blok przedsionkowo-komorowy

Blok przedsionkowo-komorowy (AV block) to zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych z przedsionków do komór serca. Klasyfikuje się go na trzy stopnie: I stopień charakteryzuje się wydłużeniem odstępu PR powyżej 200 ms, II stopień oznacza przerwanie przewodzenia niektórych impulsów przedsionkowych do komór (typ Mobitz I i Mobitz II), a III stopień to całkowite przerwanie przewodzenia między przedsionkami a komorami.

Przyczyny bloku przedsionkowo-komorowego są różnorodne i obejmują m.in. chorobę niedokrwienną serca, zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatię, zapalenie mięśnia sercowego, choroby zwyrodnieniowe układu przewodzącego, wady wrodzone, zaburzenia elektrolitowe oraz działania niepożądane leków (zwłaszcza beta-blokerów, blokerów kanału wapniowego i glikozydów nasercowych).

Objawy bloku AV zależą od stopnia zaburzenia i wynikającej z niego bradykardii. Pacjenci mogą doświadczać zawrotów głowy, omdleń, duszności, zmęczenia czy bólu w klatce piersiowej. W przypadku bloku III stopnia z wolnym rytmem zastępczym może dojść do zatrzymania krążenia. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG, które pozwala określić stopień bloku.

Leczenie zależy od przyczyny, stopnia bloku i objawów klinicznych. W przypadku bloku I stopnia i II stopnia typu Mobitz I często wystarczy obserwacja. Przy objawowym bloku II stopnia typu Mobitz II oraz bloku III stopnia zazwyczaj konieczna jest implantacja stymulatora serca. W przypadkach ostrych można zastosować leki chronotropowe dodatnie (atropina, izoproterenol) lub czasową stymulację.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przeciwwskazania – RABADA 2,5 mg + 2,5 mg

Lek RABADA, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-bloker), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, ostrą niewydolnością serca wymagającą dożylnych leków inotropowych, wstrząsem kardiogennym, blokiem przedsionkowo-komorowym II/III stopnia bez stymulatora, zespołem chorej zatoki, objawową bradykardią (<60 uderzeń/min), objawowym niedociśnieniem, ciężką astmą oskrzelową, ciężką POChP, ciężkimi postaciami choroby zarostowej tętnic obwodowych i zespołu Raynauda. Przeciwwskazania obejmują także obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, nieleczonego guza chromochłonnego nadnerczy, kwasicę metaboliczną, a także stosowanie w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z istotnym obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy do jedynej nerki, ze względu na ryzyko ostrego uszkodzenia nerek i ciężkiego niedociśnienia.
aliskiren, astma oskrzelowa, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba zarostowa tętnic obwodowych, drugi trymestr ciąży, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, kwasica metaboliczna, nadwrażliwość, nefropatia pokontrastowa, niedociśnienie, niestabilna niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, pheochromocytoma, POChP, ramipryl, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, wstrząs kardiogenny, zabieg chirurgiczny, zabieg pozaustrojowy, zespół chorej zatoki, zespół Raynauda, zwężenie tętnicy nerkowej
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vivacor 12,5 mg

Vivacor (karwedylol) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (50 mg w dawce 6,25 mg, 62,5 mg w dawce 12,5 mg, 125 mg w dawce 25 mg) oraz sacharozę (12,5 mg w dawce 6,25 mg). Lek nie powinien być stosowany w stanach takich jak niestabilna lub zdekompensowana niewydolność serca, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia (z wyjątkiem pacjentów ze stymulatorem serca), ciężka bradykardia (<50 uderzeń/min), zespół chorej zatoki, wstrząs kardiogenny oraz znaczna retencja płynów wymagająca dożylnego leczenia inotropowego. Ponadto, ze względu na działanie beta-adrenolityczne, karwedylol jest przeciwwskazany u pacjentów z aktywnymi stanami skurczowymi oskrzeli oraz astmą oskrzelową w wywiadzie.
alfa-adrenolityk, anestetyk, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, cukrzyca, działanie wazokonstrykcyjne, guz chromochłonny, hipoglikemia, kwasica metaboliczna, laktoza, lek inotropowy dodatni, nadwrażliwość na karwedylol, nietolerancja składników, retencja płynów, sacharoza, skurcz oskrzeli, stymulator serca, wstrząs kardiogenny, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności wątroby, zdekompensowana niewydolność serca, zespół chorej zatoki, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nivalin 5 mg/ml

Bromowodorek galantaminy w postaci roztworu do wstrzykiwań (Nivalin 2,5 mg/ml lub 5 mg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu. Szczególną ostrożność należy zachować u chorych z astmą oskrzelową, ze względu na ryzyko skurczu oskrzeli wywołanego nasileniem działania cholinergicznego. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, niedokrwienna choroba serca oraz ciężka niewydolność serca, gdyż galantamina może nasilać zaburzenia przewodzenia i pogarszać funkcję mięśnia sercowego. W grupie pacjentów z chorobami neurologicznymi, takimi jak padaczka i hiperkinezja, stosowanie Nivalinu może prowadzić do obniżenia progu drgawkowego i nasilenia objawów ruchowych.
astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bromowodorek galantaminy, działanie cholinergiczne, działanie niepożądane, hiperkinezja, klirens kreatyniny, metabolizm leku, mięsień sercowy, nadwrażliwość, napad padaczkowy, niedokrwienna choroba serca, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, padaczka, parametry laboratoryjne, próg drgawkowy, reakcja alergiczna, roztwór do wstrzykiwań, rytm serca, skurcz oskrzeli, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie ruchowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Bicardef 10 mg 10 mg

Bisoprolol fumaranu, stosowany w dawce 10 mg (Bicardef), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się na początku terapii i ustępują w ciągu 1-2 tygodni. Do najczęstszych należą objawy ze strony układu nerwowego, takie jak zmęczenie, zawroty głowy i bóle głowy (częstość ≥1/100 do <1/10). Niezbyt często obserwuje się zaburzenia snu, depresję, bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie ortostatyczne, skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą lub POChP, a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia). Rzadko występują reakcje alergiczne, podwyższenie enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), zapalenie wątroby, zaburzenia potencji oraz objawy ze strony narządów zmysłów, takie jak upośledzenie wydzielania łez czy zapalenie spojówek. Bardzo rzadko notuje się utratę włosów oraz łuszczycopodobne wysypki.
alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta-bloker, biegunka, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, ból głowy, bradykardia, halucynacja, hipertriglicerydemia, koszmary senne, kurcz mięśni, lek przeciwarytmiczny, łuszczyca, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedosłuch, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, osłabienie mięśniowe, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenia erekcji, zaburzenia snu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół suchego oka, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Corsib 2,5 mg

Produkt leczniczy Corsib zawiera bisoprololu fumaranu w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg i może wywoływać działania niepożądane sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania zgodnie z konwencją MedDRA. Najczęstsze działania niepożądane obejmują bradykardię (bardzo często, >1/10 u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca), zawroty głowy i ból głowy (często, zwłaszcza na początku leczenia), uczucie zimna kończyn, niedociśnienie tętnicze oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia). Rzadziej obserwuje się omamy, zapalenie wątroby, reakcje nadwrażliwości skórnej, zaburzenia erekcji oraz skurcz oskrzeli u pacjentów z chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych. Działania niepożądane takie jak niedociśnienie ortostatyczne, pogorszenie niewydolności serca czy zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego wymagają monitorowania stanu klinicznego pacjenta.
alergiczny nieżyt błony śluzowej nosa, astma oskrzelowa, biegunka, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, depresja, dławica piersiowa, enzymy wątrobowe, koszmary senne, łuszczyca, MedDRA, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba dróg oddechowych, omamy, omdlenie, przewlekła niewydolność serca, skurcz oskrzeli, szumy uszne, wymioty, zaburzenia erekcji, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenia słuchu, zaburzenia snu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lacosamide Neuraxpharm 50 mg

Badania przedkliniczne lakozamidu wykazały ograniczony margines bezpieczeństwa terapeutycznego, gdyż stężenia leku w osoczu podczas toksyczności były zbliżone lub nieznacznie wyższe niż te obserwowane klinicznie. Podawanie dożylne u znieczulonych psów ujawniło istotne zmiany kardiologiczne, takie jak przejściowe wydłużenie odstępu PR i zespołu QRS oraz obniżenie ciśnienia tętniczego, pojawiające się przy stężeniach odpowiadających maksymalnej dawce klinicznej. Dawkowanie 15-60 mg/kg u psów i małp wykazało zmniejszenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz blokady, co wskazuje na ryzyko zaburzeń przewodzenia przy wyższych dawkach. W toksyczności po wielokrotnym podaniu u szczurów zaobserwowano odwracalne zmiany w wątrobie, takie jak przerost hepatocytów, wzrost masy wątroby oraz podwyższenie enzymów wątrobowych, cholesterolu i triglicerydów, przy dawkach około trzykrotnie wyższych niż kliniczne.
Badania reprodukcyjne u gryzoni i królików nie wykazały działania teratogennego, jednak u szczurów stwierdzono wzrost liczby martwych urodzeń, zwiększoną śmiertelność okołoporodową, spadek liczebności żywego miotu oraz zmniejszenie masy ciała potomstwa przy dawkach toksycznych dla samic, z ekspozycją układową zbliżoną do klinicznej. Lakozamid i jego metabolity przenikają przez barierę łożyskową, co ma znaczenie dla stosowania u kobiet w ciąży. U młodych szczurów i psów toksyczność była podobna do dorosłych, jednak u młodych psów zaobserwowano przejściowe objawy ze strony OUN przy ekspozycji niższej niż kliniczna, co sugeruje większą wrażliwość organizmów rozwijających się na działanie leku.
bariera łożyskowa, blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol całkowity, ciśnienie tętnicze krwi, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, enzymy wątrobowe, lakozamid, małpa cynomolgus, narażenie układowe, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przerost hepatocytów, przewodzenie komorowe, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, toksyczność dla samic, toksyczność po podaniu wielokrotnym, triglicerydy, zespół QRS, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coryol 6,25 mg

Karwedylol (Coryol 6,25 mg) wymaga szczególnej ostrożności klinicznej u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, chorobami nerek, cukrzycą, przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, chorobą naczyń obwodowych, nadczynnością tarczycy oraz po ostrym zawale mięśnia sercowego. W trakcie zwiększania dawki u chorych z niewydolnością serca może dojść do nasilenia objawów, co wymaga dostosowania diuretyków i ewentualnego zmniejszenia dawki karwedylolu. U pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym (<100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca i niewydolnością nerek konieczne jest monitorowanie funkcji nerek, a w przypadku pogorszenia – zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii. Przed włączeniem karwedylolu po zawale mięśnia sercowego zaleca się stabilizację kliniczną i wcześniejsze stosowanie inhibitora ACE przez co najmniej 48 godzin. Karwedylol może maskować objawy hipoglikemii u diabetyków oraz powodować bradykardię (wskazane zmniejszenie dawki przy HR <55/min) i wydłużać przewodzenie przedsionkowo-komorowe, zwłaszcza w połączeniu z glikozydami naparstnicy.
alfa-adrenolityk, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, brak laktazy, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa Prinzmetala, działanie dromotropowe, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, inhibitor ACE, karwedylol, lek moczopędny, łuszczyca, miażdżyca naczyń, nadczynność tarczycy, niedobór sacharazy-izomaltazy, niepożądane reakcje skórne, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja bronchospastyczna, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, tyreotoksykoza, zastoinowa niewydolność serca, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ivabradine Aurovitas 5 mg

Iwabradyna, stosowana w terapii kardiologicznej, wykazuje dobrze poznany profil działań niepożądanych na podstawie badań klinicznych obejmujących około 45 000 pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami są zaburzenia widzenia, występujące u 14,5% leczonych, manifestujące się jako przemijające wrażenia silnego światła, aureole, efekt stroboskopowy lub kalejdoskopowy, a także zwielokrotnione obrazy. Objawy te pojawiają się głównie w pierwszych dwóch miesiącach terapii i mają zazwyczaj łagodny do umiarkowanego charakter, ustępując u 77,5% pacjentów podczas kontynuacji leczenia. Bradykardia występuje u 3,3% pacjentów, z ciężką postacią (HR ≤40/min) u 0,5%, szczególnie w początkowym okresie terapii. Ponadto iwabradyna zwiększa ryzyko migotania przedsionków (4,86% vs. 4,08% w grupie kontrolnej; HR 1,26, 95% CI: 1,15-1,39). Inne działania niepożądane obejmują bóle głowy, zawroty głowy, bloki przedsionkowo-komorowe, a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe i skórne, z częstością od niezbyt często do rzadko.
astenia, badanie EKG, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, dodatkowy skurcz komorowy, duszność, efekt stroboskopowy, eozynofilia, hiperkreatynemia, kołatanie serca, kurcz mięśni, migotanie przedsionków, monitoring elektrokardiograficzny, niedociśnienie, niekontrolowane ciśnienie tętnicze, niewyraźne widzenie, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, podwójne widzenie, pokrzywka, przetrwałe wrażenie wzrokowe, rumień, skurcz nadkomorowy, świąd, wrażenie widzenia silnego światła, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenie przewodnictwa serca, zaburzenie widzenia, zaparcie, zawroty błędnikowe, zawroty głowy, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dexmedetomidine Kalceks 100 mcg/ml

Dexmedetomidine Kalceks to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 100 mikrogramów/ml, dostępny w ampułkach 2 ml (200 mikrogramów), fiolkach 4 ml (400 mikrogramów) i 10 ml (1000 mikrogramów). Gotowy roztwór po rozcieńczeniu powinien mieć stężenie 4 lub 8 mikrogramów/ml. Profil bezpieczeństwa deksmedetomidyny jest dobrze poznany zarówno w intensywnej opiece medycznej, jak i podczas sedacji proceduralnej. W OIOM najczęstsze działania niepożądane to niedociśnienie (25%), nadciśnienie (15%) i bradykardia (13%), z ciężkimi postaciami niedociśnienia i bradykardii odpowiednio u 1,7% i 0,9% pacjentów. W sedacji proceduralnej ryzyko niedociśnienia tętniczego (55%) i bradykardii (14%) jest wyraźnie wyższe niż w grupie placebo, natomiast częstość depresji oddechowej (38%) jest porównywalna do placebo (35%).
asystolia, atropina, bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bradykardia hipotermiczna, chlorowodorek deksmedetomidyny, choroba niedokrwienna serca, ciężkie działanie niepożądane, depresja oddechowa, duszność, glikopirolan, hiperglikemia, hipertermia, hipoalbuminemia, hipoglikemia, intensywna opieka medyczna, kwasica metaboliczna, lek przeciwcholinergiczny, moczówka prosta, nadciśnienie, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, oddział intensywnej opieki medycznej, omamy, sedacja proceduralna, sedacja proceduralna z zachowaniem świadomości, tachykardia, zatrzymanie akcji serca, zawał serca, zespół odstawienia
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Teva 0,25 mg

Fingolimod Teva, dostępny w dawkach 0,25 mg oraz 0,5 mg w formie kapsułek twardych, jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, ciężkimi aktywnymi zakażeniami (w tym zapaleniem wątroby i gruźlicą), aktywnymi nowotworami złośliwymi oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh). Ze względu na immunomodulacyjne działanie leku, stosowanie u pacjentów z upośledzoną odpornością lub przyjmujących leki immunosupresyjne zwiększa ryzyko zakażeń oportunistycznych. Ponadto, fingolimod jest przeciwwskazany u pacjentów z poważnymi schorzeniami kardiologicznymi, takimi jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dusznica bolesna, udar mózgu lub TIA w ciągu ostatnich 6 miesięcy, niewydolność serca klasy III/IV wg NYHA, ciężkie zaburzenia rytmu serca wymagające leków antyarytmicznych klasy Ia lub III, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia typu Mobitz II lub III stopnia, zespół chorego węzła zatokowego bez rozrusznika oraz wydłużenie odstępu QTc ≥ 500 msec w wyjściowym EKG. Lek jest również przeciwwskazany w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenne.
badanie EKG, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba autoimmunologiczna, ciężkie aktywne zakażenie, cukrzyca, digoksyna, diltiazem, działanie teratogenne, fingolimod, gruźlica, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja NYHA, lek immunosupresyjny, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilna dusznica bolesna, obrzęk plamki żółtej, ospa wietrzna, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekła niewydolność serca, przewlekłe zakażenie, udar mózgu, werapamil, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenia rytmu serca, zakażenia oportunistyczne, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Hydroxychloroquine sulfate Edest

Hydroksychlorochina siarczanowa (200 mg w preparacie Hydroxychloroquine sulfate Edest) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko retinopatii, szczególnie przy dawkach przekraczających 6,5 mg/kg masy ciała oraz dawce skumulowanej powyżej 200 g. Zaleca się kompleksowe badania okulistyczne przed terapią i co 6 miesięcy, obejmujące ocenę ostrości widzenia, widzenia barwnego, badanie oftalmoskopowe, ocenę dna oka oraz centralnego pola widzenia. Leczenie należy przerwać natychmiast przy wystąpieniu zaburzeń widzenia barwnego, ubytków pola widzenia lub innych nieprawidłowości okulistycznych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, osób powyżej 65. roku życia oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków retinotoksycznych, np. tamoksyfenu.
badanie oftalmoskopowe, badanie okulistyczne, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, ciężka hipoglikemia, ciężkie skórne działanie niepożądane, kardiomiopatia, morfologia krwi z rozmazem, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, Plasmodium falciparum, Plasmodium vivax, porfiria skórna późna, przerost komór serca, retinotoksyczność, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, ubytek pola widzenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie akomodacji, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie proarytmiczne, zaburzenie przewodzenia serca, zaburzenie widzenia barwnego, zachowanie samobójcze, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Przedawkowanie – RABADA 10 mg + 10 mg

Przedawkowanie leku RABADA, zawierającego ramipryl i bisoprolol fumaran, może prowadzić do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i metabolicznych. Bisoprolol w dawkach do 2000 mg wywołuje głównie bradykardię, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca oraz hipoglikemię. Ramipryl natomiast może powodować nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych skutkujące znacznym niedociśnieniem i wstrząsem, bradykardię, zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza hiperkaliemię) oraz niewydolność nerek. Zarówno bisoprolol, jak i ramiprylat (aktywny metabolit ramiprylu) są słabo usuwalne podczas hemodializy, co ogranicza skuteczność dializy w zatruciach.
agonista receptorów alfa1-adrenergicznych, aminofilina, atropina, beta-adrenolityk, beta2-sympatykomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, glukagon, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor ACE, izoprenalina, lek moczopędny, lek rozszerzający oskrzela, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, płukanie żołądka, ramipryl, ramiprylat, rozszerzenie naczyń obwodowych, skurcz oskrzeli, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie świadomości
Leksykon leków
Przedawkowanie – Metoprolol Biofarm ZK 47,5 mg

Przedawkowanie metoprololu bursztynianu manifestuje się szybko, zwykle w ciągu 20 minut do 2 godzin od przyjęcia, i może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia, bradykardii (<40 uderzeń/min), bloku przedsionkowo-komorowego, niewydolności serca, wstrząsu kardiogennego, zatrzymania akcji serca, skurczu oskrzeli oraz utraty przytomności. Mechanizmy tych objawów obejmują nadmierną blokadę receptorów beta-adrenergicznych, co skutkuje zmniejszeniem kurczliwości mięśnia sercowego, oporu obwodowego oraz zaburzeniami przewodzenia w układzie bodźcotwórczo-przewodzącym serca. Dodatkowo, współistniejące spożycie alkoholu lub leków takich jak chinidyna, barbiturany czy inne hipotensyjne może nasilać toksyczne działanie metoprololu. Objawy takie jak nudności, wymioty i sinica wynikają z ośrodkowego działania leku oraz hipoperfuzji tkanek.
barbiturany, beta2-adrenomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, bronchospazm, bursztynian metoprololu, chinidyna, dobutamina, dopamina, glukagon, lek beta-adrenolityczny, lek beta1-adrenomimetyczny, lek hipotensyjny, lek sympatykomimetyczny, niedociśnienie, niewydolność serca, noradrenalina, płukanie żołądka, siarczan atropiny, sinica, skurcz oskrzeli, stymulacja elektryczna serca, węgiel aktywowany, wstrząs kardiogenny, zatrzymanie akcji serca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 5 mg + 5 mg

Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo to lek łączący inhibitor ACE (ramipryl) oraz selektywny β-bloker (bisoprolol), stosowany w terapii chorób układu sercowo-naczyniowego. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki, ostrą niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zaawansowane zaburzenia przewodnictwa serca (blok AV II/III stopnia bez stymulatora, zespół chorej zatoki, bradykardię objawową), objawowe niedociśnienie tętnicze, ciężką astmę oskrzelową i POChP, ciężkie choroby naczyń obwodowych, nieleczony guz chromochłonny, kwasicę metaboliczną, obrzęk naczynioruchowy oraz stosowanie w II i III trymestrze ciąży. Lek zawiera laktozę w dawkach od 40,97 mg do 163,88 mg w zależności od siły kapsułki (2,5 mg + 1,25 mg do 10 mg + 10 mg). Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² oraz z sakubitrylem/walsartanem ze względu na ryzyko hiperkaliemii, niedociśnienia, pogorszenia funkcji nerek i obrzęku naczynioruchowego. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów poddawanych dializie lub hemofiltracji z użyciem niektórych błon oraz u osób z istotnym obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej.
astma oskrzelowa ciężka, beta-bloker selektywny, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia objawowa, choroba niedokrwienna serca, choroba zarostowa tętnic, cukrzyca niekontrolowana, działanie hipotensyjne, funkcja oddechowa, hemofiltracja, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, monitorowanie glikemii, nadwrażliwość na substancje czynne, niedociśnienie tętnicze, niewyrównana niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność serca, pheochromocytoma, POChP, przełom nadciśnieniowy, ramipryl, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl walsartan, trzeci trymestr ciąży, wstrząs kardiogenny, zabieg pozaustrojowy, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorej zatoki, zespół Raynauda, zwężenie tętnicy nerkowej
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fingolimod Symphar

Rozpoczęcie terapii produktem Fingolimod Symphar wiąże się z przejściowym bradyarytmicznym efektem, obejmującym zmniejszenie częstości akcji serca oraz wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, z maksymalnym spowolnieniem w ciągu 6 godzin po pierwszej dawce. Częstość akcji serca powraca do wartości wyjściowych średnio w ciągu miesiąca, jednak u niektórych pacjentów może to trwać dłużej. Wymagane jest ścisłe monitorowanie EKG i ciśnienia krwi przed i po podaniu pierwszej dawki, z co najmniej 6-godzinną obserwacją, którą należy przedłużyć w przypadku utrzymującej się bradykardii (np. HR <45 u dorosłych, <55 u młodzieży ≥12 lat, <60 u dzieci 10-<12 lat), nowych bloków przedsionkowo-komorowych II stopnia lub QTc ≥500 ms. Przerwy w leczeniu powyżej określonych okresów (np. ≥1 dzień w pierwszych 2 tygodniach) wymagają powtórnego monitorowania. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z blokiem zatokowo-przedsionkowym, istotnym wydłużeniem QT (QTc >470 ms u kobiet dorosłych, >460 ms u dziewcząt, >450 ms u mężczyzn), niekontrolowanym nadciśnieniem, ciężkim bezdechem sennym oraz u osób z historią objawowej bradykardii lub zatrzymania akcji serca. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków zmniejszających częstość akcji serca (beta-adrenolityki, werapamil, diltiazem, iwabradyna, digoksyna).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezdech senny, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradyarytmia, bradykardia objawowa, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek T, czerniak złośliwy, dysfagia, fotochemioterapia PUVA, fototerapia UV-B, gamma-glutamylotransferaza, immunosupresja, inhibitor kanału wapniowego, krwotok mózgowy, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, lek beta-adrenolityczny, mięsak Kaposiego, morfologia krwi, obrzęk plamki, ostra niewydolność wątroby, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak z komórek Merkla, udar niedokrwienny, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus Epstein-Barr, wydłużenie odstępu QT, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie opon mózgowych, zatrzymanie akcji serca, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dexmedetomidine EVER Pharma

Deksmedetomidyna EVER Pharma wymaga ścisłego monitorowania parametrów życiowych, zwłaszcza pracy serca i funkcji oddechowych u pacjentów niezaintubowanych, ze względu na ryzyko bradykardii, depresji oddechowej oraz możliwego bezdechu. Lek nie powinien być podawany w bolusie ani stosowany z dawką nasycającą w OIOM, a pacjenci ambulatoryjni powinni pozostawać pod nadzorem lekarskim przez co najmniej 2 godziny po podaniu. Deksmedetomidyna wywołuje umiarkowaną sedację, z możliwością łatwego wybudzenia, co czyni ją nieodpowiednią do głębokiej sedacji czy znieczulenia ogólnego. Nie wykazuje działania przeciwdrgawkowego i nie jest zalecana do sedacji kontrolowanej przez pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu innych leków uspokajających lub wpływających na układ krążenia, a także u pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat), u których zwiększa się ryzyko hipotensji i bradykardii, zwłaszcza przy dawce nasycającej.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, centralna sympatioliza, choroba mózgowo-naczyniowa, choroba niedokrwienna serca, dawka wysycająca, deksmedetomidyna, depresja oddechowa, działanie przeciwdrgawkowe, efekt addycyjny, hipertermia, hipertermia złośliwa, hipotonia, intubacja, moczówka prosta, monitorowanie pracy serca, napad drgawkowy, niedociśnienie, przepływ mózgowy krwi, sedacja, sedacja kontrolowana przez pacjenta, sedacja umiarkowana, wielomocz, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie obwodowej aktywności autonomicznej, zatrzymanie akcji serca, zespół odstawienia, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, zwężenie naczyń obwodowych
Leksykon leków
Przedawkowanie – Fingolimod Adamed 0,5 mg

Przedawkowanie fingolimodu, nawet do 40 mg (80-krotność dawki terapeutycznej 0,5 mg), może prowadzić do istotnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, w tym łagodnego dyskomfortu w klatce piersiowej oraz reaktywności drobnych oskrzeli. Najważniejszymi objawami są bradykardia, pojawiająca się zwykle w ciągu pierwszej godziny i osiągająca maksimum w ciągu 6 godzin, oraz zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, w tym blok II i III stopnia. Bradykardia może utrzymywać się dłużej niż 6 godzin, a pełny blok przedsionkowo-komorowy, choć przemijający, wymaga szczególnej uwagi. Wydłużenie odstępu QTc do ≥500 ms również stanowi istotny wskaźnik ryzyka po przedawkowaniu.
blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, bradykardia, ciśnienie tętnicze krwi, częstość akcji serca, dyskomfort w klatce piersiowej, efekt chronotropowy, EKG, fingolimod, monitorowanie EKG, odstęp QTc, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność drobnych oskrzeli, wydłużenie odstępu QTc, wymiana osocza, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego
Leksykon chorób i schorzeń
Blok serca – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Blok serca, zwłaszcza w postaci zaawansowanej (III stopnia), znacząco pogarsza rokowanie pacjentów, a przeżywalność po implantacji rozrusznika wynosi odpowiednio 85%, 68%, 52% i 21% po 1, 3, 5 i 10 latach w przypadku izolowanego bloku, natomiast u pacjentów z chorobami współistniejącymi jest istotnie niższa (72%, 50%, 31%, 11%; p=0,006). Niezależne czynniki zwiększające śmiertelność to zastoinowa niewydolność serca, POChP, wiek, omdlenia, cukrzyca insulinozależna oraz płeć męska. Całkowity blok serca w przebiegu zapalenia mięśnia sercowego indukowanego inhibitorami punktów kontrolnych układu immunologicznego (ICI) wiąże się z wysokim ryzykiem śmiertelności (0,74 zgonu/100 osobodni vs. 0,09 bez CHB; frakcja przypisywalna 86,5% w ciągu 180 dni). Parametry EKG i poziom troponiny są pomocne w identyfikacji pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju CHB.
badanie PET, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy wysokiego stopnia, blok serca, całkowity blok serca, choroba naczyń obwodowych, choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca insulinozależna, dysfunkcja lewej komory, elektrokardiogram, funkcja skurczowa, inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego, kardiomegalia, kardiomiopatia, migotanie przedsionków, niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozrusznik serca, sarkoidoza, sarkoidoza serca, stenoza aortalna, stymulacja serca, terapia immunosupresyjna, troponina, zapalenie mięśnia sercowego, zastoinowa niewydolność serca, zespół bezdechu sennego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Acebutolol Gedeon Richter 200 mg

Acebutolol, jako beta-adrenolityk o niskiej lipofilności, charakteryzuje się mniejszym ryzykiem ośrodkowych działań niepożądanych, takich jak zaburzenia snu czy depresja, w porównaniu z innymi lekami z tej grupy. U pacjentów normotensyjnych nie powoduje obniżenia ciśnienia tętniczego. Do najczęstszych działań niepożądanych należą: bradykardia, hipotonia, bóle głowy, zawroty głowy, nudności, wymioty, uczucie zimna kończyn oraz osłabienie libido. Rzadziej obserwuje się poważniejsze zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, skurcz oskrzeli, zapalenie płuc, reakcje skórne (np. pokrzywka, toczeń rumieniowaty, nasilenie łuszczycy) oraz objawy autoimmunologiczne, w tym obecność przeciwciał przeciwjądrowych i toczniopodobne. Występowanie hipoglikemii i zmian w enzymach wątrobowych wymaga monitorowania podczas terapii.
acebutolol, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowy, bradykardia, choroba autoimmunologiczna, chromanie przestankowe, ciśnienie tętnicze krwi, dysfunkcja węzła zatokowego, działanie inotropowo ujemne, efekt z odbicia, hipoglikemia, hipotonia, koszmary senne, łuszczyca, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, przeciwciała przeciwjądrowe, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, toczeń układowy, uczucie ziębnięcia, uszkodzenie wątroby, wysypka skórna, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zespół Raynauda, zespół suchego oka
Leksykon leków
Interakcje leku – Corsib 5 mg

Bisoprolol fumaranowy, substancja czynna leku Corsib, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii przewlekłej niewydolności serca, nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej. Szczególnie niezalecane jest łączenie bisoprololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (chinidyna, dizopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon), antagonistami kanału wapniowego typu werapamil i diltiazem oraz ośrodkowo działającymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) ze względu na ryzyko nasilenia ujemnego działania inotropowego, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego, ciężkiego niedociśnienia tętniczego oraz pogorszenia niewydolności serca. Warto podkreślić, że dożylne podanie werapamilu u pacjentów leczonych bisoprololem może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i bloku przedsionkowo-komorowego.
antagonista kanału wapniowego, antagonista kanału wapniowego typu dihydropirydyny, beta-adrenolityk miejscowy, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol fumaranu, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe ujemne, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, kurczliwość mięśnia sercowego, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowo działający lek przeciwnadciśnieniowy, pojemność minutowa serca, przełom nadciśnieniowy, przewlekła niewydolność serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kogavant

Tikagrelor, stosowany w terapii przeciwpłytkowej, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami do krwawień, przyjmujących jednocześnie leki zwiększające to ryzyko (np. NLPZ, doustne antykoagulanty) oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Przeciwwskazania obejmują aktywne krwawienia, krwotok śródczaszkowy w wywiadzie oraz ciężką niewydolność wątroby. W przypadku planowanych zabiegów chirurgicznych tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed interwencją, a w przypadku CABG co najmniej 2 dni wcześniej, aby zminimalizować ryzyko ciężkich krwawień. Transfuzja płytek i desmopresyna nie odwracają działania tikagreloru, dlatego w przypadku krwawień rekomenduje się stosowanie leków przeciwfibrynolitycznych (kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy) lub rekombinowanego czynnika VIIa. Maksymalny czas leczenia tikagrelorem u pacjentów po OZW z niedokrwiennym udarem mózgu wynosi 12 miesięcy, ze względu na brak danych dotyczących dłuższej terapii.
antagonista receptora angiotensyny, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, dna moczanowa, hiperurykemia, krwotok śródczaszkowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, lek przeciwfibrynolityczny, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rekombinowany czynnik VIIa, skłonność do krwawień, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Borez 10 mg

Bisoprolol fumaran, substancja czynna preparatu Borez, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie niezalecane jest łączenie bisoprololu z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna, flekainid) oraz ośrodkowymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (klonidyna, metylodopa), ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego, bloku przedsionkowo-komorowego oraz zaostrzenia niewydolności serca. Współistniejące stosowanie bisoprololu z antagonistami wapnia typu dihydropirydyny (felodypina, nifedypina, amlodypina) oraz lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron) wymaga ostrożności i monitorowania, ze względu na możliwość nasilenia efektów hipotensyjnych i wydłużenia czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Ponadto bisoprolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując jednocześnie objawy hipoglikemii, co wymaga ścisłej kontroli glikemii.
antagoniści wapnia, beta-sympatykomimetyki, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, działanie inotropowe, glikozydy naparstnicy, hipoglikemia, inhibitory MAO, interakcje lekowe, jaskra, kurczliwość mięśnia sercowego, leki parasympatykomimetyczne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwarytmiczne klasy I, leki przeciwarytmiczne klasy III, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwnadciśnieniowe, leki przeciwnadciśnieniowe o działaniu ośrodkowym, leki sympatykomimetyczne, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność serca, przełom nadciśnieniowy, rytm serca, tachykardia, układ współczulny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Phenazolinum 50 mg/ml

Antazolina, substancja czynna leku Phenazolinum, jest przeciwhistaminowym lekiem I generacji o kodzie ATC R06AX05, działającym głównie poprzez kompetycyjne blokowanie receptorów H1 histaminy. Oprócz klasycznego działania przeciwhistaminowego, wykazuje właściwości stabilizujące błonę komórkową, co nadaje jej efekt chinidynopodobny i umożliwia zastosowanie w terapii zaburzeń rytmu serca. Antazolina poprawia przewodzenie przedsionkowo-komorowe dzięki działaniu przeciwcholinergicznemu oraz może przyspieszać rytm komór u pacjentów z częstoskurczem przedsionkowym z blokiem przewodzenia, trzepotaniem i migotaniem przedsionków. Działania te wynikają z jej właściwości cholinolitycznych i wpływu na ośrodkowy układ nerwowy, co jednocześnie determinuje profil działań niepożądanych.
blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz przedsionkowy, działanie cholinolityczne, działanie hamujące ośrodkowe, działanie przeciwarytmiczne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwhistaminowe, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, mezylan antazoliny, migotanie przedsionków, odczyn alergiczny, ośrodkowy układ nerwowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptory histaminowe H₁, rytm komór, stabilizacja błony komórkowej, stan alergiczny, trzepotanie przedsionków, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Alotendin 5 mg + 5 mg

Alotendin, zawierający bisoprolol fumaran (beta-adrenolityk selektywny) oraz amlodypinę (antagonista kanału wapniowego), posiada liczne przeciwwskazania wynikające z ich farmakodynamicznego wpływu na układ sercowo-naczyniowy. Amlodypina jest przeciwwskazana m.in. w ciężkim niedociśnieniu tętniczym, wstrząsie (zwłaszcza kardiogennym), zwężeniu drogi odpływu lewej komory (np. zaawansowana stenozie aortalnej) oraz niestabilnej hemodynamicznie niewydolności serca po zawale mięśnia sercowego. Bisoprolol natomiast jest przeciwwskazany w ostrych stanach niewydolności serca wymagających dożylnej terapii inotropowej, wstrząsie kardiogennym, zaburzeniach przewodnictwa serca (blok AV II/III stopnia bez rozrusznika, zespół chorej zatoki, blok zatokowo-przedsionkowy), objawowej bradykardii, ciężkiej astmie oskrzelowej, zaawansowanej miażdżycy obwodowej, nieleczonym guzie chromochłonnym oraz kwasicy metabolicznej. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na bisoprolol, amlodypinę lub substancje pomocnicze.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, cukrzyca, guz chromochłonny, kwasica metaboliczna, łuszczyca, miażdżyca zarostowa tętnic, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność serca, pheochromocytoma, pochodne dihydropirydyny, POChP, reakcja alergiczna, stenoza aortalna, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorej zatoki, zespół Raynauda, znieczulenie ogólne, zwężenie drogi odpływu lewej komory
Leksykon substancji czynnych
Potasu chlorek – Przedawkowanie

Przedawkowanie potasu chlorku prowadzi do hiperkaliemii, definiowanej jako stężenie potasu w osoczu powyżej normy 3,5-5,0 mmol/l, co stanowi poważne zagrożenie zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Objawy kliniczne hiperkaliemii są zależne od poziomu potasu i szybkości jego narastania, obejmując parestezje (5,5-6,0 mmol/l), osłabienie mięśni (6,0-6,5 mmol/l), porażenie mięśni (6,5-7,0 mmol/l), zaburzenia rytmu serca i zmiany w EKG (6,0-7,5 mmol/l), blok serca (7,0-8,0 mmol/l) oraz zatrzymanie akcji serca przy stężeniach >8,0 mmol/l. Diagnostyka powinna obejmować oznaczenie potasu, EKG, ocenę funkcji nerek oraz równowagi kwasowo-zasadowej i innych elektrolitów. Czynniki ryzyka to m.in. niewydolność nerek, stosowanie leków oszczędzających potas, kwasica metaboliczna oraz szybkie podanie potasu.
asystolia, azotemia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dializoterapia, diuretyk pętlowy, ekstrasystolia, furosemid, glukonian wapnia, hemodializa, hemofiltracja, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hipokalcemia, hipomagnezemia, hiponatremia, homeostaza potasowa, kwasica metaboliczna, lek β2-adrenergiczny, leki oszczędzające potas, migotanie komór, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, obrzęk płucny, odstęp PR, osłabienie mięśni, paraliż wiotki, parestezje, polistyrenosulfonian sodu, porażenie mięśni, przedawkowanie potasu chlorku, przewodnienie, salbutamol, stężenie potasu, wodorowęglan sodu, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie wydzielania aldosteronu, załamek T, zatrzymanie akcji serca, zespół QRS, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bibloc

Bisoprolol, zawarty w preparacie Bibloc, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, chorobami układu oddechowego, cukrzycą, blokiem przedsionkowo-komorowym I° oraz innymi schorzeniami kardiologicznymi. Terapia powinna rozpoczynać się od niskich dawek z stopniowym zwiększaniem, a nagłe przerwanie leczenia jest przeciwwskazane, zwłaszcza u chorych z chorobą niedokrwienną serca. U pacjentów z obturacyjnymi chorobami płuc bisoprolol stosuje się ostrożnie, monitorując objawy takie jak duszność czy kaszel, a w przypadku astmy zaleca się jednoczesne stosowanie leków rozszerzających oskrzela. W cukrzycy bisoprolol może maskować objawy hipoglikemii, co wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza u pacjentów z wahaniami glikemii lub stosujących ścisłą głodówkę. Ponadto, bisoprolol może nasilać reakcje anafilaktyczne i zmniejszać skuteczność adrenaliny w terapii odczulającej.
antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-2-adrenomimetyk, beta₁-adrenolityk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, bradyarytmia, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, dławica piersiowa Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoglikemia, kardiomiopatia restrykcyjna, lek przeciwarytmiczny, lek rozszerzający oskrzela, łuszczyca, nadczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, obturacyjna choroba dróg oddechowych, obturacyjna choroba płuc, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, skurcz naczyń wieńcowych, terapia odczulająca, wrodzona wada serca, zarostowa choroba tętnic obwodowych, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Działania niepożądane – Donepesan 5 mg

Donepezil, stosowany w dawkach 5 mg i 10 mg, jest lekiem przeciwcholinergicznym wykorzystywanym w terapii choroby Alzheimera, którego profil bezpieczeństwa obejmuje przede wszystkim działania niepożądane ze strony układu żołądkowo-jelitowego (biegunka, nudności, wymioty), układu nerwowego (bezsenność, omdlenia, drgawki) oraz mięśniowo-szkieletowego (kurcze mięśni, rabdomioliza). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zaburzeń przewodzenia sercowego, takich jak blok zatokowo-przedsionkowy i przedsionkowo-komorowy, które mogą manifestować się omdleniami i drgawkami. Objawy neuropsychiatryczne, w tym halucynacje, pobudzenie i agresywne zachowanie, zwykle ustępują po redukcji dawki lub czasowym odstawieniu leku. W przypadku niewyjaśnionych zaburzeń czynności wątroby wskazane jest rozważenie przerwania terapii ze względu na potencjalną hepatotoksyczność.
anoreksja, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, blok zatokowo-przedsionkowy, ból głowy, bradykardia, chlorowodorek donepezylu, choroba Alzheimera, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, drgawka, halucynacja, hepatotoksyczność, kinaza kreatynowa, krwotok, kurcz mięśni, nietrzymanie moczu, nudności, objawy neuropsychiatryczne, objawy pozapiramidowe, omdlenie, pobudzenie, polimorficzny częstokurcz komorowy, rabdomioliza, rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych, świąd, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenia układu przewodzącego serca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie czynności wątroby, zachowanie agresywne, zahamowanie zatokowe, zapalenie wątroby, zawroty głowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Concor Cor 3,75 3,75 mg

Bisoprolol fumaranu, substancja czynna preparatu Concor Cor, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego działanie oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna, dyzopiramid), antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo (klonidyna, metylodopa), które mogą prowadzić do nasilenia ujemnego działania inotropowego, zaburzeń przewodnictwa przedsionkowo-komorowego oraz ryzyka ciężkiego niedociśnienia i niewydolności serca. W przypadku tych grup leków leczenie skojarzone jest niezalecane. Ponadto, bisoprolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując jednocześnie objawy hipoglikemii, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z cukrzycą.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, cukrzyca, czynność skurczowa komór, dihydropirydyna, diltiazem, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, felodypina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek adrenomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, napięcie współczulne, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, okres półtrwania, pochodna ergotaminy, pojemność minutowa serca, prostaglandyna, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, retencja sodu, ryfampicyna, rylmenidyna, skurcz naczyń obwodowych, substancja czynna, tachykardia odruchowa, werapamil, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bisoratio 10 10 mg

Leczenie bisoprololem fumaranu (Bisoratio 5 mg, 10 mg) jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (135,7 mg w tabletce 5 mg i 130,4 mg w tabletce 10 mg). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują ostrą niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zaawansowane zaburzenia przewodzenia (blok AV II i III stopnia bez rozrusznika, zespół chorej zatoki, blok zatokowo-przedsionkowy), bradykardię objawową z HR <60/min, objawowe niedociśnienie (ciśnienie skurczowe <100 mmHg), ciężką astmę oskrzelową, ciężką POChP, ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego oraz nieleczony guz chromochłonny nadnercza bez uprzedniej alfa-blokady. Bisoprolol może nasilać objawy tych stanów poprzez pogorszenie hemodynamiki, skurcz oskrzeli, czy niedokrwienie obwodowe.
astma oskrzelowa ciężka, bisoprolol fumaran, Bisoratio, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia objawowa, guz chromochłonny nadnercza, hipoglikemia w cukrzycy, hipotonia ortostatyczna, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, lek alfa-adrenolityczny, nadwrażliwość na bisoprolol, niedociśnienie objawowe, ostra niewydolność serca, pheochromocytoma, POChP, przełom nadciśnieniowy, terapia inotropowa, wstrząs kardiogenny, zaburzenia krążenia obwodowego, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zespół chorej zatoki, zespół Raynauda
Leksykon leków
Przedawkowanie – Esmocard Lyo 2500 mg

Przedawkowanie esmololu chlorowodorku, szczególnie w dawkach nasycających od 625 mg do 2,5 g (12,5-50 mg/kg masy ciała), stanowi poważne zagrożenie życia, prowadząc do ciężkiego niedociśnienia tętniczego, bradykardii zatokowej, bloku przedsionkowo-komorowego, niewydolności serca, wstrząsu kardiogennego oraz zatrzymania akcji serca. Objawy kliniczne obejmują również skurcz oskrzeli, niewydolność oddechową, utratę przytomności, drgawki, nudności, hipoglikemię i hiperkaliemię. Ze względu na krótki okres półtrwania esmololu (~9 minut), pierwszym krokiem jest natychmiastowe zaprzestanie podawania leku, jednak objawy mogą utrzymywać się ponad 30 minut po odstawieniu. W ciężkich przypadkach konieczne jest wspomaganie oddechu oraz intensywne monitorowanie hemodynamiczne, oddechowe i metaboliczne w warunkach OIT.
aminofilina, beta-2-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, bronchospazm, dawka nasycająca, depresja układu sercowo-naczyniowego, dobutamina, dopamina, działanie inotropowe dodatnie, Esmocard Lyo, esmolol chlorowodorek, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipoksja mózgu, hipoperfuzja mózgu, izoprenalina, jony wapnia, kurczliwość mięśnia sercowego, lek moczopędny, lek presyjny, lek przeciwcholinergiczny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, noradrenalina, oddech wspomagany, okres półtrwania, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, śpiączka, stymulacja elektryczna serca, trwała niepełnosprawność, wstrząs kardiogenny, wypełnienie łożyska naczyniowego, zatrzymanie akcji serca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Propranolol Accord 40 mg

Propranolol Accord (chlorowodorek propranololu) w dawkach 10 mg i 40 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca, zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem serca II i III stopnia, wstrząsem kardiogennym, ciężką bradykardią, ciężkim niedociśnieniem tętniczym oraz dławicą Prinzmetala. Ponadto, lek jest absolutnie przeciwwskazany u osób z astmą oskrzelową, POChP, kwasicą metaboliczną, ciężkimi zaburzeniami krążenia obwodowego oraz nieleczonym guzem chromochłonnym (pheochromocytoma). Propranolol może nasilać objawy tych schorzeń poprzez blokadę receptorów beta, co może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak pogorszenie funkcji skurczowej lewej komory, ciężka bradykardia, skurcz oskrzeli czy dramatyczny wzrost ciśnienia tętniczego. Warto zwrócić uwagę na obecność laktozy jednowodnej w tabletkach (33,40 mg w dawce 10 mg i 133,60 mg w dawce 40 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
astma oskrzelowa, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, blok zatokowo-przedsionkowy, blokada receptorów alfa, bradykardia, chlorowodorek propranololu, choroba naczyń obwodowych, ciężka bradykardia, dławica Prinzmetala, funkcja skurczowa lewej komory, glikogenoliza, guz chromochłonny, hipoglikemia, katecholaminy, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewyrównana niewydolność serca, objawy adrenergiczne hipoglikemii, opór oskrzelowy, pheochromocytoma, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptory alfa-adrenergiczne, równowaga kwasowo-zasadowa, skurcz naczyń wieńcowych, skurcz oskrzeli, tabletka powlekana, wstrząs kardiogenny, zaburzenia krążenia obwodowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xylocaine 2%

Produkt leczniczy Xylocaine 2% (20 mg/ml chlorowodorek lidokainy, roztwór do wstrzykiwań) wymaga stosowania wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny w warunkach umożliwiających monitorowanie pacjenta i prowadzenie resuscytacji. Szczególną ostrożność należy zachować podczas znieczuleń regionalnych, zwłaszcza w okolicy głowy i szyi, ze względu na ryzyko donaczyniowego podania leku i wystąpienia ogólnoustrojowych objawów toksyczności. Wskazane jest zapewnienie dostępu dożylnemu pacjentowi przed blokadą oraz znajomość objawów toksyczności lidokainy i odpowiedniego postępowania. Produkt jest przeciwwskazany do podawania dooponowego, do przestrzeni podpajęczynówkowej oraz do- lub zagałkowo, ze względu na ryzyko poważnych powikłań neurologicznych i chondrolizy przy ciągłym wlewie dostawowym (niezatwierdzonym wskazaniem). Zawiera 124,5 mg sodu na fiolkę 50 ml, co stanowi 6,23% maksymalnej dobowej dawki sodu zalecanej przez WHO, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
blok przedsionkowo-komorowy, chlorowodorek lidokainy, chondroliza, ciężka choroba wątroby, dysfagia, farmakokinetyka, hipotensja, hipowolemia, klirens lidokainy, lek przeciwarytmiczny klasy III, metylu parahydroksybenzoesan, monitorowanie EKG, niedociśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, ostra porfiria, posocznica, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, skurcz oskrzeli, sympatykomimetyk, wlew dostawowy, wysięk opłucnowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności układu krążenia, zmniejszony przepływ wątrobowy, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie pozagałkowe, znieczulenie regionalne, zwój gwiaździsty
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polfenon 300 mg

Chlorowodorek propafenonu (lek Polfenon) dostępny jest w tabletkach powlekanych o dawkach 150 mg i 300 mg, a dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania do masy ciała pacjenta oraz jego odpowiedzi terapeutycznej. Standardowa dawka dobowa u dorosłych o masie około 70 kg wynosi 450-600 mg, podawana w 2-3 dawkach podzielonych, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 900 mg pod ścisłą kontrolą kardiologiczną. U pacjentów z masą ciała poniżej 70 kg dawki powinny być proporcjonalnie zmniejszone. W terapii tachyarytmii komorowych leczenie powinno odbywać się wyłącznie w warunkach szpitalnych. Szczególną ostrożność należy zachować u osób w podeszłym wieku, z frakcją wyrzutową lewej komory <35%, uszkodzeniem mięśnia sercowego oraz niewydolnością nerek i/lub wątroby, gdzie dawki początkowe są niskie, a zwiększanie dawek stopniowe i pod stałą kontrolą EKG oraz stężenia propafenonu w osoczu. Leku nie zaleca się stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
blok przedsionkowo-komorowy, chlorowodorek propafenonu, ciśnienie tętnicze krwi, dawka lecznicza, frakcja wyrzutowa, kontrola kardiologiczna, kumulacja leku, monitorowanie EKG, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parametr elektrokardiograficzny, Polfenon, stężenie propafenonu w osoczu, tabletka powlekana, tachyarytmia komorowa, uszkodzenie mięśnia sercowego, zaburzenie czynności lewej komory, zespół QRS
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Isoptin SR 120 mg

Isoptin SR (werapamil chlorowodorek) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w ciąży, w wieku rozrodczym oraz karmiących piersią. Brak jest odpowiednich, kontrolowanych badań dotyczących stosowania werapamilu w ciąży, a jego działanie teratogenne u ludzi nie zostało jednoznacznie potwierdzone ani wykluczone. Lek przenika przez barierę łożyska (obecny w krwi pępowinowej) oraz do mleka matki, gdzie niemowlę otrzymuje od 0,1% do 1% dawki przyjętej przez matkę. Stosowanie Isoptin SR w tych grupach jest dopuszczalne wyłącznie, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu lub dziecka karmionego piersią. Należy poinformować pacjentkę o możliwych działaniach niepożądanych, takich jak zaburzenia sercowo-naczyniowe (np. rzadkoskurcz, niedociśnienie), neurologiczne (bóle głowy, zawroty), żołądkowo-jelitowe oraz obrzęki i zmęczenie, a także o rzadkich, ale poważnych powikłaniach wymagających natychmiastowej interwencji (hiperkaliemia, blok przedsionkowo-komorowy, niewydolność serca).
asystolia, bariera łożyska, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz, duszność, działanie teratogenne, elektrostymulacja serca, hemodializa, hiperkaliemia, kołatanie serca, kwasica metaboliczna, lek wazopresyjny, metabolity leku, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność oddechowa, parestezje, resuscytacja, rzadkoskurcz, stymulacja β-adrenergiczna, układ sercowo-naczyniowy, werapamilu chlorowodorek, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Ramizek Plus 10 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Ramizek Plus, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, co wymaga unikania takiego połączenia. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie ramiprylu z sakubitrylem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego – konieczne jest zachowanie odstępu 36 godzin między terapiami. Procedury pozaustrojowe, takie jak dializa z niektórymi błonami wysokoprzepływowymi, mogą wywoływać ciężkie reakcje rzekomoanafilaktyczne. Istotne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas, trimetoprymu, ko-trimoksazolu, cyklosporyny czy heparyny, ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Ponadto, ramipryl może nasilać działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych, a bisoprolol maskować objawy hipoglikemii, co wymaga ścisłej kontroli glikemii.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, beta-adrenolityk miejscowy, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, cyklosporyna, glikozyd naparstnicy, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor mTOR, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy ośrodkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, meflochina, nadciśnienie z odbicia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, procedura pozaustrojowa, przełom nadciśnieniowy, racekadotryl, ramipryl i bisoprolol fumaran, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl walsartan, sole litu, sympatykomimetyk, trimetoprym i ko-trimoksazol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, werapamil i diltiazem, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Conaret

Podczas terapii bisoprololem (preparat Conaret) konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów, zwłaszcza przy rozpoczynaniu i odstawianiu leku, aby uniknąć pogorszenia czynności serca, szczególnie u chorych z dławicą piersiową. Zaleca się stopniowe odstawianie, z wyjątkiem sytuacji wymagających natychmiastowego przerwania. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z cukrzycą (ze względu na maskowanie objawów hipoglikemii), podczas ścisłej głodówki, terapii odczulającej (ryzyko nasilonych reakcji anafilaktycznych i ograniczona skuteczność adrenaliny), blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia, dławicą Prinzmetala oraz chorobą zarostową tętnic obwodowych. W przypadku znieczulenia ogólnego wskazane jest kontynuowanie bisoprololu, z uwzględnieniem możliwych interakcji i ryzyka bradyarytmii; przerwanie terapii powinno nastąpić stopniowo na 48 godzin przed zabiegiem, jeśli jest konieczne.
adrenalina, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-2-adrenomimetyk, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, choroba zarostowa tętnic obwodowych, cukrzyca typu I, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoglikemia, kardiomiopatia restrykcyjna, lek przeciwarytmiczny, łuszczyca, nadczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obturacyjna choroba płuc, przewlekła niewydolność serca, reakcja anafilaktyczna, receptor beta1, skurcz naczyń wieńcowych, tachykardia odruchowa, wada zastawkowa, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nebivolol Genoptim 5 mg

Nebivolol Genoptim, zawierający 5 mg nebiwololu chlorowodorku w formie tabletek, stosowany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz stabilnej przewlekłej niewydolności serca (CHF). W terapii nadciśnienia zalecana dawka to 5 mg raz na dobę, przyjmowana o stałej porze, z efektem terapeutycznym obserwowanym po 1-2 tygodniach, a optymalnym po 4 tygodniach. Lek może być stosowany jako monoterapia lub w skojarzeniu, np. z hydrochlorotiazydem (12,5-25 mg), co wykazuje działanie addycyjne. W leczeniu CHF dawkę należy stopniowo zwiększać od 1,25 mg do maksymalnie 10 mg na dobę, pod ścisłym nadzorem lekarza, monitorując parametry hemodynamiczne i objawy kliniczne. W przypadku nietolerancji lub nasilenia niewydolności serca konieczne jest zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii. Nagłe odstawienie leku jest niewskazane ze względu na ryzyko pogorszenia stanu pacjenta; dawkę należy redukować stopniowo o połowę co tydzień.
antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, digoksyna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina w surowicy, lek moczopędny, leki przeciwnadciśnieniowe, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol chlorowodorek, niedociśnienie tętnicze, obrzęk płuc, przewlekła niewydolność serca, stan kliniczny, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Memorion 10 mg

Donepezil, zawarty w leku Memorion w dawkach 5 mg i 10 mg, wykazuje liczne działania niepożądane wynikające z jego mechanizmu jako inhibitora acetylocholinoesterazy. Najczęściej obserwowane objawy to biegunka, nudności, wymioty, skurcze mięśni, zmęczenie oraz bezsenność. Istotne są również poważniejsze powikłania, takie jak zaburzenia rytmu serca (bradykardia, blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy, polimorficzny częstoskurcz komorowy, torsade de pointes, wydłużenie QT), zaburzenia neurologiczne (omamy, pobudzenie, agresja, nietypowe sny, napady drgawek, objawy pozapiramidowe, złośliwy zespół neuroleptyczny, kamptokormia) oraz powikłania żołądkowo-jelitowe (krwawienia, wrzody, nadmierne wydzielanie śliny). W rzadkich przypadkach odnotowano rabdomiolizę, niezależną od ZZN, powiązaną czasowo z rozpoczęciem lub zwiększeniem dawki donepezilu. Zaburzenia czynności wątroby, w tym zapalenie, wymagają rozważenia przerwania terapii.
agresja, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, donepezil, inhibitor acetylocholinoesterazy, kamptokormia, kinaza kreatynowa, koszmary senne, krwawienie z przewodu pokarmowego, napad drgawkowy, nietrzymanie moczu, objawy pozapiramidowe, omamy, polimorficzny częstoskurcz komorowy, rabdomioliza, ślinotok, torsade de pointes, układ cholinergiczny, wrzód dwunastnicy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gastryczne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie serca, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zahamowanie zatokowe, zapalenie wątroby, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Karwedylol – Działania niepożądane

Karwedylol, lek beta-adrenolityczny z działaniem alfa-adrenolitycznym, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca oraz niewydolności serca, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych. Najczęściej (≥1/10) obserwuje się zawroty głowy, bóle głowy, astenia, niewydolność serca oraz niedociśnienie tętnicze. Często (≥1/100 do <1/10) występują infekcje dróg oddechowych i moczowych, niedokrwistość, depresja, zaburzenia widzenia, bradykardia, obrzęki, niedociśnienie ortostatyczne, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenia kontroli glikemii u chorych na cukrzycę, wzrost masy ciała i hipercholesterolemia. Działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego, takie jak nasilenie niewydolności serca, ciężkie niedociśnienie, bradykardia i blok przedsionkowo-komorowy, mogą stanowić poważne zagrożenie, zwłaszcza u pacjentów z istniejącą niewydolnością serca. Częstość występowania większości działań niepożądanych jest niezależna od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki.
alfa-adrenolityk, astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, duszność, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, impotencja, karwedylol, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk płuc, parestezje, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia erekcji, zaburzenia widzenia, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Idarubicin Accord

Idarubicyna, będąca antracykliną, powinna być stosowana wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w chemioterapii cytotoksycznej, ze względu na ryzyko ciężkich powikłań, takich jak krwotoki, zakażenia oraz kardiotoksyczność. Terapia powinna być rozpoczęta dopiero po ustąpieniu ostrych objawów toksyczności poprzednich leków, w tym zapalenia błony śluzowej, neutropenii i małopłytkowości. Kardiotoksyczność może mieć charakter wczesny (tachykardia zatokowa, zmiany ST-T w EKG, arytmie) lub późny, manifestujący się zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) i objawami zastoinowej niewydolności serca (np. duszność, obrzęki, powiększenie serca). Kardiomiopatia występuje u około 5% pacjentów przy dawkach skumulowanych 150-290 mg/m², a u pacjentów przyjmujących doustnie dawki do 400 mg/m² ryzyko jest mniejsze. Monitorowanie czynności serca (EKG, MUGA, ECHO) jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsze leczenie antracyklinami, radioterapia śródpiersia czy stosowanie leków kardiotoksycznych (np. trastuzumab). Zaleca się unikanie terapii antracyklinami do 7 miesięcy po odstawieniu trastuzumabu lub ścisłe monitorowanie funkcji serca w tym okresie.
antrachinony, antracykliny, białaczka wtórna, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chemioterapia cytotoksyczna, choroba sercowo-naczyniowa, duszność, echokardiografia, faza przedbiałaczkowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, gorączka, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, idarubicyna, kardiotoksyczność, krwotok, kurczliwość mięśnia sercowego, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, neutropenia, niedokrwistość, nieprawidłowości EKG, obrzęk płuc, posocznica, przedwczesny skurcz komorowy, radioterapia, scyntygrafia bramkowana serca, skąpomocz, szpik kostny, tachyarytmia, tachykardia komorowa, tachykardia zatokowa, uogólnione zakażenie, wymioty, zakażenie, zapalenie błon śluzowych, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie jamy ustnej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Przedawkowanie – Concor Cor 1,25 1,25 mg

Przedawkowanie bisoprololu fumaranu, substancji czynnej Concor Cor, może prowadzić do poważnych objawów klinicznych, takich jak bradykardia (często poniżej 50 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca oraz hipoglikemia. Mechanizmy tych objawów wynikają z nasilenia blokady receptorów beta1- i beta2-adrenergicznych, co skutkuje obniżeniem automatyzmu węzła zatokowego, zmniejszeniem kurczliwości mięśnia sercowego, obniżeniem oporu obwodowego naczyń, a także hamowaniem glikogenolizy i glukoneogenezy. Szczególnie wrażliwą grupą są pacjenci z niewydolnością serca, zaburzeniami przewodzenia, chorobami układu oddechowego oraz zaburzeniami metabolicznymi, u których przedawkowanie może mieć cięższy przebieg kliniczny.
beta-adrenolityk, beta2-adrenomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dysfagia, działanie chronotropowe, glikogenoliza i glukoneogeneza, glukagon, hemodializa, hipoglikemia, izoprenalina, lek moczopędny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność serca, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, selektywny beta-adrenolityk, skurcz oskrzeli, teofilina, zaburzenie przewodzenia, zmienność osobnicza
Leksykon substancji czynnych
Amitryptylina – Działania niepożądane

Amitryptylina, jako trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny (TLPD), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku oraz z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia układu nerwowego (senność, drżenie, zawroty głowy, ból głowy, dyzartria), psychiczne (agresja, stan splątania, zmniejszone libido), sercowo-naczyniowe (kołatanie serca, tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie ortostatyczne) oraz żołądkowo-jelitowe (suchość jamy ustnej, zaparcia, nudności). Szczególnie istotne jest ryzyko kardiotoksyczności, w tym arytmii, torsade de pointes oraz poważnych zaburzeń przewodnictwa serca. W badaniach diagnostycznych często obserwuje się wydłużenie odstępu QT, hiponatremię oraz zwiększenie masy ciała. Działania niepożądane mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, a także zwiększać ryzyko upadków i urazów, zwłaszcza u osób starszych.
agranulocytoza, akatyzja, anoreksja, arytmia, ataksja, bezsenność, biegunka, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, cholestatyczna choroba wątroby, choroba afektywna dwubiegunowa, częstoskurcz komorowy, drgawki, drżenie, dyzartria, hepatotoksyczność, hipertermia, hipomania, hiponatremia, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, jaskra, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, kołatanie serca, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mania, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, obniżone libido, obrzęk języka, omamy, pancytopenia, parestezje, polineuropatia, porażenna niedrożność jelita, powiększenie gruczołów ślinowych, rozszerzenie źrenic, senność, suchość jamy ustnej, suchość oka, system MedDRA, szumy uszne, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zaburzenia akomodacji, zaburzenia mowy, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia uwagi, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, żółtaczka, zwiększenie ciśnienia śródgałkowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metocard ZK

Metocard ZK, zawierający metoprolol bursztynian w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z astmą oskrzelową, cukrzycą, zaburzeniami przewodnictwa przedsionkowo-komorowego oraz chorobami naczyń obwodowych. Metoprolol może maskować objawy hipoglikemii i nadczynności tarczycy, a także nasilać objawy chorób naczyń obwodowych i zaburzenia przewodnictwa serca. U pacjentów z guzem chromochłonnym konieczne jest wcześniejsze zastosowanie alfa-adrenolityku. Nagłe odstawienie leku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia niewydolności serca, zawału mięśnia sercowego i nagłego zgonu; zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej dwa tygodnie, kończąc na dawce 11,875 mg metoprololu bursztynianu (odpowiadającej 12,5 mg metoprololu winianu) przez minimum cztery dni.
alfa-adrenolityk, angina Prinzmetala, astma oskrzelowa, beta2-adrenomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, choroba naczyń obwodowych, choroba zastawkowa serca, glikemia, guz chromochłonny, hipoglikemia, kardiomiopatia przerostowa zwężająca, lek beta-adrenolityczny, łuszczyca, metabolizm węglowodanów, metoprolol bursztynian, metoprolol winian, nadczynność tarczycy, niestabilna dławica piersiowa, niestabilna niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, reakcja anafilaktyczna, receptor beta2-adrenergiczny, selektywny lek beta1-adrenolityczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Fingolimod SUN 0,5 mg

Przedawkowanie fingolimodu, leku stosowanego w terapii stwardnienia rozsianego, wiąże się z istotnym ryzykiem kardiologicznym, zwłaszcza w zakresie bradykardii oraz zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Dawki nawet do 40 mg (80-krotność dawki terapeutycznej 0,5 mg) mogą wywołać łagodny ucisk w klatce piersiowej, a także znaczące spowolnienie akcji serca, które pojawia się w ciągu pierwszej godziny po podaniu i osiąga maksimum w ciągu 6 godzin, z możliwym przedłużeniem efektu. Opisywane są również przypadki wolnego przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz przemijającego pełnego bloku przedsionkowo-komorowego. Wydłużenie odstępu QTc ≥500 ms stanowi dodatkowe zagrożenie arytmogenne przy znacznych przedawkowaniach.
blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, bradykardia, efekt chronotropowy ujemny, monitorowanie EKG, monitorowanie kardiologiczne, odstęp QTc, przedawkowanie fingolimodu, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, reaktywność drobnych oskrzeli, rytm serca, ucisk w klatce piersiowej, układ sercowo-naczyniowy, wymiana osocza, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Przedawkowanie – Isoptin 40 40 mg

Przedawkowanie werapamilu chlorowodorku, leku z grupy blokerów kanałów wapniowych, prowadzi do wieloukładowych zaburzeń, głównie sercowo-naczyniowych i metabolicznych. Klinicznie obserwuje się niedociśnienie tętnicze wynikające z rozszerzenia naczyń i zmniejszenia oporu obwodowego, rzadkoskurcz (<60 uderzeń/min), zwolnienie przewodzenia impulsów, blok przedsionkowo-komorowy wysokiego stopnia oraz zatrzymanie akcji węzła zatokowego. Dodatkowo mogą wystąpić objawy neurologiczne, takie jak osłupienie (stupor), oraz metaboliczne, w tym hiperglikemia i kwasica metaboliczna (obniżenie pH krwi). W ciężkich przypadkach rozwija się zespół ostrej niewydolności oddechowej, co znacząco pogarsza rokowanie i wymaga pilnej interwencji.
asystolia, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanałów wapniowych, chlorowodorek izoproterenolu, dysfagia, elektrostymulacja serca, hemodializa, hiperglikemia, hipoksemia, kurczliwość mięśnia sercowego, kwasica metaboliczna, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, obrzęk płuc, osłupienie, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, rzadkoskurcz, stymulacja β-adrenergiczna, układ bodźcotwórczy serca, układ sercowo-naczyniowy, werapamil chlorowodorek, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zatrzymanie węzła zatokowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół chorego zatoki – Leczenie

Zespół chorego zatoki (ZCZ) to zaburzenie funkcji węzła zatokowo-przedsionkowego, manifestujące się różnorodnymi arytmiami, w tym bradykardią i tachyarytmiami. Leczenie zależy od nasilenia objawów i obejmuje farmakoterapię, czasową stymulację oraz przede wszystkim implantację stałego rozrusznika serca, która jest podstawową i najskuteczniejszą metodą terapii u pacjentów z objawowym ZCZ. W ostrym leczeniu bradykardii stosuje się atropinę w dawce 0,04 mg/kg dożylnie co 2-4 godziny oraz izoproterenol w zakresie 0,05-0,5 mcg/kg/min dożylnie. Wskazania do wszczepienia rozrusznika obejmują m.in. objawową bradykardię z częstością rytmu poniżej 40 uderzeń/min, pauzy zatokowe oraz omdlenia o nieznanym pochodzeniu z potwierdzonymi zaburzeniami funkcji węzła zatokowego. Wybór typu rozrusznika (przedsionkowy, dwujamowy, z funkcją mode-switching) jest uzależniony od obecności migotania przedsionków, bloku pęczka Hisa oraz napadowych tachyarytmii.
ablacja cewnikowa, ablacja przezskórna, ablacja węzła przedsionkowo-komorowego, atropina, badanie elektrofizjologiczne, beta-bloker, blok dwuwiązkowy, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, digoksyna, dławica piersiowa, izoproterenol, migotanie przedsionków, niedoczynność tarczycy, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność chronotropowa, odma opłucnowa, omdlenie, stan przedomdleniowy, teofilina, udar mózgu, warfaryna, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia, zespół chorego zatoki
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Iwabradyna Synthon 2,5 mg

Iwabradyna Synthon w dawce 2,5 mg (chlorowodorek iwabradyny) jest przeciwwskazana u pacjentów z bradykardią (HR < 70/min), wstrząsem kardiogennym, świeżym zawałem mięśnia sercowego, ciężkim niedociśnieniem (< 90/50 mm Hg), niestabilną niewydolnością serca i dławicą piersiową. Zaburzenia przewodnictwa, takie jak zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy i blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, również wykluczają stosowanie leku. Ponadto, iwabradyna nie jest wskazana u pacjentów z koniecznością stymulacji serca oraz u osób z ciężką niewydolnością wątroby ze względu na ryzyko kumulacji leku. Tabletki zawierają 0,672 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
antybiotyki makrolidowe, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, chlorowodorek, cytochrom P450 3A4, diltiazem, dławica piersiowa, erytromycyna, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, itrakonazol, jozamycyna, ketokonazol, klarytromycyna, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedociśnienie, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pochodne azolowe, stymulator serca, substancja pomocnicza, telitromycyna, werapamil, wstrząs kardiogenny, zaburzenia przewodnictwa, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ticagrelor Farmak

Tikagrelor (Ticagrelor Farmak, 90 mg) wymaga szczególnej ostrożności i systematycznego monitorowania ze względu na ryzyko krwawień oraz specyficzne działania niepożądane. Przeciwwskazany jest u pacjentów z aktywnym krwawieniem, krwotokiem śródczaszkowym w wywiadzie oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Przed rozpoczęciem terapii należy ocenić ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, niedawnymi krwawieniami z przewodu pokarmowego, stosujących leki zwiększające ryzyko krwawień (np. NLPZ, doustne antykoagulanty). W przypadku planowanych zabiegów chirurgicznych tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed operacją. U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym po niedokrwiennym udarze mózgu stosowanie tikagreloru jest ograniczone do maksymalnie 12 miesięcy. Monitorowanie czynności nerek jest zalecane, zwłaszcza u osób ≥75 lat, z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami nerek oraz stosujących ARB. Tikagrelor może powodować wzrost stężenia kreatyniny oraz hiperurykemię, co wymaga ostrożności u pacjentów z dną moczanową i nefropatią moczanową.
aktywacja płytek indukowana heparyną, antagonista receptora angiotensyny, astma, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czynne krwawienie, desmopresyna, dnawe zapalenie stawów, doustny lek przeciwzakrzepowy, duszność, hiperurykemia, leczenie przeciwfibrynolityczne, lek fibrynolityczny, małopłytkowość, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, pauza komorowa, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rekombinowany czynnik VIIa, skłonność do krwawień, transfuzja płytek krwi, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Betaloc 1 mg/ml

Metoprolol winianowy, zawarty w preparacie Betaloc, jest generalnie dobrze tolerowany, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu, najczęściej dotyczące układu sercowo-naczyniowego, nerwowego oraz przewodu pokarmowego. Do najczęściej obserwowanych należą bradykardia, zmęczenie, zawroty głowy, nudności i bóle brzucha. Rzadziej występują poważniejsze powikłania, takie jak wstrząs kardiogenny u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, nasilenie niewydolności serca czy zgorzel u osób z ciężkimi zaburzeniami krążenia obwodowego. Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z MedDRA, obejmując m.in. małopłytkowość (rzadko), depresję i bezsenność (często), hipotensję ortostatyczną (często), duszność wysiłkową (często) oraz zapalenie wątroby (rzadko). Warto podkreślić, że większość działań niepożądanych wynika z farmakologicznej blokady receptorów β1-adrenergicznych, co wpływa na funkcje serca, układ nerwowy, naczyniowy oraz metabolizm glukozy.
antagonista receptorów β1-adrenergicznych, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, bradykardia, chromanie przestankowe, hipoglikemia, hipotensja ortostatyczna, łuszczyca, małopłytkowość, metoprolol winianowy, niewydolność serca, nudności, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezje, skurcz oskrzeli, szumy uszne, wstrząs kardiogenny, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Raynauda
Leksykon substancji czynnych
Potas – Przeciwwskazania stosowania

Suplementacja potasu jest przeciwwskazana w licznych stanach klinicznych, przede wszystkim w obecności hiperkaliemii, która może prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca i zatrzymania krążenia. Niewydolność nerek, zarówno ostra (ze skąpomoczem, bezmoczem, mocznicą), jak i przewlekła w zaawansowanych stadiach, znacząco ogranicza wydalanie potasu, co zwiększa ryzyko hiperkaliemii i stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do suplementacji. Również zaburzenia przewodnictwa sercowego, takie jak blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia (<60 uderzeń/min) oraz arytmie komorowe, dyskwalifikują pacjentów z suplementacji potasu. Ponadto, niewydolność nadnerczy (choroba Addisona), hipoaldosteronizm hiporeninowy oraz jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd) zwiększają ryzyko hiperkaliemii i są przeciwwskazaniem do podawania preparatów potasu.
amiloryd, arytmia komorowa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, ceftriakson, chlorek potasu, cholestaza, choroba Addisona, choroba Wilsona, choroba wrzodowa, cukrzyca niewyrównana, eplerenon, hemochromatoza, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, hiperfosfatemia, hiperkaliemia, hipoaldosteronizm hiporeninowy, koagulopatia, kwasica metaboliczna, lek moczopędny oszczędzający potas, miastenia, mocznica, niedociśnienie tętnicze, niedowład hiperkaliemiczny, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, przewlekła niewydolność nerek, równowaga wodno-elektrolitowa, śpiączka cukrzycowa, spironolakton, triamteren, udar mózgu, wodoroasparaginian potasu, wrodzona paramiotonia, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia przewodnictwa sercowego, zaburzenia rytmu serca, zakażenie dróg moczowych, zawał mięśnia sercowego