Właściwości farmakokinetyczne
Grypolek 325 mg + 200 mg + 30 mg + 15 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku GRYPOLEK

Preparat GRYPOLEK w postaci tabletek powlekanych zawiera cztery substancje czynne: paracetamol (325 mg), gwajfenezynę (200 mg), chlorowodorek pseudoefedryny (30 mg) oraz bromowodorek dekstrometorfanu (15 mg). Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne poszczególnych składników leku.¹

Wchłanianie i dystrybucja

Paracetamol charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga po około 1 godzinie od podania. Dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi około 90%. W odróżnieniu od niesteroidowych leków przeciwzapalnych, jedynie 20-30% paracetamolu wiąże się z białkami osocza, co zapobiega wypieraniu innych leków z tych połączeń. Paracetamol ulega szybkiej dystrybucji zarówno w tkankach obwodowych, jak i w ośrodkowym układzie nerwowym, co warunkuje jego efektywne działanie terapeutyczne.²

Pseudoefedryna jest szybko i całkowicie wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga po 2 godzinach od podania. Po wchłonięciu ulega szybkiej dystrybucji w organizmie.³

Dekstrometorfan charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, a maksymalne stężenie w osoczu osiąga po około 2 godzinach od podania doustnego.⁴

Gwajfenezyna dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym.⁵

Metabolizm

Paracetamol podlega metabolizmowi wątrobowemu. Główne szlaki metaboliczne obejmują sprzęganie z kwasem glukuronowym i siarkowym. Mniej niż 5% paracetamolu ulega przemianom na drodze utleniania, w wyniku czego powstaje wysoce aktywny i toksyczny metabolit – N-acetylo-p-benzochinoimina. W warunkach fizjologicznych związek ten ulega redukcji przy udziale glutationu, tworząc nietoksyczną pochodną. Należy zaznaczyć, że stany prowadzące do obniżenia zasobów glutationu, takie jak:

• niedożywienie – powodujące zmniejszenie syntezy glutationu z aminokwasów
• współistniejące choroby – szczególnie wątroby i nerek
• alkoholizm – związany z indukcją enzymów metabolizujących paracetamol
• predyspozycje genetyczne – w obrębie enzymów metabolizujących
• przyjmowanie innych leków – zwłaszcza induktorów enzymów cytochromu P450

mogą nasilać działanie hepatotoksyczne paracetamolu.⁶

Pseudoefedryna jest w niewielkim stopniu metabolizowana w wątrobie. Głównym metabolitem jest aktywna norpseudoefedryna.⁷

Dekstrometorfan metabolizowany jest poprzez N- i O-demetylację.⁸

Gwajfenezyna podlega metabolizmowi wątrobowemu.⁹

Wydalanie

Paracetamol i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki wraz z moczem. Jedynie około 2,1% paracetamolu wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej.¹⁰

Pseudoefedryna jest wydalana przede wszystkim przez nerki. Około 70-90% podanej dawki wydalane jest z moczem w ciągu 24 godzin. Okres półtrwania pseudoefedryny wykazuje zależność od pH moczu – przy odczynie alkalicznym może się wydłużać, natomiast przy odczynie kwaśnym ulega skróceniu.¹¹

Dekstrometorfan jest wydalany przez nerki w postaci niezmienionej lub w postaci metabolitów z moczem. Okres półtrwania dekstrometorfanu wynosi od 1,4 do 3,9 godzin.¹²

Gwajfenezyna wydalana jest z moczem, głównie w postaci metabolitów.¹³

Parametry farmakokinetyczne

Specjalne populacje pacjentów

W przypadku paracetamolu należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z obniżonymi zasobami glutationu, co może wystąpić u osób niedożywionych, z chorobami wątroby lub przyjmujących leki indukujące enzymy wątrobowe, ze względu na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności.¹⁴

Farmakokinetyka pseudoefedryny może ulegać zmianie w zależności od pH moczu, co ma szczególne znaczenie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub przyjmujących leki wpływające na pH moczu.¹⁵