blok przedsionkowo-komorowy
Blok przedsionkowo-komorowy (AV block) to zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych z przedsionków do komór serca. Klasyfikuje się go na trzy stopnie: I stopień charakteryzuje się wydłużeniem odstępu PR powyżej 200 ms, II stopień oznacza przerwanie przewodzenia niektórych impulsów przedsionkowych do komór (typ Mobitz I i Mobitz II), a III stopień to całkowite przerwanie przewodzenia między przedsionkami a komorami.
Przyczyny bloku przedsionkowo-komorowego są różnorodne i obejmują m.in. chorobę niedokrwienną serca, zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatię, zapalenie mięśnia sercowego, choroby zwyrodnieniowe układu przewodzącego, wady wrodzone, zaburzenia elektrolitowe oraz działania niepożądane leków (zwłaszcza beta-blokerów, blokerów kanału wapniowego i glikozydów nasercowych).
Objawy bloku AV zależą od stopnia zaburzenia i wynikającej z niego bradykardii. Pacjenci mogą doświadczać zawrotów głowy, omdleń, duszności, zmęczenia czy bólu w klatce piersiowej. W przypadku bloku III stopnia z wolnym rytmem zastępczym może dojść do zatrzymania krążenia. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG, które pozwala określić stopień bloku.
Leczenie zależy od przyczyny, stopnia bloku i objawów klinicznych. W przypadku bloku I stopnia i II stopnia typu Mobitz I często wystarczy obserwacja. Przy objawowym bloku II stopnia typu Mobitz II oraz bloku III stopnia zazwyczaj konieczna jest implantacja stymulatora serca. W przypadkach ostrych można zastosować leki chronotropowe dodatnie (atropina, izoproterenol) lub czasową stymulację.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Carvetrend 25 mg
Karwedylol w dawce 25 mg wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, które są zbliżone we wszystkich wskazaniach klinicznych, z wyjątkiem niektórych grup pacjentów, np. z przewlekłą niewydolnością serca czy zaburzeniami czynności lewej komory po zawale mięśnia sercowego. Działania takie jak zawroty głowy, zaburzenia widzenia i bradykardia wykazują zależność od dawki. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to niewydolność serca (bardzo często), niedociśnienie (bardzo często), zawroty głowy i ból głowy (bardzo często), a także zapalenia oskrzeli, zapalenie płuc, niedokrwistość, depresja, zaburzenia widzenia, bradykardia, obrzęk, duszność, nudności i biegunka (często). Rzadziej występują małopłytkowość, leukopenia, ciężkie reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), a także nietrzymanie moczu u kobiet (bardzo rzadko).
beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, cukrzyca utajona, dławica piersiowa, duszność, gospodarka węglowodanowa, halucynacje, hipercholesterolemia, hipoglikemia, karwedylol, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niskie ciśnienie tętnicze, obrzęk płuc, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezje, przewlekła niewydolność serca, rumień wielopostaciowy, stan przedomdleniowy, stężenie glukozy, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie snu, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cusimolol 0,5% 5 mg/ml
Cusimolol 0,5% (5 mg/ml) zawiera tymolol maleinian, beta-adrenolityk stosowany miejscowo w okulistyce, który może powodować zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe działania niepożądane. Najczęstsze objawy okulistyczne to przekrwienie oka (5% pacjentów) oraz podrażnienie (2%), a także niewyraźne widzenie, ból i podrażnienie oka (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, takie jak zapalenie rogówki, tęczówki czy powiek, a także objawy ogólne jak światłowstręt, zespół suchego oka czy obrzęk powiek. Tymolol wchłania się do krążenia ogólnoustrojowego, co może skutkować działaniami niepożądanymi charakterystycznymi dla beta-adrenolityków, w tym bradykardią, niedociśnieniem, zaburzeniami oddychania (np. astma, duszność) oraz objawami neurologicznymi i psychicznymi (ból głowy, depresja). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz zaburzeniami psychicznymi.
arytmia, astenopia, astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, cukrzyca, depresja, duszność, dyskomfort w klatce piersiowej, hipoglikemia, łuszczyca, miastenia, migrena, nadżerka rogówki, niedociśnienie, niedokrwienie mózgu, niewydolność serca, objaw Raynauda, obniżenie ostrości widzenia, obrzęk naczynioruchowy, odwarstwienie naczyniówki, opadanie powiek, podrażnienie oka, podwójne widzenie, pokrzywka, przeczulica, przekrwienie oka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, punkcikowe zapalenie rogówki, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, światłowstręt, toczeń rumieniowaty, tymolol maleinian, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie komory przedniej, zapalenie oskrzeli, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół suchego oka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anafranil SR 75
Stosowanie Anafranil SR 75 (chlorowodorek klomipraminy) wymaga ścisłej kontroli klinicznej, zwłaszcza w początkowym okresie terapii oraz przy zmianach dawkowania, ze względu na ryzyko nasilenia myśli i zachowań samobójczych, szczególnie u pacjentów poniżej 25. roku życia oraz u osób z historią zachowań samobójczych. Konieczna jest edukacja pacjentów i ich otoczenia w zakresie obserwacji objawów pogorszenia stanu psychicznego. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT, zwłaszcza przy dawkach przekraczających zalecane lub w połączeniu z SSRI/SNRI. Hipokaliemia powinna być wyrównana przed rozpoczęciem terapii. Anafranil SR 75 może wywoływać zespół serotoninowy, szczególnie w kojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznymi, a także obniżać próg drgawkowy, co wymaga ostrożności u pacjentów z padaczką lub ryzykiem napadów.
blok przedsionkowo-komorowy, choroba układu sercowo-naczyniowego, drgawka kloniczna, epizod manii, hipertermia, jaskra z wąskim kątem, klomipramina, lek przeciwdepresyjny, lek trójpierścieniowy, majaczenie, myśli samobójcze, nadczynność tarczycy, napad padaczkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit porażenna, niewydolność układu krążenia, objaw lękowy, padaczka, próchnica zębów, psychoza, psychoza farmakogenna, remisja, SNRI, SSRI, stan depresyjny, stan hipomaniakalny, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie psychiczne, zaburzenie rytmu serca, zachowanie samobójcze, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nebicard 10 mg
Nebicard (nebiwolol) jest dostępny w postaci białych, okrągłych tabletek o średnicy 11,9-12,3 mm, z linią podziału umożliwiającą precyzyjne dawkowanie. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych zalecana dawka wynosi 5 mg (pół tabletki) raz na dobę, z efektem terapeutycznym pojawiającym się po 1-2 tygodniach, a pełnym działaniem po 4 tygodniach. W terapii stabilnej przewlekłej niewydolności serca oraz stabilnej choroby wieńcowej dawkę należy stopniowo zwiększać od 1,25 mg do maksymalnie 10 mg raz na dobę, z kontrolą kliniczną podczas każdego zwiększenia dawki. Dawkowanie wymaga stosowania produktu Nebicard 5 mg dla dawek 1,25 mg i 2,5 mg, gdyż tabletki 10 mg nie pozwalają na uzyskanie tych mniejszych dawek. W przypadku pacjentów z niewydolnością nerek (łagodną do umiarkowanej) oraz osób powyżej 65 roku życia dawka początkowa wynosi 2,5 mg, z możliwością zwiększenia do 5 mg, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (kreatynina ≥250 μmol/l) oraz z niewydolnością wątroby stosowanie leku jest przeciwwskazane.
antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, digoksyna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, ostra niewydolność serca, przewlekła niewydolność serca, stabilna choroba wieńcowa, stężenie kreatyniny, terapia skojarzona, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fingolimod Zentiva 0,5 mg
Przedawkowanie fingolimodu, leku stosowanego w terapii stwardnienia rozsianego, wiąże się z ryzykiem poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza bradykardii i zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Dawka terapeutyczna wynosi 0,5 mg, jednak badania wykazały tolerancję na dawki nawet do 40 mg (80-krotność dawki terapeutycznej), choć przy tej dawce u większości pacjentów obserwowano łagodny ucisk w klatce piersiowej. Bradykardia pojawia się zwykle w ciągu 1 godziny od podania i osiąga szczyt po 6 godzinach, a jej nasilenie stopniowo maleje w kolejnych dniach. W przypadku przedawkowania konieczne jest ścisłe monitorowanie EKG w czasie rzeczywistym, pomiar tętna i ciśnienia co godzinę oraz obserwacja pacjenta przez minimum 6 godzin.
blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy stopnia III, bradykardia, dawka terapeutyczna, dializa, dyskomfort w klatce piersiowej, efekt chronotropowy ujemny, fingolimod, monitorowanie EKG, przedawkowanie fingolimodu, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność oskrzeli, rytm serca, wydłużenie odstępu QTc, wymiana osocza, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxepilax 300 mg
Produkt leczniczy Oxepilax zawiera okskarbazepinę w dawce 300 mg i charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować w trakcie terapii. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują senność, bóle głowy, nieukładowe zawroty głowy, podwójne widzenie, nudności, wymioty oraz uczucie zmęczenia. W zakresie hematologicznym obserwuje się leukopenię (≥1/1 000 do <1/100), a rzadziej poważne zaburzenia, takie jak hamowanie czynności szpiku, niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia i neutropenia. Hiponatremia występuje często (2,7% pacjentów, stężenie sodu <125 mmol/l), zwykle bezobjawowo, ale może prowadzić do poważnych objawów neurologicznych. Inne istotne działania niepożądane to reakcje alergiczne (w tym anafilaksja i nadwrażliwość wielonarządowa), zaburzenia endokrynologiczne (wzrost masy ciała, niedoczynność tarczycy), oraz liczne objawy neurologiczne i psychiczne, takie jak stany splątania, depresja, ataksja, drżenie i zaburzenia mowy.
AGEP, agranulocytoza, ataksja, białkomocz, blok przedsionkowo-komorowy, diplopia, dyzartria, encefalopatia wątrobowa, hiponatremia, leukopenia, morfologia krwi, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, nieukładowe zawroty głowy, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, okskarbazepina, osteopenia, osteoporoza, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, układowe zawroty głowy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół nieprawidłowego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dilzem 180 retard 180 mg
Diltiazemu chlorowodorek, składnik aktywny preparatu Dilzem 180 Retard, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, co jest istotne u osób z nietolerancją tego cukru. Bezwzględne przeciwwskazania dotyczą schorzeń układu bodźcoprzewodzącego serca, takich jak zespół chorego węzła zatokowego (z wyjątkiem pacjentów z wszczepionym stymulatorem komorowym), blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (również z wyjątkiem pacjentów ze stymulatorem) oraz ciężka bradykardia z częstością akcji serca poniżej 40 uderzeń na minutę. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością lewej komory serca i zastojem płucnym ze względu na negatywne działanie inotropowe, które może pogorszyć stan kliniczny.
Stosowanie Dilzem 180 Retard jest również przeciwwskazane w skojarzeniu z niektórymi lekami ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakologicznych. Dotyczy to dożylnego podawania dantrolenu, które w połączeniu z diltiazem może prowadzić do niebezpiecznych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, a także jednoczesnego stosowania iwabradyny, co zwiększa ryzyko nadmiernej bradykardii. Ponadto, łączenie diltiazemu z lomitapidem jest przeciwwskazane z powodu potencjalnych interakcji metabolicznych. Przestrzeganie tych bezwzględnych przeciwwskazań jest kluczowe dla uniknięcia poważnych działań niepożądanych, w tym zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca oraz pogorszenia niewydolności serca.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dantrolen, diltiazemu chlorowodorek, Dilzem 180 Retard, dysfagia, działanie inotropowe, iwabradyna, laktoza jednowodna, lomitapid, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, niewydolność lewej komory serca, rytm serca, stymulator komorowy, substancja pomocnicza, układ bodźcoprzewodzący serca, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu serca, zastój płucny, zastój w krążeniu płucnym, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gasprid
Przed rozpoczęciem terapii cyzaprydem (Gasprid) konieczna jest szczegółowa ocena ryzyka wystąpienia ciężkich zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca (np. komorowe zaburzenia rytmu, blok przedsionkowo-komorowy II/III stopnia, choroba niedokrwienna, niewydolność krążenia), niewydolnością nerek, ciężkimi chorobami płuc, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, wymioty, przewlekła biegunka) oraz u osób z historią nagłej śmierci w rodzinie. Przeciwwskazaniem do stosowania jest odstęp QT >450 ms oraz niewyrównane zaburzenia elektrolitowe. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek zaleca się redukcję dawki o 50% ze względu na ryzyko kumulacji leku. Monitorowanie terapii powinno obejmować EKG oraz badania biochemiczne krwi przed i w trakcie leczenia.
badanie biochemiczne krwi, blok przedsionkowo-komorowy, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, choroba płuc, cyzapryd, doustny lek przeciwzakrzepowy, EKG, farmakokinetyka leku, hipokaliemia, komorowe zaburzenie rytmu, lek moczopędny, nagła śmierć, nietolerancja galaktozy, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, odstęp QT, parametr krzepnięcia, powikłanie krwotoczne, przewlekła biegunka, zaburzenie czynności węzła zatokowego, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Latanoprost Timolol Genoptim (50 mcg + 5 mg) /ml
Preparat Latanoprost + Timolol Genoptim (50 μg/ml + 5 mg/ml) to roztwór kropli do oczu zawierający latanoprost i tymolol, stosowany w terapii jaskry. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują choroby układu oddechowego z nadreaktywnością oskrzeli, takie jak astma oskrzelowa (aktywna lub w wywiadzie) oraz ciężka przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), ze względu na ryzyko skurczu oskrzeli indukowanego przez nieselektywny beta-adrenolityk tymolol. Ponadto preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z istotnymi schorzeniami układu sercowo-naczyniowego, w tym bradykardią zatokową, zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem zatokowo-przedsionkowym, blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia bez rozrusznika, jawną niewydolnością serca oraz wstrząsem kardiogennym, ze względu na potencjalne nasilenie zaburzeń przewodzenia i kurczliwości mięśnia sercowego przez tymolol.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk nieselektywny, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia zatokowa, chlorek benzalkoniowy, fosforany, hipoglikemia, krople do oczu, latanoprost i tymolol, nadreaktywność oskrzeli, niewydolność serca, POChP, skurcz oskrzeli, soczewki kontaktowe, wstrząs kardiogenny, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oftensin 5 mg/ml
Oftensin, zawierający tymolol maleinian (5 mg/ml), jest β-adrenolitykiem stosowanym miejscowo w okulistyce, jednakże może ulegać wchłanianiu do krążenia ogólnoustrojowego, co wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych charakterystycznych dla β-blokerów. Działania te obejmują reakcje alergiczne (obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcje anafilaktyczne), zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia, szczególnie u pacjentów z cukrzycą), oraz objawy ze strony układu nerwowego (omdlenia, udar mózgowo-naczyniowy, nasilenie miastenii, zawroty głowy). Miejscowo w oku mogą wystąpić podrażnienia, zapalenie powiek i rogówki, niewyraźne widzenie, a także poważne powikłania po zabiegach filtracyjnych, takie jak odwarstwienie naczyniówki. Warto podkreślić, że częstość występowania działań niepożądanych jest mniejsza niż przy podaniu ogólnoustrojowym, jednak ich potencjalna ciężkość wymaga ostrożności.
beta-adrenolityk, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból mięśniowy, bradykardia, depresja, duszność, erozja rogówki, halucynacja, hipoglikemia, hipotensja, kołatanie serca, koszmar senny, łuszczyca, łysienie, miastenia, niedokrwienie mózgu, niestrawność, niewyraźne widzenie, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, odwarstwienie naczyniówki, omdlenie, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, spadek libido, suchość w ustach, tymolol, udar mózgowo-naczyniowy, utrata pamięci, zaburzenie czucia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie seksualne, zaburzenie smaku, zaostrzenie łuszczycy, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie akcji serca, zawrót głowy, zmiana łuszczycopodobna, zwapnienie rogówki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lacosamide Intas 200 mg
Lakozamid (Lacosamide Eignapharma) w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną oraz na lecytynę sojową, której zawartość w tabletkach wynosi odpowiednio 0,105 mg, 0,210 mg, 0,315 mg i 0,420 mg. Ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, szczególnie u osób uczulonych na soję lub jej pochodne, konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergologicznego przed rozpoczęciem terapii. Ponadto, nadwrażliwość na inne substancje pomocnicze zawarte w preparacie również stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania leku. Drugim kluczowym przeciwwskazaniem jest obecność bloku przedsionkowo-komorowego II lub III stopnia, ze względu na ryzyko pogorszenia przewodnictwa sercowego i potencjalnie groźnych zaburzeń rytmu, w tym zatrzymania krążenia. Przed włączeniem lakozamidu zaleca się szczegółową ocenę układu sercowo-naczyniowego, w tym wykonanie badania EKG w przypadku podejrzenia zaburzeń przewodzenia. Lekarz powinien również zwrócić uwagę na charakterystyczny wygląd tabletek, aby uniknąć pomyłek w dawkowaniu. Przestrzeganie tych zaleceń jest niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa farmakoterapii i minimalizacji ryzyka poważnych działań niepożądanych.
badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, działanie niepożądane, farmakoterapia, lakozamid, lecytyna sojowa, nadwrażliwość na substancję czynną, padaczka, reakcja alergiczna, tabletka powlekana, układ sercowo-naczyniowy, wywiad alergologiczny, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ricordo 5 mg
Donepezil w dawce 5 mg (tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, produkt Ricordo) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to biegunka, kurcze mięśni, zmęczenie, nudności, wymioty oraz bezsenność. Działania te klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie poważne zaburzenia układu nerwowego (zawroty głowy, drgawki, objawy pozapiramidowe, omdlenia), które mogą wymagać oceny kardiologicznej i neurologicznej, zwłaszcza w kontekście ryzyka bloku serca lub zahamowania zatokowego. Rzadko obserwuje się złośliwy zespół neuroleptyczny oraz kamptokormię. Wśród działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego istotne są krwotoki oraz wrzody żołądka i dwunastnicy, a ze strony serca – bradykardia, bloki przewodzenia oraz groźne arytmie, w tym Torsade de Pointes i wydłużenie odstępu QT w EKG.
bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, chlorowodorek donepezylu, częstoskurcz typu torsade de pointes, drgawki, elektrokardiogram, jadłowstręt, kamptokormia, kinaza kreatynowa, krwotok z przewodu pokarmowego, kurcz mięśni, niestrawność, nietrzymanie moczu, nudność, objawy pozapiramidowe, omamy, omdlenie, pobudzenie, polimorficzny częstoskurcz komorowy, rabdomioliza, Ricordo, świąd, wrzód żołądka i dwunastnicy, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenia czynności wątroby, zahamowanie zatokowe, zapalenie wątroby, zawroty głowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bixebra 5 mg
Profil bezpieczeństwa iwabradyny (Bixebra) obejmuje przede wszystkim zaburzenia widzenia, występujące u 14,5% pacjentów, manifestujące się fotyzmem, czyli przemijającymi wrażeniami silnego światła w ograniczonym polu widzenia, oraz bradykardię obserwowaną u 3,3% chorych, z ciężką bradykardią (≤40 uderzeń/min) u 0,5%. Zaburzenia widzenia mają zwykle łagodne do umiarkowanego nasilenie i ustępują u 77,5% pacjentów podczas kontynuacji terapii. Migotanie przedsionków występuje częściej w grupie leczonej iwabradyną (4,86%) niż w grupie kontrolnej (4,08%), co potwierdza współczynnik ryzyka 1,26 (95% CI 1,15-1,39). Ponadto, w badaniu SHIFT odnotowano częstsze epizody przemijającego wzrostu ciśnienia tętniczego (7,1% vs. 6,1% placebo), które nie wpływały na skuteczność leczenia.
astenia, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, ciężka bradykardia, duszność, eozynofilia, fotopsja, fotyzm, hiperkreatynemia, hiperurykemia, iwabradyna, kołatanie serca, kurcz mięśni, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, podwójne widzenie, pokrzywka, rumień, skurcze komorowe, świąd, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenie widzenia, zaparcie, zawroty błędnikowe, zawroty głowy, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ritonavir Accord
Rytonawir, stosowany jako inhibitor proteazy w terapii HIV-1, nie prowadzi do całkowitego wyleczenia zakażenia ani AIDS, a pacjenci pozostają narażeni na zakażenia oportunistyczne i powikłania. Jako lek wzmacniający farmakokinetykę innych inhibitorów proteazy, wymaga znajomości specyficznych ostrzeżeń dotyczących danego inhibitora. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z przewlekłą biegunką, zespołem złego wchłaniania oraz zaburzeniami czynności nerek, gdyż biegunka i wymioty mogą obniżać skuteczność terapii i pogarszać funkcję nerek. U chorych z hemofilią typu A i B obserwowano nasilenie krwawień, a u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności możliwe są reakcje zapalne na oportunistyczne patogeny oraz zaburzenia autoimmunologiczne. Rytonawir jest przeciwwskazany u pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby, a u osób z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C istnieje ryzyko ciężkich działań niepożądanych ze strony wątroby, wymagających monitorowania funkcji wątroby.
AIDS, atorwastatyna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, awanafil, bedakilina, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa, cukrzycowa kwasica ketonowa, delamanid, digoksyna, fluwastatyna, hemofilia, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kolchicyna, krwiak skórny, lowastatyna, martwica kości, miopatia, nadciśnienie płucne, Pneumocystis jiroveci, prawastatyna, przewlekła biegunka, rabdomioliza, riocyguat, rozuwastatyna, rywaroksaban, syldenafil, symwastatyna, tadalafil, terapia przeciwretrowirusowa, trazodon, wardenafil, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby, worapaksar, wydłużenie odstępu QTc, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie HIV-1, zakażenie oportunistyczne, zapalenie trzustki, zespół Cushinga, zespół Fanconiego, zespół rekonstytucji immunologicznej, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lacosamide Intas 50 mg
Lakozamid (Lacosamide Eignapharma) jest lekiem przeciwpadaczkowym dostępnym w formie tabletek powlekanych o dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, zawierających odpowiednio 0,105 mg, 0,210 mg, 0,315 mg oraz 0,420 mg lecytyny sojowej. Przeciwwskazaniem do stosowania tego preparatu jest nadwrażliwość na lakozamid lub substancje pomocnicze, w tym alergia na soję i jej pochodne, co wymaga szczegółowego wywiadu alergologicznego przed rozpoczęciem terapii. Ponadto, bezwzględnym przeciwwskazaniem jest obecność bloku przedsionkowo-komorowego II lub III stopnia, ze względu na ryzyko pogłębienia zaburzeń przewodzenia sercowego i potencjalnie zagrażających życiu arytmii. Wskazane jest wykonanie EKG w celu wykluczenia tych zaburzeń przed wdrożeniem leczenia.
alergia na soję, arytmia, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, interakcja lekowa, Lacosamide Eignapharma, lakozamid, lecytyna sojowa, lek przeciwpadaczkowy, nadwrażliwość, ocena kardiologiczna, padaczka, reakcja alergiczna, tabletka powlekana, układ przewodzący serca, wywiad alergologiczny, zaburzenia przewodnictwa sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – INZOLFI 0,25 mg
Przedawkowanie fingolimodu, nawet do 80-krotności dawki terapeutycznej (0,5 mg), może prowadzić do istotnych zaburzeń kardiologicznych, w tym bradykardii pojawiającej się zwykle w ciągu pierwszej godziny i osiągającej maksimum w ciągu 6 godzin, a także zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego, w tym pełnego bloku AV. Objawy takie jak łagodny ucisk w klatce piersiowej obserwowano przy dawce 40 mg. Wydłużenie odstępu QTc ≥500 ms stanowi dodatkowe ryzyko arytmii. Efekt chronotropowy ujemny może utrzymywać się dłużej niż 6 godzin, stopniowo słabnąc w kolejnych dniach. Fingolimod nie jest dializowalny ani usuwalny przez wymianę osocza, co ogranicza możliwości eliminacji leku w przypadku przedawkowania.
blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, bradykardia, ciśnienie krwi, efekt chronotropowy, EKG, fingolimod, leczenie objawowe, odstęp QTc, pełny blok przedsionkowo-komorowy, przedawkowanie fingolimodu, reaktywność drobnych oskrzeli, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Flecainide acetate Holsten 50 mg
Przedawkowanie flekainidu octanu stanowi stan nagły, zagrażający życiu, manifestujący się objawami ze strony układu sercowo-naczyniowego i nerwowego, takimi jak niedociśnienie tętnicze, drgawki, bradykardia (<60 uderzeń/min), bloki przewodzenia (zatokowo-przedsionkowy, przedsionkowo-komorowy), asystolia oraz charakterystyczne zmiany w EKG, w tym wydłużenie odstępów QRS i QT, co predysponuje do arytmii komorowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość konwersji migotania przedsionków do trzepotania przedsionków z szybkim przewodzeniem do komór, co zwiększa ryzyko groźnych zaburzeń rytmu. Toksyczność flekainidu wynika z jego wpływu na przewodzenie śródkomorowe i repolaryzację komór, a także z działania neurotoksycznego, co wymaga kompleksowej oceny klinicznej i monitorowania kardiologicznego. Leczenie przedawkowania flekainidu jest wyzwaniem ze względu na brak skutecznych metod szybkiej eliminacji leku (dializa i hemoperfuzja są nieskuteczne). Postępowanie obejmuje usunięcie niewchłoniętego leku z przewodu pokarmowego (np. płukanie żołądka), rozważenie wymuszonej diurezy z zakwaszeniem moczu oraz dożylne podanie emulsji tłuszczowej w celu zmniejszenia stężenia wolnego leku. Terapia objawowa i podtrzymująca funkcje życiowe obejmuje dożylne podanie wodorowęglanu sodu 8,4%, który może szybko zmniejszyć aktywność flekainidu na poziomie receptorów, stosowanie leków inotropowych (dopamina, dobutamina, izoproterenol), wentylację mechaniczną, mechaniczne wspomaganie krążenia (np. kontrapulsacja wewnątrzaortalna) oraz tymczasową stymulację serca w przypadku blokad przewodzenia. W ciężkich przypadkach wskazane jest ECMO. Ze względu na okres półtrwania flekainidu około 20 godzin, konieczne jest długotrwałe monitorowanie i wsparcie na oddziale intensywnej terapii.
arytmia komorowa, asystolia, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, dializa, ECMO, emulsja tłuszczowa, flekainid octan, hemoperfuzja, interakcje lekowe, kontrapulsacja wewnątrzaortalna, lek inotropowy, migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, oddział intensywnej terapii, okres półtrwania, płukanie żołądka, pozaustrojowe utlenowanie krwi, stężenie leku, stymulator serca, trzepotanie przedsionków, wentylacja mechaniczna, wodorowęglan sodu, wydłużenie odstępu QRS, wydłużenie odstępu QT, wymuszona diureza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Stada 150 mg
Pregabalin Stada, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 25 mg do 300 mg, został poddany szerokim badaniom klinicznym obejmującym ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach podwójnie ślepych z kontrolą placebo. Profil bezpieczeństwa leku charakteryzuje się najczęściej łagodnymi do umiarkowanych działaniami niepożądanymi, z odsetkiem odstawień wynoszącym 12% w grupie pregabaliny wobec 5% w grupie placebo. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, które stanowią główne przyczyny przerwania terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ośrodkowym bólem neuropatycznym po urazie rdzenia kręgowego, u których obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem potencjalnego wpływu choroby podstawowej i terapii skojarzonej.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawki, drgawki kloniczne mięśni, drżenie, dysfagia, dyskineza, fosfokinaza kreatynowa, hiperkinezja, hipoglikemia, hipokinezja, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, niepamięć, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, parkinsonizm, przeczulica, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, skąpomocz, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, uraz rdzenia kręgowego, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia koordynacji, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rytmonorm 3,5 mg/ml
Propafenon w postaci roztworu do wstrzykiwań (3,5 mg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z zespołem Brugadów, istotną strukturalną chorobą serca (np. zawał mięśnia sercowego <3 miesiące, niewyrównana niewydolność serca z LVEF <35%, wstrząs kardiogenny), ciężkimi zaburzeniami przewodzenia (ciężka bradykardia, zaburzenia węzła zatokowego, blok przedsionkowo-komorowy II° lub wyższy bez stymulatora, blok odnóg pęczka Hisa), ciężkim niedociśnieniem tętniczym, zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej (hipo- lub hiperkaliemia), ciężką obturacyjną chorobą płuc oraz miastenią. Ponadto, jednoczesne stosowanie z rytonawirem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia propafenonu i poważnych działań niepożądanych, w tym arytmii.
astma oskrzelowa, automatyzm węzła zatokowego, blok dystalny, blok odnóg pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, ciężka bradykardia, działanie inotropowe, działanie proarytmiczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor CYP, miastenia, monitorowanie elektrokardiograficzne, myasthenia gravis, nadwrażliwość na składniki preparatu, nagły zgon sercowy, niedociśnienie tętnicze, niemiarowość, niewydolność nerek, obturacja dróg oddechowych, obturacyjna choroba płuc, pauza zatokowa, POChP, propafenonu chlorowodorek, przełom miasteniczny, remodeling mięśnia sercowego, rytonawir, strukturalna choroba serca, stymulator serca, substancja czynna, torsade de pointes, upośledzenie funkcji wątroby, właściwości beta-adrenolityczne, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności węzła zatokowego, zaburzenia przewodzenia przedsionkowego, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zespół arytmogenny, zespół Brugadów - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Aristo 0,5 mg
Fingolimod Aristo w dawce 0,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, ciężkimi aktywnymi i przewlekłymi zakażeniami (w tym zapaleniem wątroby i gruźlicą), aktywnymi złośliwymi nowotworami oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh). Ze względu na wpływ na układ krążenia, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niedawnym (w ciągu 6 miesięcy) zawałem mięśnia sercowego, niestabilną dławicą piersiową, udarem mózgu lub TIA, zaostrzeniem przewlekłej niewydolności serca wymagającym hospitalizacji, niewydolnością serca klasy III/IV wg NYHA, ciężkimi zaburzeniami rytmu serca wymagającymi leków przeciwarytmicznych klasy Ia lub III, blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia typu Mobitz II lub III stopnia, zespołem chorego węzła zatokowego bez rozrusznika oraz wyjściowym odstępem QTc ≥500 ms. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenności.
aktywne przewlekłe zakażenie, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, choroba autoimmunologiczna, choroba niedokrwienna serca, ciężkie aktywne zakażenie, dysfunkcja wątroby, działanie immunomodulacyjne, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, gruźlica, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja NYHA, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, odstęp QTc, okres półtrwania leku, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekła niewydolność serca, reakcja anafilaktyczna, udar mózgu, wada wrodzona, wydłużony odstęp QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Beto 50 ZK 47,5 mg
Przedawkowanie bursztynianu metoprololu, substancji czynnej preparatu Beto ZK, stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się głównie objawami ze strony układu sercowo-naczyniowego (ciężkie niedociśnienie tętnicze, bradykardia zatokowa, blok przedsionkowo-komorowy, zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zatrzymanie czynności serca) oraz ośrodkowego układu nerwowego (zaburzenia świadomości, drgawki). Pierwsze symptomy pojawiają się w ciągu 20 minut do 2 godzin od przyjęcia leku, a w ciężkich przypadkach mogą utrzymywać się przez kilka dni mimo spadku stężenia metoprololu w osoczu. Współistniejące czynniki, takie jak alkohol, leki przeciwnadciśnieniowe, chinidyna czy barbiturany, mogą nasilać toksyczność. Pacjent wymaga hospitalizacji, preferencyjnie na oddziale intensywnej terapii, z ciągłym monitorowaniem EKG, gazometrii oraz parametrów biochemicznych krwi.
aminofilina, astma oskrzelowa, beta-sympatykomimetyk, Beto ZK, blok przedsionkowo-komorowy, ból dławicowy, bradykardia zatokowa, EKG, elektrostymulacja serca, gazometria, glukagon, hemodializa, jon wapnia, metoprolol bursztynian, nadciśnienie, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, POChP, przewlekła niewydolność serca, równowaga kwasowo-zasadowa, skurcz oskrzeli, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, wstrząs kardiogenny, zaburzenia świadomości, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zatrzymanie czynności serca, zawał mięśnia sercowego, zespół z odstawienia, zwolnienie rytmu zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramizek Plus 2,5 mg + 1,25 mg
Preparat Ramizek Plus, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęstsze objawy związane z bisoprololem to bóle i zawroty głowy, nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie, zimne kończyny oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, zaparcia). Ramipryl natomiast charakteryzuje się przede wszystkim suchym kaszlem oraz ryzykiem niedociśnienia tętniczego. Do poważnych działań niepożądanych ramiprylu należą obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, zaburzenia czynności nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenia/agranulocytoza. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest według systemu MedDRA i obejmuje kategorie od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10000).
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, astma oskrzelowa, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dławica piersiowa, duszność, eozynofilia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hiponatremia, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, proteinuria, przemijający atak niedokrwienny, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, suchy kaszel, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, udar niedokrwienny, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół Raynauda, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vivacor 12,5 mg
Profil bezpieczeństwa karwedylolu, substancji czynnej leku Vivacor, obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych, których częstość występowania jest podobna we wszystkich wskazaniach terapeutycznych, takich jak przewlekła niewydolność serca, dysfunkcja lewej komory po zawale, nadciśnienie i choroba wieńcowa. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to zawroty głowy, ból głowy, niedociśnienie, niewydolność serca oraz osłabienie. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, u których podczas zwiększania dawki karwedylolu może dojść do nasilenia objawów niewydolności i zatrzymania płynów. Częstość występowania działań niepożądanych jest zwykle niezależna od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki. U pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca, uogólnioną chorobą naczyń i zaburzeniami czynności nerek obserwowano odwracalne pogorszenie funkcji nerek, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, astma, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, chromanie przestankowe, depresja, dławica piersiowa, duszność, dysfunkcja lewej komory, gammaglutamylotransferaza, hipercholesterolemia, infekcja dróg moczowych, infekcja górnych dróg oddechowych, karwedylol, kontrola glikemii, leukopenia, liszaj płaski, łuszczyca, małopłytkowość, nadciśnienie, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, objaw Raynauda, obrzęk płuc, omdlenie, osłabienie, ostry zawał serca, parestezje, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej nosa, przewlekła niewydolność serca, rumień wielopostaciowy, świąd skóry, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uogólniona choroba naczyń, wymioty, wysypka alergiczna, zaburzenia erekcji, zaburzenia mikcji, zaburzenia snu, zaburzenie czynności nerek, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carvetrend 6,25 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Carvetrend, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości występowania, klasyfikowanych zgodnie z MedDRA i CIOMS. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to zawroty głowy, ból głowy, niewydolność serca, niedociśnienie oraz astenia. Często (≥1/100 do <1/10) występują m.in. zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zakażenia dróg oddechowych i moczowych, niedokrwistość, pogorszenie kontroli glikemii (hiperglikemia, hipoglikemia), depresja, bradykardia, obrzęk, duszność, nudności, biegunka, ból kończyn oraz niewydolność nerek u pacjentów z chorobami współistniejącymi. Działania niepożądane takie jak zawroty głowy, zaburzenia widzenia i bradykardia wykazują zależność od dawki leku. W grupach ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca i niewydolnością nerek, ryzyko wystąpienia działań niepożądanych jest zwiększone.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astma, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, chromanie przestankowe, cukrzyca utajona, dławica piersiowa, gammaglutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, karwedylol, kontrola stężenia glukozy, lek beta-adrenolityczny, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, obrzęk płuc, ostry zawał mięśnia sercowego, przewlekła niewydolność serca, retencja płynów, rozsiane zmiany naczyniowe, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia czynności lewej komory, zaburzenia erekcji, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Symphar 0,5 mg
Fingolimod Symphar w dawce 0,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, aktywnymi zakażeniami (w tym przewlekłymi jak zapalenie wątroby czy gruźlica), aktywnymi nowotworami złośliwymi oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh). Przeciwwskazania kardiologiczne obejmują pacjentów po zawale mięśnia sercowego, z niestabilną dławicą piersiową, po udarze mózgu lub TIA w ciągu ostatnich 6 miesięcy, z zaostrzeniem niewydolności serca wymagającym hospitalizacji w tym samym okresie oraz z niewydolnością serca klasy III/IV wg NYHA. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami rytmu serca wymagającymi leczenia lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia lub III, blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia typu Mobitz II lub III stopnia, zespołem chorego węzła zatokowego bez rozrusznika oraz z wyjściowym odstępem QTc >500 ms. Fingolimod nie powinien być stosowany w ciąży oraz u kobiet nie stosujących skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenne.
beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, bradykardia zatokowa, digoksyna, diltiazem, dysfagia, działanie chronotropowe ujemne, fingolimod, gruźlica, iwabradyna, klasyfikacja NYHA, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilna dławica piersiowa, obrzęk plamki żółtej, odstęp QTc, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, udar mózgu, werapamil, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Kalium Polfarmex 782 mg K+/10 ml
Przedawkowanie potasu zawartego w syropie Kalium Polfarmex (782 mg jonów potasu/10 ml, co odpowiada 20 mEq) prowadzi do hiperkaliemii, poważnego zaburzenia elektrolitowego zagrażającego życiu. Normy stężenia potasu w surowicy wynoszą 3,5-5,0 mmol/l, a przekroczenie tych wartości, zwłaszcza powyżej 6,5 mmol/l, może skutkować groźnymi zaburzeniami rytmu serca, w tym asystolią. Objawy hiperkaliemii rozwijają się stopniowo i obejmują osłabienie mięśni (powyżej 6,0 mmol/l), parestezje warg i palców (5,5-6,0 mmol/l), bradykardię i zaburzenia przewodnictwa (powyżej 6,5 mmol/l), a także charakterystyczne zmiany w EKG (powyżej 7,0 mmol/l). Warto podkreślić, że pacjenci z niewydolnością nerek są szczególnie narażeni na szybki rozwój objawów po przedawkowaniu.
asystolia, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, dializoterapia, dysfagia, glukonian wapnia, hiperkaliemia, migotanie komór, odcinek ST, odstęp PR, osłabienie mięśniowe, parestezja, potencjał błonowy, stężenie potasu, układ nerwowo-mięśniowy, układ sercowo-naczyniowy, wlew glukozy z insuliną, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu serca, załamek P, załamek T, zespół QRS, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Physiotens 0,4
Moksonidyna (Physiotens 0,4 mg) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza z blokiem I° – konieczne jest monitorowanie ryzyka bradykardii, natomiast u pacjentów z blokiem II° i wyższym lek jest przeciwwskazany. U osób z ciężką niewydolnością wieńcową i niestabilną dławicą piersiową zaleca się ścisły monitoring hemodynamiczny i regularne kontrole kliniczne. Ze względu na głównie nerkowy sposób eliminacji moksonidyny, dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek powinno być ostrożne: terapia rozpoczynana jest od 0,2 mg/dobę, z maksymalnym zwiększeniem do 0,4 mg/dobę przy GFR 30–60 ml/min oraz do 0,3 mg/dobę przy GFR < 30 ml/min. W przypadku jednoczesnego stosowania z β-adrenolitykami, odstawianie powinno odbywać się najpierw β-adrenolityku, a po kilku dniach moksonidyny, aby uniknąć efektu z odbicia. Nagłe odstawienie moksonidyny nie jest zalecane – dawkę należy redukować stopniowo przez około 2 tygodnie, aby zapobiec wahaniom ciśnienia tętniczego.
beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, ciężka niewydolność nerek, efekt z odbicia, moksonidyna, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wieńcowa, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, umiarkowana niewydolność nerek, wahania ciśnienia, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Blocard 2,5 mg
Przedawkowanie bisoprololu fumaranu, szczególnie w dawce 2,5 mg, może prowadzić do poważnych objawów klinicznych wynikających z nadmiernej blokady receptorów beta-adrenergicznych, takich jak bradykardia, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca, hipoglikemia oraz blok przedsionkowo-komorowy. Szczególnie narażeni są pacjenci z niewydolnością serca, u których wrażliwość na lek jest zwiększona. W zgłoszonych przypadkach dominowały bradykardia i niedociśnienie, a objawy ustępowały po wdrożeniu odpowiedniego leczenia. Bisoprolol jest słabo dializowalny, co wymusza stosowanie terapii objawowej i podtrzymującej.
atropina, beta-adrenolityk, beta2-adrenomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dializa, działanie chronotropowe, działanie inotropowo dodatnie, glukagon, hipoglikemia, izoprenalina, krążenie płucne, leczenie objawowe, lek moczopędny, lek obkurczający naczynia, lek rozszerzający oskrzela, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, oddział intensywnej opieki medycznej, ostra niewydolność serca, perfuzja narządowa, płyn infuzyjny, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, środek rozszerzający naczynia, stymulator serca, teofilina, zaburzenie hemodynamiczne, zastój krwi - Leksykon leków
Przedawkowanie – Piramil Biso 10 mg + 10 mg
Przedawkowanie produktu leczniczego Piramil Biso, zawierającego ramipryl i bisoprolol fumaran, może prowadzić do poważnych objawów klinicznych wynikających z farmakologicznego działania obu substancji czynnych. Bisoprolol, selektywny antagonista receptorów beta-adrenergicznych, wywołuje bradykardię, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca oraz hipoglikemię, przy czym udokumentowano przypadki przedawkowania do 2000 mg z pełnym wyzdrowieniem pacjentów. Ramipryl, inhibitor ACE, może powodować nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych prowadzące do znacznego niedociśnienia, bradykardię, zaburzenia elektrolitowe oraz niewydolność nerek. Warto podkreślić, że ramiprylat jest usuwany z organizmu w niewielkim stopniu podczas hemodializy, co ogranicza skuteczność tej metody w leczeniu przedawkowania.
agonista receptora alfa-1 adrenergicznego, aminofilina, angiotensyna II, beta2-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, dializoterapia, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor ACE, lek inotropowy, lek moczopędny, lek rozszerzający oskrzela, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, ostra niewydolność serca, ramipryl i bisoprolol, ramiprylat, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie naczyń obwodowych, skurcz oskrzeli, wazodilatacja, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Metocard ZK 47,5 mg
Metocard ZK (metoprololu bursztynian) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu może wywoływać liczne działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, klasyfikowane zgodnie z MedDRA od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000) oraz o nieznanej częstości. Działania te dotyczą wielu układów narządowych, w tym hematologicznego (małopłytkowość, leukopenia), endokrynologicznego (zaostrzenie utajonej cukrzycy), psychicznego (depresja, zaburzenia koncentracji, omamy), nerwowego (zawroty głowy, parestezje), sercowo-naczyniowego (bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, zaostrzenie niewydolności serca), naczyniowego (niedociśnienie ortostatyczne, zespół Raynauda), oddechowego (skurcz oskrzeli, duszność wysiłkowa), żołądkowo-jelitowego (nudności, biegunka, zaparcia), wątrobowego (nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby), skórnego (wysypka, łuszczycopodobne zmiany) oraz mięśniowo-szkieletowego (kurcze mięśni, ból stawów). Warto podkreślić, że częstość występowania większości działań niepożądanych jest nieznana, a ich związek przyczynowy z metoprololem nie zawsze został potwierdzony.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba Peyroniego, chromanie przestankowe, duszność wysiłkowa, działanie niepożądane, impotencja, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, MedDRA, metoprolol bursztynian, metoprolol winian, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, ostra niewydolność oddechowa, parestezje, skurcz oskrzeli, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, utajona cukrzyca, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zespół Raynauda - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Donepesan
Donepesan (chlorowodorek donepezylu), jako inhibitor cholinoesterazy, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami serca, w tym zespołem chorego węzła zatokowego, blokami przewodzenia nadkomorowego oraz u osób z wydłużeniem odstępu QTc lub ryzykiem torsade de pointes. Lek może indukować bradykardię, omdlenia oraz napady drgawkowe, dlatego zaleca się monitorowanie EKG i stanu klinicznego, zwłaszcza u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca, niedawnym zawałem mięśnia sercowego, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) oraz przyjmujących leki wpływające na odstęp QTc. Donepesan może nasilać zwiotczenie mięśni podczas znieczulenia z użyciem pochodnych sukcynylocholiny, co wymaga poinformowania anestezjologa przed zabiegiem. Ponadto, lek może wywoływać lub nasilać objawy pozapiramidowe oraz potencjalnie prowadzić do złośliwego zespołu neuroleptycznego, zwłaszcza u pacjentów stosujących leki przeciwpsychotyczne.
agonista układu cholinergicznego, antagonista układu cholinergicznego, astma, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradyarytmia, choroba wrzodowa, ciężka niewydolność wątroby, fosfokinaza kreatynowa, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor acetylocholinoesterazy, inhibitor cholinoesterazy, lek cholinomimetyczny, mioglobinuria, napad drgawkowy, niedrożność pęcherza moczowego, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewyrównana niewydolność serca, objaw pozapiramidowy, obturacyjna choroba płuc, ostra niewydolność nerek, otępienie w chorobie Alzheimera, rabdomioliza, sukcynylocholina, torsade de pointes, wrzód trawienny, wydłużenie odstępu QTc, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiotczenie mięśni