Właściwości farmakokinetyczne
Chronada 200 mg + 250 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Chronada

Chronada to złożony produkt leczniczy zawierający 200 mg soli sodowej siarczanu chondroityny oraz 250 mg chlorowodorku glukozaminy w postaci twardej kapsułki. Należy zaznaczyć, że dla tego skojarzenia substancji czynnych nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dotyczących produktu złożonego.¹ Poniżej przedstawiono właściwości farmakokinetyczne poszczególnych składników aktywnych.

Właściwości farmakokinetyczne siarczanu chondroityny

Wchłanianie siarczanu chondroityny

Dostępność biologiczna siarczanu chondroityny po podaniu doustnym wynosi 15-24% podanej dawki. Zaledwie 10% wchłoniętej dawki stanowi siarczan chondroityny, natomiast pozostałe 90% występuje w formie depolimeryzowanych pochodnych o mniejszej masie cząsteczkowej, co wynika z efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Maksymalne stężenie siarczanu chondroityny po podaniu doustnym osiągane jest po około 4 godzinach.²

Dystrybucja siarczanu chondroityny

Siarczan chondroityny i jego depolimeryzowane pochodne w 85% wiążą się z licznymi białkami osocza. Objętość dystrybucji tej substancji jest względnie mała i wynosi około 0,3 l/kg. U ludzi siarczan chondroityny wykazuje szczególne powinowactwo do tkanki chrzęstnej. Badania na szczurach wykazały, że oprócz tkanek stawowych, substancja ta gromadzi się również w ścianie jelita cienkiego, wątrobie, mózgu oraz nerkach.³

Metabolizm siarczanu chondroityny

Co najmniej 90% podanej dawki siarczanu chondroityny podlega metabolizmowi przez sulfatazy lizosomalne, a następnie jest depolimeryzowane przez enzymy: hialuronidazę, β-glukuronidazę i β-N-acetyloheksozoaminidazę. W procesie depolimeryzacji uczestniczą wątroba, nerki oraz inne narządy. Nie zaobserwowano interakcji metabolicznych siarczanu chondroityny z innymi lekami. Co istotne, substancja ta nie jest metabolizowana przez enzymy cytochromu P450.⁴

Eliminacja siarczanu chondroityny

Klirens ogólnoustrojowy siarczanu chondroityny wynosi 30,5 ml/min, co odpowiada 0,43 ml/min/kg. Okres półtrwania waha się w zakresie od 5 do 15 godzin, w zależności od zastosowanej metodyki badawczej. Siarczan chondroityny oraz jego depolimeryzowane pochodne są wydalane głównie przez nerki.⁵

Liniowość kinetyki siarczanu chondroityny

Siarczan chondroityny wykazuje kinetykę pierwszego rzędu dla pojedynczych dawek do 3000 mg. U pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego wielokrotne dawki 800 mg nie wpływają na parametry farmakokinetyczne substancji.⁶

Właściwości farmakokinetyczne glukozaminy

Wchłanianie glukozaminy

Zarówno chlorowodorek, jak i siarczan glukozaminy są solami glukozaminy stosowanymi w celach terapeutycznych i uznawane są za proleki. Po podaniu doustnym dochodzi do ich całkowitego rozpuszczenia w żołądku, gdzie przekształcane są w wolne zasady glukozaminy, łatwo dostępne do wchłaniania w jelicie cienkim. Około 90% podanego siarczanu glukozaminy ulega wchłonięciu w przewodzie pokarmowym.⁷

Dystrybucja i biotransformacja glukozaminy

Brak jest szczegółowych danych dotyczących parametrów farmakokinetycznych glukozaminy u ludzi. Dostępne są jednak informacje z badań przeprowadzonych na szczurach i psach z wykorzystaniem glukozaminy znakowanej izotopem 14C. Wolna glukozamina znakowana 14C szybko znika z osocza, a jednocześnie radioaktywność węglowa pojawia się w globulinach osocza, w wątrobie i nerkach oraz w tkankach stawowych, gdzie stężenia są większe niż we krwi.⁸

Eliminacja glukozaminy

Około 5% glukozaminy jest wydalane w moczu w ciągu 48 godzin po podaniu doustnym. Większość glukozaminy podanej doustnie jest metabolizowana w tkankach i wydalana przez oddychanie w postaci CO2.⁹

Liniowość kinetyki glukozaminy

Badania z powtarzanym codziennym podawaniem siarczanu glukozaminy znakowanej 14C wykazały, że lek osiąga stabilny poziom we krwi trzeciego dnia podawania i nie ulega kumulacji po tym czasie.¹⁰

Badania farmakokinetyczne glukozaminy u ludzi

Przeprowadzono badania farmakokinetyki siarczanu glukozaminy znakowanej 14C u zdrowych ochotników płci męskiej, którym podawano pojedynczą dawkę drogą dożylną (IV.), domięśniową (IM.) oraz doustną. Po podaniu doustnym nie wykryto wolnej glukozaminy w osoczu. Wbudowanie radioaktywności w białka osocza przebiegło zgodnie z wzorcami farmakokinetycznymi podobnymi do tych, które uzyskano po podaniu IV. oraz IM., ale stężenie w osoczu było niższe niż w przypadku podawania pozajelitowego, prawdopodobnie z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie.¹¹

Porównanie właściwości farmakokinetycznych składników leku Chronada