolimus, tiazydowy lek moczopędny, wstrząs sercopochodny, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Voluven (60 mg + 9 mg)/ml
Hydroksyetyloskrobia (HES) zawarta w produkcie VOLUVEN charakteryzuje się średnią masą cząsteczkową in vivo wynoszącą 70 000 – 80 000 Da, co przekracza próg nerkowy (60 000 – 70 000 Da) i wpływa na jej farmakokinetykę. Po dożylnym podaniu 500 ml stężenie HES w osoczu utrzymuje się na poziomie 75% wartości maksymalnej po 30 minutach, spada do 14% po 6 godzinach, a po 24 godzinach wraca do wartości wyjściowych. Objętość dystrybucji wynosi około 5,9 litra, wskazując na głównie wewnątrznaczyniową dystrybucję. Klirens osoczowy wynosi 31,4 ml/min, a AUC 14,3 mg/ml × godz., co świadczy o nieliniowej farmakokinetyce. Okres półtrwania w fazie dystrybucji (t½ α) to 1,4 godziny, a w fazie eliminacji (t½ β) 12,1 godziny.
akumulacja tkankowa, farmakokinetyka nieliniowa, faza dystrybucji, faza eliminacji, filtr hemodializacyjny, hemodializa, hydroksyetyloskrobia, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kumulacja leku, kumulacja tkankowa, masa cząsteczkowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, próg nerkowy, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, schyłkowa niewydolność nerek, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hevipoint 200 mg
Hevipoint 200 mg, zawierający acyklowir, jest stosowany doustnie w leczeniu zakażeń wirusem opryszczki pospolitej u dorosłych w dawce 200 mg pięć razy na dobę, co 4 godziny z przerwą nocną, przez 5 dni. Terapia powinna być rozpoczęta jak najwcześniej, najlepiej w okresie prodromalnym lub zaraz po pojawieniu się pierwszych zmian skórnych, aby zwiększyć skuteczność leczenia. Lek nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania oraz utrzymanie odpowiedniego nawodnienia, aby zapobiec potencjalnym powikłaniom. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) dawka powinna zostać zmniejszona do 200 mg dwa razy na dobę, a decyzję o schemacie dawkowania podejmuje lekarz prowadzący.
acyklowir, charakterystyka produktu leczniczego, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Hevipoint, klirens kreatyniny, kumulacja acyklowiru, objaw zwiastunowy, okres prodromalny, opryszczka pospolita, podanie dożylne, stan kliniczny, wirus opryszczki pospolitej, zaburzenie czynności nerek, zakażenie nawracające, zakażenie wirusowe, zmiana skórna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Linezolid Polpharma 2 mg/ml
Linezolid Polpharma w postaci roztworu do infuzji dożylnych (2 mg/ml) jest wskazany do terapii początkowej zakażeń takich jak szpitalne i pozaszpitalne zapalenie płuc oraz powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, z dawkowaniem 600 mg podawanym 2 razy na dobę przez 10–14 dni. Wysoka biodostępność doustna (~100%) umożliwia bezpieczną zamianę formy dożylnej na tabletkę bez konieczności modyfikacji dawki. Maksymalny czas terapii wynosi 28 dni ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa dłuższego stosowania. U pacjentów z bakteriemią nie ma potrzeby wydłużania leczenia ani zwiększania dawki. Nie zaleca się stosowania linezolidu u osób poniżej 18. roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie.
bakteriemia, biodostępność linezolidu, ciężka niewydolność nerek, dializa, dializa otrzewnowa, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, linezolid, niewydolność wątroby, osmolalność, pozaszpitalne zapalenie płuc, roztwór do infuzji, roztwór izotoniczny, szpitalne zapalenie płuc, tabletka powlekana, zakażenie tkanek miękkich - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Silodosin Accord
Stosowanie sylodosyny wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów planujących operację zaćmy, ze względu na ryzyko wystąpienia śródoperacyjnego zespołu wiotkiej tęczówki (IFIS). Zaleca się unikanie rozpoczynania terapii sylodosyną przed zabiegiem oraz rozważenie przerwania leczenia α1-adrenolitykami na 1-2 tygodnie przed operacją, choć optymalny czas przerwy nie jest jednoznacznie ustalony. W trakcie oceny przedoperacyjnej należy dokładnie ustalić historię stosowania sylodosyny, aby umożliwić odpowiednie przygotowanie zespołu chirurgicznego i okulistycznego do ewentualnego wystąpienia IFIS. Ponadto, sylodosyna może powodować obniżenie ciśnienia tętniczego, co w rzadkich przypadkach prowadzi do omdleń; pacjentów należy instruować o konieczności natychmiastowego przyjęcia pozycji siedzącej lub leżącej przy pierwszych objawach niedociśnienia ortostatycznego. Lek jest przeciwwskazany u osób z rozpoznanym niedociśnieniem ortostatycznym.
antygen PSA, badanie per rectum, działanie ortostatyczne, klirens kreatyniny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie ortostatyczne, oligospermia, operacja zaćmy, rak gruczołu krokowego, rak prostaty, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, swoisty antygen sterczowy, sylodosyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół małej źrenicy, α1-adrenolityk - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Casaro 16 mg
Kandesartan cyleksetylu (Casaro) jest dostępny w dawkach 8 mg, 16 mg oraz 32 mg i stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca. U pacjentów z nadciśnieniem dawka początkowa wynosi 8 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 16 mg, a maksymalna dawka dobowa to 32 mg. Pełny efekt przeciwnadciśnieniowy obserwuje się po około 4 tygodniach terapii. W niewydolności serca dawka początkowa to 4 mg raz na dobę, z podwajaniem dawki co najmniej co 2 tygodnie do maksymalnie 32 mg lub dawki tolerowanej. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby zaleca się rozpoczęcie leczenia od 4 mg, z indywidualnym dostosowaniem dawki. U osób starszych nie jest konieczna modyfikacja dawki początkowej. W przypadku pacjentów rasy czarnej działanie przeciwnadciśnieniowe może być słabsze, co wymaga częstszego zwiększania dawki lub terapii skojarzonej. Lek może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, w tym hydrochlorotiazydem, wykazując działanie addytywne.
antagonista receptora mineralokortykosteroidowego, beta-adrenolityk, biodostępność, cholestaza, dawka podtrzymująca, działanie addytywne, działanie przeciwnadciśnieniowe, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, klirens kreatyniny, kreatynina, lek moczopędny, lek oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewydolność serca objawowa, objętość wewnątrznaczyniowa, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meropenem AptaPharma 500 mg
Meropenem wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny z okresem półtrwania około 1 godziny, objętością dystrybucji 0,25 l/kg (11-27 l) oraz klirensem wynoszącym 287 ml/min dla dawki 250 mg i 205 ml/min dla dawki 2 g. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) i pole pod krzywą (AUC) są zależne od dawki i czasu infuzji, np. po 30-minutowym wlewie dożylnym dla dawki 1000 mg Cmax wynosi 49 μg/ml, a AUC 62,3 μg·h/ml. Meropenem charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (~2%) i doskonałą penetracją do tkanek, w tym płuc, płynu mózgowo-rdzeniowego, żółci oraz tkanek miękkich. Metabolizowany jest przez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego do nieaktywnego metabolitu, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem około 70% dawki w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek nie obserwuje się kumulacji przy dawkowaniu co 8 godzin.
antybiotyk karbapenemowy, AUC, biologiczny okres półtrwania, ciężka niewydolność nerek, Cmax, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroliza pierścienia beta-laktamowego, klirens, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja do tkanek, płyn mózgowo-rdzeniowy, poalkoholowa marskość wątroby, pole pod krzywą, Pseudomonas aeruginosa, stężenie w osoczu, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie w kanalikach nerkowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Auxilen 50 mg/2 ml
Auxilen, zawierający trometamol deksketoprofenu w dawce 50 mg/2 ml, jest wskazany do krótkotrwałego leczenia ostrych objawów bólowych u dorosłych. Standardowa dawka wynosi 50 mg co 8-12 godzin, z możliwością skrócenia odstępu do 6 godzin, przy maksymalnej dawce dobowej 150 mg i czasie terapii nieprzekraczającym 2 dób. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 60-89 ml/min) oraz wątroby (Child-Pugh 5-9) dawkę należy ograniczyć do 50 mg na dobę, z koniecznością monitorowania funkcji wątroby. Leku nie stosuje się u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens ≤ 59 ml/min) oraz ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh 10-15). Preparat nie jest zalecany u dzieci i młodzieży z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ból pooperacyjny, bolus dożylny, ciężkie zaburzenia nerek, ciężkie zaburzenia wątroby, deksketoprofen, działania niepożądane, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, leki opioidowe, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, skala Child-Pugh, warunki aseptyczne, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rasagiline Accord 1 mg
Rasagilina Accord, zawierająca 1 mg rasagiliny w postaci winianu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax około 0,5 godziny i bezwzględną dostępnością biologiczną około 36%. Podanie z posiłkiem o wysokiej zawartości tłuszczu powoduje istotne zmniejszenie Cmax o około 60% oraz AUC o około 20%, jednakże zmiana AUC nie jest na tyle znacząca, by wymagać modyfikacji dawkowania. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (243 l) oraz umiarkowane wiązanie z białkami osocza (60-70%). Rasagilina ulega niemal całkowitej biotransformacji w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP1A2, z eliminacją metabolitów głównie z moczem (62,6%) i w mniejszym stopniu z kałem (21,8%). Okres półtrwania w fazie końcowej wynosi od 0,6 do 2 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-2 mg.
1-aminoindan, biotransformacja wątrobowa, choroba Parkinsona, CYP1A2, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, glukuronid, hydroksylacja, izotop 14C, klirens kreatyniny, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, rasagilina, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami, winian, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Danengo
Terapia dabigatranem eteksylanem wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko krwawienia, które może wystąpić w dowolnej lokalizacji anatomicznej. Niewyjaśniony spadek hemoglobiny i/lub hematokrytu oraz obniżenie ciśnienia tętniczego stanowią objawy alarmowe wymagające natychmiastowej diagnostyki i lokalizacji źródła krwawienia. W przypadku zagrażającego życiu lub nieopanowanego krwawienia dostępny jest swoisty czynnik odwracający – idarucyzumab, choć jego skuteczność i bezpieczeństwo nie zostały potwierdzone u pacjentów pediatrycznych. Alternatywnie można zastosować hemodializę lub transfuzje świeżej krwi pełnej, osocza świeżo mrożonego, koncentratów czynników krzepnięcia (aktywowanych lub nieaktywowanych), rekombinowanego czynnika VIIa oraz płytek krwi. Ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu leków hamujących agregację płytek, takich jak klopidogrel, ASA czy NLPZ, a także w obecności zapalenia przełyku, żołądka lub refluksu żołądkowo-przełykowego.
agregacja płytek krwi, ciśnienie tętnicze krwi, dabigatran eteksylat, działanie przeciwzakrzepowe, glikoproteina p, hematokryt, hemodializa, hemoglobina, hemostaza, idarucyzumab, inhibitor P-gp, klirens kreatyniny, klopidogrel, koncentrat czynników krzepnięcia, kwas acetylosalicylowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osocze świeżo mrożone, refluks żołądkowo-przełykowy, rekombinowany czynnik VIIa, ryzyko krwawienia, stężenie osoczowe dabigatranu, zaburzenie czynności nerek, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bulgaplin 100 mg
Pregabalina (lek Bulgaplin) jest dostępna w kapsułkach o zawartości 25 mg do 300 mg, a standardowa dawka dobowa wynosi od 150 mg do 600 mg, podawana w 2-3 dawkach podzielonych (BID lub TID). W leczeniu bólu neuropatycznego, padaczki jako terapii wspomagającej oraz uogólnionych zaburzeń lękowych zaleca się stopniowe zwiększanie dawki od 150 mg/dobę do maksymalnie 600 mg/dobę, z odpowiednim odstępem czasowym (3-7 dni lub tydzień) między kolejnymi zwiększeniami. W przypadku konieczności przerwania terapii, odstawianie powinno odbywać się stopniowo przez co najmniej 7 dni, aby uniknąć objawów odstawiennych.
ból neuropatyczny, Bulgaplin, dawka dobowa, dawki podzielone, hemodializa, kapsułki twarde, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, objawy odstawienne, padaczka, pregabalina, schemat BID, schemat TID, terapia wspomagająca, uogólnione zaburzenia lękowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Memantine Grindeks 10 mg
Leczenie memantyną (Memantine Grindeks) w chorobie Alzheimera powinno być inicjowane i monitorowane przez lekarza doświadczonego w tej dziedzinie, z zapewnieniem stałego nadzoru nad pacjentem. Terapia rozpoczyna się od stopniowego zwiększania dawki o 5 mg co tydzień, zaczynając od 5 mg na dobę w pierwszym tygodniu, następnie 10 mg, 15 mg, aż do dawki podtrzymującej 20 mg na dobę (dwie tabletki powlekane 10 mg) od czwartego tygodnia. Regularna ocena tolerancji i skuteczności leczenia jest kluczowa, zwłaszcza w pierwszych trzech miesiącach terapii, a leczenie podtrzymujące kontynuuje się tak długo, jak utrzymuje się korzystny efekt terapeutyczny i dobra tolerancja leku. W przypadku braku efektu lub złej tolerancji należy rozważyć przerwanie terapii.
choroba Alzheimera, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawka podtrzymująca, dawkowanie memantyny, dysfagia, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, leczenie memantyna, leczenie podtrzymujące, memantyna, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, terapia memantyną, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wytyczne kliniczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pazopanib STADA 400 mg
Pazopanib STADA jest stosowany w leczeniu raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaka tkanek miękkich (STS) w dawce 800 mg raz na dobę, podawanej doustnie na czczo. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowywane w zależności od tolerancji pacjenta, z możliwością modyfikacji o 200 mg, nie przekraczając maksymalnej dawki 800 mg. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina i AlAT do 1,5 x GGN) zaleca się dawkę 800 mg/dobę, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina >1,5 do 3 x GGN) dawkę należy zmniejszyć do 200 mg/dobę. Leku nie stosuje się u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (bilirubina >3 x GGN). U osób z klirensem kreatyniny >30 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak u pacjentów z klirensem <30 ml/min należy zachować ostrożność ze względu na ograniczone dane kliniczne. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 2 lat, a bezpieczeństwo u pacjentów pediatrycznych 2-18 lat nie jest w pełni określone.
AlAT, badanie farmakokinetyczne, badanie kliniczne, bilirubina, bilirubina bezpośrednia, bilirubina całkowita, działanie leku, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, klirens kreatyniny, lek przeciwnowotworowy, mięsak tkanek miękkich, parametry wątrobowe, pazopanib, podanie doustne, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Migrenofen 10 mg
Ryzatryptan, substancja czynna Migrenofenu w dawce 10 mg w formie lamelek rozpadających się w jamie ustnej, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z dostępnością biologiczną około 40–45%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest średnio po 1,58 godziny (Tmax), z opóźnieniem o 30–60 minut w porównaniu do standardowych tabletek. Obecność pokarmu może wydłużać Tmax, szczególnie po podaniu tabletek. Ryzatryptan wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (14%) oraz zróżnicowaną objętość dystrybucji u mężczyzn (140 l) i kobiet (110 l). Metabolizowany jest głównie przez MAO-A do farmakologicznie nieaktywnego kwasu indolooctowego, a także do aktywnego, lecz farmakodynamicznie nieistotnego metabolitu N-monodemetyloryzatryptanu (14% stężenia związku macierzystego). Okres półtrwania wynosi około 2–3 godziny, a klirens osoczowy wykazuje różnice płciowe (1000–1500 ml/min u mężczyzn, 900–1100 ml/min u kobiet), z 20–30% klirensem nerkowym. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (80% dawki z moczem, 10% z kałem), z około 14% dawki wydalanej w postaci niezmienionej.
AUC, Cmax, dostępność biologiczna, działanie przeciwmigrenowe, efekt pierwszego przejścia, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lamelka rozpadająca się w jamie ustnej, liofilizat doustny, maksymalne stężenie w osoczu, MAO-A, marskość alkoholowa, migrena, Migrenofen, modyfikacja dawki, monoaminooksydaza A, napad migrenowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, receptor 5-HT1B/1D, ryzatryptan, skala Childa-Pugha, Tmax, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Valarox
Produkt leczniczy Valarox zawiera rozuwastatynę i walsartan, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Stosowanie rozuwastatyny w dawkach 30-40 mg wiąże się z ryzykiem białkomoczu kanalikowego, który jest zwykle przemijający i nie prowadzi do progresji choroby nerek, jednak konieczna jest regularna kontrola czynności nerek. U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 10 ml/min oraz dializowanych zaleca się ostrożność w stosowaniu walsartanu, natomiast u osób z klirensem powyżej 10 ml/min nie jest wymagana modyfikacja dawki. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARB), inhibitorów ACE i aliskirenu u pacjentów z GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek. Walsartan może powodować hiperkaliemię, dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania suplementów potasu i leków oszczędzających potas oraz monitorować stężenie potasu, zwłaszcza u pacjentów odwodnionych lub z niedoborem sodu.
antagonista receptora angiotensyny, antybiotyk makrolidowy, białkomocz, ból mięśni, choroba nerek, ciśnienie krwi, cukrzyca, dolegliwość mięśniowa, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy, kardiomiopatia przerostowa, kinaza kreatynowa, klirens kreatyniny, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny, miastenia, miastenia oczna, miopatia, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, przeszczepienie nerki, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna i walsartan, śródmiąższowa choroba płuc, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zespół Stevensa-Johnsona, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Trund 100 mg/ml
Trund, zawierający lewetyracetam w stężeniu 100 mg/ml w postaci roztworu doustnego, jest wskazany do leczenia częściowych napadów padaczkowych zarówno w monoterapii, jak i terapii wspomagającej. Dawkowanie u dorosłych i młodzieży (≥12 lat) o masie ciała ≥50 kg rozpoczyna się zwykle od 500 mg dwa razy na dobę, z możliwością redukcji do 250 mg dwa razy na dobę i stopniowym zwiększaniem do maksymalnie 1500 mg dwa razy na dobę. U dzieci i młodzieży o masie ciała <50 kg oraz niemowląt dawka początkowa wynosi 10 mg/kg mc. dwa razy na dobę (dla niemowląt 1-6 miesięcy 7 mg/kg mc.), z możliwością zwiększenia do 30 mg/kg mc. dwa razy na dobę (odpowiednio 21 mg/kg mc. dla niemowląt). Dawkowanie należy modyfikować co 2-4 tygodnie, dostosowując je do odpowiedzi klinicznej i tolerancji leku. Roztwór doustny jest szczególnie zalecany u niemowląt, dzieci poniżej 6 lat, pacjentów niezdolnych do połykania tabletek oraz gdy dawka nie jest wielokrotnością 250 mg.
dawka nasycająca, dawka terapeutyczna, dawka uzupełniająca, dializa, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, lewetyracetam, monoterapia, napad częściowy, napad padaczkowy częściowy, niewydolność nerek, padaczka, powierzchnia ciała, roztwór doustny, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, terapia wspomagająca, wtórne uogólnienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clofarabine Vivanta 1 mg/ml
Klofarabina jest stosowana w leczeniu ostrej białaczki, podawana w formie koncentratu 1 mg/ml, z dawką u dzieci i młodzieży ≥ 1 roku życia wynoszącą 52 mg/m² powierzchni ciała, infuzją dożylną trwającą 2 godziny przez 5 dni. Cykle leczenia powtarza się co 2-6 tygodni po normalizacji hematopoezy (ANC ≥ 0,75 x 10⁹/l). U dzieci ≤ 20 kg zaleca się wydłużenie infuzji powyżej 2 godzin w celu zmniejszenia objawów niepokoju. Brak danych dotyczących niemowląt < 1 roku oraz dorosłych. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30 - < 60 ml/min) dawkę zmniejsza się o 50%, a u ciężkiej niewydolności nerek i ciężkich zaburzeniach czynności wątroby klofarabina jest przeciwwskazana.
bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych, biopsja szpiku kostnego, cewnik do żyły centralnej, choroba oporna na leczenie, hematopoeza, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klofarabina, koncentrat do sporządzania roztworu, niewydolność nerek, oporna białaczka, ostra białaczka, skala toksyczności, stężenie bilirubiny, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, toksyczność stopnia 3, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fluconazole Polfarmex 150 mg
Flukonazol wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia grzybiczego. W leczeniu kryptokokowego zapalenia opon mózgowych stosuje się dawkę nasycającą 400 mg pierwszej doby, następnie 200-400 mg/dobę przez 6-8 tygodni, z możliwością zwiększenia do 800 mg/dobę w ciężkich przypadkach. W kandydozach inwazyjnych dawka nasycająca wynosi 800 mg pierwszej doby, a następnie 400 mg/dobę, z leczeniem trwającym co najmniej 2 tygodnie po uzyskaniu negatywnego posiewu. W kandydozach błon śluzowych dawki wahają się od 50 mg do 400 mg/dobę, a czas leczenia od 7 do 30 dni, z możliwością wydłużenia u pacjentów z immunosupresją. Dawkowanie u dzieci jest oparte na masie ciała (3-12 mg/kg mc./dobę), z maksymalną dawką dobową 400 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy modyfikować w zależności od klirensu kreatyniny: 100% dawki przy klirensie >50 mL/min, 50% przy ≤50 mL/min, a u dializowanych podawać pełną dawkę po każdej dializie.
dawka nasycająca, dawkowanie flukonazolu, drożdżaki w moczu, drożdżyca pochwy, drożdżyca skóry, grzybica podudzi, grzybica stóp, grzybica tułowia, kandydemia, kandydoza błon śluzowych, kandydoza inwazyjna, kandydoza jamy ustnej, kandydoza narządów płciowych, kandydoza przełyku, klirens flukonazolu, klirens kreatyniny, kokcydioidomikoza, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, łupież pstry, neutropenia, onychomikoza, osłabienie układu immunologicznego, przewlekła kandydoza skóry, przewlekła zanikowa kandydoza, terapia przeciwgrzybicza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze - Leksykon substancji czynnych
Fentermine – Dawkowanie i sposób podawania
Fentermina, zawarta w preparacie Qsiva, jest wskazana do leczenia otyłości pod ścisłym nadzorem specjalistycznym. Terapia rozpoczyna się od dawki początkowej 3,75 mg fenterminy w połączeniu z 23 mg topiramatu przez 14 dni, następnie dawka podtrzymująca wynosi 7,5 mg fenterminy z 46 mg topiramatu raz dziennie rano. Po 3 miesiącach ocenia się skuteczność leczenia; brak redukcji masy ciała o co najmniej 5% skutkuje przerwaniem terapii. U pacjentów z BMI ≥30 kg/m² i odpowiedzią na leczenie możliwe jest zwiększenie dawki do 11,25 mg fenterminy (69 mg topiramatu) przez 14 dni, a następnie do 15 mg fenterminy (92 mg topiramatu) raz na dobę, z uwzględnieniem zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Odstawianie najwyższej dawki powinno być stopniowe, aby uniknąć ryzyka drgawek. Dawkowanie wymaga modyfikacji u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny od ≥15 do <90 ml/min) oraz wątroby (stopień Child-Pugh 5-9), natomiast u schyłkowej niewydolności nerek (klirens <15 ml/min) i ciężkich zaburzeniach wątroby stosowanie jest przeciwwskazane. U osób powyżej 70. roku życia zaleca się ostrożność, a u dzieci poniżej 18 lat preparat jest przeciwwskazany.
BMI, drgawki, działanie niepożądane, fentermina, hemodializa, klirens kreatyniny, modyfikowane uwalnianie, niewydolność nerek, otyłość, Qsiva, redukcja masy ciała, schemat dawkowania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, suplementacja multiwitaminowa, topiramat, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prestozek Combi 4 mg + 10 mg
Prestozek Combi to lek złożony zawierający peryndopryl i amlodypinę, dostępny w dawkach 4 mg + 5 mg, 4 mg + 10 mg, 8 mg + 5 mg oraz 8 mg + 10 mg. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, najlepiej rano przed posiłkiem. Lek nie jest wskazany do terapii początkowej nadciśnienia tętniczego – leczenie należy rozpocząć od monoterapii lub oddzielnych preparatów. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny ≥60 ml/min) i wątroby stosuje się standardowe dawkowanie, natomiast u osób starszych i z niewydolnością nerek konieczna jest ostrożność oraz częsta kontrola stężenia kreatyniny i potasu. Prestozek Combi jest przeciwwskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny <60 ml/min, u których zaleca się stosowanie oddzielnych preparatów z indywidualnym dostosowaniem dawki.
aliskiren, amlodypina, badanie farmakokinetyczne, ciężka niewydolność wątroby, dawka amlodypiny, dawka peryndoprylu, dializa, funkcja nerek, funkcja wątroby, klirens kreatyniny, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, peryndopryl z tert-butyloaminą, podanie doustne, produkt złożony, stabilizacja ciśnienia tętniczego, stężenie amlodypiny w osoczu, stężenie kreatyniny i potasu, tabletka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rivaroxaban APC
Podczas terapii rywaroksabanem (Rivaroxaban APC) konieczny jest stały nadzór kliniczny, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka krwawień, które stanowią główne powikłanie leczenia. W porównaniu do antagonistów witaminy K (VKA) częściej obserwuje się krwawienia z błon śluzowych (np. nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego, układu moczowo-płciowego) oraz niedokrwistość, co uzasadnia monitorowanie hemoglobiny i hematokrytu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawień, w tym z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15-29 mL/min), stosujących jednocześnie leki wpływające na hemostazę (NLPZ, ASA, inhibitory agregacji płytek, SSRI, SNRI) oraz u osób z chorobami nowotworowymi, zwłaszcza zlokalizowanymi w przewodzie pokarmowym lub układzie moczowo-płciowym. Przeciwwskazane jest stosowanie rywaroksabanu z silnymi inhibitorami CYP3A4 i P-gp (np. ketokonazol, rytonawir), które mogą zwiększać stężenie leku w osoczu średnio 2,6-krotnie, podnosząc ryzyko krwawienia.
antykoagulant toczniowy, badanie hemoglobiny i hematokrytu, brak laktazy, cewnik zewnątrzoponowy, choroba nowotworowa, choroba refluksowa przełyku, choroba zapalna jelit, ciężkie zaburzenie czynności nerek, doustny lek przeciwzakrzepowy, embolektomia płucna, glikoproteina p, hemostaza, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, klirens kreatyniny, krwawienie płucne, krwawienie z błon śluzowych, krwiak podpajęczynówkowy, krwiak zewnątrzoponowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwgrzybicze, leczenie przeciwzakrzepowe, leczenie trombolityczne, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodne azolowe, powikłanie krwotoczne, proteza zastawki, przeciwciało antykardiolipinowe, przeciwciało przeciwko β2 glikoproteinie-I, przemijający napad niedokrwienny, przesączanie kłębuszkowe, przezcewnikowa wymiana zastawki aorty, przezskórna interwencja wieńcowa, retinopatia naczyniowa, rozstrzenie oskrzeli, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, test anty-Xa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, utajone krwawienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zakrzepica żył mózgowych, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, zatorowość płucna, zespół antyfosfolipidowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, znieczulenie przewodowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cefuroxim-MIP 1500 mg 1500 mg
Cefuroxim-MIP dostępny jest w dawkach 750 mg i 1500 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji. Dawkowanie u dorosłych i dzieci ≥40 kg zależy od rodzaju zakażenia: pozaszpitalne zapalenie płuc i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli – 750 mg co 8 godzin; zakażenia tkanek miękkich – 1,5 g co 8 godzin; ciężkie zakażenia – 750 mg co 6 godzin lub 1,5 g co 8 godzin. Profilaktyka chirurgiczna wymaga podania 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia, z ewentualnym uzupełnieniem dawkami 750 mg co 8 godzin. U dzieci <40 kg dawkowanie wynosi 30-100 mg/kg mc./dobę (w 2-4 dawkach), z dawką 60 mg/kg mc./dobę wystarczającą w większości przypadków. U niemowląt do 3 tygodni stosuje się 30-100 mg/kg mc./dobę w 2-3 dawkach. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki, dlatego dawkowanie należy modyfikować w zależności od klirensu kreatyniny: przy >20 mL/min/1,73 m² nie wymaga zmiany, przy 10-20 mL/min/1,73 m² – 750 mg dwa razy na dobę, a przy <10 mL/min/1,73 m² – 750 mg raz na dobę. U pacjentów hemodializowanych dawkę 750 mg podaje się po każdej dializie, a w dializie otrzewnowej można dodać 250 mg do 2 L płynu dializacyjnego.
cefuroksym, cesarskie cięcie, ciągła infuzja, ciężkie zakażenie, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka, hemodializa, infuzja kroplowa, klirens kreatyniny, niskoprzepływowa hemofiltracja, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, róża, tętniczo-żylna hemodializa, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wysokoprzepływowa hemofiltracja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie rany, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie tkanki podskórnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Razarxo 20 mg
Razarxo, zawierający rywaroksaban, jest stosowany w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u dorosłych z migotaniem przedsionków (20 mg raz na dobę) oraz w leczeniu ostrej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG i ZP) w schemacie dwuetapowym: faza początkowa 15 mg dwa razy na dobę przez 3 tygodnie, następnie faza kontynuacji 20 mg raz na dobę. Dawkowanie u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 15-49 ml/min) jest odpowiednio zmodyfikowane (15 mg raz na dobę w profilaktyce udaru, rozważane zmniejszenie dawki w fazie kontynuacji leczenia ZŻG/ZP). U dzieci dawka zależy od masy ciała: ≥50 kg – 20 mg raz na dobę, 30-50 kg – 15 mg raz na dobę, poniżej 30 kg stosuje się postać granulatu. Leczenie dzieci trwa co najmniej 3 miesiące, z możliwością wydłużenia do 12 miesięcy, z regularnym monitorowaniem masy ciała i dostosowaniem dawki.
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, INR, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nawrotowa ZŻG, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka udaru, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, TEE, VKA, wada zastawkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, ŻChZZ, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, ZŻG