dostępność biologiczna
Dostępność biologiczna (biodostępność) to parametr farmakokinetyczny określający, jaka część podanej dawki leku dociera do krążenia ogólnego w niezmienionej formie. Wyrażana jest jako stosunek stężenia substancji czynnej w krążeniu ogólnoustrojowym po podaniu pozanaczyniowym (np. doustnym) do stężenia osiąganego po podaniu dożylnym tej samej dawki leku.
Wartość biodostępności waha się od 0 do 100% i zależy od wielu czynników, takich jak rozpuszczalność substancji czynnej, przepuszczalność przez błony biologiczne, stabilność w środowisku przewodu pokarmowego oraz efekt pierwszego przejścia przez wątrobę. Leki podawane dożylnie charakteryzują się 100% biodostępnością, natomiast preparaty podawane innymi drogami zwykle osiągają niższe wartości.
Znajomość dostępności biologicznej ma kluczowe znaczenie w farmakoterapii, ponieważ wpływa na wybór dawki, częstość podawania leku oraz przewidywanie skuteczności terapeutycznej. Niska biodostępność może wymagać zwiększenia dawki lub zmiany drogi podania, aby osiągnąć pożądany efekt terapeutyczny. W badaniach biorównoważności leków generycznych porównuje się biodostępność w stosunku do leku referencyjnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia krwi X – Właściwości farmakokinetyczne
Czynnik krzepnięcia X, będący integralnym składnikiem zespołu protrombiny, charakteryzuje się farmakokinetyką istotną dla efektywności terapeutycznej preparatów zawierających kompleks protrombiny, takich jak Beriplex i Octaplex. Mediana okresu półtrwania czynnika X wynosi odpowiednio 31 godzin (zakres 17-44 h) dla Beriplex oraz 24-48 godzin dla Octaplex, co plasuje go pomiędzy czynnikami VII i IX a czynnikiem II pod względem czasu działania. Przyrost odzysku in-vivo (IVR) dla czynnika X w badaniach z Beriplex wynosił średnio 0,021 j.m./ml na j.m./kg masy ciała (przedział ufności 0,020-0,023), potwierdzając skuteczność w odwracaniu działania antagonistów witaminy K oraz profilaktyce krwawień okołooperacyjnych. Maksymalne stężenia czynnika X osiągane są w ciągu 3 godzin od dożylnego podania, co jest kluczowe dla planowania i monitorowania terapii w stanach nagłych. Dostępność biologiczna jest natychmiastowa i proporcjonalna do dawki, co umożliwia precyzyjne dawkowanie i przewidywalność efektu terapeutycznego.
antagonista witaminy K, białko C, białko S, czynnik II, czynnik IX, czynnik krzepnięcia X, czynnik krzepnięcia zależny od witaminy K, czynnik VII, czynniki zespołu protrombiny, dostępność biologiczna, kaskada krzepnięcia, kompleks protrombiny, model dwukompartmentowy, niedobór czynników krzepnięcia, odzysk in vivo, okres półtrwania, profilaktyka krwawień okołooperacyjnych, przyrost IVR, zespół protrombiny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Menero MED 2,5 mg
Tadalafil wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Jego średnia objętość dystrybucji wynosi około 63 litrów, a 94% leku wiąże się z białkami osocza. Metabolizm odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a głównym metabolitem jest glukuronian metylokatecholu, który jest klinicznie nieaktywny. Średni klirens wynosi 2,5 l/godzinę, a okres półtrwania to około 17,5 godziny. Eliminacja zachodzi głównie z kałem (61% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (36% dawki). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę. Wchłanianie nie jest zależne od posiłku ani pory podania.
AUC, białko osocza, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, CYP3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka leku, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologiczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny leku, stężenie maksymalne w osoczu, tadalafil, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zyvoxid 600 mg
Zyvoxid zawiera (s)-linezolid, który charakteryzuje się niemal 100% biodostępnością po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2 godzin. W stanie stacjonarnym, po dawce 600 mg dwa razy na dobę, Cmax i Cmin wynoszą odpowiednio 15,1 ± 2,5 mg/l i 3,68 ± 2,68 mg/l dla podania dożylnego oraz 21,2 ± 5,8 mg/l i 6,15 ± 2,94 mg/l dla podania doustnego. Objętość dystrybucji wynosi około 40–50 litrów, a stopień wiązania z białkami osocza to około 31%. Linezolid przenika do różnych płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (stosunek stężenia do osocza 0,7:1,0), co jest istotne klinicznie, zwłaszcza w kontekście zakażeń OUN. Metabolizm linezolidu zachodzi głównie przez oksydację morfolinowego pierścienia, prowadząc do nieaktywnych metabolitów PNU-142300 i PNU-142586, które są wydalane głównie z moczem (łącznie około 80%). Okres półtrwania leku wynosi 5–7 godzin, a klirens pozanerkowy stanowi około 65% całkowitego klirensu.
ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dostępność biologiczna, farmakokinetyka linezolidu, hemodializa, hydroksyetyloglicyna, jama otrzewnowa, klirens pozanerkowy, klirens układowy, komora boczna mózgu, kwas aminoetoksyoctowy, linezolid, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, proces nieenzymatyczny, profil farmakokinetyczny, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zakażenie OUN, zastawka komorowo-otrzewnowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadaxin 20 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Tadaxin, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Bezwzględna dostępność biologiczna nie została precyzyjnie określona, jednak farmakokinetyka nie jest istotnie modyfikowana przez posiłki ani porę podania. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~63 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (94%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a główny metabolit – glukuronian metylokatecholu – ma aktywność farmakologiczną co najmniej 13 000 razy niższą niż tadalafil. Klirens u zdrowych osób wynosi 2,5 l/h, a okres półtrwania to około 17,5 godziny. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę.
ADME, AUC, białka osoczowe, cukrzyca, cytochrom P450, dostępność biologiczna, fosfodiesteraza typu 5, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny leku, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, tadalafil, Tadaxin, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z kałem, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fokusin 0,4 mg
Tamsulosyna chlorowodorek, zawarty w leku Fokusin 0,4 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną, z istotnym wpływem posiłku na wchłanianie – przyjmowanie leku krótko po jedzeniu zmniejsza absorpcję, dlatego zaleca się stałe przyjmowanie po tym samym posiłku. Lek wykazuje kinetykę liniową, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 6 godzin po pojedynczej dawce, a stan równowagi dynamicznej uzyskiwany jest po 5 dniach stosowania. W stanie równowagi Cmax wzrasta o około 66% w porównaniu do pojedynczej dawki, a stężenia tamsulosyny wykazują znaczną zmienność międzyosobniczą. Substancja silnie wiąże się z białkami osocza (~99%), a jej objętość dystrybucji jest niewielka (ok. 0,2 l/kg), co wskazuje na ograniczoną dystrybucję pozanaczyniową.
dostępność biologiczna, działanie farmakodynamiczne, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, enzymy mikrosomalne wątroby, faza eliminacji, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kinetyka liniowa, łagodna niewydolność wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, stan równowagi dynamicznej, tamsulosyny chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Azyter 15 mg/g
Produkt leczniczy Azyter (15 mg/g krople do oczu, roztwór w pojemniku jednodawkowym) zawiera 15 mg azytromycyny dwuwodnej na 1 g roztworu, co odpowiada 14,3 mg azytromycyny, a pojedynczy pojemnik jednodawkowy zawiera 3,74 mg azytromycyny dwuwodnej w 250 mg roztworu. Ze względu na miejscowe podanie ocznej i minimalną absorpcję ogólnoustrojową, ekspozycja na azytromycynę jest znikoma, co minimalizuje ryzyko dla płodu. Dostępne dane kliniczne i przedkliniczne nie wskazują na niekorzystny wpływ na przebieg ciąży ani na płodność, a także nie wykazano istotnego przenikania azytromycyny do mleka kobiecego, co pozwala na bezpieczne stosowanie leku u kobiet w ciąży i karmiących piersią przy wskazaniach medycznych.
absorpcja ogólnoustrojowa, Azyter, azytromycyna, azytromycyna dwuwodna, badanie przedkliniczne, ciąża, dostępność biologiczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, funkcja reprodukcyjna, karmienie piersią, krople do oczu, mleko kobiece, płodność, pojemnik jednodawkowy, wskazanie kliniczne, wskazanie medyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Evertas 9,5 mg/24 h
System transdermalny Evertas, zawierający rywastygminę, jest dostępny w dawkach 4,6 mg/24 h oraz 9,5 mg/24 h i stosowany w leczeniu otępienia typu alzheimerowskiego. Terapia powinna być prowadzona pod nadzorem lekarza z doświadczeniem w tej dziedzinie, a rozpoczęcie leczenia wymaga obecności opiekuna pacjenta. Dawka początkowa wynosi 4,6 mg/24 h, a po minimum 4 tygodniach, jeśli lek jest dobrze tolerowany, zaleca się zwiększenie dawki do 9,5 mg/24 h, która stanowi dawkę podtrzymującą. W wyjątkowych przypadkach, po co najmniej 6 miesiącach terapii i przy dobrej tolerancji, można rozważyć zwiększenie dawki do 13,3 mg/24 h, jednak dawka ta nie jest dostępna w produkcie Evertas i wymaga zastosowania innych preparatów rywastygminy. Przerwanie leczenia powinno być rozważone, gdy brak jest korzyści terapeutycznych, a w przypadku działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego leczenie należy czasowo przerwać, z możliwością wznowienia dawki początkowej 4,6 mg/24 h, jeśli przerwa przekroczy 3 dni.
aplikacja plastra, badanie MMSE, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka skuteczna, dostępność biologiczna, działania niepożądane przewodu pokarmowego, działanie terapeutyczne, ekspozycja na rywastygminę, funkcje poznawcze, korzyść terapeutyczna, otępienie typu alzheimerowskiego, plaster leczniczy, podrażnienie skóry, roztwór doustny, rywastygmina, system transdermalny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zolafren 20 mg
Przedawkowanie olanzapiny, substancji czynnej Zolafrenu, stanowi poważne zagrożenie dla życia, z udokumentowanymi przypadkami zgonów po jednorazowej dawce ≥450 mg, choć zdarzają się też przeżycia po dawkach do około 2 g. Objawy przedawkowania obejmują szerokie spektrum zaburzeń, głównie ze strony OUN i układu sercowo-naczyniowego, takie jak częstoskurcz, pobudzenie, dyzartria, objawy pozapiramidowe, obniżony poziom świadomości (od sedacji do śpiączki), delirium, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, depresja oddechowa, zachłyśnięcie, zaburzenia ciśnienia tętniczego i rytmu serca (<2% przypadków), a także zatrzymanie krążenia i oddychania. Szczególnie istotne klinicznie są stany zagrożenia życia, wymagające natychmiastowej interwencji.
akatyzja, arytmia serca, aspiracja treści żołądkowej, częstoskurcz, delirium, depresja oddechowa, dostępność biologiczna, drgawki, dystonia, dyzartria, hipertermia, hipoksemia, leczenie niedociśnienia, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, objawy pozapiramidowe, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedawkowanie olanzapiny, receptor beta-adrenergiczny, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, śpiączka, środek sympatykomimetyczny, stan splątania, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, zaburzenia autonomiczne, zaburzenia rytmu serca, zachłyśnięcie, zapaść krążeniowa, zatrzymanie krążenia, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivaroxaban Intas 15 mg
Rywaroksaban wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin, z wysoką biodostępnością 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg, niezależnie od przyjmowania z posiłkiem. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg/dobę, przy wyższych dawkach obserwuje się ograniczone wchłanianie i zmniejszoną biodostępność, szczególnie na czczo. Rywaroksaban wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), ma umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz niezależne od CYP szlaki, z eliminacją zarówno nerkową (ok. 1/3 dawki w postaci niezmienionej) jak i kałową. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych i 11-13 godzin u osób starszych, co wskazuje na wpływ wieku na eliminację. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych ze względu na płeć czy przynależność etniczną, a masa ciała wpływa na stężenia rywaroksabanu w osoczu w stopniu <25%, nie wymagając modyfikacji dawkowania.
białko transportowe, biodostępność, choroba tętnic obwodowych, cytochrom P450, czynnik Xa, dostępność biologiczna, eliminacja z osocza, farmakokinetyka rywaroksabanu, hydroliza wiązania amidowego, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, oksydacja, ostry zespół wieńcowy, P-glikoproteina, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zmienność osobnicza - Leksykon substancji czynnych
Siarczan chondroityny – Właściwości farmakokinetyczne
Siarczan chondroityny, składnik aktywny preparatu Chronada, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 15-24% dawki, z czego jedynie 10% pozostaje w formie niezmienionej, a pozostałe 90% to depolimeryzowane pochodne wskutek efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Maksymalne stężenie osiągane jest około 4 godziny po podaniu. Substancja wiąże się w 85% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 0,3 l/kg i wykazuje powinowactwo do tkanki chrzęstnej oraz innych narządów, takich jak jelito cienkie, wątroba, mózg i nerki. Metabolizm odbywa się głównie przez enzymatyczną degradację w lizosomach, bez udziału cytochromu P450, co eliminuje ryzyko interakcji metabolicznych z innymi lekami. Klirens wynosi 30,5 ml/min (0,43 ml/min/kg), a okres półtrwania mieści się w zakresie 5-15 godzin. Eliminacja zachodzi głównie drogą nerkową, a farmakokinetyka wykazuje kinetykę pierwszego rzędu do dawek 3000 mg, bez zmian parametrów przy wielokrotnym podawaniu 800 mg u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego.
chlorowodorek glukozaminy, choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, cytochrom P450, degradacja enzymatyczna, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, hialuronidaza, kinetyka pierwszego rzędu, klirens ogólnoustrojowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, prolek, siarczan chondroityny, stężenie we krwi, sulfataza lizosomalna, tkanka stawowa, znakowanie izotopowe, β-glukuronidaza, β-N-acetyloheksozoaminidaza - Leksykon substancji czynnych
Ginkgolid – Właściwości farmakokinetyczne
Ginkgolidy A, B oraz bilobalid, będące głównymi terpenolaktonami w standaryzowanych wyciągach z liści Ginkgo biloba L., charakteryzują się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą odpowiednio 80%, 88% i 79%. Maksymalne stężenia w osoczu zależą od postaci farmaceutycznej i dawki; dla dawki 120 mg w tabletkach stężenia wynoszą: ginkgolid A 16-22 ng/ml, ginkgolid B 8-10 ng/ml, bilobalid 27-54 ng/ml, natomiast w roztworze odpowiednio 25-33 ng/ml, 9-17 ng/ml i 19-35 ng/ml. Cmax osiągane jest szybko, w ciągu 1-2 godzin po podaniu, co wskazuje na efektywną absorpcję substancji czynnych.
absorpcja substancji aktywnych, bezwzględna biodostępność, bilobalid, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dostępność biologiczna, droga eliminacji, eliminacja z kałem, faza eliminacji, frakcja terpenowa, ginkgo biloba, ginkgolidy, miłorząb japoński, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, postać farmaceutyczna, stężenie w osoczu, terpenolaktony, wyciąg z miłorzębu, wydalanie w niezmienionej postaci - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Topamax 25 mg
Topiramat, substancja czynna leku Topamax, wykazuje liniową farmakokinetykę z długim okresem półtrwania około 21 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę. Po podaniu doustnym 100 mg, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 1,5 µg/ml (po pojedynczej dawce) i 6,76 µg/ml (po wielokrotnym dawkowaniu), osiągane w ciągu 2-3 godzin (Tmax). Wchłanianie jest szybkie i wynosi co najmniej 81%, niezależne od spożycia pokarmu. Topiramat charakteryzuje się niskim stopniem wiązania z białkami osocza (13-17%), niewielkim metabolizmem (~20% u zdrowych ochotników, do 50% przy induktorach enzymów), oraz głównie nerkową eliminacją (≥81% dawki, z czego 66% w postaci niezmienionej). Klirens nerkowy wynosi około 17-18 ml/min, a całkowity klirens osoczowy 20-30 ml/min. Objętość dystrybucji waha się od 0,55 do 0,80 l/kg, z mniejszą wartością u kobiet, co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
AUC, biorównoważność, Cmax, dostępność biologiczna, działanie przeciwpadaczkowe, enzym wątrobowy, farmakokinetyka liniowa, fenytoina, hydroksylacja, hydroliza, induktor enzymów, interakcja farmakokinetyczna, kapsułka twarda, karbamazepina, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie w osoczu, mechanizm eliminacji, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, reabsorpcja kanalikowa, różnice międzyosobnicze, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, Tmax, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wchłanianie zwrotne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadaxin 5 mg
Tadalafil, substancja czynna produktu leczniczego Tadaxin 5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach. Objętość dystrybucji wynosi około 63 litrów, a 94% leku wiąże się z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzym CYP3A4, a głównym metabolitem jest glukuronian metylokatecholu, który wykazuje aktywność względem PDE5 co najmniej 13 000 razy słabszą niż tadalafil. Klirens leku wynosi średnio 2,5 l/godzinę, a okres półtrwania to około 17,5 godziny, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (61%) i mocz (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania. Wchłanianie nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu ani porę podania leku.
AUC, cukrzyca, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, eliminacja substancji czynnej, farmakokinetyka, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, klirens doustny, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, tadalafil, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Chronada 200 mg + 250 mg
Chronada to preparat zawierający 200 mg soli sodowej siarczanu chondroityny oraz 250 mg chlorowodorku glukozaminy w kapsułce. Siarczan chondroityny charakteryzuje się dostępnością biologiczną 15-24% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem osiąganym po około 4 godzinach. Wiąże się w 85% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 0,3 l/kg i wykazuje powinowactwo do tkanki chrzęstnej oraz innych narządów (jelito cienkie, wątroba, mózg, nerki). Metabolizm zachodzi głównie przez sulfatazy lizosomalne i enzymy depolimeryzujące, bez udziału cytochromu P450, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki. Okres półtrwania wynosi 5-15 godzin, a klirens ogólnoustrojowy to 30,5 ml/min (0,43 ml/min/kg). Kinetyka jest pierwszego rzędu dla dawek do 3000 mg, a wielokrotne dawki 800 mg nie zmieniają parametrów farmakokinetycznych u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego.
chlorowodorek glukozaminy, choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, cytochrom P450, dostępność biologiczna, droga eliminacji, efekt pierwszego przejścia, hialuronidaza, izotop 14C, kinetyka pierwszego rzędu, klirens ogólnoustrojowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo tkankowe, prolek, siarczan chondroityny, siarczan glukozaminy, stężenie maksymalne, sulfataza lizosomalna, tkanka chrzęstna, wiązanie z białkami osocza, β-glukuronidaza, β-N-acetyloheksozoaminidaza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fragmin 12 500 j.m. a.Xa/0,5 ml
Dalteparyna sodowa, będąca heparyną drobnocząsteczkową o działaniu przeciwzakrzepowym, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną po podaniu podskórnym (87 ± 6% aktywności anty-Xa u zdrowych ochotników). Farmakokinetyka wykazuje niepełną proporcjonalność dawki do ekspozycji (AUC wzrasta o około 33% przy zwiększeniu dawki z 2 500 do 10 000 j.m.). Objętość dystrybucji wynosi 40-60 ml/kg, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni wewnątrznaczyniowej. Okres półtrwania po dożylnym podaniu wynosi około 2,1-2,3 godziny, natomiast po podaniu podskórnym wydłuża się do 3-5 godzin, co jest związane z opóźnionym wchłanianiem. Klirens osoczowy jest zależny od dawki i wynosi od 15,6 ± 2,4 ml/h/kg (120 j.m./kg) do 24,6 ± 5,4 ml/h/kg (30 j.m./kg). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, jednak mniej niż 5% aktywności anty-Xa jest wydalane z moczem, co sugeruje dezaktywację metabolitów przed wydaleniem. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek na hemodializie okres półtrwania wydłuża się do 5,7 ± 2,0 godziny, co wymaga dostosowania dawkowania ze względu na ryzyko kumulacji leku.
aktywność anty-Xa, dalteparyna sodowa, dostępność biologiczna, działanie przeciwzakrzepowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka dalteparyny, faza dystrybucji, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, jednostka aktywności anty-Xa, klirens osoczowy, kumulacja leku, model jednokompartmentowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, podanie podskórne, pole pod krzywą stężenia, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, przewlekła niewydolność nerek, schemat dawkowania, wchłanianie leku