inhibitor CYP3A4

Inhibitory CYP3A4 to substancje, które hamują aktywność enzymu cytochromu P450 3A4 (CYP3A4), kluczowego enzymu metabolizującego leki w wątrobie i jelicie cienkim. CYP3A4 odpowiada za metabolizm około 50% wszystkich stosowanych klinicznie leków, dlatego jego inhibicja może prowadzić do istotnych klinicznie interakcji lekowych.

Inhibitory CYP3A4 można podzielić na silne (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna), umiarkowane (np. erytromycyna, flukonazol, werapamil, diltiazem) oraz słabe (np. cymetydyna, fluwoksamina). Hamowanie aktywności CYP3A4 prowadzi do zmniejszenia metabolizmu substratów tego enzymu, co skutkuje zwiększeniem ich stężenia w osoczu i potencjalnym nasileniem działania farmakologicznego oraz toksyczności.

W praktyce klinicznej znajomość inhibitorów CYP3A4 jest niezbędna do przewidywania i zapobiegania interakcjom lekowym. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, takimi jak cyklosporyna, takrolimus, niektóre statyny czy leki przeciwarytmiczne. Należy również pamiętać, że niektóre produkty spożywcze, jak sok grejpfrutowy, również mogą hamować aktywność CYP3A4.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Urimper 4 mg

Tolterodyna, substancja czynna preparatu Urimper, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyna, klarytromycyna, ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy), gdyż prowadzi to do znacznego wzrostu stężenia tolterodyny w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z fenotypem wolnego metabolizmu CYP2D6, co zwiększa ryzyko przedawkowania. Tolterodyna i jej metabolit 5-hydroksymetylotolterodyna wykazują równoważną aktywność farmakologiczną, co tłumaczy brak klinicznie istotnych interakcji z fluoksetyną, silnym inhibitorem CYP2D6. Ponadto, łączenie tolterodyny z lekami o silnym działaniu przeciwmuskarynowym (np. atropina, hioscyna) może nasilać zarówno efekt terapeutyczny, jak i działania niepożądane, natomiast stosowanie agonistów receptorów muskarynowych (np. pilokarpina, betanechol) osłabia jej skuteczność. Warto również zwrócić uwagę na potencjalne zmniejszenie skuteczności prokinetyków (metoklopramid, cyzapryd) wskutek przeciwstawnego wpływu na motorykę przewodu pokarmowego.
5-hydroksymetylotolterodyna, agonista receptora muskarynowego, antybiotyk makrolidowy, cytochrom CYP2D6, cyzapryd, doustny środek antykoncepcyjny, działanie przeciwcholinergiczne, erytromycyna, etynyloestradiol, fluoksetyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, itrakonazol, izoenzym cytochromu, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny, lewonorgestrel, metoklopramid, perystaltyka przewodu pokarmowego, prokinetyk, senność, suchość jamy ustnej, tolterodyna, warfaryna, właściwości przeciwmuskarynowe, zaburzenie koncentracji, zaburzenie widzenia, zaparcie
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kwetaplex 100 mg

Produkt leczniczy Kwetaplex, zawierający kwetiapinę w postaci fumaranu kwetiapiny, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (obecna w dawkach od 7 mg w tabletce 25 mg do 84 mg w tabletce 300 mg) oraz barwnik żółcień pomarańczową (E110) obecny w dawce 25 mg (0,003 mg). U pacjentów z nietolerancją laktozy lub nadwrażliwością na E110 należy unikać stosowania Kwetaplex lub rozważyć alternatywne preparaty kwetiapiny bez tych substancji. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu farmakologicznego i alergicznego, aby wykluczyć ryzyko reakcji nadwrażliwości oraz interakcji lekowych.
antybiotyk makrolidowy, cytochrom P450 3A4, dysfagia, erytromycyna, fumaran kwetiapiny, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, klarytromycyna, kwetiapina, laktoza jednowodna, leczenie przeciwpsychotyczne, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, nadwrażliwość na substancję czynną, nefazodon, nietolerancja laktozy, reakcja alergiczna, substancja pomocnicza, wywiad farmakologiczny, żółcień pomarańczowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zocor 40 40 mg

Symwastatyna, będąca prolekiem w formie laktonu, ulega w organizmie bioaktywacji do farmakologicznie aktywnego beta-hydroksykwasu głównie w wątrobie, co determinuje jej działanie terapeutyczne. Po podaniu doustnym charakteryzuje się dobrym wchłanianiem, jednak efekt pierwszego przejścia wątrobowego powoduje, że biodostępność aktywnej formy w krążeniu ogólnym wynosi mniej niż 5%. Maksymalne stężenie aktywnego metabolitu osiągane jest w ciągu 1-2 godzin, a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa istotnie na jego wchłanianie. Symwastatyna i jej metabolity wykazują wysokie (>95%) wiązanie z białkami osocza, a metabolizm odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, co ma znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Eliminacja leku następuje głównie z kałem (60%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13%), a okres półtrwania aktywnego metabolitu beta-hydroksykwasu wynosi około 1,9 godziny.
allel c.521T>C, beta-hydroksykwas, białko BCRP, białko OATP1B1, białko transportujące, biodostępność, biodostępność beta-hydroksykwasu, biotransformacja leku, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, gen SLCO1B1, hepatocyt, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, kumulacja leku, kwas symwastatyny, lakton, metabolit beta-hydroksykwasu, nosiciel heterozygotyczny, nosiciel homozygotyczny, OATP1B1, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny, prolek, rabdomioliza, symwastatyna, transporter BCRP, wiązanie z białkami osocza, Zocor
Leksykon leków
Interakcje leku – AuroFena 200 mcg

Fentanyl, substancja czynna produktu AuroFena, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, ketokonazol) mogą znacząco podwyższyć stężenie fentanylu w osoczu, zwiększając ryzyko depresji oddechowej i zgonu, dlatego ich jednoczesne stosowanie wymaga unikania lub ścisłego monitorowania i redukcji dawki. Umiarkowane inhibitory (np. diltiazem, erytromycyna) również podnoszą stężenie fentanylu, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina) przyspieszają metabolizm fentanylu, obniżając jego skuteczność przeciwbólową, co może wymagać zwiększenia dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do stosowania hydroksymaślanu sodu z fentanylem ze względu na ryzyko ciężkiej depresji OUN i zgonu.
cytochrom P450 3A4, częściowy agonista receptorów opioidowych, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, efekt addytywny, gabapentynoidy, hydroksymaślan sodu, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, lek antyhistaminowy, lek rozluźniający mięśnie szkieletowe, lek sedatywny, opioidowy lek przeciwbólowy, rytonawir, uspokojenie polekowe, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Exbol 37,5 mg + 325 mg

Produkt leczniczy Exbol, zawierający tramadolu chlorowodorek 37,5 mg oraz paracetamol 325 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z nieselektywnymi inhibitorami MAO, selektywnymi inhibitorami MAO-A i MAO-B ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego objawiającego się biegunką, tachykardią, potliwością, drżeniem, splątaniem, a nawet śpiączką. Po zakończeniu terapii inhibitorami MAO należy zachować co najmniej 2-tygodniowy odstęp przed rozpoczęciem leczenia Exbolem. Nie zaleca się także łączenia z agonisto-antagonistami receptorów opioidowych (np. buprenorfina, nalbufina), induktorami enzymów (np. karbamazepina), które mogą osłabiać działanie przeciwbólowe tramadolu lub skracać jego czas działania. Szczególną ostrożność wymaga kojarzenie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, mirtazapina), benzodiazepinami, barbituranami, gabapentyną i pregabaliną ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, depresji oddechowej, sedacji, a nawet śpiączki. Alkohol nasila sedację i ryzyko depresji oddechowej oraz może potęgować hepatotoksyczność paracetamolu, dlatego jego spożycie jest kategorycznie przeciwwskazane podczas terapii.
antagonista 5-HT3, baklofen, barbiturat, benzodiazepina, buprenorfina, bupropion, cholestyramina, czas protrombinowy, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, domperydon, działanie hepatotoksyczne, działanie przeciwwymiotne, erytromycyna, flukloksacylina, gabapentyna, induktor enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO nieselektywny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, kwasica metaboliczna, lek obniżający próg drgawkowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwkaszlowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek serotoninergiczny, metabolizm tramadolu, metoklopramid, mirtazapina, nalbufina, neuroleptyk, ondansetron, paracetamol, pentazocyna, pochodna opioidu, pregabalina, talidomid, tetrahydrocannabinol, tramadolu chlorowodorek, warfaryna, wskaźnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Abilium 10 mg

Arypiprazol, metabolizowany głównie przez CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) oraz CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) zwiększają AUC arypiprazolu odpowiednio o 107% i 63%, co wymaga redukcji dawki leku Abilium o około 50%. Z kolei silne induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina, ryfampicyna czy ziele dziurawca, obniżają Cmax i AUC arypiprazolu o około 68-73%, co wskazuje na konieczność podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 (np. diltiazem, escytalopram) powodują niewielkie wzrosty stężenia arypiprazolu, zwykle nie wymagające modyfikacji dawkowania. Po odstawieniu inhibitorów lub induktorów dawkę należy odpowiednio dostosować do stanu wyjściowego.
antagonista receptora H2, AUC, dehydroarypiprazol, depresja oddechowa, enzym CYP1A2, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, funkcje poznawcze, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, metabolizm substratów, ośrodkowy układ nerwowy, receptor adrenergiczny alfa1, schizofrenia, sedacja, SNRI, SSRI, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxodil Combo (320 mcg + 9 mcg)/dawkę dostarczoną

Produkt Oxodil Combo, zawierający budezonid i formoterol, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Budezonid jest metabolizowany przez CYP3A4, a silne inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol 200 mg/dobę, itrakonazol 200 mg/dobę) mogą zwiększać jego stężenie w osoczu nawet 4-6-krotnie, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub maksymalnego wydłużenia odstępu między dawkami. Formoterol, jako agonista β2-adrenergiczny, może mieć osłabione działanie przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków, a także zwiększa ryzyko arytmii przy kojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QTc (np. chinidyna, dyzopiramid). Dodatkowo, inhibitory MAO mogą podnosić ciśnienie tętnicze, a alkohol oraz leki takie jak lewodopa czy lewotyroksyna mogą zmniejszać tolerancję mięśnia sercowego na β2-sympatykomimetyki, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego.
agonista receptorów beta2-adrenergicznych, arytmia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta2-sympatykomimetyk, budezonid, chinidyna, cytochrom P450, dyzopiramid, ekspozycja ogólnoustrojowa, formoterol, furazolidon, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwhistaminowy, lewodopa, lewotyroksyna, nefazodon, oksytocyna, pochodna fenotiazyny, pozakonazol, prokainamid, prokarbazyna, tachykardia, telitromycyna, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węglowodór halogenowy, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Atirabo 60 mg

Tikagrelor jest substratem i łagodnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp), co wpływa na jego interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) zwiększają ekspozycję na tikagrelor (Cmax 2,4×, AUC 7,3×) i jednocześnie obniżają stężenie jego aktywnego metabolitu, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) podnoszą Cmax tikagreloru o 69% i AUC 2,7-krotnie, co wymaga ostrożności. Silne induktory CYP3A (np. ryfampicyna) znacząco obniżają ekspozycję na tikagrelor (Cmax ↓73%, AUC ↓86%), co może zmniejszać skuteczność leku i jest niezalecane. Cyklosporyna zwiększa ekspozycję tikagreloru (Cmax 2,3×, AUC 2,8×), co wymaga monitorowania. Morfina i inne opioidy opóźniają i zmniejszają wchłanianie tikagreloru o 35%, co może wymagać rozważenia pozajelitowego inhibitora P2Y12 u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW). Interakcje z lekami hipolipemizującymi obejmują wzrost ekspozycji na symwastatynę (>40 mg) i lowastatynę (Cmax symwastatyny ↑81%, AUC ↑56%), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, natomiast wpływ na atorwastatynę jest umiarkowany (Cmax ↑23%, AUC ↑36%) i nieklinicznie istotny.
aktywowany czas krzepnięcia, alkaloid sporyszu, antagonista receptora angiotensyny, bradykardia, cyklosporyna, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, glikoproteina p, hemostaza, heparyna, heparyna drobnocząsteczkowa, induktor CYP3A, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, motoryka żołądkowo-jelitowa, ostry zespół wieńcowy, paroksetyna, rabdomioliza, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, symwastatyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zarixa 10 mg

Rywaroksaban w dawce 10 mg (Zarixa) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z aktywnym krwawieniem o znaczeniu klinicznym, ze względu na mechanizm działania jako inhibitor czynnika Xa, który zwiększa ryzyko krwotoków. Przeciwwskazania obejmują także stany predysponujące do poważnych krwawień, takie jak czynne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe z wysokim ryzykiem krwawienia, niedawne urazy mózgu lub kręgosłupa, zabiegi neurochirurgiczne, okulistyczne, krwotoki wewnątrzczaszkowe, żylaki przełyku, wady naczyniowe oraz marskość wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh. Rywaroksaban nie powinien być stosowany łącznie z innymi antykoagulantami (heparyna niefrakcjonowana, drobnocząsteczkowa, doustne antykoagulanty) poza wyjątkowymi sytuacjami klinicznymi. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na ryzyko krwawienia u płodu i noworodka oraz brak danych bezpieczeństwa.
cytochrom P450, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwzakrzepowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor czynnika Xa, inhibitor proteazy HIV, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia wątrobowa, krwotok wewnątrzczaszkowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpłytkowy, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancję czynną, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, rywaroksaban, tętniak naczyniowy, trombocytopenia, uraz mózgu, zaburzenie krzepnięcia, zespół antyfosfolipidowy, żylaki przełyku, żylno-tętnicze wady rozwojowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ralik

Podczas terapii ranolazyną (lek Ralik) konieczne jest szczególne monitorowanie pacjentów z czynnikami ryzyka zwiększającymi ekspozycję na substancję czynną, takimi jak jednoczesne stosowanie umiarkowanych inhibitorów CYP3A4, inhibitorów P-glikoproteiny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, łagodne lub umiarkowane zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min), wiek podeszły, niska masa ciała (≤ 60 kg) oraz umiarkowana lub ciężka zastoinowa niewydolność krążenia (klasa III–IV wg NYHA). U pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka obserwuje się zwiększone ryzyko działań niepożądanych zależnych od dawki, co wymaga częstego monitorowania, redukcji dawki lub zaprzestania leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z wolnym metabolizmem CYP2D6, gdyż ryzyko toksyczności jest w ich przypadku wyższe.
barwnik azowy, działanie niepożądane, genotypowanie, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-glikoproteiny, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, korygujący prąd potasowy, metabolizm CYP2D6, odstęp QTc, ranolazyna, reakcja alergiczna, substancja czynna, szybki metabolizm, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół wydłużonego QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Aprepitant Teva 125 mg; 80 mg

Aprepitant Teva (125 mg w 1. dniu, następnie 80 mg w dniach 2-5) wykazuje złożone interakcje farmakokinetyczne związane z jego działaniem jako substrat, umiarkowany inhibitor i induktor enzymu CYP3A4 oraz induktor CYP2C9. Podczas terapii aprepitantem obserwuje się istotne zwiększenie stężeń osoczowych leków metabolizowanych przez CYP3A4, zwłaszcza przy doustnym podaniu, gdzie stężenia mogą wzrosnąć nawet trzykrotnie. Przykładowo, AUC deksametazonu wzrasta 2,2-krotnie, co wymaga zmniejszenia dawki deksametazonu o 50%. Podobnie metyloprednizolon podawany dożylnie i doustnie wykazuje wzrost AUC odpowiednio o 1,3- i 2,5-krotny, co wymaga redukcji dawki o 25% i 50%. Aprepitant może również zwiększać stężenia benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A4 (np. midazolam) do 3,3-krotnie przy podaniu doustnym. Istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania aprepitantu z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak pimozyd, terfenadyna, astemizol czy cyzapryd, ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Ponadto, aprepitant indukuje CYP2C9 i CYP3A4 po zakończeniu terapii, co może prowadzić do zmniejszenia stężeń leków takich jak warfaryna (zmniejszenie INR o 14%) i tolbutamid (zmniejszenie AUC o 23-28%), wymagając ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych.
antagonista 5-HT3, benzodiazepina, chemioterapeutyk, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, deksametazon, działanie sedatywne, ewerolimus, farmakokinetyka, fenobarbital, fentanyl, glikoproteina p, glukuronidacja, granisetron, hormonalny środek antykoncepcyjny, immunosupresant, indukcja enzymatyczna, induktor CYP2C9, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, metyloprednizolon, midazolam, nefazodon, neurotoksyczność, ondansetron, pochodna ergotaminy, pozakonazol, przeciwwskazanie bezwzględne, ryfampicyna, substrat CYP3A4, syrolimus, takrolimus, telitromycyna, tolbutamid, warfaryna, worykonazol
Leksykon substancji czynnych
Flutykazon – Interakcje

Flutykazon propionian (FP), stosowany wziewnie i donosowo w terapii astmy, POChP oraz alergicznego nieżytu nosa, podlega intensywnemu metabolizmowi przez izoenzym CYP3A4. W warunkach standardowych jego stężenia ogólnoustrojowe są niskie, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Najistotniejsze klinicznie interakcje dotyczą jednoczesnego stosowania FP z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak rytonawir, ketokonazol i itrakonazol, które mogą zwiększać stężenie FP w osoczu nawet kilkusetkrotnie, prowadząc do supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespołu Cushinga oraz zahamowania czynności kory nadnerczy. W przypadku ketokonazolu odnotowano wzrost ekspozycji na FP o około 150% po pojedynczej dawce wziewnej, co skutkuje istotnym obniżeniem stężenia kortyzolu w surowicy. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków lub ścisłe monitorowanie objawów ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów.
aerozol donosowy, aerozol inhalacyjny, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, azelastyna chlorowodorek, beta-adrenolityk, beta2-mimetyk, CYP3A4, długo działający beta2-mimetyk, działania niepożądane kortykosteroidów, erytromycyna, flutykazon propionian, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym 3A4 cytochromu P450, ketokonazol, klirens osoczowy, kobicystat, kortykosteroid, metabolizm flutykazonu, metabolizm pierwszego przejścia, pochodna ksantyny, POChP, proszek do inhalacji, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rytonawir, salmeterol, stężenie kortyzolu, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zawiesina do nebulizacji, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Nebulin 0,5 mg/ 2 ml

Budezonid, składnik aktywny preparatu Nebulin w formie zawiesiny do nebulizacji, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4. Inhibitory tego enzymu, takie jak ketokonazol i itrakonazol, mogą powodować wielokrotne zwiększenie stężenia budezonidu w osoczu (np. około 4-krotny wzrost przy jednoczesnym stosowaniu itrakonazolu 200 mg/dobę z 1000 μg wziewnego budezonidu), co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych glikokortykosteroidów. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie budezonidu z produktami zawierającymi kobicystat, silnym inhibitorem CYP3A4, które może prowadzić do ogólnoustrojowych efektów ubocznych, takich jak zespół Cushinga, zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, osteoporoza czy zaburzenia psychiczne. W przypadku konieczności terapii skojarzonej zaleca się wydłużenie odstępów między dawkami, rozważenie redukcji dawki budezonidu oraz ścisłe monitorowanie pacjenta pod kątem objawów przedawkowania glikokortykosteroidów.
adrenokortykotropina, budezonid, budezonid wziewny, choroba obturacyjna dróg oddechowych, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, działanie niepożądane glikokortykosteroidów, estrogen, gęstość mineralna kości, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, jaskra, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, lek przeciwgrzybiczny, nebulizacja, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność przysadki mózgowej, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, steroidowy środek antykoncepcyjny, stężenie budezonidu, test stymulacji ACTH, zaćma, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – SITAGLIPTIN BIOTON 100 mg

Sytagliptyna (SITAGLIPTIN BIOTON) charakteryzuje się niskim ryzykiem istotnych klinicznie interakcji lekowych, co wynika z jej profilu farmakokinetycznego. Metabolizm leku odbywa się głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2C8, z większym znaczeniem w przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek (ESRD). Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny p oraz transportera OAT3, którego transport może być hamowany przez probenecyd, jednak ryzyko kliniczne jest niewielkie. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą potencjalnie zwiększać stężenie sytagliptyny u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, choć brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt. Jednoczesne stosowanie metforminy (1000 mg x 2/dobę) nie wpływa istotnie na farmakokinetykę sytagliptyny (50 mg). Cyklosporyna zwiększa AUC i Cmax sytagliptyny odpowiednio o 29% i 68%, jednak zmiany te nie są klinicznie istotne i nie wymagają modyfikacji dawki.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, ESRD, gliburyd, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, substrat CYP2C8, substrat CYP2C9, substrat CYP3A4, symwastatyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib G.L. Pharma 50 mg

Interakcje farmakokinetyczne sunitynibu z innymi lekami są kluczowe dla optymalizacji terapii onkologicznej. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna i klarytromycyna, powodują istotny wzrost Cmax o 49% oraz AUC0-∞ o 51% sunitynibu i jego metabolitu, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub zmniejszenia dawki do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET). Z kolei silne induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, deksametazon oraz ziele dziurawca, obniżają Cmax o 23% i AUC0-∞ o 46%, co może wymagać stopniowego zwiększania dawki sunitynibu do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET). Dodatkowo, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów BCRP oraz unikać spożywania soku grejpfrutowego i alkoholu ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności i zmiany farmakokinetyki leku.
antybiotyk makrolidowy, deksametazon, dysfagia, dziurawiec, erytromycyna, farmakokinetyka sunitynibu, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor białka oporności raka piersi, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwpadaczkowy, neuroendokrynny nowotwór trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, pole pod krzywą stężenia, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, stabilizator nastroju, stężenie sunitynibu
Leksykon leków
Interakcje leku – Methylprednisolone Sopharma 250 mg

Metyloprednizolon, metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Inhibitory CYP3A4 (np. izoniazyd, aprepitant, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV, diltiazem, makrolidy) powodują zmniejszenie klirensu wątrobowego metyloprednizolonu, co skutkuje wzrostem jego stężenia w osoczu i zwiększonym ryzykiem toksyczności steroidowej. Z kolei induktory CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina) przyspieszają metabolizm, obniżając stężenie leku i osłabiając efekt terapeutyczny. Ponadto, metyloprednizolon wchodzi w interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (warfaryna, acenokumarol) o zmiennym wpływie na ich działanie, lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (pankuronium, wekuronium, rokuronium) powodując antagonizm farmakodynamiczny oraz antycholinoesterazami (pirydostygmina, neostygmina), co może pogarszać kontrolę miastenii. W terapii pacjentów z cukrzycą konieczne jest monitorowanie glikemii, gdyż metyloprednizolon może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych.
6β-hydroksylacja steroidów, acenokumarol, allopurynol, aminoglutetymid, antybiotyk makrolidowy, antycholinoesteraza, aprepitant, blokada nerwowo-mięśniowa, bromek rokuronium, bromek wekuronium, bursztynian metyloprednizolonu, cisatrakurium, cyklofosfamid, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, diltiazem, doksapram, działanie immunosupresyjne, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, glikopirolinian, glukonian wapnia, hepatotoksyczność, hipokaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor aromatazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, insulina, itrakonazol, izoniazyd, karbamazepina, klarytromycyna, klirens wątrobowy, kwas acetylosalicylowy, lek antycholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm glikokortykoidów, metformina, metyloprednizolon, miastenia, neostygmina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteoporoza, pankuronium, pirydostygmina, pochodna sulfonylomocznika, propofol, rokuronium, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, substrat CYP3A4, supresja nadnerczy, takrolimus, toksyczność steroidowa, troleandomycyna, tygecyklina, warfaryna, wekuronium, wskaźnik krzepliwości krwi, złamanie osteoporotyczne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dasatinib Viatris

Dasatinib Viatris jest inhibitorem kinazy tyrozynowej BCR-ABL, metabolizowanym głównie przez CYP3A4, co wymaga ostrożności w przypadku jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami (np. ketokonazol, erytromycyna) lub induktorami CYP3A4 (np. deksametazon, ryfampicyna), które mogą odpowiednio zwiększać lub zmniejszać ekspozycję na lek. Leki wpływające na pH żołądka, takie jak antagoniści receptora H2 i inhibitory pompy protonowej, mogą obniżać biodostępność dazatynibu i nie są zalecane. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby stosowanie dawki początkowej jest możliwe, ale wymaga szczególnej ostrożności. Monitorowanie morfologii krwi (CBC) jest kluczowe ze względu na ryzyko niedokrwistości, neutropenii i małopłytkowości, zwłaszcza u pacjentów z CML w fazie zaawansowanej lub Ph+ ALL, z zaleceniem częstotliwości badań dostosowanej do fazy choroby i wieku pacjenta.
aktywacja płytek krwi, aktywność ADAMTS13, brak laktazy, chłonkotok, cytochrom P450, dazatynib, ginekomastia, hipokalemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, krwawienie w OUN, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi z rozmazem, nadciśnienie płucne, neutropenia, niedokrwistość, niekardiogenny obrzęk płuc, nietolerancja galaktozy, opóźnienie zrastania nasad kości, osteopenia, ostra niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, reaktywacja zapalenia wątroby, retencja płynów, substrat CYP3A4, tętnicze nadciśnienie płucne, wydłużenie odcinka QT, wydłużenie repolaryzacji komór serca, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zastoinowa niewydolność serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Axyven 150 mg

Wenlafaksyna (Axyven), jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), gdzie jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi, nieselektywnymi IMAO jest bezwzględnie przeciwwskazane, wymagając przerw 14 dni po IMAO i 7 dni po wenlafaksynie. Odwracalne, selektywne IMAO (np. moklobemid) oraz odwracalne, nieselektywne IMAO (np. linezolid) również niosą wysokie ryzyko zespołu serotoninowego i neurotoksyczności. Ponadto, wenlafaksyna wchodzi w interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, lit, opioidy, dziurawiec), co zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając ścisłego monitorowania pacjenta zwłaszcza na początku terapii i przy zmianie dawki. Spożywanie alkoholu jest przeciwwskazane ze względu na nasilenie depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i ryzyko poważnych działań niepożądanych. Jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QTc (np. chinidyna, amiodaron, tiorydazyna, erytromycyna) zwiększa ryzyko groźnych arytmii komorowych, dlatego należy ich unikać.
antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, atazanawir, błękit metylenowy, CYP2D6, diazepam, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, pozakonazol, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, suplement tryptofanu, telitromycyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Betametazon – Interakcje

Betametazon, glikokortykosteroid o działaniu przeciwzapalnym, immunosupresyjnym i przeciwalergicznym, wykazuje różnorodne interakcje lekowe zależne od drogi podania i dawki. Przy stosowaniu miejscowym, interakcje są ograniczone z powodu niskiego wchłaniania ogólnoustrojowego, jednak preparaty łączone, takie jak Gebetil (betametazon dipropionian + gentamycyna) czy Betnovate C (betametazon + kliochinol), wymagają ostrożności ze względu na potencjalną inaktywację lub sumowanie toksyczności. W przypadku preparatów zawierających kwas salicylowy (np. Salbetan), stosowanie na dużą powierzchnię skóry lub długotrwale może prowadzić do interakcji podobnych do ogólnoustrojowych, nasilając podrażnienia skóry i ryzyko działań niepożądanych. Warto unikać jednoczesnego stosowania kosmetyków złuszczających, etanolu i wysuszających mydeł, a także szamponów leczniczych podczas terapii Salbetanem.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk beta-laktamowy, betametazon dipropionian, błękit nitrotetrazolowy, cefalosporyna, depolaryzujący środek zwiotczający, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwalergiczne, działanie przeciwzapalne, efedryna, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, hipoprotrombinemia, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, kliochinol, kobicystat, kwas salicylowy, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm kortykosteroidów, nefrotoksyczność, neomycyny siarczan, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ototoksyczność, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna kumaryny, ryfampicyna, rytonawir, somatotropina, wigabatryna
Leksykon leków
Interakcje leku – ApoTiapina 200 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenytoina) znacząco zwiększają klirens kwetiapiny, zmniejszając jej stężenie w osoczu i potencjalnie skuteczność terapeutyczną. Współpodawanie tiorydazyny zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co również może wymagać korekty dawki. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje względnie niezmieniona przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak imipramina, fluoksetyna, rysperydon, haloperidol, walproinian sodu czy cymetydyna.
blokada receptorów muskarynowych, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, depresja oddechowa, erytromycyna, fałszywie dodatni wynik, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipotensja ortostatyczna, imipramina, induktor CYP3A4, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, leukopenia, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, rysperydon, sedacja, SNRI, SSRI, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie układu pozapiramidowego, zespół maniakalny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Avasart Plus 5 mg + 160 mg

Produkt leczniczy Avasart Plus, zawierający amlodypinę i walsartan, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Amlodypina nie powinna być stosowana jednocześnie z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym ze względu na ryzyko zwiększenia jej biodostępności i nasilenia działania hipotensyjnego. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, klarytromycyna, werapamil) mogą znacząco podnosić stężenie amlodypiny w osoczu, co wymaga monitorowania stanu klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) mogą obniżać stężenie amlodypiny, co wymaga ostrożności. Jednoczesne stosowanie amlodypiny (10 mg) z symwastatyną (80 mg) zwiększa narażenie na symwastatynę o 77%, dlatego zaleca się zmniejszenie dawki symwastatyny do 20 mg/dobę. Ponadto, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą należy unikać łączenia amlodypiny z dantrolenem podawanym dożylnie ze względu na ryzyko hiperkaliemii i zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca.
alfa-adrenolityk, aliskiren, amlodypina i walsartan, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, biodostępność amlodypiny, działanie hipotensyjne, erytromycyna i klarytromycyna, hipertermia złośliwa, hipotonia ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor transportera wychwytu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lit w surowicy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, suplement potasu, transporter wyrzutu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil i diltiazem, wybiórczy inhibitor COX-2, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Apiprax 15 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Apiprax, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o 107%, co wymaga zmniejszenia dawki o około połowę. Podobnie silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC i Cmax arypiprazolu odpowiednio o 63% i 37%, również wskazując na konieczność redukcji dawki o połowę. Z kolei silne induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina i inne) obniżają Cmax i AUC arypiprazolu o około 68-73%, co wymaga podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 powodują jedynie niewielkie wzrosty stężenia leku, nie wymagając zmiany dawkowania. Arypiprazol nie jest metabolizowany przez CYP1A, co eliminuje konieczność modyfikacji dawki u palaczy. Współpodawanie stabilizatorów nastroju (lit, walproinian, lamotrygina) nie wpływa istotnie na farmakokinetykę arypiprazolu.
antagonista receptora H2, Apiprax, arypiprazol, chinidyna, dehydroarypiprazol, dysfagia, działanie niepożądane, dziurawiec, efawirenz, enzymy CYP, fenobarbital, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lit, metabolizm leku, nadciśnienie tętnicze, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, receptor adrenergiczny alfa 1, ryfampicyna, schizofrenia, SNRI, SSRI, walproinian, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atorvastatin Krka

Podczas terapii Atorvastatin Krka konieczne jest regularne monitorowanie czynności wątroby, zwłaszcza u pacjentów z podwyższonym stężeniem aminotransferaz, które przekracza trzykrotnie górną granicę normy (GGN). W takich przypadkach zaleca się redukcję dawki lub odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z chorobami wątroby, spożywających duże ilości alkoholu oraz u pacjentów po udarze krwotocznym, gdzie dawka 80 mg atorwastatyny wiąże się z podwyższonym ryzykiem udaru krwotocznego. Ponadto, istnieje ryzyko miopatii, zapalenia mięśni oraz rabdomiolizy, zwłaszcza przy aktywności kinazy kreatynowej (CK) przekraczającej 10 razy GGN, co wymaga natychmiastowego przerwania terapii. Wskazane jest oznaczenie CK przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak zaburzenia nerek, niedoczynność tarczycy, choroby mięśniowe, wcześniejsze uszkodzenia mięśni po statynach lub fibratach oraz u osób powyżej 70. roku życia.
aminotransferaza, brak laktazy, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, miastenia oczna, mioglobinemia, mioglobinuria, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, przejściowy atak niedokrwienny, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, udar krwotoczny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Tramadol Krka 100 mg

Tramadol Krka wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie tramadolu z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zagrażających życiu zaburzeń OUN, oddechowych i krążeniowych. Jednoczesne stosowanie z benzodiazepinami, gabapentynoidami (gabapentyna, pregabalina) oraz alkoholem znacząco zwiększa ryzyko depresji oddechowej, sedacji, śpiączki i zgonu. Tramadol może również obniżać próg drgawkowy, zwłaszcza w połączeniu z lekami przeciwdepresyjnymi (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe), lekami przeciwpsychotycznymi, bupropionem czy mirtazapiną, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta. Ryzyko zespołu serotoninowego wzrasta przy łączeniu tramadolu z lekami serotoninergicznymi, w tym SSRI, SNRI, inhibitorami MAO i mirtazapiną.
antagonista receptorów serotoninowych, benzodiazepina, bupropion, cymetydyna, depresja oddechowa, erytromycyna, gabapentynoid, hipotensja, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymatyczny, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, mirtazapina, napad drgawkowy, ondansetron, ośrodek oddechowy, pochodna kumaryny, sedacja, tetrahydrokanabinol, warfaryna, wskaźnik INR, zaburzenie ośrodkowego układu nerwowego, zapaść krążeniowa, zespół serotoninowy