dziurawiec zwyczajny

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum) to roślina lecznicza o udokumentowanym działaniu przeciwdepresyjnym, stosowana głównie w leczeniu łagodnych do umiarkowanych zaburzeń depresyjnych. Wyciągi z dziurawca zawierają szereg aktywnych związków, w tym hipercynę i hiperforynę, które wpływają na poziom neuroprzekaźników w mózgu (serotoniny, dopaminy i noradrenaliny).

Skuteczność dziurawca w leczeniu łagodnej i umiarkowanej depresji została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych, wykazując efektywność porównywalną do niektórych leków przeciwdepresyjnych przy mniejszej liczbie działań niepożądanych. Standaryzowane preparaty zawierające wyciąg z dziurawca są dostępne jako leki OTC oraz suplementy diety.

Należy pamiętać o potencjalnych interakcjach dziurawca z wieloma lekami, w tym antykoncepcją hormonalną, lekami przeciwzakrzepowymi, immunosupresyjnymi czy przeciwwirusowymi. Dziurawiec indukuje enzymy cytochromu P450, co może prowadzić do obniżenia stężenia i skuteczności wielu leków stosowanych równocześnie. Dodatkowo może powodować nadwrażliwość na światło (fototoksyczność), dlatego podczas terapii zaleca się ograniczenie ekspozycji na promieniowanie UV.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Mirtagen 15 mg

Mirtazapina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i przełomu nadciśnieniowego, wymagając co najmniej 2-tygodniowego odstępu między terapiami. Koedukacja z lekami serotoninergicznymi (m.in. SSRI, tramadol, linezolid, lit, dziurawiec) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta. Mirtazapina nasila działanie sedatywne benzodiazepin, leków przeciwpsychotycznych, opioidów i antagonistów receptorów H1, a także może wydłużać odstęp QTc w połączeniu z niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi i antybiotykami, co zwiększa ryzyko torsade de pointes. Alkohol potęguje depresję OUN, dlatego jego spożycie należy bezwzględnie unikać podczas terapii. W dawce 30 mg/dobę mirtazapina powoduje istotne statystycznie zwiększenie INR u pacjentów na warfarynie, co wymaga monitorowania współczynnika INR.
amitryptylina, antagonista receptora H1, azolowy lek przeciwgrzybiczy, benzodiazepina, błękit metylenowy, cymetydyna, dysfagia, działanie hamujące alkoholu, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor enzymu CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klirens mirtazapiny, L-tryptofan, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, lit, mirtazapina, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, rysperydon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, torsade de pointes, tramadol, tryptan, warfaryna, wartość INR, wenlafaksyna, współczynnik INR, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Oropram 20 mg tabletki powlekane 20 mg

Lek Oropram zawiera 20 mg citalopramu (24,99 mg citalopramu bromowodorku) i posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z nadwrażliwością na citalopram lub substancje pomocnicze oraz u osób przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy (MAOI), w tym selegilinę w dawce >10 mg/dobę, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Należy zachować odpowiednie okresy karencji: minimum 14 dni po odstawieniu nieodwracalnych MAOI, zgodnie z ulotką po RIMA oraz co najmniej 7 dni po zakończeniu terapii citalopramem przed włączeniem MAOI. Leczenie skojarzone z linezolidem wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego i stanu klinicznego pacjenta.
arytmia komorowa, bradykardia, citalopram, dziurawiec zwyczajny, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwkrzepliwy, lek serotoninergiczny, linezolid, nieodwracalny inhibitor MAO, niewydolność serca, odwracalny inhibitor MAO, padaczka, próg drgawkowy, tramadol, tryptan, wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ovulan 75 mcg

Produkt leczniczy Ovulan zawiera 75 mikrogramów dezogestrelu i jego skuteczność antykoncepcyjna może być istotnie obniżona przez leki indukujące enzymy mikrosomalne, zwłaszcza CYP3A4. Indukcja enzymatyczna prowadzi do zwiększonego klirensu dezogestrelu, co klinicznie manifestuje się krwawieniami międzymiesiączkowymi oraz ryzykiem niepowodzenia antykoncepcji. Efekt indukcji pojawia się już po kilku dniach, osiąga maksimum w ciągu kilku tygodni, a utrzymuje się do około 4 tygodni po odstawieniu leku indukującego. Szczególnie istotne są leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina), przeciwgruźlicze (ryfampicyna), niektóre leki przeciwwirusowe (np. rytonawir, newirapina) oraz preparaty ziołowe, takie jak dziurawiec zwyczajny. W przypadku krótkotrwałej terapii induktorami enzymów zaleca się stosowanie dodatkowej, niehormonalnej metody antykoncepcji przez cały czas leczenia i 28 dni po jego zakończeniu, natomiast przy długotrwałym stosowaniu należy rozważyć alternatywne metody antykoncepcyjne niewrażliwe na indukcję enzymatyczną.
antykoncepcja niehormonalna, dezogestrel, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP3A4, enzymy mikrosomalne, hormony płciowe, induktor enzymatyczny, induktory enzymów, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy, interakcje lekowe, krążenie wątrobowo-jelitowe, krwawienie międzymiesiączkowe, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, metoda barierowa, skuteczność antykoncepcyjna, wchłanianie leku, zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Accord 150 mg

Darunavir w skojarzeniu z rytonawirem wykazuje złożone interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez silną inhibicję enzymu CYP3A, co prowadzi do około 14-krotnego wzrostu ekspozycji na darunawir po podaniu doustnym. Ponadto, kombinacja ta hamuje CYP2D6 oraz P-glikoproteinę (P-gp), a także wpływa na aktywność CYP2C9 i CYP2C19, co skutkuje zmiennym wpływem na metabolizm leków metabolizowanych przez te szlaki. Induktory CYP3A (np. ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny) znacząco obniżają stężenia darunawiru i rytonawiru, natomiast inhibitory CYP3A (np. ketokonazol) je podwyższają. Z tego względu darunawir powinien być stosowany wyłącznie w skojarzeniu z niską dawką rytonawiru, a jednoczesne podawanie leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP3A jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych.
antagonista receptora endotelinowego, antykoagulant, atorwastatyna, beta-adrenolityk, bozentan, darunawir z rytonawirem, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, eteksylat dabigatranu, fenobarbital, fenytoina, flekainid, glikozyd nasercowy, hamowanie glikoproteiny P, hamowanie OATP1B1, hepatotoksyczność, induktor CYP3A, inhibicja CYP2D6, inhibicja CYP3A, inhibicja P-glikoproteiny, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klotrymazol, lek opioidowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lopinawir, metadon, metoprolol, miopatia, paklitaksel, propafenon, rabdomioliza, repaglinid, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, statyna, substrat OATP1B1, terapia antyretrowirusowa, warfaryna, wąski wskaźnik terapeutyczny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Voriconazole hameln 200 mg

Worykonazol jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym hydroksypropylobetadeks (2400 mg/fiolka) oraz sód (88,74 mg/fiolka). Należy unikać jednoczesnego stosowania worykonazolu z lekami substratami CYP3A4, które mogą powodować wydłużenie odstępu QTc i zagrażające życiu arytmie, takimi jak terfenadyna, astemizol, cyzapryd, pimozyd, chinidyna i iwabradyna. Ponadto, przeciwwskazane jest łączenie worykonazolu z silnymi induktorami CYP450 (ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital, ziele dziurawca), które obniżają jego stężenie w osoczu, a także z efawirenzem ≥400 mg/dobę, rytonawirem ≥400 mg dwa razy na dobę, alkaloidami sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina), syrolimusem, naloksegolem, tolwaptanem, lurazydonem oraz wenetoklaksem, ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakokinetycznych i toksyczności.
alkaloidy sporyszu, arytmia, benzodiazepiny, bradykardia, cyklosporyna, dihydroergotamina, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, ergotamina, fenobarbital, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksypropylobetadeks, immunosupresant, karbamazepina, kardiomiopatia przerostowa, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, lurazydon, nadciśnienie tętnicze, naloksegol, niewydolność nerek, niewydolność serca, ryfampicyna, rytonawir, statyny, syrolimus, takrolimus, tolwaptan, torsades de pointes, wenetoklaks, worykonazol, zaburzenia rytmu serca, zespół długiego QT, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Intractum Hyperici Phytopharm

Preparat Intractum Hyperici Phytopharm zawiera etanolowy wyciąg z Hypericum perforatum (świeże ziele dziurawca) w stosunku 1:1, z zawartością etanolu 52-62% (V/V). W dawce terapeutycznej 5 ml znajduje się 2,6 g etanolu, co odpowiada spożyciu około 65 ml piwa lub 26 ml wina. U osoby dorosłej o masie ciała 70 kg podanie tej dawki powoduje narażenie na około 37 mg etanolu/kg masy ciała i wzrost stężenia alkoholu we krwi o około 6 mg/100 ml, co jest znacznie niższe niż po spożyciu kieliszka wina (około 50 mg/100 ml). Preparat zawiera również 0,05 mg sumy hiperycyn – głównych związków biologicznie aktywnych odpowiedzialnych za działanie lecznicze. Ze względu na wysoką zawartość etanolu, preparat wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami wątroby oraz u osób uzależnionych od alkoholu, które powinny skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem terapii.
choroba wątroby, dawka terapeutyczna, dziurawiec zwyczajny, etanol, fotosensybilizacja, fotowrażliwość, hiperycyna, Intractum Hyperici, preparat leczniczy, promieniowanie słoneczne, stężenie alkoholu we krwi, uzależnienie od alkoholu, wyciąg etanolowy, ziele dziurawca, związek biologicznie aktywny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Symfaxin ER

Podczas terapii Symfaxin ER (chlorowodorek wenlafaksyny) należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ryzyko nasilenia myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza u pacjentów poniżej 25 roku życia oraz u osób z historią zachowań samobójczych. Lek nie jest wskazany dla dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu zwiększonego ryzyka zachowań agresywnych i samobójczych. Istotne jest monitorowanie pacjentów na początku leczenia i przy zmianie dawki. Wenlafaksyna może wywołać zespół serotoninowy, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych (np. SSRI, SNRI, tryptany, lit, tramadol), objawiający się pobudzeniem, tachykardią, hipertermią, zaburzeniami neuromięśniowymi i objawami żołądkowo-jelitowymi. Zaleca się unikanie łączenia wenlafaksyny z prekursorami serotoniny, takimi jak suplementy tryptofanu.
akatyzja, chromatografia gazowa, dekstrometorfan, duża depresja, dziurawiec zwyczajny, fentanyl, hiperrefleksja, hipertermia, hipomania, hiponatremia, inhibitory zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, jaskra z wąskim kątem przesączania, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, mania, metadon, parestezja, pentazocyna, petydyna, spektrometria mas, tachykardia, tachykardia komorowa, tapentadol, torsade de pointes, tramadol, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie neuromięśniowe, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Nolpaza 40 mg

Pantoprazol, składnik aktywny Nolpazy 40 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez podwyższenie pH żołądkowego oraz wpływ na enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP2C19. Istotne klinicznie jest zmniejszenie biodostępności leków zależnych od kwaśnego środowiska żołądka, takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (szczególnie atazanawir). W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się nie przekraczać dawki pantoprazolu 20 mg/dobę i monitorować miano wirusa. Ponadto, pantoprazol może zwiększać wartości INR i czas protrombinowy u pacjentów stosujących warfarynę lub fenprokumon, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów koagulacji. W terapii wysokimi dawkami metotreksatu (np. 300 mg) obserwuje się wzrost stężenia metotreksatu, co może wymagać czasowego odstawienia pantoprazolu.
antybiotyk, atazanawir, azol przeciwgrzybiczy, choroba wrzodowa żołądka, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, dolny zwieracz przełyku, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor enzymu, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, karbamazepina, kwas solny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm leku, metoprolol, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, P-glikoproteina, pH żołądkowe, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, system enzymatyczny, teofilina, terapia antyretrowirusowa, warfaryna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zolmiles

Zolmitryptan (Zolmiles) jest wskazany wyłącznie w leczeniu jednoznacznie rozpoznanej migreny, z wykluczeniem postaci hemiplegicznej, podstawnej i oftalmoplegicznej. Przed zastosowaniem leku należy wykluczyć inne poważne schorzenia neurologiczne u pacjentów z nietypowymi objawami. Z uwagi na mechanizm działania jako agonista receptorów 5HT1B/1D, stosowanie zolmitryptanu wiąże się z ryzykiem incydentów mózgowo-naczyniowych, zwłaszcza u pacjentów z migreną oraz u osób z czynnikami ryzyka choroby niedokrwiennej serca (palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, obciążenie rodzinne). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a i innymi zaburzeniami rytmu serca związanymi z dodatkowymi drogami przewodzenia. Przed terapią u osób po 40. roku życia i kobiet po menopauzie zaleca się diagnostykę kardiologiczną, mimo że nie eliminuje to całkowicie ryzyka poważnych zdarzeń sercowych.
agonista receptora 5HT1B/1D, ból głowy z nadużycia leków, ból w klatce piersiowej, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, dziurawiec zwyczajny, fenyloketonuria, hiperlipidemia, incydent naczyniowo-mózgowy, migrena, migrena hemiplegiczna, migrena oftalmoplegiczna, migrena podstawna, nadciśnienie tętnicze, skurcz naczyń wieńcowych, SNRI, SSRI, udar mózgu, wzrost ciśnienia tętniczego, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zolmitryptan
Leksykon leków
Interakcje leku – Medithyrox 137 mcg

Lewotyroksyna sodowa, główny składnik leku Medithyrox, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków oraz substancjami, które mogą wpływać na jej wchłanianie, metabolizm i efekt terapeutyczny. Wchłanianie lewotyroksyny jest istotnie ograniczane przez żywice jonowymienne (kolestyramina, kolestypol) – zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 4-5 godzin przed tymi preparatami. Podobne zalecenia dotyczą preparatów zawierających glin, żelazo i wapń, które należy stosować minimum 2 godziny po lewotyroksynie. Inhibitory pompy protonowej, sewelamer, orlistat oraz produkty sojowe również mogą obniżać biodostępność hormonu, co wymaga monitorowania funkcji tarczycy i ewentualnej korekty dawki. Metabolizm lewotyroksyny może być przyspieszony przez induktory enzymów wątrobowych, takie jak barbiturany, karbamazepina czy ziele dziurawca, co skutkuje obniżeniem stężenia hormonu w surowicy i koniecznością zwiększenia dawki.
amiodaron, amitryptylina, barbiturany, beta-bloker, chlorochina, dikumarol, dziurawiec zwyczajny, estrogen, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, hormon tarczycy, imatynib, imipramina, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, karbamazepina, klofibrat, kolestypol, kolestyramina, konwersja T4 do T3, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, niedoczynność tarczycy, orlistat, preparat glinu, proguanil, propylotiouracyl, przewlekła choroba nerek, rytonawir, salicylany, sertralina, sewelamer, sole żelaza, środek kontrastowy jodowy, sukralfat, sunitynib, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wole guzkowe, wolna frakcja hormonu, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Symbella 0,03 mg + 2 mg

Produkt leczniczy Symbella zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg chlormadynonu octanu, a jego skuteczność antykoncepcyjna może być istotnie obniżona przez interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne wątroby. Indukcja enzymatyczna prowadzi do zwiększonego klirensu hormonów płciowych, co skutkuje krwawieniami śródcyklicznymi i/lub zmniejszoną skutecznością antykoncepcyjną. Efekt indukcji pojawia się już po kilku dniach i może utrzymywać się do 4 tygodni po zakończeniu terapii indukującej. W przypadku stosowania leków takich jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, prymidon, ryfampicyna, inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir) czy preparaty zawierające ziele dziurawca, zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu. Przy długotrwałym stosowaniu induktorów enzymów wątrobowych rekomendowana jest zmiana na niehormonalną metodę antykoncepcji.
aminotransferaza alaninowa, barbiturany, białka osoczowe, bosentan, chlormadynon, cyklosporyna, dziurawiec zwyczajny, enzym mikrosomalny, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, frakcje lipidowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwwirusowy HIV, metabolizm hormonów steroidowych, metabolizm węglowodanów, metoda mechaniczna, niehormonalna metoda antykoncepcji, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, parametry biochemiczne wątroby, parametry czynności nadnerczy, parametry czynności nerek, parametry funkcji tarczycy, prymidon, ryfampicyna, topiramat, wskaźniki krzepnięcia
Leksykon substancji czynnych
Mirtazapina – Interakcje

Mirtazapina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie jej z inhibitorami MAO oraz konieczne jest zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu przed i po terapii tymi lekami ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i kryzysów nadciśnieniowych. Jednoczesne stosowanie mirtazapiny z innymi lekami serotoninergicznymi (np. SSRI, SNRIs, tramadol, tryptany, L-tryptofan, sole litu, preparaty z dziurawca) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłego monitorowania klinicznego. Mirtazapina nasila działanie uspokajające benzodiazepin, leków przeciwpsychotycznych, przeciwhistaminowych i opioidów oraz potęguje depresję OUN wywołaną przez alkohol, co może skutkować nasileniem sedacji, zaburzeniami koordynacji i zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych. W dawce 30 mg/dobę mirtazapina powoduje statystycznie istotny wzrost INR u pacjentów leczonych warfaryną, co wymaga monitorowania tego parametru. Ponadto, stosowanie mirtazapiny z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki) zwiększa ryzyko arytmii komorowych, w tym torsade de pointes.
amitryptylina, antagonista receptora H1, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, błękit metylenowy, buprenorfina, cymetydyna, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, lit, mirtazapina, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, ryfampicyna, rysperydon, SSRI, torsade de pointes, tramadol, tryptan, warfaryna, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Golpimec 0,5 mg

Fingolimod wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które wynikają z jego immunosupresyjnego mechanizmu działania oraz metabolizmu głównie przez enzym CYP4F2, z udziałem CYP3A4. Jednoczesne stosowanie fingolimodu z lekami immunosupresyjnymi, immunomodulującymi (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron) oraz lekami przeciwnowotworowymi jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nadmiernej immunosupresji i zwiększonego ryzyka zakażeń oportunistycznych. Ponadto, żywe szczepionki atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii i przez 2 miesiące po jej zakończeniu z powodu ryzyka zakażeń. W zakresie kardiologicznym, fingolimod może powodować bradykardię, zwłaszcza w połączeniu z beta-adrenolitykami (np. atenolol, propranolol), antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), lekami antyarytmicznymi klasy Ia i III, iwabradyną, digoksyną oraz inhibitorami cholinesterazy i pilokarpiną. W takich przypadkach zaleca się konsultację kardiologiczną, monitorowanie pacjenta oraz rozważenie zmiany terapii, aby uniknąć poważnych powikłań kardiologicznych.
aminotransferaza alaninowa, antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor białka transportowego, inhibitor proteazy, itrakonazol, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroidy, lek antyarytmiczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, metoprolol, metyloprednizolon, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, prednizolon, ritonavir, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, telitromycyna, teriflunomid, werapamil, zakażenie oportunistyczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Prolutex 25 mg/ml

Progesteron, będący substancją czynną produktu leczniczego Prolutex, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z lekami metabolizowanymi przez enzym cytochromu P450 3A4. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, karbamazepina czy fenobarbital, przyspieszają metabolizm progesteronu, co skutkuje zmniejszeniem jego biodostępności i osłabieniem efektu terapeutycznego. Z kolei inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol i inne azolowe leki przeciwgrzybicze, powodują zmniejszenie eliminacji progesteronu, zwiększając jego stężenie w osoczu i ryzyko działań niepożądanych. Progesteron może również wpływać na metabolizm cyklosporyny, prowadząc do wzrostu jej stężenia i potencjalnej toksyczności, co wymaga monitorowania poziomu cyklosporyny i ewentualnej korekty dawkowania. Ponadto, u pacjentów z cukrzycą stosujących leki przeciwcukrzycowe (insulina, metformina, pochodne sulfonylomocznika) konieczne jest ścisłe monitorowanie glikemii i dostosowanie terapii w trakcie stosowania Prolutexu.
azolowy lek przeciwgrzybiczny, biodostępność, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, działanie depresyjne na OUN, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, farmakokinetyka progesteronu, farmakolog kliniczny, fenobarbital, fenytoina, gospodarka węglowodanowa, gryzeofulwina, induktor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, insulina, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kontrola glikemii, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm wątrobowy, metformina, pochodna sulfonylomocznika, progesteron, ryfampicyna, toksyczność
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Genoptim 10 mg

Escytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO, moklobemidem oraz linezolidem ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Również jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki i leki przeciwhistaminowe) jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka arytmii. Ostrożność wymaga kojarzenie escytalopramu z selegiliną, lekami serotoninergicznymi (tramadol, tryptany), lekami obniżającymi próg drgawkowy, litem, tryptofanem, preparatami z dziurawca oraz lekami przeciwzakrzepowymi i NLPZ, ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych, w tym ryzyko krwawień i drgawek. Spożywanie alkoholu podczas terapii escytalopramem jest niezalecane ze względu na nasilenie depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy, co może prowadzić do zaburzeń koordynacji, sedacji i obniżenia zdolności poznawczych.
arytmia złośliwa, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, fenotiazyna, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, klomipramina, lanzoprazol, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy, linezolid, meflochina, metoprolol, moklobemid, NLPZ, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pimozyd, propafenon, rysperydon, selegilina, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, tryptan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Soolantra 10 mg/g

Iwermektyna, będąca substancją czynną kremu Soolantra 10 mg/g, jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co stanowi podstawę potencjalnych interakcji lekowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna), które mogą znacząco zwiększyć stężenie iwermektyny w osoczu, podnosząc ryzyko działań niepożądanych. Umiarkowane inhibitory (flukonazol, werapamil) również mogą podnosić ekspozycję na lek, choć w mniejszym stopniu, natomiast induktory CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina) mogą obniżać skuteczność terapeutyczną poprzez przyspieszenie metabolizmu. Brak dedykowanych badań interakcji dla postaci miejscowej wymaga ostrożności, zwłaszcza przy stosowaniu na dużych powierzchniach skóry lub przy uszkodzonej barierze naskórkowej, gdyż wchłanianie systemowe może być istotne.
alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja leku w osoczu, fenytoina, flukonazol, glikol propylenowy, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, krem Soolantra, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A4, telitromycyna, terapia skojarzona, umiarkowany inhibitor CYP3A4
Leksykon leków
Interakcje leku – Aripiprazole Medical Valley 5 mg

Arypiprazol, metabolizowany głównie przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o 107%, jednocześnie zmniejszając AUC i Cmax aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu odpowiednio o 32% i 47%, co wymaga redukcji dawki arypiprazolu o około 50%. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC i Cmax arypiprazolu o 63% i 37%, a metabolitu o 77% i 43%, co również wskazuje na konieczność zmniejszenia dawki o połowę. Z kolei silni induktorzy CYP3A4, tacy jak karbamazepina, ryfampicyna czy fenobarbital, obniżają Cmax i AUC arypiprazolu o około 68-73%, co wymaga podwojenia dawki leku. Słabe inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) i CYP2D6 (escytalopram) powodują niewielkie wzrosty stężenia arypiprazolu, zwykle nie wymagające korekty dawkowania. Famotydyna zmniejsza szybkość wchłaniania arypiprazolu, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego.
antagonista receptora H2, dehydroarypiprazol, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, newirapina, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, prymidon, receptor adrenergiczny alfa1, ryfabutyna, ryfampicyna, schizofrenia, sedacja, SNRI, SSRI, walproinian, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Wenlafaksyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Przedawkowanie wenlafaksyny stanowi istotne zagrożenie, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem lub innymi lekami, co może prowadzić do nasilenia zaburzeń psychicznych i interakcji farmakologicznych. Zaleca się przepisywanie minimalnej skutecznej dawki oraz ścisłe monitorowanie pacjentów, szczególnie młodych (<25 lat) i z historią zachowań samobójczych, ze względu na zwiększone ryzyko myśli i prób samobójczych. U dzieci i młodzieży poniżej 18 lat stosowanie wenlafaksyny jest przeciwwskazane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa oraz ryzyko wystąpienia agresji i zachowań samobójczych. W trakcie terapii należy zwracać uwagę na objawy zespołu serotoninowego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych, oraz monitorować ciśnienie tętnicze, które może wzrosnąć zależnie od dawki, a także ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes.
akatyzja, częstoskurcz komorowy, depresja OUN, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, epizod dużej depresji, fałszywie dodatni wynik, hiponatremia, inhibitor płytek, inhibitor wychwytu serotoniny, jaskra z wąskim kątem przesączania, krwotok poporodowy, lek przeciwdepresyjny, mania, myśl samobójcza, nadciśnienie, niepokój psychoruchowy, niestabilna choroba wieńcowa, parestezja, przedawkowanie wenlafaksyny, remisja, SIADH, substancja serotoninergiczna, tachykardia komorowa, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności płytek krwi, zaburzenie psychiczne, zachowanie autodestrukcyjne, zawał mięśnia sercowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Medithyrox 75 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja aktywna Medithyrox, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej biodostępność, metabolizm oraz działanie kliniczne. Substancje takie jak żywice jonowymienne (np. kolestyramina), związki glinu, preparaty żelaza i wapnia, orlistat, sewelamer, produkty sojowe oraz inhibitory pompy protonowej mogą znacząco obniżać wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych (np. 4-5 godzin przed żywicami jonowymiennymi, minimum 2 godziny przed preparatami zawierającymi glin, żelazo lub wapń) oraz monitorowania parametrów tarczycowych (TSH, fT4, fT3). Ponadto, lewotyroksyna silnie wiąże się z białkami osocza, a leki takie jak pochodne kumaryny, fenytoina, salicylany, dikumarol, furosemid i klofibrat mogą wypierać ją z tych połączeń, prowadząc do przejściowego wzrostu stężenia wolnych hormonów tarczycy i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, w tym krwawień, co wymaga regularnej kontroli parametrów krzepnięcia i dostosowania dawek leków przeciwzakrzepowych.
amiodaron, barbiturat, beta-bloker, dziurawiec zwyczajny, estrogen, fenytoina, glikokortykosteroid, hormon tarczycy, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymatyczny, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, konwersja T4 do T3, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, parametr tarczycowy, pochodna kumaryny, preparat żelaza, propylotiouracyl, salicylan, sertralina, sewelamer, środek kontrastowy jodowy, stężenie TSH, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, związek glinu, żywica jonowymienna
Leksykon substancji czynnych
Dziurawiec zwyczajny – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Analiza charakterystyk produktów leczniczych zawierających dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum L.) wykazała istotne braki w dokumentacji przedklinicznej dotyczącej bezpieczeństwa stosowania. W szczególności preparaty Krople żołądkowe forte (nalewka z ziela dziurawca w proporcji 1:4,47, ekstrakt w etanolu 70°), Krople żołądkowe T (nalewka 1:5, etanol 70% v/v) oraz Traumeel S (postać maści/żelu, rozcieńczenie D6, 0,09 g/100 g) nie posiadają danych dotyczących toksyczności reprodukcyjnej, genotoksyczności ani kancerogenności. Brak tych badań uniemożliwia ocenę potencjalnego ryzyka mutagennego, teratogennego oraz nowotworowego związanego z długotrwałym stosowaniem tych preparatów.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie mutagenne, dziurawiec zwyczajny, etanol jako ekstrahent, etanol jako rozpuszczalnik ekstrakcyjny, genotoksyczność, Hypericum perforatum, kancerogenność, krople żołądkowe, materiał genetyczny, nalewka z dziurawca, rozcieńczenie homeopatyczne, ryzyko nowotworowe, toksyczność reprodukcyjna, Traumeel, wywiad nowotworowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Ibuxal Plus 200 mg + 500 mg

Przedawkowanie leku Ibuxal Plus, zawierającego ibuprofen (200 mg) i paracetamol (500 mg), stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, zwłaszcza ze względu na hepatotoksyczne działanie paracetamolu. Dawka toksyczna paracetamolu u większości dorosłych wynosi ≥10 g (≥20 tabletek), jednak u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak stosowanie leków indukujących enzymy wątrobowe, przewlekłe nadużywanie alkoholu czy niedobór glutationu, próg toksyczności obniża się do 5 g (10 tabletek). Objawy zatrucia są początkowo niespecyficzne (nudności, wymioty, ból brzucha), a ciężkie uszkodzenie wątroby może rozwijać się z opóźnieniem (powyżej 48 h), manifestując się encefalopatią wątrobową, niewydolnością nerek i niewydolnością wielonarządową. Ibuprofen powoduje głównie objawy ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego, a w ciężkich przypadkach kwasicę metaboliczną, zaburzenia krzepnięcia i ostrą niewydolność nerek.
arytmia serca, czas protrombinowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dziurawiec zwyczajny, encefalopatia wątrobowa, fenobarbital, fenytoina, hematuria, hepatotoksyczność paracetamolu, induktory enzymów wątrobowych, kacheksja, karbamazepina, koagulopatia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, martwica kanalikowa, metionina, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, niedobór glutationu, niewydolność wielonarządowa, ostra niewydolność nerek, proteinuria, prymidon, przedawkowanie leku, równowaga kwasowo-zasadowa, ryfampicyna, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Interakcje leku – Framasnoa 14 mg

Teriflunomid, substancja czynna leku Framasnoa, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Metabolizm teriflunomidu opiera się głównie na hydrolizie, a utlenianie jest procesem drugorzędnym. Silne induktory enzymów CYP (m.in. ryfampicyna 600 mg/dobę, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina) oraz białek transportowych (P-gp, BCRP) mogą obniżać stężenie teriflunomidu w osoczu o około 40%, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Substancje takie jak cholestyramina i węgiel aktywowany powodują szybkie i znaczące zmniejszenie stężenia teriflunomidu poprzez przerwanie krążenia jelitowo-wątrobowego, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, chyba że celem jest przyspieszona eliminacja leku. Teriflunomid hamuje CYP2C8, co skutkuje istotnym wzrostem ekspozycji na repaglinid (Cmax 1,7x, AUC 2,4x) oraz innych substratów CYP2C8 (paklitaksel, pioglitazon, rozyglitazon), co wymaga monitorowania i dostosowania dawek. Ponadto, teriflunomid zwiększa stężenia etynyloestradiolu (Cmax 1,58x, AUC0-24 1,54x) i lewonorgestrelu (Cmax 1,33x, AUC0-24 1,41x), co należy uwzględnić przy stosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych.
atorwastatyna, AUC, benzylopenicylina, białka transportowe, białko oporności raka piersi, białko transportowe, cefaklor, cholestyramina, Cmax, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9, cyprofloksacyna, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, działanie bronchodylatacyjne, działanie cytotoksyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie moczopędne, działanie przeciwdepresyjne, działanie przeciwspastyczne, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, furosemid, glikoproteina p, hepatotoksyczność, indometacyna, induktor CYP, induktor CYP1A2, induktor cytochromu P450, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketoprofen, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, metotreksat, OAT3, paklitaksel, pioglitazon, polipeptydy transportujące aniony organiczne, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, rozuwastatyna, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, substrat BCRP, sulfasalazyna, symwastatyna, szpik kostny, teofilina, teriflunomid, topotekan, transporter anionów organicznych-3, tyzanidyna, warfaryna, węgiel aktywowany
Leksykon leków
Interakcje leku – Prograf 5 mg/ml

Takrolimus jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 w wątrobie oraz w ścianie jelita, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami i preparatami roślinnymi wpływającymi na ten enzym. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, makrolidy (np. klarytromycyna), inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir) oraz inne silne inhibitory, znacząco zwiększają stężenie takrolimusu we krwi, głównie poprzez zwiększenie biodostępności po podaniu doustnym, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia leku i dostosowania dawki. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina czy ziele dziurawca, obniżają stężenie takrolimusu, co może wymagać zwiększenia dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych i neurotoksycznych, gdyż mogą one nasilać działania niepożądane takrolimusu, w tym nefrotoksyczność i neurotoksyczność. Zaleca się unikanie grejpfrutów i soku grejpfrutowego ze względu na wysokie ryzyko interakcji prowadzących do toksyczności.
aminoglikozyd, antybiotyk makrolidowy, barbiturat, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, dziurawiec zwyczajny, efekt immunosupresyjny, etanol odwodniony, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor gyrazy, inhibitor kinazy, inhibitor P-gp, inhibitor proteazy HCV, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, kannabidiol, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas mykofenolowy, lek immunosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, odstęp QT, sok grejpfrutowy, środek antykoncepcyjny steroidowy, statyna, takrolimus, terapia przeciwwirusowa, transplantolog, wankomycyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Bevimlar 15 mg; 20 mg

Rywaroksaban, aktywny składnik leku Bevimlar, jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz transportowany przez glikoproteinę P (P-gp), co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory obu szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu o 150-160% i Cmax o 60-70%, co znacząco podnosi ryzyko krwawień. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), powodują wzrost AUC o 30-50% i Cmax o 30-40%, z nasilonym efektem u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (np. erytromycyna zwiększa AUC do 2-krotnie). Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, obniżają AUC rywaroksabanu o około 50%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności przeciwzakrzepowej. W trakcie terapii należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków lub prowadzić ścisłe monitorowanie kliniczne.
atorwastatyna, CYP3A4, cytochrom P450, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie przeciwkrzepliwe, dziurawiec zwyczajny, endogenny potencjał trombiny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, hemostaza, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, płytki krwi, pochodna azolowa, pozakonazol, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica
Leksykon substancji czynnych
Wenlafaksyna – Interakcje

Wenlafaksyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, w tym zespołu serotoninowego. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) – zarówno nieodwracalnymi, nieselektywnymi (np. fenelzyna, tranylcypromina), jak i odwracalnymi, selektywnymi (moklobemid) oraz nieselektywnymi odwracalnymi (linezolid). Zalecane jest zachowanie odstępów czasowych: minimum 14 dni po zakończeniu terapii nieodwracalnymi IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz co najmniej 7 dni po zakończeniu wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO. Ponadto, wenlafaksyna wchodzi w interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy, lit), co zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając ścisłego monitorowania pacjenta. Spożywanie alkoholu podczas terapii nasila depresyjny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), pogarsza stan psychiczny i zwiększa ryzyko działań niepożądanych, dlatego zalecana jest całkowita abstynencja.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, AUC, błękit metylenowy, demetylodiazepam, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, haloperydol, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwmigrenowy, linezolid, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odstęp QT, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, pochodna amfetaminy, rysperydon, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, α-hydroksymetoprolol
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Clazicon

Gliklazyd w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu (Clazicon) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkiej i przedłużającej się hipoglikemii, zwłaszcza u pacjentów z nieregularnym spożywaniem posiłków, niedożywieniem, niewydolnością nerek lub wątroby, a także przy jednoczesnym stosowaniu leków hipoglikemizujących lub fluorochinolonów. Zaleca się staranne kwalifikowanie pacjentów, precyzyjne ustalanie dawki oraz dokładne informowanie o zasadach terapii, w tym konieczności regularnego spożywania węglowodanów i monitorowania glikemii. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek farmakokinetyka gliklazydu może ulec zmianie, co wymaga ścisłego monitoringu i dostosowania dawki. W terapii należy uwzględnić także ryzyko wtórnej nieskuteczności leku oraz konieczność czasowego odstawienia w stanach gorączkowych, zakażeniach czy po zabiegach chirurgicznych, z ewentualnym przejściem na insulinoterapię.
doustny lek przeciwcukrzycowy, dziurawiec zwyczajny, fluorochinolony, gliklazyd, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, insulinoterapia, leki hipoglikemizujące, niedobór G6PD, niedobór laktazy, niedoczynność przysadki, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, porfiria, wtórna nieskuteczność leku, zaburzenia tarczycy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Seasonique 150 mcg + 30 mcg (tabl. różowa); 10 mcg (tabl. biała)

Lek Seasonique, zawierający 150 µg lewonorgestrelu oraz 30 µg etynyloestradiolu w tabletkach różowych i 10 µg etynyloestradiolu w tabletkach białych, jest przeciwwskazany u pacjentek z ryzykiem lub występowaniem żylnej (VTE) i tętniczej (ATE) choroby zakrzepowo-zatorowej. Do grupy wysokiego ryzyka należą pacjentki z aktywną lub przebytą zakrzepicą żył głębokich, zatorowością płucną, dziedzicznymi defektami układu krzepnięcia (np. oporność na aktywowane białko C, niedobory antytrombiny III, białka C i S), a także z rozległymi zabiegami chirurgicznymi i długotrwałym unieruchomieniem. Ponadto, przeciwwskazania obejmują choroby tętnicze, takie jak przebyty zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, migreny z aurą, hiperhomocysteinemię, obecność przeciwciał antyfosfolipidowych oraz poważne czynniki ryzyka, jak cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi, ciężkie nadciśnienie tętnicze i dyslipoproteinemia.
antykoagulant toczniowy, choroba wątroby, cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi, czynnik V Leiden, dazabuwir, dławica piersiowa, dyslipoproteinemia, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, glekaprewir, hiperhomocysteinemia, hipertriglicerydemia, krwawienie z pochwy, lewonorgestrel, migrena z ogniskowymi objawami, nadciśnienie tętnicze, niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S, nowotwór hormonozależny, nowotwór wątroby, ombitaswir, oporność na aktywowane białko C, parytaprewir, przeciwciała antyfosfolipidowe, przeciwciała antykardiolipinowe, przemijający napad niedokrwienny, rytonawir, sofosbuwir, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, woksylaprewir, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Ozzion 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco podnosi pH żołądka, co wpływa na biodostępność leków wymagających kwaśnego środowiska do wchłaniania, takich jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, posakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (np. atazanawir). Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania pantoprazolu z atazanawirem lub ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę przy ścisłym monitorowaniu miana wirusa HIV. Wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) w połączeniu z pantoprazolem mogą prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatu, co wymaga rozważenia czasowego przerwania terapii pantoprazolem. Ponadto, u pacjentów przyjmujących warfarynę lub fenprokumon obserwowano ryzyko wzrostu INR i wydłużenia czasu protrombinowego, co wskazuje na konieczność monitorowania tych parametrów w trakcie terapii.
choroba wrzodowa żołądka, CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, czas protrombinowy, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C19, fenprokumon, fluwoksamina, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, lek przeciwgrzybiczny azolowy, metotreksat, pochodna kumaryny, refluks kwasu żołądkowego, refluksowe zapalenie przełyku, ryfampicyna, schorzenie wątroby, tetrahydrokannabinol, warfaryna, współczynnik INR, zahamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, zakażenie Helicobacter pylori
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Bluefish 20 mg

Escitalopram Bluefish wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (ryzyko zespołu serotoninowego), a także z odwracalnym inhibitorem MAO-A (moklobemid) i antybiotykiem linezolidem. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu z selegiliną (≤10 mg/dobę) oraz lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki i antybiotyki), ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca. Interakcje z lekami serotoninergicznymi (tramadol, tryptany, buprenorfina) mogą prowadzić do zespołu serotoninowego, a z lekami obniżającymi próg drgawkowy (trójpierścieniowe antydepresanty, neuroleptyki, bupropion) zwiększają ryzyko drgawek. Współstosowanie z litem, tryptofanem oraz preparatami z dziurawca zwyczajnego wymaga ostrożności ze względu na nasilenie działań niepożądanych. Ponadto, escytalopram może zwiększać ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu doustnych leków przeciwzakrzepowych i NLPZ, a także zaburzeń rytmu serca przy stosowaniu leków wywołujących hipokaliemię i/lub hipomagnezemię.
astemizol, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, lek wydłużający odstęp QT, linezolid, lit farmakologiczny, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, neuroleptyk, nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, pochodna tioksantenu, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor MAO-A, sparfloksacyna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, tyklopidyna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Venlafaxine Bluefish XL 150 mg

Wenlafaksyna, jako inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), co może prowadzić do zespołu serotoninowego – potencjalnie zagrażającego życiu stanu objawiającego się m.in. drżeniami mięśni, hipertermią, drgawkami i zaburzeniami świadomości. Przerwy czasowe między terapią wenlafaksyną a IMAO powinny wynosić co najmniej 14 dni po nieodwracalnych IMAO i 7 dni po zakończeniu wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO. Ponadto, współstosowanie z innymi lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, lit, tramadol, buprenorfina, ziele dziurawca) wymaga ścisłej obserwacji pacjenta ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Spożywanie alkoholu podczas terapii jest przeciwwskazane ze względu na nasilenie depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy oraz ryzyko pogorszenia stanu psychicznego.
alfa-hydroksymetoprolol, alprazolam, atazanawir, buprenorfina, CYP2D6, demetylodiazepam, diazepam, drżenie mięśniowe, dziurawiec zwyczajny, farmakokinetyka wenlafaksyny, haloperydol, hipertermia, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, linezolid, lit w psychiatrii, metoprolol, moklobemid, nelfinawir, nieodwracalny inhibitor MAO, posakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor MAO-A, skurcz miokloniczny, suplement tryptofanu, sybutramina, telitromycyna, tolbutamid, tramadol, tryptan, worykonazol, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Symescital

Symescital, zawierający escytalopram, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) i wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, zwłaszcza u osób poniżej 25 roku życia, ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz nasilenia objawów lękowych w początkowym okresie terapii. Lek nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i wpływu na rozwój. U pacjentów z padaczką, manią, cukrzycą, chorobami serca (w tym z wydłużeniem odstępu QT, bradykardią, niewyrównaną niewydolnością serca) oraz jaskrą z wąskim kątem przesączania konieczna jest ścisła kontrola kliniczna i monitorowanie parametrów, w tym EKG i gospodarki elektrolitowej (hipokaliemia, hipomagnezemia). W trakcie leczenia należy zwracać uwagę na objawy zespołu serotoninowego, hiponatremię, krwawienia śródskórne oraz działania niepożądane związane z odstawieniem leku, które występują u około 25% pacjentów i obejmują m.in. zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu i pobudzenie.
akatyzja, arytmia komorowa, choroba niedokrwienna serca, depresja, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, hipoglikemia i hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z wąskim kątem przesączania, kontrola glikemii, krwotok poporodowy, leczenie elektrowstrząsami, mania i hipomania, marskość wątroby, myśli samobójcze, napad drgawkowy, niewydolność serca, objawy odstawienia, padaczka, parestezja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SIADH, torsade de pointes, wybroczyny i plamica, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności seksualnych, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Aripiprazole +pharma 15 mg

Arypiprazol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4. Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o około 107%, co wymaga zmniejszenia dawki o połowę. Podobnie silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC i Cmax arypiprazolu odpowiednio o 63% i 37%, również wskazując na konieczność redukcji dawki o połowę. Silne induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina i inne) obniżają Cmax i AUC arypiprazolu odpowiednio o 68% i 73%, co wymaga podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) i CYP2D6 (np. escytalopram) powodują jedynie niewielkie wzrosty stężenia leku, nie wymagając zmiany dawkowania. Famotydyna zmniejsza szybkość wchłaniania arypiprazolu, jednak bez znaczenia klinicznego. Arypiprazol nie wpływa istotnie na metabolizm substratów enzymów CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, co ogranicza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te szlaki.
antagonista receptora H2, chinidyna, CYP2D6, CYP3A4, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, newirapina, OUN, paroksetyna, prymidon, receptor adrenergiczny alfa 1, ryfabutyna, ryfampicyna, schizofrenia, sedacja, SNRI, sole litu, SSRI, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
żywokost lekarski – Wskazania do stosowania

Żywokost lekarski (Symphytum officinale) w rozcieńczeniu homeopatycznym D4 jest składnikiem preparatów o działaniu wspomagającym leczenie urazów narządu ruchu, takich jak skręcenia stawów, stłuczenia, nadwyrężenia więzadeł oraz mikrourazy tkanek miękkich. Preparaty te, dostępne m.in. w formie maści i żelu (Traumeel S zawiera 0,1 g żywokostu na 100 g preparatu), stosowane są także w łagodnych dolegliwościach bólowych układu mięśniowo-szkieletowego, obejmujących bóle mięśniowe i stawowe o niewielkim nasileniu oraz dyskomfort związany z przeciążeniem struktur ruchu. Wybór formy farmaceutycznej powinien uwzględniać lokalizację dolegliwości oraz preferencje pacjenta, przy czym maść jest zalecana na suche obszary skóry, a żel na owłosione części ciała ze względu na szybszą penetrację i łatwość aplikacji.
arnika górska, ból mięśniowy, ból stawu, dolegliwości bólowe układu ruchu, działanie immunostymulujące, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwkrwotoczne, działanie przeciwobrzękowe, działanie przeciwzapalne, działanie regenerujące, dziurawiec zwyczajny, jeżówka, krwawnik pospolity, mikrouraz tkanki miękkiej, nagietek lekarski, oczar wirginijski, pokrzyk wilcza jagoda, preparat homeopatyczny, przeciążenie układu ruchu, rozcieńczenie homeopatyczne, rtęć rozpuszczalna, rumianek pospolity, skręcenie stawu, stłuczenie, tojad mocny, Traumeel S, układ mięśniowo-szkieletowy, uraz narządu ruchu, żywokost lekarski
Leksykon substancji czynnych
Laktoza jednowodna – Interakcje

Laktoza jednowodna, obecna w preparacie Althyxin (62,54 mg laktozy na tabletkę o mocy 125 µg), może wpływać na farmakokinetykę i farmakodynamikę wielu leków. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi, gdzie laktoza jako disacharyd (glukoza + galaktoza) może podnosić poziom glikemii, wymagając częstej kontroli glukozy i ewentualnej korekty dawek hipoglikemizujących. Laktoza może także zmniejszać biodostępność antybiotyków z grupy tetracyklin i chinolonów poprzez chelatowanie jonów, co wymaga zachowania odstępu minimum 2 godzin między podaniem leków. Inhibitory pompy protonowej (IPP) zmieniają pH żołądka, co może zaburzać hydrolizę laktozy i wchłanianie substancji czynnych, dlatego zaleca się monitorowanie skuteczności terapii. Żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol) oraz preparaty zawierające jony metali (glin, żelazo, wapń) tworzą kompleksy z laktozą, obniżając jej wchłanianie i skuteczność leków, co wymaga odpowiednich odstępów czasowych (4-5 godzin dla żywic, min. 2 godziny dla jonów metali).
barbiturany, chinolon, chlorochina, cholestyramina, dziurawiec zwyczajny, enzym laktaza, enzym wątrobowy, estrogen, glikemia, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor lipazy trzustkowej, inhibitor pompy protonowej, karbamazepina, kolestypol, laktoza jednowodna, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, motoryka przewodu pokarmowego, nietolerancja laktozy, orlistat, pochodna kumaryny, proguanil, sertralina, sukralfat, sunitynib, tetracyklina
Leksykon substancji czynnych
Hiperycyna – Wskazania do stosowania

Hiperycyna, aktywny składnik standaryzowanego wyciągu z ziela dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum L.), jest stosowana w krótkotrwałym leczeniu łagodnych zaburzeń depresyjnych. Preparaty takie jak Depremin 612 mg i Hyperis zawierają 612 mg wyciągu suchego (DER 3-6:1, etanol 60% V/V), standaryzowanego na zawartość hiperycyn (0,6–1,8 mg), flawonoidów (36,72–91,80 mg w przeliczeniu na rutynę) oraz hyperforyny (do 36,72 mg). Tabletki powlekane o wymiarach 18,8 x 9 x 6,5 mm zapewniają precyzyjne dawkowanie i wygodę stosowania. Wskazania obejmują epizody łagodnej depresji bez objawów psychotycznych, obniżony nastrój reaktywny, łagodne zaburzenia nastroju sezonowego oraz sytuacje, gdy pacjent preferuje terapię roślinną lub ma przeciwwskazania do syntetycznych leków przeciwdepresyjnych.
dziurawiec zwyczajny, flawonoidy, hiperycyna, hyperforyna, Hypericum perforatum, łagodna depresja, łagodne zaburzenie depresyjne, lek przeciwdepresyjny, neuroprzekaźniki, objawy depresyjne, obniżony nastrój, ośrodkowy układ nerwowy, produkt leczniczy roślinny, profil bezpieczeństwa, tabletka powlekana, wyciąg z dziurawca, zaburzenie depresyjne, zaburzenie nastroju
Leksykon leków
Interakcje leku – Edronax 4 mg

Reboksetyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, erytromycyna czy fluwoksamina, mogą zwiększać stężenie reboksetyny w osoczu o około 50%, co ze względu na niski indeks terapeutyczny leku stanowi wysokie ryzyko toksyczności i jest przeciwwskazane. Z kolei induktory CYP3A4 (fenobarbital, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie reboksetyny, potencjalnie zmniejszając jej skuteczność. Reboksetyna nie hamuje istotnie izoenzymów CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19 i CYP2E1, a jej wpływ na CYP2D6 i CYP3A4 jest klinicznie nieistotny przy standardowych dawkach. Spożycie pokarmu opóźnia wchłanianie, ale nie zmienia całkowitej biodostępności leku.
antybiotyk makrolidowy, błękit metylenowy, buprenorfina, CYP3A4, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, Edronax, efekt tyraminopodobny, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, hipokaliemia, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, L-tryptofan, lek hamujący wychwyt zwrotny serotoniny, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójcykliczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, linezolid, lorazepam, nadciśnienie, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna ergotaminy, podwyższenie ciśnienia tętniczego, reboksetyna, ryfampicyna, senność, SNRI, SSRI, tryptan, zaburzenie koncentracji, zespół serotoninowy, związek litu
Leksykon substancji czynnych
Etonogestrel – Interakcje

Etonogestrel, stosowany w preparatach antykoncepcyjnych, podlega licznym interakcjom farmakokinetycznym i farmakodynamicznym, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Indukcja enzymów mikrosomalnych, zwłaszcza cytochromu P450 (CYP), przez leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina, karbamazepina), antybiotyki (ryfampicyna) oraz preparaty ziołowe (dziurawiec zwyczajny) prowadzi do zwiększenia klirensu etonogestrelu, obniżenia jego stężenia w osoczu i ryzyka krwawień śródcyklicznych. Efekt indukcji pojawia się po kilku dniach, osiąga maksimum w ciągu kilku tygodni i utrzymuje się do 4 tygodni po odstawieniu induktora. Z kolei inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, klarytromycyna) mogą zwiększać stężenie etonogestrelu, choć kliniczne znaczenie tych interakcji jest niejednoznaczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HIV i HCV, które mogą zarówno zwiększać, jak i zmniejszać stężenia progestagenów, a w przypadku terapii HCV zawierającej ombitaswir/parytaprewir/rytonawir obserwuje się wzrost aktywności AlAT u pacjentek stosujących preparaty z etonogestrelem i etynyloestradiolem, co wymaga zmiany metody antykoncepcji na niehormonalną lub zawierającą wyłącznie progestagen.
aminotransferaza alaninowa, bosentan, cyklosporyna, dasabuwir, diltiazem, dopochwowy system terapeutyczny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy cytochromu P450, erytromycyna, etonogestrel, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, glekaprewir, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymów mikrosomalnych, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, rybawiryna, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, środek plemnikobójczy, topiramat, układ krzepnięcia, welpataswir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir
Leksykon leków
Interakcje leku – Alventa 150 mg

Wenlafaksyna (Alventa), jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (odstęp co najmniej 14 dni przed i 7 dni po terapii wenlafaksyną) oraz odwracalnymi selektywnymi inhibitorami MAO-A (np. moklobemid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i złośliwego zespołu neuroleptycznego. Również linezolid, jako odwracalny nieselektywny inhibitor MAO, jest przeciwwskazany. Współistniejące stosowanie z innymi lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy, lit, ziele dziurawca) wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta. Ponadto, wenlafaksyna może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP2D6 (np. metoprolol, haloperydol, rysperydon), a inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) podnoszą jej stężenia w osoczu, co wymaga uwagi klinicznej. Istotne jest także unikanie jednoczesnego stosowania leków wydłużających odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, tiorydazyna) ze względu na ryzyko arytmii typu torsade de pointes.
alprazolam, amiodaron, arytmia komorowa, chinidyna, depresyjny wpływ na OUN, diazepam, dofetylid, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lek przeciwarytmiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, posakonazol, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sotalol, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, tolbutamid, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Pramatis 10 mg

Escytalopram, składnik aktywny leku Pramatis, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie krytyczne są przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania z nieodwracalnymi, niewybiórczymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), odwracalnym, wybiórczym inhibitorem MAO-A (moklobemid) oraz linezolidem, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki i leki przeciwpsychotyczne) z powodu ryzyka złośliwych arytmii. Współistniejące stosowanie leków serotoninergicznych (tramadol, sumatryptan) wymaga ostrożności i monitorowania objawów zespołu serotoninowego. Dodatkowo, escytalopram może obniżać próg drgawkowy, co wymaga uwagi przy łączeniu z lekami o podobnym działaniu (np. bupropion, neuroleptyki). Wskazana jest także ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu litu, tryptofanu, preparatów z dziurawca oraz leków wpływających na krzepnięcie krwi i elektrolity (hipokaliemia, hipomagnezemia).
beta-bloker, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, fenotiazyna, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Lambrinex 20 mg

Atorwastatyna, substancja czynna Lambrinex, jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, podnosząc ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego zaleca się unikanie ich jednoczesnego stosowania lub stosowanie niższych dawek i ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil, flukonazol, amiodaron) również podnoszą stężenie leku, co wymaga dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (efawirenz, ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, potencjalnie zmniejszając jej skuteczność, co wymaga monitorowania terapii. Ponadto, inhibitory transporterów wątrobowych, takie jak cyklosporyna, mogą zwiększać ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, ezetymib, fibrat, flukonazol, induktor CYP3A4, inhibitor białka transportującego, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, kolchicyna, kwas fusydowy, metabolizm wątrobowy, miopatia, polipeptydy transportujące aniony organiczne, rabdomioliza, ryfampicyna, środek przeciwzakrzepowy, transporter wątrobowy, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Pralex 5 mg

Escytalopram, składnik aktywny leku Pralex, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając przerw 14 dni po odstawieniu MAO i 7 dni po zakończeniu escytalopramu. Podobne ryzyko występuje przy stosowaniu odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i linezolidu, gdzie konieczna jest minimalizacja dawki i ścisła kontrola kliniczna. Escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne antydepresanty, niektóre antybiotyki i leki przeciwpsychotyczne) z powodu wysokiego ryzyka arytmii. Ponadto, łączenie z lekami serotoninergicznymi (tramadol, buprenorfina, tryptany) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a z lekami obniżającymi próg drgawkowy (np. bupropion, meflochina) – ryzyko napadów drgawkowych. Współstosowanie z lit i tryptofanem może nasilać działania niepożądane SSRI, a preparaty z dziurawca zwyczajnego zwiększają częstość działań niepożądanych. W przypadku leków przeciwzakrzepowych i NLPZ konieczne jest monitorowanie parametrów krzepnięcia ze względu na ryzyko krwawień. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie leków wywołujących hipokaliemię i/lub hipomagnezemię, które mogą zwiększać ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca.
buprenorfina, cymetydyna, CYP2D6, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, nieselektywny inhibitor monoaminooksydazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, propafenon, rysperydon, selegilina, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Sorafenib Mylan 200 mg

Sorafenib wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii skojarzonej. Induktory enzymów CYP3A4 i glukuronidacji, takie jak ryfampicyna czy ziele dziurawca, mogą obniżyć AUC sorafenibu o około 37%, co może zmniejszać skuteczność leczenia. Antybiotyki wpływające na florę jelitową, np. neomycyna, redukują ekspozycję na sorafenib nawet o 54%. Sorafenib hamuje enzymy CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9 oraz transportery P-gp in vitro, jednak klinicznie istotne interakcje z substratami tych enzymów (np. warfaryna, cyklofosfamid, paklitaksel) są rzadkie, choć zaleca się monitorowanie INR u pacjentów przyjmujących warfarynę. Sorafenib nie wpływa istotnie na metabolizm substratów CYP3A4, CYP2D6 i CYP2C19 (np. midazolam, omeprazol).
biodostępność sorafenibu, choroba współistniejąca, cisplatyna, cyklofosfamid, dehydrogenaza alkoholowa, deksametazon, dekstrometorfan, digoksyna, docetaksel, doksorubicyna, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenprokumon, fenytoina, gemcytabina, glukuronidaza, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, induktor enzymu, inhibitor CYP3A4, irynotekan, izoenzym cytochromu P450, kapecytabina, karbamazepina, karboplatyna, ketokonazol, krążenie jelitowo-wątrobowe, lek przeciwnowotworowy, midazolam, neomycyna, oksaliplatyna, omeprazol, P-glikoproteina, paklitaksel, produkt leczniczy, ryfampicyna, substrat CYP2B6, substrat CYP2C19, substrat CYP2C8, substrat CYP2C9, substrat CYP2D6, substrat CYP3A4, substrat P-glikoproteiny, terapia skojarzona, warfaryna, wskaźnik PT-INR
Leksykon leków
Działania niepożądane – Krople żołądkowe –

Krople Żołądkowe to preparat wieloskładnikowy zawierający wyciąg ze świeżego ziela dziurawca (Hyperici perforatum), nalewki z mięty pieprzowej, kozłka lekarskiego, goryczki żółtej, bobrka trójlistkowego oraz owocni pomarańczy gorzkiej. Preparat charakteryzuje się wysoką zawartością etanolu (67-72% V/V), co może wpływać na profil działań niepożądanych. Do najczęściej obserwowanych działań niepożądanych należą reakcje alergiczne skórne (wysypka, świąd, pokrzywka, rumień), fotouczulenie związane z obecnością hyperycyny w wyciągu z dziurawca oraz zgaga, prawdopodobnie wynikająca z drażniącego działania alkoholu i składników goryczkowych. Częstość występowania tych działań nie jest określona na podstawie dostępnych danych.
bobrek trójlistkowy, choroba refluksowa przełyku, dolegliwości trawienne, działania niepożądane produktów leczniczych, dziurawiec zwyczajny, etanol, fotouczulenie, goryczka żółta, hyperycyna, kozłek lekarski, mięta pieprzowa, nadwrażliwość na promieniowanie UV, pieczenie za mostkiem, podrażnienie błony śluzowej przełyku, pomarańcza gorzka, przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna skórna, refluks żołądkowo-przełykowy, układ immunologiczny, wysypka skórna, zgaga
Leksykon leków
Interakcje leku – Palexia 75 mg

Tapentadol (Palexia 75 mg) wykazuje złożony mechanizm działania i może wchodzić w istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami o działaniu sedatywnym, takimi jak benzodiazepiny, inne opioidy, barbiturany, leki przeciwpsychotyczne oraz leki przeciwhistaminowe H1 pierwszej generacji. Interakcje te prowadzą do addycyjnego działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i ośrodek oddechowy, co zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki i zgonu. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie tapentadolu z gabapentynoidami (gabapentyna, pregabalina), które potęgują ryzyko przedawkowania opioidów i depresji oddechowej. Ponadto, tapentadol może nasilać ryzyko drgawek w połączeniu z lekami obniżającymi próg drgawkowy, takimi jak SSRI, SNRI, TLPD i niektóre leki przeciwpsychotyczne, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów z czynnikami ryzyka.
alkohol etylowy, barbiturany, benzodiazepiny, buprenorfina, depresja oddechowa, drgawki, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, flukonazol, gabapentanoidy, gabapentyna, hiperrefleksja, hipoksja, induktory enzymatyczne, inhibitory MAO, ketokonazol, klonus, kwas meklofenamowy, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwkaszlowe, leki przeciwpsychotyczne, nadciśnienie tętnicze, nalbufina, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, opioidy, pentazocyna, przełom nadciśnieniowy, receptory opioidowe, ryfampicyna, SNRI, SSRI, tapentadol, TLPD, transferaza urydynodifosforanowa, uzależnienie opioidowe, zaburzenia świadomości, zespół odstawienia, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Darunavir Zentiva 800 mg

Darunavir Zentiva (darunawir 800 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na darunawir lub substancje pomocnicze, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh). Lek zawiera czerwień koszenilową (E 124), potencjalny alergen. Darunavir stosowany jest w skojarzeniu z rytonawirem lub kobicystatem, które wzmacniają jego działanie. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie preparatów zawierających lopinawir/rytonawir oraz silnych induktorów CYP3A, takich jak ryfampicyna i dziurawiec zwyczajny, ze względu na ryzyko istotnego obniżenia stężenia darunawiru i utraty skuteczności terapeutycznej. Szczególnie wrażliwy na indukcję CYP3A jest darunawir wzmocniony kobicystatem, u którego dodatkowo przeciwwskazane jest stosowanie karbamazepiny, fenobarbitalu i fenytoiny.
alfuzosyna, amiodaron, astemizol, awanafil, chinidyna, cyzapryd, czerwień koszenilowa, dabigatran, dapoksetyna, darunawir, depresja oddechowa, dihydroergotamina, domperydon, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, ergotamina, fenobarbital, fenytoina, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, iwabradyna, karbamazepina, kolchicyna, kwetiapina, lomitapid, lopinawir, lowastatyna, lurazydon, midazolam, miopatia, nadwrażliwość na darunawir, naloksegol, niedociśnienie, oporność na leki, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, rytonawir, sedacja, sertindol, skala Child-Pugh, syldenafil, symwastatyna, terfenadyna, tętnicze nadciśnienie płucne, tikagrelor, toksyczność kolchicyny, triazolam, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zatrucie sporyszem
Leksykon leków
Interakcje leku – Faxigen XL 75 mg 75 mg

Wenlafaksyna w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Faxigen XL) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając odstępu co najmniej 14 dni po zakończeniu IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po zakończeniu wenlafaksyny przed włączeniem IMAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych, selektywnych inhibitorów MAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalnych, nieselektywnych IMAO (np. linezolid). Ryzyko zespołu serotoninowego wzrasta także przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych, takich jak SSRI, SNRI, tryptany, lit, opioidy (fentanyl, tramadol, metadon), ziele dziurawca czy prekursory serotoniny. Zaleca się ostrożność i ścisłą obserwację pacjenta, zwłaszcza w początkowej fazie terapii i po zwiększeniu dawki. Spożywanie alkoholu jest zdecydowanie niezalecane z powodu nasilenia depresyjnego działania na OUN i potencjalnego pogorszenia stanu psychicznego.
antybiotyk makrolidowy, błękit metylenowy, CYP3A4, drżenie mięśni, dziurawiec zwyczajny, haloperydol, hipertermia, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, izoenzym cytochromu P450, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, nadmierna potliwość, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odstęp QT, rysperydon, selektywny inhibitor MAO-A, skurcz miokloniczny, torsade de pointes, tryptan, tryptofan, wenlafaksyna, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Dailiport 3 mg

Takrolimus, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 w wątrobie i ścianie jelita, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten enzym. Substancje hamujące CYP3A4, takie jak ketokonazol, flukonazol, erytromycyna, inhibitory proteazy HIV (rytonawir, nelfinawir) oraz HCV (telaprewir, boceprewir), znacząco zwiększają stężenie takrolimusu we krwi, co wymaga zmniejszenia dawki i ścisłego monitorowania stężenia leku oraz parametrów klinicznych, w tym EKG (w celu wykrycia wydłużenia odstępu QT) i funkcji nerek. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina, fenobarbital, karbamazepina oraz dziurawiec zwyczajny, obniżają stężenie takrolimusu, co może wymagać zwiększenia dawki. Dodatkowo, takrolimus jest inhibitorem CYP3A4, co może wpływać na metabolizm innych leków, np. wydłużając okres półtrwania cyklosporyny i zwiększając jej nefrotoksyczność, a także zmniejszając klirens środków antykoncepcyjnych steroidowych.
antybiotyk makrolidowy, badanie EKG, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, cytryniec chiński, czynność nerek, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, działanie diuretyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HCV, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, izoniazyd, kannabidiol, karbamazepina, kortykosteroid, kwas mykofenolowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm wątrobowy, metamizol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, statyna, stężenie takrolimusu, takrolimus, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Lackepila 150 mg

Lakozamid wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wydłużającymi odstęp PR, takimi jak karbamazepina, lamotrygina, eslikarbazepina, pregabalina oraz lekami przeciwarytmicznymi klasy I, ze względu na potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu PR, choć badania kliniczne nie potwierdziły istotnego wydłużenia odstępu PR przy współpodawaniu z karbamazepiną i lamotryginą. Farmakokinetycznie lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, 2B6, 2C9, 2C19, 3A4 oraz nie jest transportowany przez glikoproteinę P w jelicie. Metabolizm lakozamidu obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, a silne inhibitory tych enzymów (np. flukonazol, itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, co wymaga ostrożności. Silne induktory enzymów, takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca zwyczajnego, mogą zmniejszać ekspozycję na lakozamid, co również wymaga monitorowania podczas rozpoczynania lub zakończenia terapii tymi lekami.
depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, enzymy CYP, eslikarbazepina, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, interakcja z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny klasy I, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, omeprazol, pregabalina, ryfampicyna, rytonawir, spowolnienie psychomotoryczne, warfaryna, wydłużanie odstępu PR, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia równowagi
Leksykon substancji czynnych
Lewonorgestrel – Przeciwwskazania stosowania

Lewonorgestrel, syntetyczny progestagen, jest szeroko stosowany w antykoncepcji hormonalnej, w tym w preparatach doustnych, systemach domacicznych (IUS) oraz antykoncepcji awaryjnej (np. Escapelle 1500 µg). Przeciwwskazania do jego stosowania różnią się w zależności od formy farmaceutycznej i obejmują przede wszystkim nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze. W przypadku systemów domacicznych (Jaydess, Kyleena, Mirena, Levosert) przeciwwskazania są bardziej rozbudowane i dotyczą m.in. ciąży, stanów zapalnych narządów miednicy mniejszej, nowotworów hormonozależnych, nieprawidłowych krwawień z macicy, anatomicznych nieprawidłowości macicy oraz chorób wątroby. Dla preparatów doustnych złożonych (lewonorgestrel + etynyloestradiol) kluczowe są przeciwwskazania związane z ryzykiem zakrzepowo-zatorowym, w tym aktywna lub przebyta żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, predyspozycje genetyczne (np. czynnik V Leiden), choroby tętnicze, migrena z aurą oraz ciężkie choroby wątroby.
antykoncepcja awaryjna, antykoncepcja hormonalna, choroba trofoblastyczna, choroba zakrzepowo-zatorowa, czynnik V Leiden, dławica piersiowa, doustna tabletka antykoncepcyjna, dyslipoproteinemia, dziurawiec zwyczajny, hiperhomocysteinemia, hiperplazja endometrium, hipertriglicerydemia, lewonorgestrel, migrena z ogniskowymi objawami, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór antytrombiny III, nieprawidłowe krwawienie z macicy, nowotwór hormonozależny, nowotwór złośliwy krwi, oporność na aktywowane białko C, progestagen syntetyczny, przeciwciała antyfosfolipidowe, przemijający napad niedokrwienny, śródnabłonkowa neoplazja szyjki macicy, system terapeutyczny domaciczny, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, transdermalny system terapeutyczny, włókniakomięśniak, zakrzepica żył głębokich, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Controloc 20 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez podwyższenie pH żołądka oraz metabolizm wątrobowy z udziałem cytochromu P-450 (głównie CYP2C19 i CYP3A4). Znaczące klinicznie interakcje dotyczą leków, których biodostępność zależy od kwaśnego środowiska żołądka, takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz erlotynib, gdzie pantoprazol zmniejsza ich wchłanianie. Ponadto, jednoczesne stosowanie z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir) jest przeciwwskazane lub wymaga ograniczenia dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę i ścisłego monitorowania pacjenta. U pacjentów przyjmujących warfarynę lub fenprokumon obserwuje się możliwe zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombinowego, co wymaga regularnego monitorowania tych parametrów. W przypadku dużych dawek metotreksatu (np. 300 mg) pantoprazol może zwiększać stężenie leku w osoczu, co wskazuje na konieczność rozważenia czasowego odstawienia pantoprazolu.
azole przeciwgrzybicze, biodostępność leku, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, dziurawiec zwyczajny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, kwas solny, metabolizm wątrobowy, metotreksat, P-glikoproteina, pantoprazol, pH żołądka, pochodne kumaryny, podrażnienie przewodu pokarmowego, refluks żołądkowo-przełykowy, środek zobojętniający, tetrahydrokannabinol