Właściwości farmakokinetyczne
Tadaxin 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne tadalafilu

Tadalafil, substancja czynna leku Tadaxin, wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny, który determinuje jego kliniczne zastosowanie w terapii. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tego związku z uwzględnieniem procesów ADME (wchłanianie, dystrybucja, metabolizm, eliminacja) oraz różnic w farmakokinetyce w specjalnych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie

Tadalafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane średnio po 2 godzinach od przyjęcia leku. Istotną informacją kliniczną jest fakt, że bezwzględna dostępność biologiczna tadalafilu po podaniu doustnym nie została precyzyjnie określona.²

Istotną właściwością farmakokinetyczną tadalafilu jest brak wpływu pokarmu na szybkość i stopień wchłaniania substancji czynnej. Z tego względu Tadaxin może być przyjmowany niezależnie od posiłków, co zwiększa wygodę stosowania leku. Dodatkowo pora przyjmowania preparatu (rano lub wieczorem) nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na parametry wchłaniania tadalafilu.³

Dystrybucja

Tadalafil cechuje się znaczną objętością dystrybucji, która wynosi średnio około 63 litrów. Parametr ten wskazuje na rozległe rozmieszczanie leku w tkankach organizmu. W zakresie stężeń terapeutycznych, aż 94% tadalafilu w osoczu wiąże się z białkami osoczowymi. Warto podkreślić, że zaburzenia czynności nerek nie wpływają na stopień wiązania leku z białkami.⁴

Istotną obserwacją z punktu widzenia klinicznego jest fakt, że mniej niż 0,0005% podanej dawki tadalafilu pojawia się w nasieniu u zdrowych osób, co ma znaczenie w kontekście bezpieczeństwa stosowania leku.⁵

Metabolizm

Tadalafil podlega metabolizmowi głównie przy udziale izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450. Głównym metabolitem występującym w krwioobiegu jest glukuronian metylokatecholu. Istotną cechą tego metabolitu jest jego znacznie niższa aktywność farmakologiczna – działa on co najmniej 13 000 razy słabiej na fosfodiesterazę typu 5 (PDE5) w porównaniu do związku macierzystego. Przy obserwowanych stężeniach metabolitu w organizmie uznaje się, że nie wykazuje on klinicznie istotnej aktywności.⁶

Eliminacja

U zdrowych osób średni klirens tadalafilu po podaniu doustnym wynosi 2,5 l/godzinę. Szczególnie istotną cechą tadalafilu jest jego długi okres półtrwania, który wynosi średnio 17,5 godziny. Tadalafil jest wydalany głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, przy czym dominującą drogą eliminacji jest wydalanie z kałem (około 61% dawki), natomiast w mniejszym stopniu substancja jest eliminowana z moczem (około 36% dawki).⁷

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych osób wykazuje liniowość zarówno względem dawki, jak i czasu. W zakresie dawek od 2,5 do 20 mg, ekspozycja ogólnoustrojowa na lek (wyrażona jako AUC) zwiększa się proporcjonalnie do zastosowanej dawki. Stan stacjonarny tadalafilu w osoczu jest osiągany w ciągu 5 dni stosowania leku w schemacie raz na dobę.⁸

Warto podkreślić, że farmakokinetyka tadalafilu określona w ujęciu populacyjnym u pacjentów z zaburzeniami erekcji nie różni się istotnie od farmakokinetyki obserwowanej u osób bez tych zaburzeń.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U zdrowych osób w podeszłym wieku (65 lat lub starszych) obserwuje się zmniejszenie klirensu tadalafilu po podaniu doustnym w porównaniu do młodszych dorosłych. Skutkuje to zwiększeniem ekspozycji ogólnoustrojowej (AUC) o 25% w porównaniu z osobami zdrowymi w wieku od 19 do 45 lat. Należy jednak podkreślić, że ten związany z wiekiem efekt nie ma istotnego znaczenia klinicznego i nie wymaga modyfikacji dawkowania leku.¹⁰

Niewydolność nerek

Badania farmakokinetyczne z zastosowaniem pojedynczej dawki tadalafilu (w zakresie od 5 do 20 mg) wykazały istotne zmiany w ekspozycji na lek u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny od 51 do 80 ml/min) oraz u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny od 31 do 50 ml/min), a także u osób ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie, obserwowano dwukrotnie większą ekspozycję (AUC) na tadalafil w porównaniu ze zdrowymi osobami.¹¹

Dodatkowo, u pacjentów poddawanych hemodializie, stężenie maksymalne (Cmax) tadalafilu było o 41% większe w porównaniu z osobami zdrowymi. Istotną obserwacją kliniczną jest fakt, że hemodializa w nieistotnym stopniu wpływa na eliminację tadalafilu z organizmu.¹²

Niewydolność wątroby

Po podaniu dawki 10 mg tadalafilu, ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B w skali Child-Pugh) jest porównywalna z ekspozycją obserwowaną u zdrowych osób.¹³

Należy jednak podkreślić, że dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C w skali Child-Pugh) są ograniczone. Dodatkowo brak jest wystarczających badań dotyczących przyjmowania tadalafilu w schemacie raz na dobę u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Z tego względu lekarz przepisujący lek powinien dokonać wnikliwej oceny stosunku korzyści do ryzyka przed zastosowaniem tadalafilu w tej grupie pacjentów.¹⁴

Pacjenci chorzy na cukrzycę

U pacjentów z cukrzycą obserwuje się zmniejszoną ekspozycję na tadalafil – ekspozycja (AUC) jest o około 19% mniejsza niż u osób zdrowych. Ta różnica w ekspozycji jest jednak niewielka i nie wymaga modyfikacji dawkowania tadalafilu u pacjentów z cukrzycą.¹⁵