badanie in vivo
Badanie in vivo to technika badawcza przeprowadzana na żywym organizmie, w jego naturalnym środowisku biologicznym. W przeciwieństwie do badań in vitro, które odbywają się w warunkach laboratoryjnych, badania in vivo pozwalają na obserwację procesów biologicznych w pełnym kontekście fizjologicznym organizmu.
W praktyce medycznej badania in vivo stanowią kluczowy etap w procesie rozwoju nowych leków, procedur diagnostycznych i terapeutycznych. Obejmują one eksperymenty na modelach zwierzęcych oraz badania kliniczne z udziałem ludzi, które są niezbędne do zrozumienia skuteczności, bezpieczeństwa i farmakokinetyki testowanych substancji.
Zaletą badań in vivo jest możliwość obserwacji złożonych interakcji między różnymi układami organizmu, co pozwala na bardziej kompleksową ocenę działania testowanych substancji lub procedur. Jednocześnie badania te podlegają ścisłym regulacjom etycznym i prawnym, szczególnie gdy dotyczą badań na zwierzętach lub badań klinicznych z udziałem pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumamed 500 mg
Dane przedkliniczne azytromycyny, substancji czynnej Sumamedu, wskazują na wystąpienie przemijającej fosfolipidozy u zwierząt poddanych dawkom 40-krotnie wyższym niż kliniczne, bez objawów toksyczności. Badania elektrofizjologiczne wykazały zdolność azytromycyny do wydłużania odstępu QT, co ma istotne implikacje dla bezpieczeństwa kardiologicznego, zwiększając ryzyko arytmii komorowych. Nie przeprowadzono długoterminowych badań rakotwórczości, jednak brak jest dowodów na działanie karcinogenne w krótkotrwałych terapiach. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału genotoksycznego azytromycyny.
antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, azytromycyna, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie karcinogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfolipidoza, odstęp QT, opóźnienie kostnienia, potencjał genotoksyczny, Sumamed, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Inuprin 500 mg
Inozyna pranobeks (Inuprin) wykazuje niski profil toksyczności potwierdzony w badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą u różnych gatunków zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Maksymalne badane dawki sięgały 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Wartość LD50 była 50-krotnie wyższa od dawki terapeutycznej, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania na gryzoniach nie wykazały działania karcynogennego, a testy mutagenności in vivo i in vitro, przeprowadzone na myszy, szczurach oraz ludzkich limfocytach, potwierdziły brak właściwości mutagennych inozyny pranobeks.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, dawka letalna, droga pozajelitowa, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, INUPRIN, LD50, limfocyt krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość karcynogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pinexet 200 mg 200 mg
Przedkliniczne badania kwetiapiny, substancji czynnej leku Pinexet, nie wykazały działania genotoksycznego ani mutagennego w testach in vitro i in vivo, co potwierdza brak potencjału do uszkodzeń genetycznych w dawkach terapeutycznych. W badaniach toksyczności narządowej u zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak pigmentacja tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów u małp Cynomolgus, a także zmętnienie rogówki i zaćma u psów. W badaniach rozwojowych u królików stwierdzono zwiększoną częstość przykurczu kończyn płodów, powiązaną z obniżonym przyrostem masy ciała samic ciężarnych przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża urojona, faza międzyrujowa, genotoksyczność kwetiapiny, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, krwinki, mutacja genetyczna, odsetek ciąż, parametr hematologiczny, pigmentacja tarczycy, prolaktyna, przykurcz, toksyczność narządowa, trójjodotyronina, zaćma, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pregabalin Reddy 25 mg
Pregabalina wykazuje dobrą tolerancję w badaniach toksyczności wielokrotnego podawania u szczurów i małp, przy dawkach odpowiadających klinicznym, choć obserwowano objawy neurologiczne takie jak zmniejszona lub nadmierna aktywność oraz ataksja. U starszych szczurów albinotycznych zanotowano zanik siatkówki przy ekspozycji ≥5-krotnie przekraczającej maksymalną dawkę kliniczną (600 mg/dobę). Badania teratogenności na myszach, szczurach i królikach nie wykazały potencjału teratogennego, a toksyczność płodowa pojawiła się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję terapeutyczną. Zaburzenia rozwojowe u młodych szczurów stwierdzono przy ekspozycji >2-krotnie większej niż u ludzi. Wpływ na płodność samców i samic szczurów był przemijający i występował tylko przy ekspozycji znacznie przekraczającej poziomy terapeutyczne. Pregabalina nie wykazała potencjału genotoksycznego w testach in vitro i in vivo.
ataksja, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie teratogenności, bruksizm, ekspozycja terapeutyczna, komórki śródbłonka, naczyniakomięsak krwionośny, ośrodkowy układ nerwowy, płytki krwi, pregabalina, proliferacja komórek śródbłonka, toksyczność płodowa, toksyczność prenatalna i pourodzeniowa, zanik siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Allospes 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa allopurynolu wykazały brak właściwości mutagennych i genotoksycznych. Badania cytogenetyczne in vitro nie wykazały aberracji chromosomalnych przy stężeniach do 100 µg/ml, a badania in vivo przy dawkach do 600 mg/dobę przez około 40 miesięcy potwierdziły brak takich efektów. Allopurynol nie indukował powstawania związków nitrozowych ani nie wpływał na transformację limfocytów, co potwierdza brak potencjału mutagennego. Długoterminowe badania na myszach i szczurach (do 2 lat) nie wykazały działania rakotwórczego, co zwiększa wiarygodność bezpieczeństwa stosowania leku Allospes.
aberracja chromosomalna, allopurynol, badanie cytogenetyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, cykl komórkowy, DNA, działanie embriotoksyczne, genotoksyczność, grupa nitrozowa, organogeneza, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał rakotwórczy, transformacja limfocytów, właściwości mutagenne, właściwości rakotwórcze, właściwości teratogenne - Leksykon substancji czynnych
Mandur Bhasma – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mandur Bhasma, zawierający żelazo w stanach utlenienia +2 i +3 (3 mg na tabletkę, w dawce 33 mg w preparacie Liv.52), wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. W badaniach toksyczności ostrej nie osiągnięto dawki śmiertelnej nawet przy podaniu 5000 mg/kg masy ciała, co uniemożliwiło ustalenie maksymalnej dawki tolerowanej. Długotrwałe podawanie doustne w dawkach 1000-3000 mg/kg przez 9 miesięcy nie wykazało negatywnego wpływu na masę ciała ani inne parametry zdrowotne zwierząt. Badania toksyczności reprodukcyjnej potwierdziły brak działania embriotoksycznego i teratogennego, a także brak negatywnego wpływu na rozwój płodów i potomstwa u szczurów w okresie ciąży i laktacji.
badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, Liv.52, maksymalna dawka tolerowana, Mandur Bhasma, minimalna dawka śmiertelna, mutacje letalne, mutagenność, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozrodcza, żelazo - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bendamustine Eugia 2,5 mg/ml
Bendamustyna chlorowodorek to lek alkilujący o unikalnym mechanizmie działania polegającym na tworzeniu wiązań krzyżowych w DNA, co prowadzi do destabilizacji macierzy DNA, zahamowania syntezy oraz mechanizmów naprawczych, skutkując apoptozą komórek nowotworowych. W badaniach in vitro i in vivo wykazano szerokie spektrum aktywności przeciwnowotworowej, obejmujące m.in. raki piersi, płuc, jajnika oraz różne białaczki i chłoniaki. Bendamustyna wykazuje ograniczoną oporność krzyżową z innymi lekami alkilującymi i antracyklinami, co potwierdzają również obserwacje kliniczne, choć liczba ocenianych pacjentów była niewielka. W terapii przewlekłej białaczki limfocytowej (PBL) pierwszego rzutu, bendamustyna w dawce 100 mg/m² podawana dożylnie w dniach 1. i 2. cyklu (6 cykli) wykazała istotnie dłuższy medianowy czas przeżycia bez progresji (21,5 vs 8,3 miesiąca, p < 0,0001) oraz dłuższy czas trwania remisji (19 vs 6 miesięcy, p < 0,0001) w porównaniu z chlorambucylem, przy akceptowalnym profilu bezpieczeństwa (redukcja dawki u 34%, przerwanie leczenia z powodu nadwrażliwości u 3,9% pacjentów).
alkilacja DNA, allopurynol, antracykliny, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie randomizowane, bendamustyny chlorowodorek, białaczka, całkowity odsetek odpowiedzi, chłoniak, chłoniak nieziarniczy, chłoniak nieziarniczy B-komórkowy, chłoniak nieziarniczy indolentny, chlorambucyl, czas trwania remisji, czerniak, drobnokomórkowy rak płuc, działanie niepożądane, klasyfikacja Durie-Salmona, lek alkilujący, lek przeciwnowotworowy, macierz DNA, melfalan, mięsak, naprawa DNA, niedrobnokomórkowy rak płuc, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, oporność krzyżowa, oporność lekowa, oporność wielolekowa, prednizon, przewlekła białaczka limfocytowa, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak jajnika, rak piersi, reakcja nadwrażliwości, remisja, rytuksymab, synteza DNA, szpiczak mnogi, wiązania krzyżowe DNA, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Evertas 9,5 mg/24 h
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy w systemie transdermalnym Evertas obejmowały wielokrotne podawanie doustne i miejscowe na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, króliki, psy, świnie miniaturowe). Nie wykazano toksyczności narządowej, a obserwowane efekty wiązały się z nasilonym działaniem farmakologicznym. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego, z wyjątkiem aberracji chromosomalnych w ludzkich limfocytach przy dawce 104-krotnie przekraczającej kliniczne narażenie. Badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie wykazały działania kancerogennego nawet przy maksymalnych tolerowanych dawkach, a narażenie zwierząt było porównywalne do narażenia klinicznego u ludzi. Riwastygmina przenika przez łożysko i do mleka, jednak nie wykazano działania teratogennego w badaniach doustnych na szczurach i królikach.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie teratogenności, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, limfocyt obwodowy, obrzęk spojówek, obrzęk spojówki, przenikanie przez łożysko, reakcja fototoksyczna, rumień skóry, rywastygmina, system transdermalny, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, zmętnienie rogówki, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Magnevist 469 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące dimegluminy gadopentetonianu (Magnevist) wskazują na wysoki profil bezpieczeństwa tego środka kontrastowego. Badania toksyczności ostrej i przewlekłej potwierdziły bardzo niskie ryzyko ostrego zatrucia oraz brak istotnych efektów toksycznych przy wielokrotnym dożylnym podaniu w ciągu doby, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa. Kompleksowa ocena genotoksyczności, obejmująca testy mutacji genowych, chromosomowych i genomowych in vitro i in vivo, wykazała brak potencjału mutagennego. Ponadto, badania karcynogenności na szczurach nie wykazały indukcji nowotworów, co wraz z korzystnym profilem farmakokinetycznym i jednorazowym schematem podawania eliminuje ryzyko działania rakotwórczego u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, dimeglumina gadopentetonianu, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka, mutacja genowa, podanie dotętnicze, podanie pozanaczyniowe, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, środek kontrastowy, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność tkankowa, toksyczny wpływ na rozród, uczulenie kontaktowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symquel XR 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny wykazały brak potencjału genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co eliminuje ryzyko mutagenne i kancerogenne związane z jej stosowaniem. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak pigmentacja tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy oraz obniżenie stężenia T3, hemoglobiny i liczby krwinek u małp Cynomolgus, a także zmętnienie soczewki i zaćma u psów. Znaczenie tych zmian dla długotrwałego stosowania u ludzi pozostaje niejednoznaczne, jednak sugeruje konieczność monitorowania parametrów hematologicznych, tarczycowych oraz okulistycznych podczas terapii kwetiapiną.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża rzekoma, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, hormonalna kontrola rozrodu, krwinki białe, krwinki czerwone, kwetiapina, parametry hematologiczne, parametry tarczycowe, pigmentacja tarczycy, płodność samców, potencjał genotoksyczny, przykurcz stawów, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, toksyczność, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – TamisPRAS 0,4 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu TamisPRAS, obejmowały testy ostrej i przewlekłej toksyczności na myszach, szczurach i psach, wykazując profil toksyczności zgodny z farmakologicznym działaniem antagonistów receptorów α1-adrenergicznych. W badaniach na psach podawano bardzo duże dawki, co skutkowało zmianami w zapisie EKG, jednak uznano je za klinicznie nieistotne. Kompleksowa ocena genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazała mutagennego ani klastogennego potencjału tamsulosyny. Długoterminowe badania rakotwórczości na myszach i szczurach wykazały zwiększoną proliferację w gruczołach mlekowych samic, powiązaną z hiperprolaktynemią i występującą jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, co uznano za klinicznie nieistotne.
antagonista receptorów α1-adrenergicznych, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, elektrokardiogram, gruczoł mlekowy, hiperprolaktynemia, potencjał genotoksyczny, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zmiana proliferacyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Idarubicin Accord 20 mg/20 ml
Idarubicyna chlorowodorek, składnik aktywny preparatu Idarubicin Accord, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność o charakterystyce typowej dla antracyklin. Mediana dawki śmiertelnej (LD50) po podaniu dożylnym wynosiła 4,4 mg/kg u myszy, 2,9 mg/kg u szczurów oraz 1,0 mg/kg u psów, wskazując na najwyższą wrażliwość psów. Główne narządy docelowe toksyczności to układ krwiotwórczy i limfatyczny (mielosupresja), przewód pokarmowy, nerki, wątroba oraz narządy rozrodcze. Kardiotoksyczność idarubicyny była łagodna lub umiarkowana i ujawniała się jedynie przy dawkach śmiertelnych, co stanowi korzystny profil w porównaniu do innych antracyklin, takich jak doksorubicyna czy daunorubicyna. Działanie genotoksyczne potwierdzono zarówno in vivo, jak i in vitro, związane z interkalacją do DNA i hamowaniem topoizomerazy II. Idarubicyna wykazuje również działanie rakotwórcze u szczurów, co jest typowe dla leków cytostatycznych.
Badania wykazały toksyczność idarubicyny na narządy rozrodcze oraz działanie embriotoksyczne i teratogenne u szczurów, choć dawka 0,2 mg/kg/dobę podawana w okresie około- i poporodowym nie wywoływała istotnych efektów toksycznych u matek i potomstwa, sugerując istnienie dawki progowej. Istotnym aspektem klinicznym jest tolerancja miejscowa – wynaczynienie leku u psów powodowało martwicę tkanek, co wymaga szczególnej ostrożności podczas podawania dożylnego oraz natychmiastowej interwencji w przypadku ekstrawazacji. Podsumowując, idarubicyna charakteryzuje się profilem toksyczności zgodnym z antracyklinami, z relatywnie korzystnym bezpieczeństwem kardiologicznym, ale wymaga monitorowania działań niepożądanych związanych z mielosupresją, toksycznością narządową oraz potencjałem genotoksycznym i teratogennym.
antracyklina, badanie in vitro, badanie in vivo, doksorubicyna, embriotoksyczność, genotoksyczność, hepatotoksyczność, idarubicyna, inhibitor topoizomerazy II, interkalacja DNA, kancerogenność, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, lek cytostatyczny, martwica tkanek, mediana dawki śmiertelnej, mielosupresja, narząd rozrodczy, niewydolność nerek, przewód pokarmowy, teratogenność, układ krwiotwórczy, wynaczynienie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fampridine Teva 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne i farmakologiczne famprydyny, substancji czynnej Fampridine Teva 10 mg, wykazały charakterystyczne działania niepożądane pojawiające się do 2 godzin po podaniu doustnym, obejmujące objawy neurologiczne (drżenie, drgawki, ataksja), oddechowe (duszność, przyspieszone oddychanie) oraz inne symptomy, takie jak rozszerzenie źrenic, prostracja, zaburzenia chodu i nadpobudliwość. Objawy te są konsekwencją farmakodynamicznego działania famprydyny jako blokatora kanałów potasowych. W badaniach na szczurach odnotowano pojedyncze przypadki niedrożności układu moczowego prowadzące do zgonu, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Ponadto, toksyczne dawki podawane samicom ciężarnym skutkowały obniżoną masą urodzeniową i zmniejszoną żywotnością potomstwa, jednak bez zwiększonego ryzyka wad rozwojowych czy wpływu na płodność.
ataksja, badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, blokator kanałów potasowych, drgawki, drżenie, duszność, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, famprydyna, genotoksyczność, nadpobudliwość, niedrożność układu moczowego, prostracja, przyśpieszone oddychanie, rozszerzenie źrenic, ślinienie, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie chodu, zaburzenie wokalizacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mastodynon N –
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Mastodynon N, zawierającego wyciągi roślinne z Vitex Agnus-castus TM=D1 jako główny składnik, nie obejmowały standardowych testów toksyczności ostrej ani przewlekłej, w tym określenia wartości LD50. Niemniej jednak, przeprowadzone testy genotoksyczności zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały działania mutagennego, co wskazuje na brak wpływu preparatu na materiał genetyczny i niskie ryzyko indukcji mutacji prowadzących do nowotworów lub uszkodzeń płodu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, Caulophyllum thalictroides, Cyclamen purpurascens, dawka śmiertelna LD50, działanie mutagenne, genotoksyczność, indukcja mutacji, Iris versicolor, Lilium lancifolium, Mastodynon, materiał genetyczny, płodność, Strychnos ignatii, teratogenność, toksyczność rozrodcza, Vitex agnus-castus, wada rozwojowa płodu, właściwość teratogenna, wyciąg roślinny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zotral 50 mg
Przedkliniczne badania chlorowodorku sertraliny, substancji czynnej leku Zotral 50 mg, wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych przy dawkach terapeutycznych. Analizy farmakologiczne nie ujawniły negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, ośrodkowy układ nerwowy ani funkcje metaboliczne. W badaniach wielokrotnego podawania nie stwierdzono istotnych zmian biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, a długoterminowe badania kancerogenności nie potwierdziły ryzyka nowotworowego. Ponadto, badania reprodukcyjne na modelach zwierzęcych nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność samców.
badanie in vitro, badanie in vivo, chlorowodorek sertraliny, dawka terapeutyczna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, fetotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, płodność, potencjał genotoksyczny, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, umieralność okołoporodowa, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Doksorubicyna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Doksorubicyna, jako cytotoksyczny lek przeciwnowotworowy, wykazuje silne działanie embriotoksyczne i teratogenne, potwierdzone badaniami in vitro i in vivo. Stosowanie leku u kobiet w ciąży jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko uszkodzeń płodu, a podanie jest dopuszczalne jedynie przy bezwzględnych wskazaniach klinicznych po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka. Lek przenika do mleka matki, co stanowi zagrożenie dla niemowląt karmionych piersią, dlatego karmienie należy przerwać podczas terapii oraz przez co najmniej 10 dni (Adriblastina PFS) lub dwa tygodnie (Doxorubicinum Accord) po ostatniej dawce. Ze względu na mutagenne właściwości doksorubicyny, konieczne jest stosowanie skutecznej antykoncepcji u kobiet i mężczyzn podczas leczenia oraz przez określony czas po jego zakończeniu (kobiety: minimum 6 miesięcy i 10 dni, w przypadku Doxorubicinum Accord – 7 miesięcy; mężczyźni: 3 miesiące i 10 dni lub 4 miesiące w zależności od preparatu).
antykoncepcja, atrofia jąder, azoospermia, badanie in vitro, badanie in vivo, brak miesiączki, cytostatyk, doksorubicyna, działania niepożądane, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, karmienie piersią, kobieta w wieku rozrodczym, kriokonserwacja nasienia, lek cytotoksyczny, lek przeciwnowotworowy, niepłodność, oligospermia, owulacja, płodność, przedwczesna menopauza, przedwczesne klimakterium, przenikanie do mleka, uszkodzenie chromosomów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azithromycin Krka 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne azytromycyny wykazały, że podawanie dawek do 40-krotnie wyższych niż stosowane klinicznie może indukować przemijającą fosfolipidozę bez istotnych objawów toksyczności klinicznej, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa leku. Elektrofizjologiczne analizy potwierdziły wpływ azytromycyny na wydłużenie odstępu QT w EKG, co stanowi istotny czynnik ryzyka kardiotoksycznego, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami do zaburzeń rytmu serca. Brak jest danych dotyczących potencjału rakotwórczego, co jest uzasadnione krótkotrwałym stosowaniem azytromycyny w terapii ostrych zakażeń, a testy genotoksyczności jednoznacznie wykluczyły mutagenne działanie leku zarówno in vitro, jak i in vivo.
antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, badanie elektrofizjologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, elektrokardiogram, embriotoksyczność, fosfolipidoza, genotoksyczność, kardiotoksyczność, kostnienie płodu, przewodnictwo elektryczne, rozwój fizyczny i ruchowy, teratogenność, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Zentiva 80 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Toksyczność pierwotna dotyczyła głównie układu pokarmowego (jelito), krwiotwórczego (zmiany parametrów czerwonych krwinek i szpiku kostnego) oraz limfatycznego (zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych), przy czym zmiany te były odwracalne po zakończeniu terapii. W badaniach długoterminowych u małp zaobserwowano śródmiąższową mineralizację nerek jako jedyny istotny objaw nefrotoksyczności. Dodatkowo, dazatynib hamował agregację płytek krwi in vitro i wydłużał czas krwawienia in vivo, jednak bez występowania samoistnych krwotoków. Pomimo działania na kanał potasowy hERG i włókna Purkinjego in vitro, nie stwierdzono wydłużenia odstępu QT w badaniach telemetrycznych u małp. Wyniki badań genotoksyczności były niejednoznaczne – brak mutagenności w teście Amesa i mikrojądrowym, ale obecność efektu klastogennego w komórkach CHO.
agregacja płytek krwi, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie płodności, czas krwawienia, działanie immunosupresyjne, działanie mutagenne, efekt klastogenny, fototoksyczność, genotoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, kanał potasowy hERG, odstęp QT, organogeneza, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór serca, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój kośćca płodu, selektywna toksyczność, śródmiąższowa mineralizacja nerek, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność limfatyczna, toksyczność pierwotna, węzeł chłonny, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olicard 60 retard 60 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa monoazotanu izosorbidu, substancji czynnej Olicard 60 retard, wykazały brak toksyczności przewlekłej u szczurów oraz niewielki wzrost methemoglobiny o 2,6% u psów przy dawce 191 mg/kg mc. Stężenie azotynu w osoczu pozostawało poniżej granicy wykrywalności (<0,02 mg/l), a parametry wątrobowe (fosfataza zasadowa, GPT) nie ulegały zmianie, co wskazuje na brak toksycznego wpływu na wątrobę i inne narządy. Długoterminowe badania nie potwierdziły potencjału rakotwórczego, a testy mutagenności in vitro i in vivo dały wyniki negatywne, potwierdzając brak działania mutagennego monoazotanu izosorbidu.
aminotransferaza alaninowa, azotyn w osoczu, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie teratogenne, fosfataza zasadowa, methemoglobina, monoazotan izosorbidu, Olicard retard, płodność i rozwój płodu, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność matczyna, toksyczność około- i poporodowa, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Legalon 140 140 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sylimaryny, aktywnego składnika preparatu Legalon 140, wykazały jej bardzo niski profil toksyczności. W badaniach ostrej toksyczności na szczurach i myszach dawka LD50 przekroczyła 2000 mg/kg masy ciała, co wskazuje na praktycznie nietoksyczne działanie przy jednorazowym podaniu. W badaniach przewlekłych, trwających 12 miesięcy, podawano sylimarynę szczurom (do 2500 mg/kg m.c.) oraz psom (do 1200 mg/kg m.c.) bez wykrycia jakichkolwiek toksycznych efektów, potwierdzając bezpieczeństwo długotrwałego stosowania w wysokich dawkach. Dodatkowo, badania reprodukcyjne na szczurach i królikach, obejmujące fazy przedurodzeniowe, okołoporodowe i pourodzeniowe, nie wykazały działań niepożądanych ani teratogenności przy dawce do 2500 mg/kg m.c.
badanie autopsyjne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna, działanie teratogenne, LD50, Legalon, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, rozwój zarodka, sylimaryna, test przedurodzeniowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Scavertin 3 mg
Przedkliniczne badania toksyczności iwermektyny wykazały, że po podaniu pojedynczej wysokiej dawki obserwuje się neurotoksyczne efekty u myszy, szczurów, psów oraz małp, obejmujące rozszerzenie źrenic, drżenie, ataksję oraz wymioty (u małp). Efekty te występują wyłącznie przy dużych dawkach. W badaniach wielokrotnych dawek stwierdzono teratogenne działanie iwermektyny u myszy, szczurów i królików, manifestujące się wadami rozwojowymi płodów, w tym rozszczepem podniebienia, przy dawkach zbliżonych lub równych dawkom toksycznym dla samic. Ocena genotoksyczności in vitro (test Amesa i test na komórkach TK myszy) nie wykazała właściwości mutagennych, jednak brak jest badań in vivo oraz danych dotyczących potencjalnej rakotwórczości.
ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie toksyczne, efekt neurologiczny, efekt teratogenny, ekotoksyczność, genotoksyczność, iwermektyna, mydriasis, ośrodkowy układ nerwowy, pojedyncza dawka, rakotwórczość, rozszczep podniebienia, środowisko wodne, test Amesa, test komórek chłoniaka myszy, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, tremor, wada rozwojowa płodu - Leksykon substancji czynnych
Malina właściwa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące wyciągu z liści maliny właściwej (Rubus idaeus L.) są fragmentaryczne i niekompletne, zwłaszcza w zakresie badań rakotwórczości oraz wpływu na funkcje rozrodcze. Wyciąg stosowany w produkcie Ladiva jest standaryzowanym suchym wyciągiem wodnym w proporcji 3-5:1, z dawką 226 mg na kapsułkę. Badania in vitro wykazały pewne dodatnie wyniki mutagenności, prawdopodobnie związane z obecnością flawonoidów, w tym kwercetyny, które jednak są powszechnie uznawane za bezpieczne związki. Kluczowe badania in vivo, w tym test mikrojądrowy na modelu mysim, nie potwierdziły potencjału genotoksycznego wyciągu, co jest istotnym argumentem przemawiającym za bezpieczeństwem stosowania preparatu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, działanie mutagenne, flawonoidy, kwercetyna, malina właściwa, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, Rubus idaeus, standaryzowany suchy wyciąg wodny, suchy wyciąg wodny, test mikrojądrowy, wpływ na funkcje rozrodcze, zagrożenie genotoksyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rovamycine 1,5 mln j.m.
Spiramycyna, makrolid o pierścieniu 16-członowym (kod ATC: J01FA02), produkowany przez Streptomyces ambofaciens, działa poprzez hamowanie biosyntezy białka bakteryjnego. Preparat Rovamycine zawiera spiramycynę I oraz domieszki spiramycyny II i III. Antybiotyk wykazuje szerokie spektrum aktywności, z wysoką skutecznością wobec bakterii Gram-dodatnich (np. Streptococcus spp., metycylino-wrażliwe Staphylococcus), Gram-ujemnych (np. Branhamella catarrhalis, Bordetella pertussis) oraz beztlenowych i innych patogenów (Mycoplasma pneumoniae, Toxoplasma gondii). Wrażliwość mikroorganizmów określa się na podstawie MIC, gdzie ≤1 mg/l oznacza wrażliwość, 1-4 mg/l średnią wrażliwość, a >4 mg/l oporność. Ponad 90% szczepów wymienionych gatunków wykazuje MIC ≤1 mg/l, co koreluje z wysoką skutecznością terapeutyczną.
aktywność przeciwpierwotniakowa, antybiogram, badanie in vitro, badanie in vivo, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-ujemna, biosynteza białka bakteryjnego, drobnoustrój oporny, drobnoustrój wrażliwy, drobnoustrój zmiennie wrażliwy, MIC, minimalne stężenie hamujące, mycoplasma pneumoniae, oporność na antybiotyki, spektrum przeciwbakteryjne, spiramycyna, Staphylococcus oporny na metycylinę, Streptomyces ambofaciens, toksoplazmoza, Toxoplasma gondii - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydrochlorothiazidum Polpharma 12,5 mg
Hydrochlorotiazyd wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z wartością LD50 przekraczającą 2750 mg/kg masy ciała u szczurów po podaniu doustnym. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach (600 mg/kg/dobę) i szczurach (100 mg/kg/dobę) nie wykazały działania rakotwórczego. Analizy mutagenności obejmujące test Amesa, test aberracji chromosomalnej oraz badania in vivo na chromosomach szpiku kostnego i zawiązkach mysich nie potwierdziły istotnego potencjału mutagennego, mimo że w dwóch testach in vitro (na jajniku chomika chińskiego oraz komórkach chłoniaka mysiego przy dawkach 43–1300 µg/ml) zaobserwowano zmiany klastogenne. Wyniki te sugerują ograniczone ryzyko mutagenne w warunkach klinicznych.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie teratogenności, dawka śmiertelna LD50, efekt klastogenny, hydrochlorotiazyd, lek moczopędny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozwój płodu, szpik kostny, test Amesa, toksyczność ostra, wpływ na reprodukcję, wpływ na rozród - Leksykon substancji czynnych
Cyklofosfamid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące cyklofosfamidu wskazują na stosunkowo niską ostrą toksyczność, z wartościami LD50 po podaniu dożylnym wynoszącymi około 160 mg/kg u szczurów, 400 mg/kg u myszy i świnek morskich, 130 mg/kg u królików oraz 40 mg/kg u psów. Przewlekłe podawanie dawek toksycznych prowadzi do hepatotoksyczności, manifestującej się zwyrodnieniem tłuszczowym i martwicą wątroby, bez zmian w błonie śluzowej jelit. Progi hepatotoksyczności wynoszą 100 mg/kg u królików i 10 mg/kg u psów, co wskazuje na wyższą wrażliwość psów. Potwierdzono również mutagenne działanie cyklofosfamidu zarówno in vitro, jak i in vivo, z obserwacją aberracji chromosomalnych u ludzi, co podkreśla jego genotoksyczny potencjał.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, błona śluzowa jelita, cyklofosfamid, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, hepatotoksyczność, LD50, lek alkilujący, martwica, podanie dożylne, stłuszczenie wątroby, toksyczność ostra, wada rozwojowa, wątroba - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aciclovir Hikma 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa acyklowiru, substancji czynnej produktu Aciclovir Hikma, wykazały brak działania mutagennego zarówno in vitro, jak i in vivo, co wskazuje na niskie ryzyko genotoksyczności u ludzi. Długoterminowe testy karcynogenności na szczurach i myszach nie potwierdziły potencjału rakotwórczego substancji. W badaniach teratogenności, obejmujących królików, szczury i myszy, nie stwierdzono działania embriotoksycznego ani teratogennego przy dawkach terapeutycznych; jedynie w niestandardowych testach na szczurach, przy podaniu podskórnym bardzo wysokich dawek toksycznych dla samic, zaobserwowano wady płodów, co jednak nie ma bezpośredniego przełożenia klinicznego.
Aciclovir Hikma, acyklowir, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, spermatogeneza, substancja czynna, toksyczność ogólna, wada rozwojowa płodu, wpływ na płodność, zagrożenie genetyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne hydrochlorotiazydu wykazały niską toksyczność ostrą, z wartością LD50 dla szczurów po podaniu doustnym przekraczającą 2750 mg/kg masy ciała na dobę. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach (600 mg/kg mc./dobę) oraz szczurach (100 mg/kg mc./dobę) nie wykazały działania rakotwórczego. Ocena mutagenności dała wyniki mieszane: test Amesa był negatywny, natomiast testy in vitro na komórkach jajnika chomika chińskiego i chłoniaka mysiego wskazały na potencjalne działanie klastogenne w dawkach 43-1300 µg/ml. Badania in vivo na chromosomach mysich i chomika chińskiego nie potwierdziły mutagenności.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, chłoniak mysi, chromatyda siostrzana, dawka letalna, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, hydrochlorotiazyd, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozrodczość, rozwój płodu, szpik kostny, test Amesa, toksyczność ostra, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dilatrend 12,5 mg
Przedkliniczne badania karwedylolu, substancji czynnej leku Dilatrend, nie wykazały istotnych działań niepożądanych o znaczeniu klinicznym. W testach rakotwórczości na szczurach i myszach stosowano dawki do 75 mg/kg/dobę (38-krotność MRHD) oraz do 200 mg/kg/dobę (100-krotność MRHD) bez wykrycia potencjału rakotwórczego. Badania mutagenności in vitro i in vivo również nie potwierdziły działania genotoksycznego. W zakresie wpływu na płodność, u samic szczurów zaobserwowano zaburzenia reprodukcyjne jedynie przy dawkach toksycznych ≥ 200 mg/kg (≥ 100-krotność MRHD), obejmujące osłabienie aktywności seksualnej, zmniejszenie liczby ciałek żółtych oraz zaburzenia implantacji zarodków. Badania teratogenności na szczurach i królikach (do 200 mg/kg i 75 mg/kg odpowiednio) nie wykazały wad rozwojowych, choć dawki powyżej 60 mg/kg (> 30-krotność MRHD) indukowały embriotoksyczność i opóźnienia rozwojowe potomstwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, implantacja zarodka, karwedylol, maksymalna zalecana dawka, mutagenność, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, teratogenność, wada rozwojowa, zagnieżdżenie zarodka, zgon po implantacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Venlafaxine Aurovitas 37,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku wenlafaksyny wykazały brak działania rakotwórczego i mutagennego zarówno in vitro, jak i in vivo na modelach zwierzęcych (szczury, myszy). W zakresie toksyczności reprodukcyjnej zaobserwowano u szczurów zmniejszenie masy potomstwa, zwiększenie liczby płodów martwo urodzonych oraz podwyższoną śmiertelność potomstwa w ciągu pierwszych 5 dni laktacji przy dawce 30 mg/kg/dobę, co odpowiada 4-krotności maksymalnej dobowej dawki stosowanej u ludzi (375 mg). Dawka 1,3-krotności dawki ludzkiej nie wywoływała efektów toksycznych. Przyczyna zwiększonej śmiertelności potomstwa nie została jednoznacznie ustalona, a potencjalne ryzyko dla ludzi wymaga dalszych badań klinicznych.
- Leksykon substancji czynnych
Prawastatyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Pravastatyna, substancja czynna produktu Pravator (20 mg, 40 mg), wykazuje zadowalający profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym ujawniły hepatotoksyczność oraz miopatię jedynie przy dawkach przekraczających 50-krotność maksymalnej dawki stosowanej u ludzi (w mg/kg mc.). Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności. Dwuletnie badania rakotwórczości na myszach i szczurach wykazały wzrost częstości raka wątrobowokomórkowego przy dawkach 250-500 mg/kg mc. (310-krotność dawki ludzkiej) u myszy oraz 100 mg/kg mc. (125-krotność dawki ludzkiej) u szczurów, z dodatkowymi zmianami nowotworowymi u myszy płci żeńskiej. Wpływ na parametry reprodukcyjne zaobserwowano przy dawce 335-krotnej dawki ludzkiej, jednak poziomy narażenia odpowiadające dawkom terapeutycznym (40 mg) nie wykazywały szkodliwych efektów.
badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, ciało modzelowate, działanie mutagenne, gruczolak płuc, hepatotoksyczność, mechanizm działania farmakologiczny, miopatia, obniżona płodność, ośrodkowy układ nerwowy, prawastatyna, rak wątrobowokomórkowy, substancja czynna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnej dawki, zaburzenia neurobehawioralne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Laremid 2 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne loperamidu, substancji czynnej preparatu Laremid, wykazały brak istotnej toksyczności zarówno po jednorazowym, jak i długotrwałym podaniu. Nie stwierdzono działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne leku. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach negatywne efekty, takie jak zaburzenia płodności i zmniejszenie przeżycia płodu, pojawiły się jedynie przy dawce 40 mg/kg mc./dobę, czyli 240-krotnie przekraczającej maksymalną dawkę zalecaną u ludzi. Przy dawkach terapeutycznych nie zaobserwowano wpływu na zdrowie matki ani rozwój płodu, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa w zakresie reprodukcji.
arytmia, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, efekt elektrofizjologiczny, hamowanie przepływu jonów potasowych, jon sodowy, kanał hERG, loperamid, loperamid chlorowodorek, mutacja genetyczna, potencjał genotoksyczny, przedawkowanie leku, ryzyko kardiologiczne, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie chromosomu, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clexane 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml
Przedkliniczne badania enoksaparyny sodowej, substancji czynnej produktu Clexane, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym na szczurach i psach (15 mg/kg/dobę, podskórnie, 13 tygodni) oraz na szczurach i małpach (10 mg/kg/dobę, podskórnie i dożylnie, 26 tygodni) nie zaobserwowano istotnych działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Kompleksowa ocena mutagenności i genotoksyczności, obejmująca test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy, test aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich in vitro oraz badania in vivo na komórkach szpiku kostnego szczura, nie wykazała potencjału mutagennego ani klastogennego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna limfocytów, aberracja chromosomalna szpiku kostnego, aktywność klastogenna, badanie in vitro, badanie in vivo, Clexane, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fenta MX 50 50 mcg/h
Bezpieczeństwo stosowania fentanylu w postaci systemu transdermalnego zostało potwierdzone w licznych badaniach przedklinicznych obejmujących farmakologię, toksykologię, wpływ na reprodukcję oraz potencjał mutagenny i rakotwórczy. Standardowe badania farmakologiczne i toksyczności po wielokrotnym podaniu nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu nerwowego, sercowo-naczyniowego i oddechowego, zgodnie z profilem działania opioidów. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów stwierdzono brak wpływu na płodność samców, natomiast u samic obserwowano zmniejszoną płodność i zwiększoną śmiertelność zarodków, co wiązało się z toksycznością dla matki, a nie bezpośrednim działaniem na zarodek. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały wad rozwojowych, a rozwój fizyczny i zachowanie potomstwa nie uległy zaburzeniu mimo zmniejszonej przeżywalności potomstwa przy dawkach obniżających masę ciała matek.
badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, fentanyl, hodowla komórkowa ssaków, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój przed- i pourodzeniowy, śmiertelność zarodków, system transdermalny, test bakteryjny, toksyczność dla matki, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy