Właściwości farmakokinetyczne
Tadaxin 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne tadalafilu

Tadalafil, substancja czynna zawarta w produkcie leczniczym Tadaxin 5 mg, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które mają istotne znaczenie dla jego skuteczności klinicznej. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis procesów farmakokinetycznych dla tego związku, z uwzględnieniem szczególnych grup pacjentów.

Wchłanianie

Tadalafil cechuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane średnio po 2 godzinach od momentu przyjęcia leku. Bezwzględna dostępność biologiczna tadalafilu po podaniu doustnym nie została definitywnie określona. Warto podkreślić, że obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym nie wpływa istotnie na szybkość i stopień wchłaniania substancji czynnej, co pozwala na stosowanie produktu leczniczego Tadaxin niezależnie od posiłków. Podobnie, pora przyjmowania leku (rano czy wieczorem) nie wykazuje klinicznie istotnego wpływu na parametry wchłaniania.¹

Dystrybucja

Po wchłonięciu tadalafil ulega szerokiej dystrybucji w organizmie, co potwierdza średnia objętość dystrybucji wynosząca około 63 litrów. Wartość ta wskazuje na znaczące rozmieszczenie substancji czynnej w tkankach. W stężeniach terapeutycznych, aż 94% tadalafilu w osoczu wiąże się z białkami, co jest istotnym czynnikiem wpływającym na jego biodostępność i aktywność. Zaburzenia czynności nerek nie modyfikują stopnia wiązania tadalafilu z białkami osocza. Z punktu widzenia klinicznego istotne jest również to, że mniej niż 0,0005% podanej dawki leku pojawia się w nasieniu u zdrowych osób.²

Metabolizm

Tadalafil podlega procesowi metabolizmu głównie za pośrednictwem izoenzymu cytochromu P450 3A4 (CYP3A4). Głównym metabolitem wykrywanym w krwioobiegu jest glukuronian metylokatecholu. Ten metabolit charakteryzuje się znacząco niższą aktywnością względem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) w porównaniu z tadalafilem – jego działanie jest co najmniej 13 000 razy słabsze. Biorąc pod uwagę obserwowane stężenia tego metabolitu we krwi, uznaje się, że nie wykazuje on aktywności klinicznej.³

Eliminacja

U zdrowych osób tadalafil charakteryzuje się średnim klirensem po podaniu doustnym wynoszącym 2,5 l/godzinę, a jego średni okres półtrwania to 17,5 godziny. Eliminacja substancji czynnej zachodzi głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, które są wydalane przede wszystkim z kałem (około 61% dawki) oraz, w mniejszym stopniu, z moczem (około 36% dawki). Długi okres półtrwania tadalafilu stanowi podstawę dla schematu dawkowania raz na dobę.⁴

Liniowość lub nieliniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych osób wykazuje liniowość zarówno względem dawki, jak i czasu. W zakresie dawek od 2,5 mg do 20 mg ekspozycja (AUC – pole pod krzywą stężenia w czasie) zwiększa się proporcjonalnie do zastosowanej dawki. Stan stacjonarny tadalafilu w osoczu jest osiągany stosunkowo szybko, bo już w ciągu 5 dni stosowania leku w schemacie raz na dobę. Co istotne, profil farmakokinetyczny określony w ujęciu populacyjnym u pacjentów z zaburzeniami erekcji zasadniczo nie różni się od profilu obserwowanego u osób bez takich zaburzeń.⁵

Farmakokinetyka tadalafilu w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku (65 lat i starszych) obserwuje się pewne zmiany w farmakokinetyce tadalafilu. Klirens leku po podaniu doustnym jest u nich mniejszy w porównaniu z młodszymi osobami (19-45 lat), co skutkuje zwiększeniem ekspozycji (AUC) o około 25%. Należy jednak podkreślić, że ten związany z wiekiem efekt nie ma istotnego znaczenia klinicznego i nie wymaga modyfikacji dawkowania produktu leczniczego Tadaxin w tej grupie pacjentów.⁶

Niewydolność nerek

Przeprowadzone badania farmakologiczne z wykorzystaniem pojedynczej dawki tadalafilu (od 5 do 20 mg) wykazały istotny wpływ zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę leku. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 51-80 ml/min), z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 31-50 ml/min) oraz u osób ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie ekspozycja (AUC) na tadalafil była dwukrotnie większa w porównaniu ze zdrowymi osobami. Dodatkowo, u pacjentów hemodializowanych stężenie maksymalne (Cmax) było o 41% wyższe niż u osób z prawidłową funkcją nerek. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, hemodializa w nieistotnym stopniu wpływa na eliminację tadalafilu.⁷

Niewydolność wątroby

Ekspozycja na tadalafil (AUC) po zastosowaniu dawki 10 mg u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B w skali Child-Pugh) jest porównywalna z ekspozycją obserwowaną u osób zdrowych. Należy jednak podkreślić, że dostępne dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C w skali Child-Pugh) są ograniczone. Dodatkowo, brak jest badań oceniających właściwości farmakokinetyczne tadalafilu stosowanego w schemacie raz na dobę u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Z tego względu, przed zastosowaniem produktu leczniczego Tadaxin u pacjentów z niewydolnością wątroby, lekarz powinien przeprowadzić dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka.⁸

Pacjenci chorzy na cukrzycę

U pacjentów chorych na cukrzycę ekspozycja na tadalafil (AUC) jest o około 19% mniejsza w porównaniu z osobami zdrowymi. Ta różnica w ekspozycji nie jest jednak na tyle znacząca, aby wymagała modyfikacji dawkowania produktu leczniczego Tadaxin w tej grupie pacjentów.⁹

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych tadalafilu