blok przedsionkowo-komorowy
Blok przedsionkowo-komorowy (AV block) to zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych z przedsionków do komór serca. Klasyfikuje się go na trzy stopnie: I stopień charakteryzuje się wydłużeniem odstępu PR powyżej 200 ms, II stopień oznacza przerwanie przewodzenia niektórych impulsów przedsionkowych do komór (typ Mobitz I i Mobitz II), a III stopień to całkowite przerwanie przewodzenia między przedsionkami a komorami.
Przyczyny bloku przedsionkowo-komorowego są różnorodne i obejmują m.in. chorobę niedokrwienną serca, zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatię, zapalenie mięśnia sercowego, choroby zwyrodnieniowe układu przewodzącego, wady wrodzone, zaburzenia elektrolitowe oraz działania niepożądane leków (zwłaszcza beta-blokerów, blokerów kanału wapniowego i glikozydów nasercowych).
Objawy bloku AV zależą od stopnia zaburzenia i wynikającej z niego bradykardii. Pacjenci mogą doświadczać zawrotów głowy, omdleń, duszności, zmęczenia czy bólu w klatce piersiowej. W przypadku bloku III stopnia z wolnym rytmem zastępczym może dojść do zatrzymania krążenia. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG, które pozwala określić stopień bloku.
Leczenie zależy od przyczyny, stopnia bloku i objawów klinicznych. W przypadku bloku I stopnia i II stopnia typu Mobitz I często wystarczy obserwacja. Przy objawowym bloku II stopnia typu Mobitz II oraz bloku III stopnia zazwyczaj konieczna jest implantacja stymulatora serca. W przypadkach ostrych można zastosować leki chronotropowe dodatnie (atropina, izoproterenol) lub czasową stymulację.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Concor 5 5 mg
Bisoprolol, substancja czynna leków Concor 5 i Concor 10, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niezalecane jest łączenie bisoprololu z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) ze względu na ryzyko nasilenia ujemnego wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz ryzyko „nadciśnienia z odbicia”. Wysokie ryzyko interakcji występuje także przy jednoczesnym stosowaniu bisoprololu z antagonistami wapnia typu dihydropirydyny (felodypina, amlodypina), lekami przeciwarytmicznymi klasy I i III (np. chinidyna, amiodaron), insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, a także środkami stosowanymi w znieczuleniu ogólnym. W tych przypadkach konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych, EKG oraz glikemii, aby zapobiec poważnym powikłaniom, takim jak bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie tętnicze czy maskowanie objawów hipoglikemii.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia dihydropirydynowy, beta-adrenomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, diltiazem, dizopiramid, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, ergotamina, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek adrenomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy ośrodkowy, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, rylmenidyna, zaburzenie krążenia obwodowego, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Finlepsin 400 retard 400 mg
Karbamazepina, substancja czynna Finlepsin 400 retard, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są zależne od dawki oraz trybu leczenia (monoterapia vs. terapia skojarzona). Do najczęstszych objawów należą zawroty głowy, senność, ataksja móżdżkowa, bóle głowy, złe samopoczucie oraz wymioty. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia (bardzo często, >1/10), trombocytopenia i eozynofilia (często, ≥1/100 do <1/10), a także rzadkie, ale poważne stany jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna i pancytopenia. Hiponatremia występuje często (≥1/100 do <1/10) i może prowadzić do zatrzymania płynów, obrzęków oraz objawów neurologicznych określanych jako "zatrucie wodne". Wśród działań niepożądanych obserwuje się także reakcje skórne, w tym ciężkie zespoły nadwrażliwości (SJS, TEN, DRESS, AGEP), szczególnie u nosicieli alleli HLA-A*3101 (populacje japońskie i europejskie) oraz HLA-B*1502 (populacje azjatyckie). Monitorowanie stężenia leku w surowicy oraz dostosowanie dawkowania są kluczowe w zapobieganiu toksyczności i wahaniom terapeutycznym.
agranulocytoza, allel HLA-A*3101, allel HLA-B*1502, aplazja szpiku, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, ataksja móżdżkowa, białkomocz, blok przedsionkowo-komorowy, choreoatetoza, dyskineza ustno-twarzowa, eozynofilia, erytrodermia, hiponatremia, hirsutyzm, karbamazepina, krwiomocz, leukopenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, osłabienie mięśniowe, osteopenia, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, śródmiąższowe zapalenie nerek, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, zaburzenia spermatogenezy, zapalenie trzustki, zatrucie wodne, zespół Stevensa-Johnsona, ziarniniakowe zapalenie wątroby, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – ACEBIS 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy ACEBIS, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (selektywny beta-adrenolityk), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczególnie istotne są interakcje ramiprylu z lekami wpływającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), takimi jak antagoniści receptora angiotensyny II, aliskiren oraz sakubitryl/walsartan, które zwiększają ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Stosowanie sakubitrylu/walsartanu jest przeciwwskazane z ramiprylem bez zachowania 36-godzinnego odstępu. Ponadto, jednoczesne podawanie ramiprylu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, trimetoprimem, kotrimoksazolem, cyklosporyną i heparyną wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Ramipryl może również nasilać działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych, a bisoprolol maskować objawy hipoglikemii, co wymaga regularnej kontroli glikemii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
allopurynol, amiloryd, antagonista wapnia, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, cyklosporyna, cytostatyk, dializa, dysfagia, działanie inotropowe ujemne, ewerolimus, glikozyd naparstnicy, hemofiltracja, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor mTOR, jaskra, kortykosteroid, kurczliwość mięśnia sercowego, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, meflochina, nadciśnienie z odbicia, napięcie współczulne, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, odruchowa tachykardia, omdlenie, ostra niewydolność nerek, prokainamid, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, racekadotryl, ramipryl i bisoprolol, reakcja rzekomoanafilaktyczna, receptor beta-adrenergiczny, sakubitryl walsartan, selektywny beta-adrenolityk, spironolakton, stężenie glukozy we krwi, stężenie potasu w surowicy, sympatykomimetyk, syrolimus, temsyrolimus, triamteren, trimetoprim i kotrimoksazol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, zaburzenia czynności nerek, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Filomag Uno 40 mg Mg2+
Lek Magnesium Asparticum Filofarm zawiera 40 mg jonów magnezu w postaci 600 mg magnezu wodoroasparaginianu na tabletkę i posiada szereg przeciwwskazań klinicznych. Bezwzględnie nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na magnez wodoroasparaginian, hipermagnezemią, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), zaburzeniami przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, bradykardią oraz u chorych z miastenią gravis. Szczególnie istotne jest unikanie suplementacji u pacjentów z zaawansowaną dysfunkcją nerek (stadia 4-5 PChN), ze względu na ryzyko kumulacji magnezu i powikłań hipermagnezemicznych. Preparat zawiera również 32 mg sacharozy na tabletkę, co może mieć znaczenie u osób z nietolerancją cukrów, choć nie stanowi formalnego przeciwwskazania.
antagonista wapnia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba autoimmunologiczna, hipermagnezemia, klirens kreatyniny, leki zobojętniające kwas żołądkowy, magnez wodoroasparaginian, miastenia, nadwrażliwość na magnez, niewydolność nerek, poziom magnezu, przełom miasteniczny, przewlekła choroba nerek, transmisja nerwowo-mięśniowa, układ przewodzący serca, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenia rytmu serca, złącze nerwowo-mięśniowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Krople nasercowe –
Produkt leczniczy Krople nasercowe zawiera nalewki z ziela konwalii (50,0 g), kwiatostanu głogu (25,0 g) oraz korzenia kozłka (25,0 g) na 100 g preparatu, z zawartością etanolu wynoszącą 61,0%–67,0% (V/V). Brak jest szczegółowych danych klinicznych dotyczących przedawkowania, jednak ze względu na obecność glikozydów nasercowych w nalewce z konwalii, potencjalne przedawkowanie może wywołać objawy typowe dla zatrucia glikozydami, takie jak zaburzenia rytmu serca (bradykardia, bloki przedsionkowo-komorowe, tachykardia komorowa, migotanie komór), a także objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha) oraz ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, zaburzenia widzenia, splątanie, senność, depresja oddechowa). Dodatkowo, wysokie stężenie etanolu może powodować objawy zatrucia alkoholowego, takie jak ataksja, zaburzenia mowy, utrata przytomności i śpiączka. Zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hiperkalcemia, hipomagnezemia) również mogą wystąpić w wyniku działania glikozydów nasercowych.
ataksja, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, bradykardia, depresja oddechowa, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, migotanie komór, nalewka z korzenia kozłka, nalewka z kwiatostanu głogu, nalewka z ziela konwalii, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, śpiączka, splątanie, tachykardia komorowa, układ sercowo-naczyniowy, utrata przytomności, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie mowy, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zatrucie alkoholowe, zatrucie glikozydami nasercowymi, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nivalin
Galantamina, zawarta w produkcie leczniczym Nivalin (stężenia 2,5 mg/ml lub 5 mg/ml), wykazuje parasympatykomimetyczne działanie, które może prowadzić do bradykardii oraz bloków przedsionkowo-komorowych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, nadkomorowymi zaburzeniami przewodnictwa, niewyrównanymi zaburzeniami elektrolitowymi (hiperkaliemia, hipokaliemia) oraz u osób przyjmujących leki zwalniające rytm serca, takie jak digoksyna czy β-blokery. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca konieczne jest monitorowanie funkcji sercowo-naczyniowych ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu i pogorszenia niewydolności. Istnieje także ryzyko wydłużenia odstępu QTc i torsade de pointes, zwłaszcza przy przedawkowaniu, co wymaga ostrożności u pacjentów z wydłużonym QTc, chorobami serca oraz zaburzeniami elektrolitowymi.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bromowodorek galantaminy, choroba Parkinsona, digoksyna, drgawki uogólnione, działanie parasympatykomimetyczne, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor esterazy cholinowej, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność nerek, lek blokujący receptor beta-adrenergiczny, nadkomorowe zaburzenia przewodnictwa, niedrożność dróg moczowych, retencja moczu, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia elektrolitowe, zastoinowa niewydolność serca, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Magvit B6 48 mg Mg 2+ + 5 mg
Produkt leczniczy Magvit B6 zawiera 48 mg jonów magnezu w postaci magnezu mleczanu dwuwodnego oraz 5 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6) w formie tabletek dojelitowych. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, ciężką niewydolnością nerek, hipermagnezemią, hiperwitaminozą B6, blokiem przedsionkowo-komorowym, znacznym niedociśnieniem tętniczym, miastenią oraz u chorych na parkinsonizm leczonych L-dopą bez inhibitora dekarboksylazy. Ponadto, przeciwwskazaniem są zaburzenia wchłaniania z przewodu pokarmowego oraz biegunka, które mogą obniżać biodostępność substancji czynnych i nasilać działania niepożądane. Magnez może nasilać zaburzenia przewodnictwa sercowego i powodować dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego, a pirydoksyna przyspiesza metabolizm lewodopy, zmniejszając jej skuteczność terapeutyczną.
biegunka, biodostępność magnezu, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Parkinsona, działanie osmotyczne, działanie wazodylatacyjne, hipermagnezemia, hiperwitaminoza B6, inhibitor dekarboksylazy lewodopy, L-DOPA, magnez mleczan dwuwodny, miastenia, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja cukrów, niewydolność nerek, nużliwość mięśni, osłabienie mięśniowe, parkinsonizm, pirydoksyny chlorowodorek, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, spadek ciśnienia tętniczego, tabletka dojelitowa, układ przewodzący serca, witamina B6, zaburzenie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wchłaniania - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Aurovitas 300 mg
Pregabalin Aurovitas, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 75 mg, 150 mg i 300 mg, wykazuje dobrze udokumentowany profil działań niepożądanych na podstawie badań klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, które występują bardzo często (≥ 1/10) i mogą ograniczać codzienne funkcjonowanie, prowadząc do odstawienia leku u 12% pacjentów (w porównaniu do 5% w grupie placebo). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest podobny do dorosłych, z najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi takimi jak senność, gorączka i infekcje górnych dróg oddechowych. W leczeniu bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Objawy odstawienia, takie jak bezsenność, bóle głowy, nudności, lęk czy drgawki, mogą wskazywać na potencjał uzależniający pregabaliny i wymagają stopniowego odstawiania leku.
ataksja, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depresja, drgawki, drgawki kloniczne mięśni, duszność, dyskineza, dyzuria, fosfokinaza kreatynowa, hipoglikemia, leukopenia, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, obrzęki obwodowe, oczopląs, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, podwójne widzenie, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zaburzenia koncentracji, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół grypopodobny, zespół parkinsonowski, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Potassium Chloride 0,15% + Sodium Chloride 0,9% B. Braun 1,5 g/l + 9 g/l
Przedawkowanie roztworu do infuzji zawierającego chlorek potasu i chlorek sodu prowadzi do hiperkaliemii, hipernatremii, hiperchloremii oraz przewodnienia, co skutkuje poważnymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego i nerwowo-mięśniowego. Hiperkaliemia manifestuje się niedociśnieniem tętniczym, arytmią, blokiem serca, charakterystycznymi zmianami w EKG (m.in. krzywe dwufazowe, spiczaste załamki T, wydłużenie odstępu PR, poszerzenie zespołu QRS) oraz ryzykiem zatrzymania akcji serca. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe obejmują paraliż kończyn, mięśni, w tym układu oddechowego, zniesienie odruchów, osłabienie siły mięśniowej oraz splątanie. U pacjentów z przewlekłą hiponatremią gwałtowny wzrost stężenia sodu może wywołać zespół demielinizacji osmotycznej, poważne powikłanie neurologiczne.
arytmia, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, bradykardia, dializa otrzewnowa, diureza, glikozyd nasercowy, glukonian wapnia, hemodializa, hiperchloremia, hiperkaliemia, hipernatremia, hiponatremia, insulinoterapia, monitorowanie EKG, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, obrzęk, odstęp PR, paraliż kończyn, paraliż mięśni, paraliż układu oddechowego, przewodnienie, równowaga kwasowo-zasadowa, splątanie, tachykardia, wodorowęglan sodu, załamek T, zapis EKG, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie krążenia, zespół demielinizacji osmotycznej, zespół QRS, zniesienie odruchów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ivineb 5 mg
Lek Ivineb zawierający 5 mg nebiwololu podaje się doustnie, z możliwością podziału tabletki na cztery części w celu precyzyjnego dostosowania dawki. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych standardowa dawka wynosi 5 mg raz na dobę, z efektem hipotensyjnym pojawiającym się zwykle po 1-2 tygodniach, a pełnym efektem po 4 tygodniach. U pacjentów z niewydolnością nerek dawka początkowa to 2,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 5 mg, natomiast u osób powyżej 65 lat zaleca się również dawkę początkową 2,5 mg/dobę, z ostrożnym monitorowaniem szczególnie u pacjentów powyżej 75 lat. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny ≥250 μmol/l) oraz u osób z niewydolnością wątroby ze względu na brak danych klinicznych.
antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, częstość akcji serca, dawka podtrzymująca, digoksyna, efekt hipotensyjny, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina w surowicy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, ostra dekompensacja, przewlekła niewydolność serca, terapia skojarzona, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pramolan
Opipramol, stosowany w preparacie Pramolan, wymaga szczególnej ostrożności i jest przeciwwskazany u pacjentów z rozrostem gruczołu krokowego bez zalegania moczu, chorobami wątroby i nerek, zwiększoną tendencją do drgawek, niewydolnością naczyń mózgowych oraz wcześniejszymi uszkodzeniami serca, zwłaszcza z zaburzeniami przewodzenia impulsów. U pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia konieczne jest regularne monitorowanie EKG, natomiast blok wyższego stopnia stanowi bezwzględne przeciwwskazanie. Terapia może prowadzić do neutropenii i agranulocytozy, dlatego wymagana jest regularna kontrola morfologii krwi, szczególnie przy objawach takich jak gorączka, infekcje grypopodobne czy ból gardła. W przypadku reakcji alergicznych, zwłaszcza skórnych, leczenie należy przerwać i wdrożyć odpowiednie postępowanie.
agranulocytoza, agranulocytoza polekowa, alkoholizm, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, brak laktazy, choroba wątroby i nerek, drgawki, dysuria, enzymy wątrobowe, funkcja wątroby, laktoza jednowodna, monitorowanie elektrokardiograficzne, morfologia krwi obwodowej, neutropenia, nietolerancja galaktozy, niewydolność naczyń mózgowych, opipramol, padaczka, perfuzja mózgowa, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rozrost gruczołu krokowego, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie mózgu, uszkodzenie serca, zaburzenia przewodzenia impulsów, zaburzenia rytmu serca, zaleganie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółcień chinolinowa, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nebivor 5 mg
Nebiwolol, będący beta-adrenolitykiem stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz przewlekłej niewydolności serca, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od leczonej jednostki chorobowej. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym najczęściej obserwuje się działania niepożądane takie jak bradykardia, niewydolność serca, spowolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, niedociśnienie tętnicze, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, nudności, biegunka), a także objawy skórne (świąd, wysypka, nasilenie łuszczycy). Częstość występowania tych działań mieści się w zakresie od ≥1/100 do <1/10 dla najczęstszych objawów. Dodatkowo, beta-adrenolityki mogą powodować zmniejszenie wydzielania łez oraz objawy takie jak omamy, psychozy czy objaw Raynauda, które również mogą wystąpić podczas terapii nebiwololem.
beta-adrenolityk, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, chromanie przestankowe, duszność, impotencja, koszmary senne, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, objaw Raynauda, obrzęk, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, parestezja, pokrzywka, przewlekła niewydolność serca, psychoza, skurcz oskrzeli, splątanie, świąd, wymioty, wysypka rumieniowa, wzdęcie, zaburzenia widzenia, zaparcie, zawroty głowy, zespół oczno-śluzówkowo-skórny, zespół suchego oka, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Eslibon 800 mg
Octan eslikarbazepiny, substancja czynna leku Eslibon dostępnego w dawkach 200 mg, 400 mg, 600 mg i 800 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla leków przeciwpadaczkowych, z działaniami niepożądanymi o łagodnym do umiarkowanego nasileniu, najczęściej pojawiającymi się na początku terapii. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zawroty głowy, senność, ból głowy i nudności, występujące u mniej niż 3% pacjentów. Wśród innych zgłaszanych objawów znajdują się m.in. hiponatremia, niedokrwistość, zaburzenia widzenia (podwójne widzenie u 11,4% pacjentów stosujących jednocześnie karbamazepinę), zaburzenia rytmu serca (w tym wydłużenie odstępu PR i ryzyko bloku przedsionkowo-komorowego), a także reakcje skórne, takie jak wysypka i zespół DRESS. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z karbamazepiną, które zwiększają częstość występowania działań niepożądanych neurologicznych i okulistycznych.
alergiczne zapalenie skóry, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, depresja, hiponatremia, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niedosłuch, nudności, octan eslikarbazepiny, osteopenia, osteoporoza, pobudzenie, podwójne widzenie, reakcja anafilaktyczna, senność, stan splątania, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia równowagi elektrolitowej, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zespół nieadekwatnego wydzielania ADH, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Formodual
Produkt leczniczy Formodual, zawierający 200 µg beklometazonu dipropionianu oraz 6 µg formoterolu fumaranu dwuwodnego na dawkę, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, tachyarytmie, przerostowa kardiomiopatia z zawężeniem drogi odpływu, ciężka niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze oraz u osób z wydłużonym odstępem QTc (>0,44 s). Formoterol może samodzielnie wydłużać QTc, co zwiększa ryzyko arytmii. Przed planowanym znieczuleniem halogenowymi środkami należy odczekać minimum 12 godzin od ostatniej dawki Formodual. Dodatkowo, u pacjentów z tyreotoksykozą, cukrzycą, guzem chromochłonnym oraz niewyrównaną hipokaliemią konieczne jest ścisłe monitorowanie i korekta stanu klinicznego, ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych, w tym hiperglikemii i ryzyka ciężkiej hipokaliemii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu teofiliny, steroidów lub leków moczopędnych.
anoreksja, blok przedsionkowo-komorowy, cechy cushingoidalne, centralna chorioretinopatia surowicza, gruźlica płuc, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipokaliemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kardiomiopatia przerostowa, kortykosteroid wziewny, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie, niedokrwienna choroba serca, niewydolność serca, paradoksalny skurcz oskrzeli, przełom nadnerczowy, tachyarytmia, tyreotoksykoza, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności nadnerczy, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zwężenie aorty - Leksykon leków
Przedawkowanie – Blocard 5 mg
Przedawkowanie bisoprololu, substancji czynnej leku Blocard, wymaga natychmiastowej interwencji medycznej ze względu na ryzyko wystąpienia bradykardii, niedociśnienia tętniczego, skurczu oskrzeli, ostrej niewydolności serca oraz hipoglikemii. Objawy te mogą być różnie nasilone, a szczególną wrażliwość wykazują pacjenci z niewydolnością serca. W przypadku bradykardii zaleca się dożylne podanie atropiny, a w razie braku efektu – izoprenaliny lub innych leków o działaniu chronotropowym dodatnim, a w niektórych sytuacjach wszczepienie stymulatora serca. Niedociśnienie tętnicze wymaga dożylnego podania płynów, leków obkurczających naczynia oraz glukagonu, który poprawia kurczliwość mięśnia sercowego. Skurcz oskrzeli leczy się beta2-adrenomimetykami i/lub teofiliną, natomiast ostra niewydolność serca wymaga podania leków moczopędnych, inotropowo dodatnich i rozszerzających naczynia krwionośne. Hipoglikemię koryguje się dożylnym podaniem glukozy.
atropina, beta-adrenolityk, beta2-adrenomimetyk, bisoprolol, Blocard, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, działanie farmakologiczne, glukagon, glukoza dożylna, hipoglikemia, izoprenalina, lek inotropowy, lek moczopędny, lek rozszerzający oskrzela, leki obkurczające naczynia, monitoring funkcji życiowych, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność serca, przedawkowanie bisoprololu, saturacja krwi, skurcz oskrzeli, stężenie glukozy, stymulator serca, teofilina, zwężenie dróg oddechowych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Metoprolol Medreg 100 mg
Przedawkowanie metoprololu winianu, selektywnego beta-adrenolityku, stanowi poważne zagrożenie dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz nerwowego. Objawy pojawiają się szybko, zwykle w ciągu 20 minut do 2 godzin od przyjęcia leku, i obejmują ciężkie niedociśnienie tętnicze, bradykardię zatokową, bradyarytmie, bloki przedsionkowo-komorowe, ostrą niewydolność serca, wstrząs kardiogenny oraz zatrzymanie akcji serca. Ze strony układu oddechowego mogą wystąpić duszność i skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z chorobami obturacyjnymi. Układ nerwowy reaguje zaburzeniami świadomości, śpiączką i napadami drgawkowymi. Dodatkowo obserwuje się nudności, wymioty, hipoglikemię, hiperkaliemię oraz sinicę, co wskazuje na narastające zaburzenia metaboliczne i niewydolność krążenia. Interakcje z alkoholem, lekami przeciwnadciśnieniowymi, chinidyną i barbituranami mogą nasilać toksyczne efekty metoprololu.
agonista receptora alfa-adrenergicznego, atropina, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, bradykardia, bradykardia zatokowa, choroba obturacyjna dróg oddechowych, diazepam, dobutamina, duszność, glukagon, hiperkaliemia, hipoglikemia, jon wapnia, lek rozszerzający oskrzela, metoprolol winian, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, objętość krążąca, ostra niewydolność serca, płukanie żołądka, przedawkowanie metoprololu, receptor beta-adrenergiczny, sinica, skurcz oskrzeli, śpiączka, stymulacja serca, sympatykomimetyk, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wstrząs, wstrząs kardiogenny, zaburzenie świadomości, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pragiola 200 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, wykazuje szeroki profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, występujące bardzo często (≥1/10). Działania te mają zwykle łagodne lub umiarkowane nasilenie, co umożliwia kontynuację terapii u większości pacjentów. Odsetek odstawień z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% w grupie leczonej pregabaliną, w porównaniu do 5% w grupie placebo. Profil bezpieczeństwa u dzieci (1 miesiąc do 16 lat) jest zbliżony do dorosłych, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi takimi jak senność, gorączka, zakażenia górnych dróg oddechowych oraz zwiększenie masy ciała. Po odstawieniu pregabaliny mogą wystąpić objawy odstawienia, w tym bezsenność, bóle głowy, nudności, lęk, drgawki i myśli samobójcze, co sugeruje możliwość uzależnienia od leku i wymaga ostrożnego planowania odstawienia, zwłaszcza po długotrwałej terapii.
ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, dyskineza, dyzuria, gorączka, hipoglikemia, jaskra, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, myśli samobójcze, napad paniki, napady padaczkowe częściowe, neutropenia, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, pregabalina, przeczulica, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, stupor, tachykardia zatokowa, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie lekowe, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amiodaron Accord 30 mg/ml
Amiodaron Accord w stężeniu 30 mg/ml (10 ml ampułko-strzykawka zawiera 300 mg chlorowodorku amiodaronu oraz 20 mg/ml alkoholu benzylowego) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na amiodaron, jod (ok. 112 mg jodu w jednej dawce) lub substancje pomocnicze. Przeciwwskazania obejmują zaburzenia przewodzenia serca (bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy wysokiego stopnia, zespół Brugadów, wydłużenie QT), zaburzenia czynności tarczycy, ciężką niewydolność oddechową, zapaść krążeniową, niedociśnienie, niewydolność serca, kardiomiopatię oraz hipokaliemię. Leku nie należy stosować u dzieci poniżej 3 lat, noworodków i wcześniaków ze względu na obecność alkoholu benzylowego. Amiodaron jest również przeciwwskazany w ciąży i podczas karmienia piersią, z wyjątkiem sytuacji ratunkowych, takich jak migotanie komór oporne na defibrylację.
alergia na jod, alkohol benzylowy, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia zatokowa, chlorowodorek amiodaronu, choroba węzła zatokowego, ciężka niewydolność oddechowa, czynność tarczycy, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, frakcja wyrzutowa, hipokaliemia, inhibitor MAO, kardiomiopatia, kortykosteroid, migotanie komór, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności tarczycy, zapaść krążeniowa, zespół Brugadów - Leksykon leków
Przedawkowanie – Piramil Biso 10 mg + 5 mg
Przedawkowanie leku Piramil Biso, zawierającego ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (selektywny beta-1-adrenolityk), stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji. Objawy przedawkowania bisoprololu obejmują bradykardię (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca oraz hipoglikemię, natomiast ramipryl może powodować ciężkie niedociśnienie tętnicze, zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza hiperkaliemię), bradykardię oraz niewydolność nerek. W opisanych przypadkach dawki bisoprololu sięgały nawet 2000 mg, a reakcje kliniczne cechuje duża zmienność indywidualna, ze szczególnym ryzykiem u pacjentów z niewydolnością serca i chorobami nerek. Ramiprylat, aktywny metabolit ramiprylu, jest słabo dializowalny, co utrudnia eliminację leku w zatruciu.
agoniści receptorów alfa-1-adrenergicznych, aminofilina, angiotensyna II, antagonista receptorów beta-1-adrenergicznych, beta2-sympatykomimetyki, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, czasowy stymulator serca, dializa, glukagon, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoprenalina, leki inotropowe dodatnie, leki moczopędne, leki obkurczające naczynia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, ostra niewydolność serca, piramil biso, ramipryl bisoprolol, ramiprylat, rozszerzenie naczyń obwodowych, skurcz oskrzeli, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Donectil 10 mg
Donectil, zawierający chlorowodorek donepezylu w dawkach 5 mg lub 10 mg, jest stosowany w terapii choroby Alzheimera, jednak wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Do często obserwowanych należą zaburzenia układu nerwowego, takie jak zawroty głowy i bezsenność, oraz objawy ze strony układu pokarmowego, w tym biegunka, nudności i wymioty. Rzadziej występują poważniejsze powikłania, jak omdlenia (wymagające wykluczenia bloku serca lub długich zahamowań zatokowych), napady drgawek, objawy pozapiramidowe, a także zaburzenia psychiczne, w tym omamy, pobudzenie, agresja oraz hiperseksualność. Donectil może również powodować kardiologiczne działania niepożądane, takie jak bradykardia, blok zatokowo-przedsionkowy i przedsionkowo-komorowy, a w bardzo rzadkich przypadkach polimorficzny częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes oraz wydłużenie odstępu QT w EKG. Wśród innych istotnych działań wymienia się rabdomiolizę, zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby) oraz zwiększone ryzyko urazów i upadków.
bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, blok zatokowo-przedsionkowy, ból głowy, bradykardia, chlorowodorek donepezylu, choroba Alzheimera, dolegliwość brzuszna, hiperseksualność, jadłowstręt, kamptokormia, kinaza kreatynowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, kurcz mięśniowy, napad drgawkowy, nietrzymanie moczu, nudności, objaw pozapiramidowy, omam, omdlenie, pleurothotonus, pobudzenie, polimorficzny częstokurcz komorowy, przeziębienie, rabdomioliza, świąd, torsade de pointes, wrzód żołądka i dwunastnicy, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności wątroby, zachowanie agresywne, zahamowanie zatokowe, zapalenie wątroby, zawroty głowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmęczenie, zwiększone libido - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Maglek B6 Forte 100 mg Mg2+ + 10 mg
Lek Maglek B6 Forte zawiera 100 mg jonów magnezu w postaci cytrynianu magnezu oraz 10 mg pirydoksyny chlorowodorku i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), hipermagnezemią, znacznym niedociśnieniem tętniczym, blokiem przedsionkowo-komorowym oraz myastenią gravis. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy jednowodnej (62,22 mg/tabletkę), co wyklucza stosowanie u osób z nietolerancją laktozy. Ponadto, pirydoksyna może obniżać skuteczność lewodopy stosowanej bez inhibitorów dekarboksylazy obwodowej, co stanowi kolejne przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
acetylocholina, blok nerwowo-mięśniowy, blok przedsionkowo-komorowy, cytrynian magnezu, hipermagnezemia, inhibitor dekarboksylazy, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lewodopa, miastenia gravis, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, pirydoksyna chlorowodorek, przewodnictwo elektryczne serca, wazodylatacja, witamina B6, zaburzenia przewodnictwa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Stada 25 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pregabalin Stada, wykazuje dobrze poznany profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo. Działania niepożądane są najczęściej łagodne lub umiarkowane, jednak 12% pacjentów przerwało terapię z ich powodu (w porównaniu do 5% w grupie placebo). Najczęstsze objawy to zawroty głowy i senność (≥10%), które są głównymi przyczynami odstawienia leku. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN, z dominującą sennością. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000), co umożliwia priorytetyzację obserwacji klinicznych.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ataksja, badania kliniczne, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, dysfagia, dyzuria, fosfokinaza kreatynowa, hiperkineza, hipestezja, hipoglikemia, hiporefleksja, krwiomocz, mioklonie, neutropenia, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, podwójna ślepa próba, podwójne widzenie, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, śródmiąższowe zapalenie płuc, stupor, tachykardia, uraz rdzenia kręgowego, zaburzenia koordynacji, zaburzenia poznawcze, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fimodigo
Produkt leczniczy Fimodigo (fingolimod 0,5 mg) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko bradyarytmii oraz zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego, w tym rzadkich przypadków pełnego bloku przedsionkowo-komorowego. Po podaniu pierwszej dawki obserwuje się spowolnienie akcji serca, które pojawia się w ciągu pierwszej godziny, osiąga maksimum do 6 godzin i stopniowo ustępuje w ciągu kolejnych tygodni, zwykle powracając do wartości wyjściowych w ciągu miesiąca. Monitorowanie kardiologiczne obejmuje wyjściowe EKG, pomiar ciśnienia tętniczego, ciągłe monitorowanie EKG oraz pomiar tętna i ciśnienia co godzinę przez 6 godzin po podaniu dawki. W przypadku bradykardii możliwe jest zastosowanie atropiny lub izoprenaliny podawanych pozajelitowo, a pacjent powinien pozostać pod obserwacją do następnego dnia w odpowiednio wyposażonym ośrodku. Monitorowanie należy przedłużyć, jeśli częstość akcji serca po 6 godzinach jest niższa niż 45 uderzeń/min u dorosłych, 55 uderzeń/min u dzieci i młodzieży ≥12 lat lub 60 uderzeń/min u dzieci 10–<12 lat, lub jeśli występują blok przedsionkowo-komorowy II stopnia lub wyższy, odstęp QTc ≥500 ms, bądź blok III stopnia w trakcie leczenia.
amiodaron, badanie EKG, bezdech senny, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradyarytmia, bradykardia, chinidyna, ciśnienie tętnicze, digoksyna, diltiazem, dizopyramid, fingolimod, inhibitor cholinesterazy, inhibitor kanału wapniowego, inwersja załamka T, iwabradyna, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, odstęp QT, pilokarpina, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, sotalol, torsades de pointes, werapamil, wydłużenie QT, zaburzenie przewodzenia, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dentocaine (40 mg + 0,01 mg)/ml
Lek DENTOCAINE zawiera chlorowodorek artykainy (40 mg/ml) oraz adrenalinę (10 µg/ml w postaci winianu) i może wywoływać działania niepożądane typowe dla amidowych środków znieczulających miejscowo oraz substancji obkurczających naczynia. Najczęściej obserwuje się zaburzenia układu nerwowego (neuropatie, neuralgie, parestezje, przeczulice, zaburzenia smaku), reakcje miejscowe w miejscu iniekcji, nadwrażliwość, zaburzenia serca (bradykardia, tachykardia, kołatania) oraz naczyniowe (niedociśnienie tętnicze, nadciśnienie). Szczególną uwagę należy zwrócić na uporczywe parestezje, zwłaszcza po blokadzie nerwu żuchwowego, które mogą utrzymywać się długo lub nie ustępować. Rzadko opisywano opóźnione porażenie twarzy po podaniu artykainy z adrenaliną, które nie uległo poprawie nawet po 6 miesiącach. Wczesne objawy depresji ośrodkowego układu nerwowego (pobudzenie, lęk, drżenie, zaburzenia mowy) wymagają hiperwentylacji i nadzoru medycznego.
adrenalina, alodynia, amidowy środek znieczulający, artykaina, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, duszność, dysfagia, dysfonia, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, neuralgia, neuropatia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, obrzęk języka, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, porażenie twarzy, przeczulica, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, szczękościsk, tachykardia, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zespół Hornera, zespół Kearns-Sayre - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lacosamide Intas 50 mg
Lakozamid, stosowany jako lek wspomagający w terapii napadów częściowych u pacjentów z padaczką, wykazuje istotny profil działań niepożądanych, które wystąpiły u 61,9% leczonych w porównaniu do 35,2% w grupie placebo. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie, z przewagą łagodnego do umiarkowanego nasilenia i tendencją do zmniejszania się częstości i ciężkości objawów OUN i przewodu pokarmowego w czasie. Lakozamid powoduje zależne od dawki wydłużenie odstępu PR, co może prowadzić do bloków przedsionkowo-komorowych, omdleń i bradykardii, choć blok P-K I stopnia występował rzadko (0,5% przy dawce 600 mg). W badaniach porównawczych z karbamazepiną CR, przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych było mniej częste przy lakozamidzie (10,6% vs 15,6%). U dzieci i osób starszych profil działań niepożądanych jest podobny, choć u seniorów częściej obserwowano upadki, biegunkę, drżenia oraz blok P-K I stopnia (4,8%).
agranulocytoza, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, drgawka, dyspepsja, dyzartria, euforia, karbamazepina, lakozamid, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, napad częściowy, nieprawidłowy wynik badania wątroby, oczopląs, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, podwójne widzenie, podwyższone AlAT, skurcz mięśni, trzepotanie przedsionków, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie psychotyczne, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zilibra 100 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Zilibra, jest stosowany w terapii napadów częściowych padaczki, jednak jego stosowanie wiąże się z wysokim odsetkiem działań niepożądanych, które wystąpiły u 61,9% pacjentów w badaniach klinicznych (w porównaniu do 35,2% w grupie placebo). Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zawroty głowy, bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie, z przewagą objawów ośrodkowego układu nerwowego i przewodu pokarmowego. Lakozamid powoduje zależne od dawki wydłużenie odstępu PR w EKG, co może prowadzić do bloku przedsionkowo-komorowego, omdleń i bradykardii. W badaniach klinicznych blok I stopnia występował u 0,7% pacjentów przy dawce 200 mg, 0,5% przy 600 mg, a w okresie porejestracyjnym zgłaszano także bloki II i III stopnia. U 12,2% pacjentów leczenie przerwano z powodu działań niepożądanych, a u osób w podeszłym wieku (≥65 lat) odsetek ten wzrósł do 21,0%, z częstszym występowaniem upadków, biegunek i drżeń oraz bloku przedsionkowo-komorowego I stopnia (4,8%).
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, drgawki, drżenie, dyzartria, działanie niepożądane, hipestezja, karbamazepina, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, letarg, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, napady częściowe, nudności, oczopląs, odstęp PR, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezja, podwójne widzenie, senność, trzepotanie przedsionków, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wymioty, zaburzenia zachowania, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszony apetyt - Leksykon leków
Działania niepożądane – Memorion 5 mg
Lek Memorion zawierający chlorowodorek donepezylu w dawkach 5 mg lub 10 mg jest stosowany w terapii chorób neurodegeneracyjnych, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Do najczęstszych należą biegunka, nudności, wymioty, skurcze mięśni, zmęczenie oraz bezsenność. Istotne są również zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak bradykardia, blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy, a także wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes. Wśród działań niepożądanych odnotowano także napady drgawek, objawy pozapiramidowe, złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN), kamptokormię oraz poważne powikłania ze strony przewodu pokarmowego, w tym krwawienia i wrzody żołądka i dwunastnicy. Rabdomioliza, choć rzadka, stanowi poważne zagrożenie, szczególnie w początkowym okresie leczenia lub przy zwiększaniu dawki donepezylu.
bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, chlorowodorek donepezylu, choroba neurodegeneracyjna, donepezil, działanie cholinergiczne, działanie niepożądane, hiperseksualność, jadłowstręt, kamptokormia, krwawienie z przewodu pokarmowego, mięśniowa kinaza kreatynowa, nadmierne wydzielanie śliny, napad drgawkowy, nietrzymanie moczu, nudność, objaw pozapiramidowy, omam, omdlenie, pobudzenie, polimorficzny częstoskurcz komorowy, rabdomioliza, skurcz mięśni, świąd, torsade de pointes, wrzód żołądka i dwunastnicy, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gastryczne, zaburzenie hepatologiczne, zaburzenie mięśniowo-szkieletowe, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie psychiczne, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zachowanie agresywne, zapalenie wątroby, zawrót głowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększone libido - Leksykon leków
Interakcje leku – Ramizek Plus 2,5 mg + 1,25 mg
Produkt leczniczy Ramizek Plus, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z sakubitrilem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego – wymagany jest odstęp co najmniej 36 godzin między terapiami. Podwójna blokada układu RAA (np. z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Procedury pozaustrojowe z użyciem błon o ładunku ujemnym (np. dializa z poliakrylonitrylowymi błonami) mogą wywołać ciężkie reakcje rzekomoanafilaktyczne. Ramipryl może powodować hiperkaliemię, zwłaszcza w połączeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, cyklosporyną czy heparyną, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwcukrzycowymi nasila ryzyko hipoglikemii, a bisoprolol może maskować jej objawy, co wymaga szczególnej kontroli glikemii.
antagonista wapnia, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, antagonista wapnia typu werapamilu, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, cyklosporyna, glikozyd naparstnicy, hemodializa, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor mTOR, lek moczopędny oszczędzający potas, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lek sympatykomimetyczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, procedura pozaustrojowa, przełom nadciśnieniowy, reakcja rzekomoanafilaktyczna, receptor beta-adrenergiczny, sakubitryl walsartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Interakcje leku – Piramil Biso 10 mg + 10 mg
Produkt Piramil Biso zawiera ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (selektywny beta-adrenolityk), co determinuje złożony profil interakcji farmakologicznych o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne są interakcje zwiększające ryzyko obrzęku naczynioruchowego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z sakubitrylem/walsartanem (przeciwwskazane, odstęp 36 godzin). Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, zwłaszcza w połączeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, trimetoprimem, ko-trimoksazolem, cyklosporyną i heparyną, co wymaga monitorowania stężenia potasu. Ponadto, stosowanie z lekami przeciwcukrzycowymi może nasilać ryzyko hipoglikemii, a bisoprolol może maskować jej objawy, co wymaga kontroli glikemii, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek. NLPZ i inhibitory COX-2 mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe oraz zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek i hiperkaliemii, co wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek.
allopurynol, amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, chromanie przestankowe, cyklosporyna, cytostatyk, dializa, diltiazem, dobutamina, epinefryna, felodypina, glikozyd naparstnicy, hemofiltracja, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor mTOR, insulina, izoprenalina, jaskra, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwcukrzycowy, lek sympatykomimetyczny, meflochina, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, prokainamid, racekadotryl, sakubitryl i walsartan, sole litu, trimetoprym, werapamil, wildagliptyna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Seizpat
Produkt leczniczy Seizpat (lakozamid) w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg oraz 200 mg wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, co potwierdzają metaanalizy badań klinicznych. Pacjenci powinni być monitorowani pod kątem tych objawów, a zarówno oni, jak i ich opiekunowie muszą być poinformowani o konieczności natychmiastowego kontaktu z lekarzem w przypadku ich pojawienia się. Ponadto, lakozamid powoduje zależne od dawki wydłużenie odstępu PR, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia sercowego, ciężkimi chorobami serca (np. niedokrwienie, niewydolność, strukturalne zmiany), osób starszych oraz u osób stosujących leki wpływające na przewodzenie serca. Zaleca się wykonanie EKG przed zwiększeniem dawki powyżej 400 mg/dobę oraz po osiągnięciu stanu stacjonarnego. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki bloku przedsionkowo-komorowego, tachyarytmii, a w rzadkich przypadkach asystolii i zgonów u pacjentów z chorobami podstawowymi serca.
arytmia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, elektrokardiografia, kanał sodowy, kołatanie serca, lakozamid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, napad miokloniczny, napad toniczno-kloniczny, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, odstęp PR, padaczka, strukturalna choroba serca, tachyarytmia, tachykardia, zaburzenie przewodzenia sercowego, zawroty głowy ośrodkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Seizpat 50 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa lakozamidu wskazują na istotne efekty kardiologiczne, w tym wydłużenie odstępu PR i zespołu QRS oraz obniżenie ciśnienia tętniczego u znieczulonych psów i małp Cynomolgus przy dawkach dożylnych 15-60 mg/kg, odpowiadających stężeniom klinicznym u ludzi. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u szczurów zaobserwowano łagodne, odwracalne zmiany w wątrobie (przerost hepatocytów, wzrost enzymów wątrobowych, cholesterolu i trójglicerydów) przy dawkach trzykrotnie przekraczających ekspozycję kliniczną. W kontekście rozwoju płodowego, brak działania teratogennego, jednak odnotowano zwiększoną śmiertelność okołoporodową i zmniejszenie masy ciała potomstwa u szczurów przy dawkach toksycznych dla samic, z ekspozycją zbliżoną do klinicznej. Lakozamid i jego metabolity przenikają przez łożysko, co podkreśla konieczność ostrożności w stosowaniu u kobiet w ciąży.
badanie toksykologiczne, blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol całkowity, ciśnienie tętnicze, działanie hamujące, działanie teratogenne, elektrokardiogram, enzymy wątrobowe, lakozamid, małpa cynomolgus, martwe urodzenie, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przenikanie przez łożysko, przerost hepatocytów, przewodzenie komorowe, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, toksyczność, trójglicerydy, zespół QRS, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dicloratio
Stosowanie leku Dicloratio, zawierającego diklofenak, wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobami przewodu pokarmowego, wątroby, nerek oraz układu sercowo-naczyniowego. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych, takich jak krwawienia, owrzodzenia, perforacje przewodu pokarmowego, reakcje alergiczne (w tym zespół Kounisa), oraz powikłania sercowo-naczyniowe, w tym zawał mięśnia sercowego i udar. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie czynności wątroby, nerek oraz parametrów hematologicznych, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Dicloratio nie powinno być łączone z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na brak dodatkowych korzyści i zwiększone ryzyko działań niepożądanych.
agregacja płytek krwi, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Crohna, choroba naczyń mózgu, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, hemoglobinuria, incydent zakrzepowo-zatorowy, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica mleczanowa, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, martwica kanalików nerkowych, miastenia, mizoprostol, morfologia krwi, nefropatia analgetyczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nerek, porfiria wątrobowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, wstrząs anafilaktyczny, zastoinowa niewydolność serca, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ubistesin Forte (40 mg + 0,012 mg)/ml
Lek Ubistesin Forte zawiera artykainę (40 mg/ml) oraz epinefrynę (0,012 mg/ml) i wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla amidowych środków znieczulających miejscowo oraz substancji obkurczających naczynia. Działania niepożądane są najczęściej zależne od dawki, ale mogą wynikać także z nadwrażliwości lub indywidualnej nietolerancji pacjenta. Najczęściej obserwowane reakcje obejmują zaburzenia układu nerwowego (np. neuropatia, parestezje), miejscowe reakcje w miejscu iniekcji, reakcje alergiczne, zaburzenia serca (bradykardia, tachykardia) oraz naczyniowe (niedociśnienie tętnicze, nadciśnienie). Poważne działania niepożądane, takie jak reakcje anafilaktyczne czy zaburzenia przewodzenia serca, wymagają natychmiastowej interwencji. U dzieci w wieku 4-18 lat profil bezpieczeństwa jest podobny do dorosłych, jednak u najmłodszych (3-7 lat) częściej obserwuje się urazy tkanek miękkich związane z przedłużonym znieczuleniem.
amidowe środki znieczulające, artykaina z epinefryną, blok przedsionkowo-komorowy, blokada nerwu, bradykardia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki grand mal, dysfagia, dysfonia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość typu I, neuralgia, neuropatia, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, opadanie powieki, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, siarczyn sodu, skurcz oskrzeli, szczękościsk, tachykardia, upośledzenie widzenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie nerwu twarzowego, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zespół Hornera, zespół Kearns-Sayre, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Aurovitas 150 mg
Pregabalin Aurovitas, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 75 mg, 150 mg i 300 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i senność, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, z 12% częstością przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych (w porównaniu do 5% w grupie placebo). W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN, w tym nasilona senność. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości: bardzo często (≥1/10) – zawroty głowy, senność, bóle głowy; często (≥1/100 do <1/10) – zaburzenia chodu, zmęczenie, obrzęki obwodowe, zaburzenia widzenia, zaburzenia erekcji, objawy żołądkowo-jelitowe; niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) – zaburzenia poznawcze, objawy sercowo-naczyniowe, nietrzymanie moczu; rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) – poważne reakcje skórne, rabdomioliza, niewydolność nerek. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest podobny, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi: senność, gorączka, zakażenia górnych dróg oddechowych, zwiększony apetyt i masa ciała.
arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, dyskineza, dyzuria, euforia, napad padaczkowy częściowy, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obniżone libido, obrzęk obwodowy, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, toksyczna nekroliza naskórka, uraz rdzenia kręgowego, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie chodu, zaburzenie erekcji, zaburzenie koordynacji, zaburzenie poznawcze, zaburzenie widzenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie trzustki, zawrót głowy, zespół grypopodobny, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fingolimod Zentiva 0,5 mg
Fingolimod Zentiva w dawce 0,5 mg, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥10%) to ból głowy (24,5%), podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (15,2%), biegunka (12,6%), kaszel (12,3%), grypa (11,4%), zapalenie zatok (10,9%) oraz ból pleców (10,0%). Leczenie może powodować immunosupresję, co zwiększa ryzyko zakażeń oportunistycznych, w tym wirusów (VZV, JC, HSV), grzybów (kryptokoki) i bakterii (atypowe mykobakterie), a także nowotworów, zwłaszcza chłoniaków. Obrzęk plamki występuje u 0,5% pacjentów, szczególnie u osób z wcześniejszym zapaleniem błony naczyniowej oka lub cukrzycą. Po podaniu pierwszej dawki obserwuje się przemijające spowolnienie akcji serca o 12-13 uderzeń/min oraz blok przedsionkowo-komorowy I stopnia u 4,7% pacjentów. Wzrost aktywności ALT ≥3× GGN występuje u 8,0%, a ≥5× GGN u 1,8% leczonych.
aminotransferaza alaninowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, czerniak złośliwy, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, mięsak Kaposiego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, ostra niewydolność wątroby, ostre rozsiane zapalenie mózgu, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, stan padaczkowy, stwardnienie rozsiane, udar niedokrwienny, wirus brodawczaka ludzkiego, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty