inhibitor CYP3A4

Inhibitory CYP3A4 to substancje, które hamują aktywność enzymu cytochromu P450 3A4 (CYP3A4), kluczowego enzymu metabolizującego leki w wątrobie i jelicie cienkim. CYP3A4 odpowiada za metabolizm około 50% wszystkich stosowanych klinicznie leków, dlatego jego inhibicja może prowadzić do istotnych klinicznie interakcji lekowych.

Inhibitory CYP3A4 można podzielić na silne (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna), umiarkowane (np. erytromycyna, flukonazol, werapamil, diltiazem) oraz słabe (np. cymetydyna, fluwoksamina). Hamowanie aktywności CYP3A4 prowadzi do zmniejszenia metabolizmu substratów tego enzymu, co skutkuje zwiększeniem ich stężenia w osoczu i potencjalnym nasileniem działania farmakologicznego oraz toksyczności.

W praktyce klinicznej znajomość inhibitorów CYP3A4 jest niezbędna do przewidywania i zapobiegania interakcjom lekowym. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, takimi jak cyklosporyna, takrolimus, niektóre statyny czy leki przeciwarytmiczne. Należy również pamiętać, że niektóre produkty spożywcze, jak sok grejpfrutowy, również mogą hamować aktywność CYP3A4.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Apra-swift 15 mg

Arypiprazol jest metabolizowany głównie przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tych enzymów. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o około 107%, co wymaga zmniejszenia dawki leku o połowę. Podobnie silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) podnoszą AUC o 63% i Cmax o 37%, również wskazując na konieczność redukcji dawki o 50%. Z kolei silne induktory CYP3A4 (np. karbamazepina, ryfampicyna) obniżają Cmax i AUC arypiprazolu o około 68-73%, co wymaga podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 powodują jedynie niewielkie wzrosty stężenia arypiprazolu, zwykle nie wymagające korekty dawkowania. Po odstawieniu inhibitorów lub induktorów dawkę należy odpowiednio dostosować do pierwotnego schematu. Współstosowanie walproinianu, litu czy lamotryginy nie wpływa istotnie na farmakokinetykę arypiprazolu ani tych leków.
aktywność CYP2D6, ciśnienie tętnicze, dehydroarypiprazol, dekstrometorfan, diltiazem, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, enzym CYP, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, induktor CYP, inhibitor CYP, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, karbamazepina, ketokonazol, kwas żołądkowy, lamotrygina, lek przeciwnadciśnieniowy, lek serotoninergiczny, lit, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, receptor adrenergiczny alfa1, receptor α1-adrenergiczny, SSRI, substrat CYP2D6, walproinian, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Clobetaxon 0,5 mg/g

Klobetazol propionian, silny kortykosteroid miejscowy, jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co predysponuje do istotnych interakcji farmakokinetycznych z inhibitorami tego enzymu, takimi jak rytonawir, itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna czy klarytromycyna. Hamowanie CYP3A4 prowadzi do zwiększenia stężenia klobetazolu w osoczu, co może nasilać jego działanie ogólnoustrojowe i ryzyko zespołu Cushinga. Dodatkowo, alkohol etylowy może zwiększać przepuszczalność bariery skórnej, potencjalnie podnosząc wchłanianie klobetazolu i ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu na dużych powierzchniach skóry. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii, szczególnie przy stosowaniu pod opatrunkiem okluzyjnym.
antybiotyk makrolidowy, bariera skórna, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, cytochrom P450, diltiazem, działanie hiperglikemizujące, działanie niepożądane, erytromycyna, flukonazol, hiperglikemia, hipokaliemia, immunosupresja, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klobetazol propionian, kortykosteroid miejscowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, metabolizm kortykosteroidów, NLPZ, opatrunek okluzyjny, owrzodzenie, rytonawir, werapamil, worykonazol, zakażenie oportunistyczne, zespół Cushinga
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vortemyel

Bortezomib (Vortemyel) stosowany jest wyłącznie drogą dożylną lub podskórną, podanie dooponowe jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zgonu. W trakcie terapii często obserwuje się toksyczność hematologiczną, w tym małopłytkowość (spadek liczby płytek do 25 000/μl lub niżej), neutropenię i niedokrwistość, z najniższą liczbą płytek i neutrofilów w 11. dniu cyklu. Wskazane jest regularne monitorowanie morfologii krwi oraz stosowanie G-CSF w przypadku neutropenii. Należy zwrócić uwagę na ryzyko krwawień przy trombocytopenii i wstrzymać leczenie, gdy PLT <25 000/μl (<30 000/μl przy skojarzeniu z melfalanem i prednizonem). Profilaktyka przeciwwirusowa jest zalecana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa Herpes zoster (14% w schemacie bortezomib + melfalan + prednizon). Przed terapią skojarzoną z rytuksymabem należy wykonać badania przesiewowe w kierunku HBV i rozważyć profilaktykę przeciwwirusową u nosicieli.
bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, czynniki stymulujące kolonie, droga podskórna, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperurycemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP3A4, kłębuszkowe zapalenie nerek, małopłytkowość, neuropatia obwodowa, neuropatia układu autonomicznego, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, ostra białaczka szpikowa, parestezja, podanie dooponowe, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, profilaktyka przeciwwirusowa, schemat BR-CAP, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczność hematologiczna, toksyczność przewodu pokarmowego, trombocytopenia, wirus półpaśca, wirus WZW typu B, wydłużenie odstępu QT, zakażenie opryszczką, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii
Leksykon leków
Interakcje leku – Tolzurin 4 mg

Tolterodyna, substancja czynna preparatu Tolzurin, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w terapii skojarzonej. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 (erytromycyna, klarytromycyna, ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy), zwłaszcza u pacjentów z obniżoną aktywnością CYP2D6, ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia tolterodyny w surowicy i potencjalnego przedawkowania. Fluoksetyna, silny inhibitor CYP2D6, nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z tolterodyną, co wynika z równoważnej aktywności terapeutycznej tolterodyny i jej metabolitu 5-hydroksymetylotolterodyny. Ponadto, tolterodyna może nasilać działania niepożądane leków przeciwmuskarynowych (np. solifenacyna, darifenacyna) oraz osłabiać skuteczność leków prokinetycznych (metoklopramid, cyzapryd), co wymaga monitorowania pacjenta i ewentualnej modyfikacji terapii.
agonista cholinergiczny, antybiotyk makrolidowy, betanechol, cyzapryd, doustny antykoagulant, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, działanie przeciwmuskarynowe, erytromycyna, etynyloestradiol, farmakokinetyka tolterodyny, fluoksetyna, hydroksymetylotolterodyna, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu cytochromu P450, inhibitor proteazy, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, lek prokinetyczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwmuskarynowy, metoklopramid, nudności i wymioty, oksybutynina, ośrodkowy układ nerwowy, receptor muskarynowy, solifenacyna, substancja czynna, suchość jamy ustnej, tolterodyna, układ cholinergiczny, warfaryna, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacydyna 6 mg

Lacydypina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) mogą zwiększać stężenie lacydypiny w osoczu, nasilając jej działanie hipotensyjne i ryzyko działań niepożądanych, co wymaga rozważenia redukcji dawki i monitorowania ciśnienia tętniczego. Z kolei induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) obniżają stężenie leku, osłabiając efekt terapeutyczny, co może wymagać zwiększenia dawki. Cymetydyna również podnosi stężenie lacydypiny, natomiast jednoczesne stosowanie z lekami przeciwnadciśnieniowymi (moczopędne, beta-adrenolityki, inhibitory ACE) wywołuje addytywny efekt hipotensyjny. Nie stwierdzono istotnych interakcji z digoksyną, tolbutamidem czy warfaryną. Lacydypina silnie wiąże się z białkami osocza (>95%), co może prowadzić do interakcji konkurencyjnych z innymi lekami o podobnym profilu wiązania.
albumina, alfa-1-glikoproteina, beta-adrenolityk, biodostępność lacydypiny, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom CYP3A4, efekt hipotensyjny, fenobarbital, fenytoina, GFR, hipotensja, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lacydypina, lek moczopędny, pochodna dihydropirydyny, przesączanie kłębuszkowe, receptor H2, ryfampicyna, tetrakozaktyd, wazodylatacja, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Etiagen XR 50 mg

Lek Etiagen XR, zawierający kwetiapinę fumaranu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 50 mg, 150 mg, 200 mg, 300 mg, 400 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na kwetiapinę lub składniki pomocnicze preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także jednoczesne stosowanie inhibitorów izoenzymu CYP3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir, atazanawir), azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, flukonazol), makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna) oraz nefazodon, ze względu na ryzyko istotnego wzrostu stężenia kwetiapiny w osoczu i nasilenia działań niepożądanych (sedacja, objawy pozapiramidowe, hipotensja ortostatyczna, zaburzenia kardiologiczne).
antybiotyk makrolidowy, antybiotyk o szerokim spektrum, azolowe leki przeciwgrzybicze, biodostępność kwetiapiny, hipotensja ortostatyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcje lekowe, kwetiapina fumaran, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm przez CYP3A4, nadwrażliwość na składniki, objawy pozapiramidowe, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, sedacja, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie kardiologiczne, zakażenie grzybicze, zakażenie HIV
Leksykon leków
Interakcje leku – Venlafaxine Teva 150 mg

Venlafaxine Teva wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, szczególnie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO). Stosowanie wenlafaksyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi IMAO jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO oraz 7-dniowego po zakończeniu wenlafaksyny. Odwracalne, selektywne IMAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalne, nieselektywne IMAO (np. linezolid) również niosą wysokie ryzyko zespołu serotoninowego i nie powinny być stosowane jednocześnie z wenlafaksyną. Ponadto, wenlafaksyna może indukować zespół serotoninowy w połączeniu z innymi lekami serotoninergicznymi, takimi jak SSRI, SNRI, tryptany, lit, opioidy (np. fentanyl, tramadol), a także z ziołem dziurawca. W przypadku konieczności łącznego stosowania tych leków zaleca się ścisłe monitorowanie pacjenta, zwłaszcza na początku terapii i podczas zwiększania dawki.
atazanawir, błękit metylenowy, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, diazepam, dziurawiec zwyczajny, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia i III, linezolid, lit, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny IMAO, odstęp QT, odwracalny selektywny IMAO-A, pochodna amfetaminy, posakonazol, rysperydon, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, telitromycyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, worykonazol, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aryfrenix 30 mg

Aryfrenix, dostępny w dawkach 15 mg i 30 mg w formie tabletek, jest wskazany do leczenia schizofrenii oraz epizodów maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I. U dorosłych dawka początkowa wynosi 10-15 mg/dobę, z dawką podtrzymującą 15 mg/dobę i maksymalną 30 mg/dobę. W leczeniu epizodów maniakalnych dawka początkowa to 15 mg/dobę, a maksymalna 30 mg/dobę, stosowana zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej. U młodszych pacjentów zalecana dawka to 10 mg/dobę, wprowadzana stopniowo (2 mg przez 2 dni, następnie 5 mg przez kolejne 2 dni). Maksymalna dawka u dzieci i młodzieży nie powinna przekraczać 30 mg/dobę, a czas leczenia nie powinien przekraczać 12 tygodni. Wyższe dawki niż 10-15 mg/dobę nie wykazują istotnej przewagi skuteczności, a dawka 30 mg/dobę wiąże się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, senność, zmęczenie i przyrost masy ciała.
arypiprazol, dysfagia, działanie niepożądane, epizod maniakalny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, leczenie skojarzone, monoterapia, nawrót choroby, objawy pozapiramidowe, pacjent w podeszłym wieku, przyrost masy ciała, roztwór doustny, schizofrenia, senność, tabletka ulegająca rozpadowi, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie autystyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Tourette’a, zmęczenie
Leksykon leków
Interakcje leku – MENSIL MAX 50 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę) i ketokonazol, znacząco zwiększają stężenia syldenafilu (rytonawir podnosi Cmax o 300% i AUC o 1000%), co wymaga ograniczenia dawki do 25 mg na 48 godzin lub całkowitego unikania kojarzenia. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają stężenia syldenafilu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Syldenafil nasila działanie hipotensyjne azotanów i riocyguatu, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Ponadto, współpodawanie z lekami alfa-adrenolitycznymi (np. doksazosyną) może prowadzić do objawowego niedociśnienia, szczególnie w ciągu 4 godzin od podania syldenafilu, z obserwowanym obniżeniem ciśnienia tętniczego o około 7-9 mmHg w pozycji leżącej i 4-11 mmHg w pozycji stojącej.
amlodypina, azotan, azytromycyna, badanie in vitro, badanie in vivo, bozentan, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie tętnicze, cykliczny guanozynomonofosforan, cymetydyna, dipirydamol, doksazosyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm syldenafilu, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sok grejpfrutowy, syldenafil, teofilina, tlenek azotu, tolbutamid, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Metypred 16 mg

Metyloprednizolon jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, który katalizuje 6β-hydroksylację steroidów, kluczową dla metabolizmu fazy I kortykosteroidów. Leki hamujące CYP3A4 (np. ketokonazol, klarytromycyna, inhibitory proteazy HIV, kobicystat) zmniejszają klirens wątrobowy metyloprednizolonu, zwiększając jego stężenie w osoczu i ryzyko toksyczności, co może wymagać redukcji dawki. Z kolei induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) zwiększają klirens, obniżając stężenie leku i skuteczność terapeutyczną, co może wymagać zwiększenia dawki. Współstosowanie innych substratów CYP3A4 może wpływać na metabolizm metyloprednizolonu i zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Ponadto, spożywanie alkoholu podczas terapii zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, w tym owrzodzeń i krwawień, oraz może indukować enzymy wątrobowe, zmieniając stężenie leku w osoczu.
acenokumarol, antagonista receptora angiotensyny, aspiryna, baklofen, beta-bloker, ciprofloksacyna, cyklosporyna, CYP3A4, dantrolen, diklofenak, diuretyk, doustny lek przeciwzakrzepowy, efawirenz, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluorochinolon, ibuprofen, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, insulina, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lewofloksacyna, makrolid, metformina, metyloprednizolon, naproksen, newirapina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, ryfampicyna, substrat CYP3A4, szczepionka żywa, takrolimus, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Abiraterone G.L. Pharma 500 mg

Abiraterone G.L. Pharma, zawierający abirateronu octan, wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Spożywanie pokarmów znacząco zwiększa biodostępność abirateronu, dlatego lek nie powinien być podawany z jedzeniem. Silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna 600 mg/dobę) obniżają AUC abirateronu o 55%, co wymaga unikania ich stosowania podczas terapii. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, nie wykazują istotnego wpływu klinicznego. Abirateron hamuje enzymy CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do wzrostu ekspozycji na substraty tych enzymów – np. 2,9-krotny wzrost AUC dekstrometorfanu (CYP2D6) oraz 46% wzrost AUC pioglitazonu (CYP2C8). Zaleca się ostrożność i monitorowanie pacjentów przyjmujących leki o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowane przez CYP2D6 i CYP2C8, z możliwością redukcji dawki tych leków.
abirateron octan, biodostępność abirateronu, dziurawiec zwyczajny, farmakokinetyka abirateronu, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, metabolizm wątrobowy, nośnik OATP1B1, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, substrat CYP2C8, substrat CYP2D6, supresja androgenowa, swoisty antygen gruczołu krokowego, torsades de pointes, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Abirateron Zentiva 500 mg

Abirateron Zentiva, stosowany w terapii raka gruczołu krokowego, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla skuteczności i bezpieczeństwa leczenia. Podawanie leku z pokarmem znacząco zwiększa wchłanianie abirateronu octanu, co jest niezalecane ze względu na brak danych potwierdzających bezpieczeństwo takiego postępowania. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/dobę przez 6 dni), obniżają AUC abirateronu o 55%, co wymaga unikania ich stosowania podczas terapii. Natomiast silne inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę abirateronu. Abirateron jest inhibitorem enzymów CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do zwiększenia ekspozycji na leki metabolizowane przez te szlaki, np. dekstrometorfan (2,9-krotny wzrost AUC) oraz pioglitazon (wzrost AUC o 46%), co wymaga ostrożności i monitorowania działań niepożądanych, zwłaszcza przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym.
abirateron octan, amiodaron, chinidyna, cytochrom P450, dekstrometorfan, dekstrorfan, dezypramina, dofetylid, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C8, enzym CYP2D6, fenobarbital, fenytoina, flekainid, haloperydol, ibutylid, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kodeina, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, metadon, metoprolol, moksyfloksacyna, oksykodon, pioglitazon, propafenon, propranolol, rak gruczołu krokowego, receptor androgenowy, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, rysperydon, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, sotalol, spironolakton, supresja androgenowa, swoisty antygen sterczowy, torsade de pointes, tramadol, transporter OATP1B1, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Krka 80 mg

Dasatinib Krka jest lekiem stosowanym w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL). Dawkowanie u dorosłych pacjentów z CML w fazie przewlekłej wynosi 100 mg raz na dobę, natomiast w fazie zaawansowanej (akceleracja, przełom blastyczny) oraz u pacjentów z Ph+ ALL zalecana dawka początkowa to 140 mg raz na dobę. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest dostosowywane do masy ciała, z dawkami od 40 mg do 100 mg na dobę, przy czym u pacjentów poniżej 10 kg stosuje się proszek do sporządzania zawiesiny doustnej. Leczenie prowadzi się do progresji choroby lub nietolerancji, a u dzieci z Ph+ ALL dazatynib podaje się maksymalnie przez dwa lata, często w skojarzeniu z chemioterapią. W przypadku konieczności modyfikacji dawki, zaleca się dostosowanie w zależności od odpowiedzi na leczenie i tolerancji, z możliwością zwiększenia dawki do 140 mg lub 180 mg u dorosłych w zależności od fazy choroby.
aspiracja szpiku kostnego, bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych, białaczka, biopsja, całkowita odpowiedź hematologiczna, cytopenia, faza akceleracji, hematopoetyczny czynnik wzrostu, inhibitor CYP3A4, komórkowość szpiku kostnego, małopłytkowość, neutropenia, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, przełom blastyczny, przetoczenie płytek krwi, przewlekła białaczka szpikowa, wysięk w jamie opłucnej, zahamowanie czynności szpiku kostnego
Leksykon leków
Interakcje leku – Larus 20 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco podwyższają stężenia atorwastatyny, zwiększając ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga unikania kojarzenia lub stosowania obniżonych dawek i monitorowania klinicznego. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podnoszą ekspozycję na lek, zalecając ostrożność i ewentualne zmniejszenie dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenia atorwastatyny, co może osłabiać jej skuteczność, zwłaszcza przy ryfampicynie, gdzie zaleca się jednoczesne podawanie i ścisłe monitorowanie. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ogólnoustrojową ekspozycję, co wymaga redukcji dawki i monitorowania, a jednoczesne stosowanie letermowiru z cyklosporyną jest przeciwwskazane.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, efekt farmakodynamiczny, efekt farmakokinetyczny, enzym wątrobowy, ezetymib, farmakokinetyka leku, fibrat, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor białka transportującego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja lekowa, klirens żółciowy, kolchicyna, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek przeciwwirusowy, miopatia, P-glikoproteina, rabdomioliza, środek przeciwzakrzepowy, transporter OATP1B1, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Vardenafil Holsten 10 mg

Wardenafil, metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z silnymi inhibitorami tego enzymu, takimi jak indynawir, rytonawir, ketokonazol i itrakonazol, prowadząc do wielokrotnego wzrostu AUC (od 10- do 49-krotnego) oraz Cmax (od 4- do 13-krotnego) wardenafilu, a także wydłużenia jego okresu półtrwania (np. do 25,7 h przy rytonawirze). Z tego względu jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane, szczególnie u mężczyzn powyżej 75 lat. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna i klarytromycyna, powodują 3-4-krotne zwiększenie ekspozycji na wardenafil, co może wymagać dostosowania dawki. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę wardenafilu przy stosowaniu leków takich jak cymetydyna, ranitydyna, digoksyna, warfaryna, glibenklamid, leki zobojętniające kwas solny, inhibitory ACE, beta-adrenolityki czy diuretyki.
alfuzosyna, antagonista receptora H2, azotan, cymetydyna, cytochrom P-450, digoksyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, farmakokinetyka wardenafilu, glibenklamid, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoforma CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, klirens wardenafilu, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, lek moczopędny, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm wątrobowy, metformina, niedociśnienie ortostatyczne, nifedypina, nikorandyl, nitrogliceryna, okres półtrwania, pochodna sulfonylomocznika, ranitydyna, riocyguat, rytonawir, sok grapefruitowy, tamsulozyna, terazosyna, wardenafil, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Pazopanib STADA 200 mg

Pazopanib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, oraz jest substratem transporterów P-gp i BCRP. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna) znacząco zwiększają ekspozycję na pazopanib (AUC o 66%, Cₘₐₓ o 45%), co wymaga zmniejszenia dawki do 400 mg/dobę lub unikania jednoczesnego stosowania. Podobny efekt wywołuje sok grejpfrutowy oraz lapatynib (zwiększenie AUC i Cₘₐₓ o 50-60%). Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) obniżają stężenie leku, dlatego ich stosowanie jest niewskazane. Pazopanib hamuje także CYP3A4 i CYP2D6, co prowadzi do wzrostu stężeń substratów tych enzymów, np. midazolamu (AUC i Cₘₐₓ wzrost o 30%) oraz dekstrometorfanu (wzrost stosunku stężenia do metabolitu o 33-64%). Współpodawanie z paklitakselem zwiększa jego ekspozycję (AUC o 26%, Cₘₐₓ o 31%).
aminotransferaza alaninowa, antagonista receptora H2, białko oporności raka piersi, biodostępność leku, cytochrom P450, działanie niepożądane, esomeprazol, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, irynotekan, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, OATP1B1, P-glikoproteina, paklitaksel, polimorfizm enzymatyczny, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, substrat transportera, symwastatyna, UGT1A1
Leksykon leków
Interakcje leku – Sobycombi 10 mg + 5 mg

Lek Sobycombi, zawierający bisoprolol (beta-adrenolityk) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Bisoprolol wchodzi w niezalecane interakcje z antagonistami wapnia z grupy werapamilu i diltiazemu oraz lekami ośrodkowo działającymi przeciwnadciśnieniowymi (np. metylodopa, moksonidyna), ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia, bloku przedsionkowo-komorowego oraz pogorszenia niewydolności serca. Konieczne jest ostrożne monitorowanie pacjentów stosujących bisoprolol wraz z lekami przeciwarytmicznymi klasy I i III, insuliną, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, glikozydami naparstnicy, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), beta-sympatykomimetykami oraz inhibitorami monoaminooksydazy (MAO). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko bradykardii, hipoglikemii maskowanej oraz nasilenia działań niepożądanych kardiologicznych i hipotensyjnych.
adrenoreceptor, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, cyklosporyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie naczyniozwężające, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor mTOR, jaskra, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwnadciśnieniowe, metylodopa, nadciśnienie z odbicia, niewydolność serca, NLPZ, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, ujemny wpływ inotropowy, warfaryna, werapamil, zaburzenia rytmu serca, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Neuair Airmaster (50 mcg + 250 mcg)/dawkę

Produkt leczniczy Neuair Airmaster, zawierający salmeterol (β2-agonista) i flutykazon propionian (glikokortykosteroid), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Beta-adrenolityki (zarówno selektywne, jak i nieselektywne) antagonizują działanie salmeterolu, co prowadzi do osłabienia lub zniesienia efektu terapeutycznego, dlatego ich stosowanie u pacjentów z astmą jest przeciwwskazane, chyba że istnieją inne wskazania kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (100 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na salmeterol (Cmax wzrost 1,4-krotny, AUC 15-krotny) oraz flutykazon propionian, co może skutkować nasileniem działań niepożądanych, w tym wydłużeniem odstępu QTc, kołataniem serca, zespołem Cushinga i zahamowaniem czynności kory nadnerczy. W przypadku umiarkowanych inhibitorów CYP3A4, takich jak erytromycyna, obserwuje się jedynie niewielkie, nieistotne statystycznie zwiększenie ekspozycji na salmeterol (Cmax 1,4-krotny, AUC 1,2-krotny) bez poważnych działań niepożądanych.
antagonizm farmakodynamiczny, beta-adrenolityki, beta2-agonista, cytochrom CYP3A4, depresja oddechowa, działanie addytywne, erytromycyna, flutykazon, glikokortykosteroid, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, kołatanie serca, kortyzol, lek moczopędny, metabolizm pierwszego przejścia, pochodne ksantyny, receptory beta-adrenergiczne, rytonawir, salmeterol i flutykazon, skurcz oskrzeli, steroidy, telitromycyna, wydłużenie odstępu QT, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga
Leksykon substancji czynnych
Itrakonazol – Interakcje

Itrakokonazol jest silnym inhibitorem CYP3A4 i glikoproteiny P, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami metabolizowanymi tym szlakiem. Jego biodostępność może być znacznie obniżona przez leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego (np. wodorotlenek glinu, antagoniści H2, inhibitory pompy protonowej), co wymaga stosowania go z kwaśnymi napojami i odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków. Silni induktorzy CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina, efawirenz, dziurawiec) obniżają stężenia itrakonazolu i jego aktywnego metabolitu hydroksyitrakonazolu, co może prowadzić do utraty skuteczności przeciwgrzybiczej; ich stosowanie jest przeciwwskazane na 2 tygodnie przed i w trakcie terapii. Z kolei silni inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, rytonawir) zwiększają stężenia itrakonazolu, co wymaga monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Itrakokonazol może również zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, zwłaszcza tych wydłużających odstęp QT, co niesie ryzyko arytmii torsade de pointes.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, biologiczny okres półtrwania, cytochrom CYP3A4, dihydroergotamina, działanie hepatotoksyczne, dziurawiec zwyczajny, ergotyzm, farmakokinetyka itrakonazolu, glikoproteina p, hydroksyitrakonazol, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, lek immunosupresyjny, lek zobojętniający, marskość wątroby, meloksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rabdomioliza, tachyarytmia komorowa, terapia przeciwgrzybicza, torsade de pointes, wodorotlenek glinu, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tamsunorm Combi 6 mg + 0,4 mg

Lek Tamsunorm Combi zawiera 6 mg solifenacyny bursztynianu (4,5 mg solifenacyny) oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku (0,37 mg tamsulosyny) w formie tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu. Zalecane dawkowanie u dorosłych mężczyzn, w tym osób w podeszłym wieku, to 1 tabletka raz na dobę, doustnie, niezależnie od posiłków. Tabletki należy połykać w całości, nie rozgryzać ani nie rozkruszać, aby nie zaburzyć profilu uwalniania substancji czynnych. Maksymalna dawka dobowa to 1 tabletka (6 mg + 0,4 mg). W przypadku zaburzeń czynności nerek z klirensem kreatyniny >30 ml/min nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast przy klirensie ≤30 ml/min należy zachować ostrożność, stosując maksymalnie 1 tabletkę na dobę.
bursztynian solifenacyny, chlorowodorek tamsulosyny, ciężkie zaburzenia nerek, ciężkie zaburzenia wątroby, farmakokinetyka skojarzenia, farmakokinetyka substancji, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, nelfinawir, profil uwalniania, rytonawir, skala Child-Pugh, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, umiarkowane zaburzenia wątroby, werapamil, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Arpixor 20 mg

Arypiprazol, będący substancją czynną leku Arpixor, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z jego metabolizmem przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4 oraz działaniem antagonistycznym na receptor α1-adrenergiczny. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o 107%, a silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) podnoszą AUC o 63% i Cmax o 37%, co wymaga zmniejszenia dawki arypiprazolu o około 50%. Induktory CYP3A4 (np. karbamazepina) obniżają Cmax i AUC o 68-73%, wskazując na konieczność podwojenia dawki. Dodatkowo, arypiprazol może nasilać działanie leków przeciwnadciśnieniowych poprzez antagonizm receptorów α1, a także zwiększać ryzyko arytmii serca przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT. Spożycie alkoholu podczas terapii może potęgować depresję OUN i sedację, co wymaga edukacji pacjenta i ostrożności klinicznej, zwłaszcza u osób starszych i z historią nadużywania alkoholu.
antagonista receptora H2, antagonizm receptorowy, chinidyna, Cmax, CYP3A4, dehydroarypiprazol, diltiazem, dziurawiec, efekt depresyjny, enzym CYP2D6, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lek przeciwnadciśnieniowy, lit, obniżona aktywność CYP2D6, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, receptor adrenergiczny alfa1, ryfampicyna, sedacja, SNRI, SSRI, walproinian, wydłużenie QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Colchicum dispert 0,5 mg

Lek Colchicum Dispert zawiera 0,5 mg alkaloidów w przeliczeniu na kolchicynę i posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania, które wykluczają pacjenta z terapii. Stosowanie jest przeciwwskazane u osób z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów glikoproteiny P lub CYP3A4, ze względu na ryzyko toksycznego wzrostu stężenia kolchicyny. Leczenie jest również przeciwwskazane u pacjentów poddawanych hemodializie, gdyż kolchicyna nie jest usuwana przez dializę, co prowadzi do kumulacji i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią, ze względu na przenikanie substancji czynnej przez barierę łożyskową i do mleka matki. Nie należy go stosować u pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi oraz przy jednoczesnym podawaniu erytromycyny lub klarytromycyny, które hamują metabolizm kolchicyny i zwiększają ryzyko toksyczności. Wskazana jest także ostrożność u osób z nadwrażliwością na składniki preparatu, w tym laktozę jednowodną i sacharozę.
antybiotyk makrolidowy, bariera łożyskowa, ciężka reakcja skórna, elementy morfotyczne krwi, erytromycyna, hemodializa, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, klarytromycyna, kolchicyna, krzepliwość krwi, laktoza jednowodna, metabolizm kolchicyny, mielosupresja, nadwrażliwość na substancję czynną, nieprawidłowy skład krwi, sacharoza, toksyczność kolchicyny, toksyczność leku, transfuzja wymienna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zimowit jesienny
Leksykon leków
Interakcje leku – Ramlolan 5 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Ramlolan, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), charakteryzuje się złożonym profilem interakcji farmakologicznych. Ramipryl wykazuje przeciwwskazane interakcje z inhibitorami neprylizyny (sakubitryl/walsartan) oraz podwójną blokadą układu renina-angiotensyna-aldosteron (inhibitory ACE, ARB, aliskiren), co zwiększa ryzyko obrzęku naczynioruchowego, niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek. Konieczne jest ścisłe monitorowanie stężenia potasu przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas (spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementów potasu oraz leków immunosupresyjnych (takrolimus, cyklosporyna). Dodatkowo, ramipryl może nasilać działanie leków hipotensyjnych i zwiększać ryzyko hipoglikemii przy stosowaniu leków przeciwcukrzycowych. Istotne jest także unikanie jednoczesnego stosowania z dantrolenem dożylnym ze względu na ryzyko hiperkaliemii i zapaści sercowo-naczyniowej.
adrenalina, alfuzosyna, allopurynol, amiloryd, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora alfa-adrenergicznego, antagonista wapnia, azolowy lek przeciwgrzybiczny, azotan, cyklosporyna, cytostatyk, dantrolen, diltiazem, diuretyk oszczędzający potas, dobutamina, doksazosyna, dopamina, działanie hipotensyjne, erytromycyna, ewerolimus, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, inhibitor neprylizyny, izoproterenol, klarytromycyna, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, pochodna dihydropirydyny, podwójna blokada układu RAA, prazosyna, procedura pozaustrojowa, prokainamid, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ryfampicyna, sól litu, spironolakton, sympatykomimetyk, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, tamsulozyna, temsyrolimus, terazosyna, triamteren, werapamil, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek, zapaść sercowo-naczyniowa, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Torvacard 80 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportery OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu i ryzyko miopatii. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) powodują znaczne zwiększenie stężenia atorwastatyny, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki i ścisłego monitorowania klinicznego. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podwyższają stężenie leku, co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz) obniżają stężenie atorwastatyny, co wymaga monitorowania skuteczności terapii. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję ogólnoustrojową, a ich stosowanie z atorwastatyną wymaga zmniejszenia dawki i monitorowania, przy czym połączenie letermowiru z cyklosporyną jest przeciwwskazane.
amiodaron, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efawirenz, elbaswir z grazoprewirem, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, hepatocyt, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450 3A, inhibitor białka transportującego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, letermowir, miopatia, noretysteron, OATP1B1, OATP1B3, P-glikoproteina, pochodna kumaryny, pochodna kwasu fibrynowego, rabdomioliza, ryfampicyna, styrypentol, telitromycyna, Torvacard, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Alcreno 100 mg

Kwetipina, substancja czynna leku Alcreno, dostępna jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 25 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg oraz 300 mg, zawierających odpowiednio 13,3 mg, 53,2 mg, 79,8 mg, 106,4 mg i 159,6 mg laktozy jednowodnej. Podstawowym przeciwwskazaniem do stosowania leku jest nadwrażliwość na kwetiapinę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę. Drugim kluczowym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze, erytromycyna, klarytromycyna oraz nefazodon, ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia kwetiapiny i potencjalnego nasilenia działań niepożądanych.
antybiotyk makrolidowy, azolowy preparat przeciwgrzybiczny, cytochrom P450 3A4, działanie niepożądane, erytromycyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja lekowa, klarytromycyna, kwetiapina, laktoza jednowodna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm leku, nadwrażliwość, nefazodon, przeciwwskazanie, reakcja alergiczna, tabletka powlekana, terapia przeciwpsychotyczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Torendo Q-Tab 1 mg 1 mg

Rysperydon, składnik preparatu Torendo Q-Tab, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, amitryptylina), gdyż zwiększają one ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes. Leki działające ośrodkowo (alkohol, opioidy, benzodiazepiny) nasilają sedację i ryzyko upadków. Antagonizm receptorów dopaminergicznych powoduje osłabienie działania leków przeciwparkinsonowskich (lewodopa, agoniści dopaminy). Ponadto, rysperydon metabolizowany jest głównie przez CYP2D6 i w mniejszym stopniu CYP3A4, a także jest substratem P-gp, co determinuje wpływ inhibitorów (np. paroksetyna, itrakonazol) i induktorów (np. karbamazepina, ryfampicyna) na stężenia leku i jego aktywnej frakcji. Przykładowo, itrakonazol w dawce 200 mg/dobę zwiększa stężenie czynnej frakcji przeciwpsychotycznej o około 70% przy dawkach rysperydonu 2-8 mg/dobę.
agonista dopaminy, antagonista receptora H2, antycholinoesteraza, biodostępność, choroba Parkinsona, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, działanie hipotensyjne, enzym metabolizujący leki, frakcja przeciwpsychotyczna, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor kanału wapniowego, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek beta-adrenolityczny, lek o działaniu ośrodkowym, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, metabolit aktywny, niedociśnienie, objaw pozapiramidowy, receptor dopaminergiczny, rysperydon, sedacja, spowolnienie psychomotoryczne, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Ivohart 5 mg

Iwabradyna, metabolizowana wyłącznie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami wpływającymi na ten enzym oraz na elektrofizjologię serca. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, klarytromycyna doustna, rytonawir) zwiększają stężenie iwabradyny w osoczu 7-8-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko bradykardii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 o działaniu bradykardyzującym, takie jak diltiazem i werapamil, podnoszą ekspozycję na iwabradynę 2-3-krotnie i dodatkowo obniżają częstość akcji serca o około 5 uderzeń/min, co również stanowi przeciwwskazanie. Sok grejpfrutowy podwaja stężenie iwabradyny, dlatego jego spożycie należy unikać. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, barbiturany, preparaty dziurawca) obniżają stężenie leku, co może wymagać korekty dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu tiazydowych i pętlowych leków moczopędnych, które mogą indukować hipokaliemię, zwiększając ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu serca w połączeniu z bradykardią wywołaną przez iwabradynę.
antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, azolowa pochodna przeciwgrzybicza, azotan, beta-adrenolityk, bradykardia, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, częstość akcji serca, digoksyna, diltiazem, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie bradykardyzujące, fibrat, hipokaliemia, hipotonia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek wydłużający odstęp QT, odstęp QT, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, tiazydowy lek moczopędny, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, werapamil, zaburzenie rytmu serca, zespół długiego odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Bluescience 20 mg

Badania interakcji tadalafilu, głównie w dawkach 10 mg i 20 mg, wykazały istotne wpływy na farmakokinetykę i farmakodynamikę leku. Tadalafil jest metabolizowany przez CYP3A4, a inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol 200-400 mg/dobę, ritonawir 200 mg 2x/dobę) zwiększają ekspozycję (AUC) na tadalafil nawet 2-4-krotnie, co podnosi ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) obniżają AUC tadalafilu o 88%, co może zmniejszać jego skuteczność. Jednoczesne stosowanie z azotanami organicznymi jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej hipotensji; interakcja utrzymuje się ponad 24 godziny, a azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Ponadto, doksazosyna (4-8 mg/dobę) w połączeniu z tadalafilem (5-20 mg) znacząco nasila działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko omdleń, dlatego takie skojarzenie jest niezalecane. Inhibitory PDE5 i riocyguat nie powinny być stosowane łącznie z powodu nasilonego działania hipotensyjnego.
alfuzosyna, antagonista receptora angiotensyny II, azotan organiczny, beta-adrenolityk, białko transportowe, bloker kanału wapniowego, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, dutasteryd, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, hipotensja, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwcukrzycowy, niedociśnienie ortostatyczne, nitrogliceryna, P-glikoproteina, R-warfaryna, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, S-warfaryna, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, terbutalina
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Axaltra

Axaltra (rywaroksaban 2,5 mg, podawany dwukrotnie na dobę) jest wskazany w leczeniu pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz chorobą wieńcową i tętnic obwodowych (CAD/PAD) w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) i/lub klopidogrelem/tyklopidyną. Podwójna terapia przeciwpłytkowa z klopidogrelem powinna być stosowana krótkotrwale, a jednoczesne stosowanie prasugrelu lub tikagreloru jest niewskazane. Rywaroksaban wiąże się ze zwiększonym ryzykiem krwawień z błon śluzowych, niedokrwistości oraz wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego (hemoglobina, hematokryt). W wyjątkowych sytuacjach pomocne może być oznaczenie stężenia rywaroksabanu testem anty-Xa. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 mL/min), u których stężenie leku może wzrosnąć średnio 1,6-krotnie, oraz u osób stosujących jednocześnie silne inhibitory CYP3A4 i glikoproteiny P (np. azole, rytonawir), co może zwiększyć stężenie rywaroksabanu do 2,6-krotności i ryzyko krwawienia.
antagonista witaminy K, antykoagulant toczniowy, brak laktazy, choroba nowotworowa, choroba refluksowa przełyku, choroba tętnic obwodowych, choroba zapalna jelit, hematokryt, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, klirens kreatyniny, krwawienie z błon śluzowych, krwiak podpajęczynówkowy, krwiak zewnątrzoponowy, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, pochodne azolowe, proteza zastawki serca, przeciwciało antykardiolipinowe, przemijający napad niedokrwienny, przezcewnikowa wymiana zastawki aorty, retinopatia naczyniowa, rewaskularyzacja kończyny dolnej, rozstrzenie oskrzeli, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, terapia przeciwpłytkowa, test anty-Xa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar krwotoczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zespół antyfosfolipidowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Meprelon 8 mg

Metyloprednizolon, metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) zwiększają stężenie metyloprednizolonu, nasilając ryzyko działań niepożądanych, natomiast induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenytoina) obniżają jego skuteczność. Diltiazem hamuje CYP3A4 i glikoproteinę P, co wymaga monitorowania stężenia leku i ewentualnej korekty dawki. Metyloprednizolon osłabia działanie somatotropiny i protyreliny oraz nasila działanie estrogenów, co wymaga uwagi w terapii hormonalnej. W układzie sercowo-naczyniowym istotne są interakcje z glikozydami nasercowymi i lekami moczopędnymi, które mogą prowadzić do hipokaliemii i zwiększonej toksyczności glikozydów, a także z inhibitorami ACE, zwiększającymi ryzyko zaburzeń hematologicznych.
atropina, biodostępność, chlorochina, ciśnienie śródgałkowe, cyklosporyna, CYP3A4, doustny lek antykoncepcyjny, działanie antykoagulacyjne, działanie diabetogenne, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, hormon wzrostu, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra, ketokonazol, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcholinergiczny, lek zobojętniający, metyloprednizolon, miopatia, napad drgawkowy, nefrotoksyczność, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteoporoza, owrzodzenie, pochodna kumaryny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, prazykwantel, protyrelina, ryfampicyna, somatotropina, tyreotropina, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zaburzenie neuropsychiatryczne, złamanie patologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Aristo 10 mg

Tadalafil jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tego enzymu, takimi jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC tadalafilu 10 mg, a 400 mg/dobę – czterokrotnie zwiększa AUC przy dawce 20 mg) oraz rytonawir (dwukrotny wzrost AUC przy dawce 20 mg). Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, zmniejszają ekspozycję na tadalafil nawet o 88%, co może obniżać jego skuteczność. Jednoczesne stosowanie tadalafilu z azotanami jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej hipotensji; interakcja utrzymuje się powyżej 24 godzin i wymaga co najmniej 48-godzinnego odstępu od ostatniej dawki tadalafilu (2,5-20 mg) przed podaniem azotanów. Ponadto, tadalafil nasila działanie hipotensyjne leków blokujących receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyny (4 mg i 8 mg), co może prowadzić do omdleń i wymaga unikania jednoczesnego stosowania.
alfuzosyna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotan, bendrofluazyd, beta-bloker, biodostępność, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, enalapryl, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-α-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost prostaty, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm tadalafilu, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, nitrogliceryna, R-warfaryna, receptor α-adrenergiczny, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, selektywny inhibitor CYP3A4, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluconazole Polfarmex 200 mg

Flukonazol jest silnym inhibitorem izoenzymu CYP2C9, umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 oraz inhibitorem CYP2C19, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami. Hamowanie enzymów utrzymuje się przez 4-5 dni po odstawieniu ze względu na długi okres półtrwania flukonazolu. Szczególnie istotne są przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania flukonazolu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak cyzapryd, terfenadyna (≥400 mg/dobę), astemizol, pimozyd, chinidyna oraz erytromycyna, ze względu na ryzyko torsade de pointes i kardiotoksyczności. Flukonazol zwiększa stężenia leków takich jak fentanyl (opóźnienie eliminacji, ryzyko depresji oddechowej), takrolimus (5-krotne zwiększenie stężenia, nefrotoksyczność), cyklosporyna (1,8-krotne zwiększenie AUC), statyny (ryzyko miopatii i rabdomiolizy), warfaryna (wydłużenie czasu protrombinowego do 2-krotności), benzodiazepiny krótkodziałające (midazolam, triazolam), a także celekoksyb (Cmax +68%, AUC +134%) i fenytoinę (AUC +75%, Cmin +128%). Wymagana jest modyfikacja dawek i ścisłe monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych podczas terapii skojarzonej.
alkaloid barwinka, bilirubina, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie przeciwgrzybicze, guzy rzekome mózgu, hepatotoksyczność, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, kinaza kreatyniny, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, napromieniowanie całego ciała, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność kory nadnerczy, odstęp QT, odstęp QTc, okres półtrwania, parametry krzepnięcia, przeszczep szpiku kostnego, rabdomioliza, torsade de pointes, zapalenie błony naczyniowej oka
Leksykon leków
Interakcje leku – ApoTiapina PR 400 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Sok grejpfrutowy również zwiększa stężenie kwetiapiny poprzez inhibicję CYP3A4 i jest niezalecany. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 450%), redukując jej ekspozycję do około 13% wartości monoterapii, co może skutkować nieskutecznością leczenia. W takich przypadkach terapia kwetiapiną powinna być rozważana jedynie, gdy korzyści przewyższają ryzyko, a zmiany w stosowaniu induktorów enzymów powinny być stopniowe. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna podczas stosowania z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz przeciwpsychotycznymi (rysperydon, haloperydol), natomiast tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%.
cymetydyna, cytochrom P450 3A4, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedatywne, fałszywie dodatni wynik testu, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia i neutropenia, lit, rysperydon, senność, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, układ pozapiramidowy, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie koordynacji ruchowej, zwiększenie masy ciała
Leksykon leków
Interakcje leku – Olmita 40 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Olmita, zawierający olmesartan medoksomil oraz amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem, co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz niewydolności nerek. Monitorowanie stężenia potasu jest konieczne przy stosowaniu leków oszczędzających potas lub suplementów potasu. Jednoczesne podawanie litu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksyczności. NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2, mogą osłabiać działanie hipotensyjne olmesartanu i zwiększać ryzyko nefrotoksyczności. Kolesewelam obniża biodostępność olmesartanu, dlatego zaleca się podawanie olmesartanu co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem.
alfa-adrenolityk, aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, azol przeciwgrzybiczny, cyklosporyna, diuretyk, dysfunkcja wątroby, działanie hipotensyjne, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, lek moczopędny oszczędzający potas, migotanie komór, miopatia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, selektywny inhibitor COX-2, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, toksyczność litu, toksyczność takrolimusu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin STADA 50 mg

Sytagliptyna wykazuje niski potencjał do klinicznie istotnych interakcji lekowych, co czyni ją bezpiecznym wyborem w terapii cukrzycy typu 2, także w warunkach polipragmazji. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wpływ enzymatyczny na klirens jest minimalny. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać stężenia sytagliptyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD, choć brak jest pełnych danych klinicznych. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P i OAT3, jednak interakcje z inhibitorami tych transporterów (np. probenecyd) mają niskie znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie metforminy (1000 mg x2/dobę) nie wpływa istotnie na farmakokinetykę sytagliptyny (50 mg), a cyklosporyna (600 mg) zwiększa AUC i Cmax sytagliptyny odpowiednio o 29% i 68%, bez konieczności korekty dawki. Digoksyna (0,25 mg) podawana z sytagliptyną (100 mg/dobę) powoduje wzrost AUC i Cmax digoksyny o 11% i 18%, co wymaga monitorowania pacjentów z ryzykiem toksyczności, lecz nie rutynowej zmiany dawkowania.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, farmakokinetyka sytagliptyny, gliburyd, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens sytagliptyny, metabolizm sytagliptyny, metformina, polipragmazja, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, sitagliptyna, substrat CYP3A4, symwastatyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Solu-Medrol 250 mg

Metyloprednizolon, substrat enzymu CYP3A4, ulega metabolizmowi głównie przez 6β-hydroksylację w wątrobie. Interakcje lekowe dotyczą przede wszystkim modulacji aktywności CYP3A4: inhibitory (np. izoniazyd, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) zwiększają stężenie metyloprednizolonu w osoczu, co może wymagać redukcji dawki, natomiast induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital) obniżają jego stężenie, wskazując na konieczność zwiększenia dawki. Współstosowanie z substratami CYP3A4 oraz lekami o złożonym mechanizmie (np. doustne antykoagulanty, leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe) wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko działań niepożądanych i zmienność efektów terapeutycznych. Dodatkowo, metyloprednizolon może wpływać na metabolizm innych leków, np. przyspieszając klirens izoniazydu lub zmniejszając skuteczność antycholinesteraz u pacjentów z miastenią.
6β-hydroksylacja steroidów, antybiotyk makrolidowy, bezsenność, blokada nerwowo-mięśniowa, bloker kanału wapniowego, bursztynian metyloprednizolonu, choroba wrzodowa, CYP3A4, cytochrom P450, doustny antykoagulant, hipokaliemia, immunosupresja, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, klirens wątrobowy, kortykosteroid, lek antycholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek zmniejszający stężenie potasu, metabolizm glikokortykoidów, metyloprednizolon, miastenia, niezgodność farmaceutyczna, ostra miopatia, pobudzenie psychoruchowe, SOLU-MEDROL, substrat CYP3A4, toksyczność steroidowa, zaburzenie nastroju, złamanie osteoporotyczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Demezon 1 mg

Deksametazon, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4, wchodzi w liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco modyfikować jego skuteczność i profil bezpieczeństwa. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina) przyspieszają metabolizm deksametazonu, osłabiając jego działanie, co może wymagać zwiększenia dawki. Natomiast inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) zmniejszają klirens leku, nasilając ryzyko zespołu Cushinga i zahamowania czynności nadnerczy, dlatego ich łączenie należy unikać lub stosować z ostrożnością i ścisłą kontrolą pacjenta. Deksametazon osłabia działanie leków hipoglikemizujących, co wymaga monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawek. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami moczopędnymi i glikozydami nasercowymi zwiększa ryzyko hipokaliemii i powikłań kardiologicznych, co podkreśla konieczność monitorowania elektrolitów i stężenia digoksyny.
arytmia, błona śluzowa żołądka, chlorochina, ciśnienie śródgałkowe, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, doustny lek antykoncepcyjny, działanie hipoglikemiczne, działanie przeciwzakrzepowe, fluorochinolon, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, hormon wzrostu, hydroksychlorochina, indometacyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, jaskra, kardiomiopatia, kontrola glikemii, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek immunosupresyjny, lek przeciwcholinergiczny, lek zobojętniający, meflochina, metabolizm glukozy, napad drgawkowy, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niewydolność nadnerczy, NLPZ, objawy neuropsychiatryczne, osteoporoza, pochodna kumaryny, prazykwantel, salicylan, tendinopatia, test alergiczny, tyreotropina, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Lercan 10 mg

Lek lerkanidypina, metabolizowany przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna), które powodują 15-krotny wzrost AUC i 8-krotny wzrost Cmax lerkanidypiny, a także z cyklosporyną, co skutkuje 3-krotnym wzrostem stężenia lerkanidypiny i 21% wzrostem AUC cyklosporyny. Spożycie grejpfrutów lub soku grejpfrutowego również jest przeciwwskazane ze względu na zwiększenie biodostępności i nasilenie działania hipotensyjnego. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy lerkanidypiny, co wymaga częstszej kontroli ciśnienia tętniczego. Alkohol nasila działanie rozszerzające naczynia, zwiększając ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego.
alfa-adrenolityk, amiodaron, astemizol, beta-adrenolityk, beta-hydroksykwas, beta-metylodigoksyna, biodostępność lerkanidypiny, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, digoksyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, Lercan, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, rozszerzenie naczyń, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Irinotecan Eugia

Irynotekan powinien być stosowany wyłącznie w wyspecjalizowanych ośrodkach chemioterapii cytotoksycznej pod nadzorem lekarza z odpowiednimi kwalifikacjami. Standardowy schemat dawkowania w monoterapii to podanie co 3 tygodnie, z możliwością cotygodniowego podawania u pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkiej neutropenii. Opóźniona biegunka, pojawiająca się średnio 5 dni po podaniu leku, stanowi istotne działanie niepożądane, szczególnie u pacjentów po radioterapii jamy brzusznej/miednicy, z leukocytozą, stanem czynnościowym WHO ≥2 oraz u kobiet. Leczenie biegunki powinno być natychmiastowe, z zastosowaniem wysokich dawek loperamidu (4 mg początkowo, następnie 2 mg co 2 godziny, maksymalnie do 48 godzin) oraz intensywnym nawodnieniem elektrolitowym. Hospitalizacja jest wskazana przy gorączce, ciężkim przebiegu biegunki lub braku poprawy po 48 godzinach terapii. W przypadku neutropenii (<500/mm³) z biegunką konieczne jest włączenie profilaktycznej antybiotykoterapii o szerokim spektrum działania oraz redukcja dawki irynotekanu w kolejnych cyklach.
atropina, biegunka opóźniona, chemioterapia cytotoksyczna, choroba śródmiąższowa płuc, genotoksyczność, gorączka neutropeniczna, hematotoksyczność, hiperlipidemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, leukocytoza, loperamid, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia ciężka, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedrożność porażenna jelit, nietolerancja fruktozy, ostra niewydolność nerek, zaburzenia wątroby, zatorowość płucna, zespół cholinergiczny, zespół Gilberta, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Falsigra 100 mg

Falsigra, zawierająca 100 mg cytrynianu syldenafilu w tabletkach powlekanych, jest stosowana doustnie w leczeniu zaburzeń erekcji. Standardowa dawka początkowa dla dorosłych wynosi 50 mg, przyjmowana około 1 godziny przed aktywnością seksualną, z możliwością modyfikacji w zakresie 25-100 mg w zależności od skuteczności i tolerancji. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 100 mg, a lek nie powinien być stosowany częściej niż raz na dobę. U osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) stosuje się standardowe dawkowanie. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz niewydolności wątroby (np. marskość) zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 25 mg, z możliwością stopniowego zwiększania do 100 mg w zależności od odpowiedzi klinicznej.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytrynian syldenafilu, dysfagia, działanie niepożądane, inhibitor CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, lek α-adrenolityczny, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, podanie doustne, rytonawir, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Citalopram – Interakcje

Citalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie citalopramu z inhibitorami MAO (np. selegilina >10 mg/dobę, moklobemid, linezolid) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, charakteryzującego się m.in. hipertermią, rabdomiolizą i zaburzeniami wielonarządowymi. Również łączenie citalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (antyarytmiki klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki i leki przeciwmalaryczne) jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka arytmii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pimozyd, gdzie dawka citalopramu 40 mg/dobę powoduje wzrost stężenia pimozydu i wydłużenie QTc o około 10 ms. Ostrożność wymaga także łączenie z lekami serotoninergicznymi (lit, tryptofan, agoniści receptorów serotoninowych) oraz lekami wpływającymi na hemostazę (NLPZ, ASA, dipirydamol, tyklopidyna), które mogą nasilać działania niepożądane lub zwiększać ryzyko krwawień. Citalopram może obniżać próg drgawkowy, co wymaga monitorowania przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o podobnym działaniu (np. bupropion, tramadol, neuroleptyki). Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii ze względu na potencjalne nasilenie depresyjnego działania na OUN.
arytmia złośliwa, biotransformacja leku, cytochrom P-450, demetylocitalopram, działanie serotoninergiczne, hipokaliemia, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, lek antyarytmiczny, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, metabolit leku, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, próg drgawkowy, rabdomioliza, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia elektrowstrząsowa, terapia skojarzona, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, układ serotoninergiczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – ASPIGOLA smak miętowy bez cukru 2 mg + 0,6 mg + 1,2 mg

Produkt leczniczy ASPIGOLA smak miętowy bez cukru zawiera lidokainę chlorowodorek jednowodny (2 mg), alkohol 2,4-dichlorobenzylowy (1,2 mg) oraz amylometakrezol (0,6 mg). Ze względu na obecność lidokainy, konieczne jest uwzględnienie potencjalnych interakcji farmakologicznych, zwłaszcza z lekami blokującymi receptory beta-adrenergiczne, cymetydyną, lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. meksyletyna, prokainamid) oraz inhibitorami izoenzymów CYP1A2 i CYP3A4 (takimi jak fluwoksamina, erytromycyna, itrakonazol). Interakcje te mogą prowadzić do spowolnienia metabolizmu lidokainy, zwiększenia jej stężenia w osoczu i ryzyka toksyczności. Ponadto, stosowanie innych produktów antyseptycznych jednocześnie lub w krótkim odstępie czasu może powodować działanie przeciwstawne lub dezaktywację substancji czynnych, co obniża skuteczność terapeutyczną ASPIGOLA.
4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, alkohol dichlorobenzylowy, amylometakrezol, beta-adrenolityk, biodostępność lidokainy, błona śluzowa jamy ustnej, cymetydyna, dezaktywacja substancji czynnej, działanie drażniące, działanie przeciwstawne, działanie toksyczne, enzym wątrobowy, erytromycyna, farmakologicznie aktywny metabolit, fluwoksamina, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP3A4, inhibitor CYP3A4 cytochromu P450, inhibitor izoenzymu CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, lek blokujący receptory beta-adrenergiczne, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lidokainy chlorowodorek, lidokainy chlorowodorek jednowodny, meksyletyna, metabolit lidokainy, metabolizm lidokainy, metabolizm wątrobowy, metabolizm wątrobowy lidokainy, nadwrażliwość krzyżowa, produkt antyseptyczny, prokainamid, receptory beta-adrenergiczne, stężenie lidokainy w osoczu, stężenie w osoczu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pulmicort Turbuhaler 200 mcg/dawkę inh.

Budezonid, substancja czynna Pulmicort Turbuhaler (dawki 100 µg i 200 µg), wykazuje liniową farmakokinetykę po podaniu wziewnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) 4,0 nmol/l osiąganym w ciągu 30 minut po dawce 800 µg u dorosłych. Depozycja płucna wynosi średnio 34% ±10% dawki, a około 22% pozostaje w ustniku inhalatora, natomiast 45% jest połykane i metabolizowane w przewodzie pokarmowym. Budezonid charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~3 l/kg), wysokim wiązaniem z białkami osocza (85-90%) oraz intensywnym metabolizmem wątrobowym (90% przez CYP3A4), co prowadzi do powstania metabolitów o minimalnej aktywności glikokortykosteroidowej (<1%). Klirens ogólnoustrojowy u dorosłych wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Parametry farmakokinetyczne po wielokrotnym podaniu są o 20-30% wyższe niż po dawce pojedynczej, co należy uwzględnić w terapii przewlekłej.
aktywność glikokortykosteroidowa, astma dziecięca, AUC, biodostępność, budezonid, choroba obturacyjna dróg oddechowych, CYP3A4, cytochrom P450, depozycja płucna, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka budezonidu, hydroksybudezonid, hydroksyprednizolon, inhalator, inhalator Turbuhaler, inhibitor CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, metabolit budezonidu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, proporcjonalność do dawki, proszek do inhalacji, Pulmicort Turbuhaler, stężenie budezonidu, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Maxon forte 50 mg

MAXON FORTE zawiera 50 mg syldenafilu w każdej tabletce i jest wskazany do leczenia zaburzeń erekcji u dorosłych pacjentów. Zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg, przyjmowana około godzinę przed planowaną aktywnością seksualną, szczególnie u pacjentów, którzy wcześniej stosowali syldenafil w dawce 50 mg lub wyższej. Leku nie należy stosować częściej niż raz na dobę, a przyjmowanie podczas posiłku może opóźnić jego działanie. Dawkowanie może być modyfikowane w zależności od skuteczności i tolerancji, z możliwością zwiększenia do 100 mg lub zmniejszenia do 25 mg. U pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat) nie jest konieczna zmiana dawki.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytrynian syldenafilu, inhibitor CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, lek alfa-adrenolityczny, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, pacjent w podeszłym wieku, rytonawir, syldenafil, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kefrenex 200 mg

Stosowanie leku Kefrenex (kwetiapina fumaranu) jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na kwetiapinę, jej sól lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (7-84 mg na tabletkę w zależności od dawki: 7 mg w 25 mg, 28 mg w 100 mg, 56 mg w 200 mg, 84 mg w 300 mg) oraz żółcień pomarańczową (E110, 0,003 mg w tabletkach 25 mg), które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z nietolerancją galaktozy, dla których obecność laktozy stanowi istotne przeciwwskazanie. Lek nie powinien być stosowany także u osób uczulonych na barwnik E110, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych.
alternatywna farmakoterapia, antybiotyk makrolidowy, erytromycyna, flukonazol, fumaran kwetiapiny, hamowanie metabolizmu, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwetiapina fumaran, laktoza jednowodna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość na substancję czynną, nefazodon, nietolerancja galaktozy, reakcja alergiczna, żółcień pomarańczowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Venlafaxine Teva 37,5 mg

Venlafaxine Teva (wenlafaksyna) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), zwłaszcza nieodwracalnymi, nieselektywnymi, gdzie konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowego okresu karencji przed rozpoczęciem terapii wenlafaksyną oraz 7 dni po jej zakończeniu, aby uniknąć ryzyka zespołu serotoninowego. Odwracalne selektywne IMAO-A (np. moklobemid) i nieselektywne (np. linezolid) również stanowią wysokie ryzyko i ich łączenie z wenlafaksyną jest przeciwwskazane lub niezalecane. Ponadto, wenlafaksyna w połączeniu z innymi lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta, zwłaszcza na początku leczenia i przy zwiększaniu dawek. Alkohol nasila depresyjne działanie na OUN i może pogarszać stan psychiczny, dlatego jego spożycie podczas terapii jest niewskazane.
alprazolam, amiodaron, atazanawir, błękit metylenowy, buprenorfina, chinidyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, dekstrometorfan, diazepam, dofetylid, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny IMAO, odwracalny selektywny IMAO-A, pentazocyna, petydyna, posakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sotalol, suplement tryptofanu, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Viavardis 5 mg

Wardenafil, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4, CYP3A5 i CYP2C, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (600 mg 2x/dobę), indynawir (800 mg 3x/dobę) i ketokonazol (200 mg), powodują dramatyczne zwiększenie ekspozycji na wardenafil (wzrost AUC nawet do 49-krotnego i Cmax do 13-krotnego), co jest przeciwwskazane zwłaszcza u pacjentów powyżej 75 roku życia. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. erytromycyna (500 mg 3x/dobę), zwiększają AUC wardenafilu 4-krotnie i Cmax 3-krotnie, co wymaga dostosowania dawki. Sok grejpfrutowy może nieznacznie podnosić stężenie leku. Wardenafil nie wykazuje istotnych interakcji z lekami takimi jak cymetydyna, ranitydyna, digoksyna, warfaryna, glibenklamid czy kwas acetylosalicylowy (10 mg i 81 mg), co potwierdzają badania farmakokinetyczne i kliniczne.
alfa-adrenolityk, alfuzosyna, antagonista receptorów H2, azotan, beta-adrenolityk, cymetydyna, cytochrom P-450, czas krwawienia, digoksyna, dipirydamol, donor tlenku azotu, erytromycyna, glibenklamid, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoforma CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm wątrobowy, metformina, niedociśnienie ortostatyczne, nifedypina, nikorandyl, nitrogliceryna, pochodna sulfonylomocznika, ranitydyna, receptor α-adrenergiczny, riocyguat, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, tamsulozyna, teofilina, terazosyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4, wardenafil, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Levobupivacaine Molteni 2,5 mg/ml

Lewobupiwakaina jest metabolizowana głównie przez izoformy cytochromu P450: CYP3A4 oraz CYP1A2, co implikuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z inhibitorami tych enzymów, takimi jak ketokonazol (CYP3A4) czy metyloksantyny (CYP1A2). Hamowanie metabolizmu może prowadzić do zwiększenia stężenia leku w osoczu i nasilenia działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych o miejscowym działaniu znieczulającym (np. meksyletyna) oraz leków klasy III, ze względu na ryzyko addytywnej kardiotoksyczności i zaburzeń przewodnictwa. Brak jest pełnych danych klinicznych dotyczących interakcji lewobupiwakainy z adrenaliną, co wymaga monitorowania parametrów hemodynamicznych podczas terapii skojarzonej.
adrenalina, CYP1A2, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja OUN, działanie addytywne, działanie niepożądane sercowo-naczyniowe, enzym wątrobowy, erytromycyna, farmakolog kliniczny, fluorochinolon, fluwoksamina, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, kardiotoksyczność, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lewobupiwakaina, meksyletyna, metyloksantyna, miejscowe znieczulenie, parametr hemodynamiczny, zaburzenie przewodnictwa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Synthon

Sunitynib wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko licznych działań niepożądanych, w tym poważnych reakcji skórnych (np. rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania silnych induktorów i inhibitorów CYP3A4 ze względu na wpływ na stężenie leku w osoczu. Należy regularnie kontrolować morfologię krwi, parametry czynności wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina), czynność tarczycy co 3 miesiące oraz ciśnienie tętnicze, zwracając szczególną uwagę na ryzyko nadciśnienia tętniczego (ciśnienie skurczowe >200 mmHg lub rozkurczowe 110 mmHg) i kardiomiopatii, w tym zmniejszenia frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF). W przypadku ciężkiego nadciśnienia lub spadku LVEF o ≥20% należy rozważyć przerwanie lub zmniejszenie dawki sunitynibu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwawienie z guza, krwotok z nosa, lipaza i amylaza, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piodermia zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, tętniak tętnicy, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Interakcje leku – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, wykazuje liczne potencjalne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania peryndoprylu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73m²) ze względu na wysokie ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz zwiększonej śmiertelności sercowo-naczyniowej. Przeciwwskazane jest także łączenie atorwastatyny z glekaprewirem i pibrentaswirem, co znacząco podnosi stężenie atorwastatyny i ryzyko miopatii. Ponadto, stosowanie Triveramu z lekami blokującymi układ RAA, diuretykami oszczędzającymi potas, NLPZ, lekami immunosupresyjnymi (np. cyklosporyna, takrolimus) oraz suplementami potasu wymaga ostrożności i regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy, aby zapobiec hiperkaliemii. Zaleca się również unikanie kontaktu z określonymi błonami dializacyjnymi o ujemnym ładunku elektrycznym ze względu na ryzyko reakcji rzekomoanafilaktycznych.
antagonista receptora angiotensyny II, choroba miażdżycowa, cukrzyca, cytochrom P450, diuretyk oszczędzający potas, enkefalinaza, enzym wątrobowy, gliptyna, heparyna, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, lek immunosupresyjny, metabolizm wątrobowy, miopatia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra biegunka, ostra niewydolność nerek, profil lipidowy, rabdomioliza, reakcja rzekomoanafilaktyczna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenie czynności nerek