zastoinowa niewydolność serca
Zastoinowa niewydolność serca to stan kliniczny, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby metaboliczne organizmu. Charakteryzuje się nagromadzeniem płynu w tkankach, co prowadzi do obrzęków obwodowych, zastoju w krążeniu płucnym i systemowym.
Główne przyczyny zastoinowej niewydolności serca obejmują chorobę niedokrwienną serca, nadciśnienie tętnicze, wady zastawkowe, kardiomiopatie oraz zaburzenia rytmu serca. Klasyczne objawy to duszność (szczególnie wysiłkowa i nocna), obrzęki kończyn dolnych, męczliwość, kaszel oraz trzeszczenia nad polami płucnymi przy osłuchiwaniu.
Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (BNP, NT-proBNP), EKG, badania obrazowe (echokardiografia, RTG klatki piersiowej) oraz próby czynnościowe. W klasyfikacji według NYHA wyróżnia się cztery klasy zaawansowania objawów – od I (bez ograniczeń aktywności fizycznej) do IV (objawy w spoczynku).
Leczenie zastoinowej niewydolności serca jest wielokierunkowe i obejmuje farmakoterapię (inhibitory ACE, beta-blokery, antagonisty aldosteronu, diuretyki, digoksyna), urządzenia medyczne (CRT, ICD), a w zaawansowanych przypadkach przeszczep serca. Istotne jest również leczenie chorób współistniejących oraz modyfikacja stylu życia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ondansetron Kabi
Podczas stosowania Ondansetronu Kabi należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko reakcji nadwrażliwości u pacjentów z wcześniejszą nadwrażliwością na selektywne antagoniści receptora 5-HT3 oraz na potencjalne wydłużenie odstępu QT, które jest zależne od dawki. Szczególnie przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego QT oraz u osób z istniejącymi zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia), zastoinową niewydolnością serca, bradyarytmią lub przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT. W trakcie terapii należy monitorować objawy niedokrwienia mięśnia sercowego, które mogą pojawić się natychmiast po dożylnym podaniu leku. Ponadto, istotne jest wyrównanie zaburzeń elektrolitowych przed rozpoczęciem leczenia, aby zmniejszyć ryzyko arytmii. Ondansetron może również wywołać zespół serotoninowy, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu SSRI lub SNRI, co wymaga uważnej obserwacji pacjenta pod kątem zmian stanu psychicznego, niestabilności układu autonomicznego oraz zaburzeń nerwowo-mięśniowych.
antagonista receptora 5-HT3, arytmia, bradyarytmia, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, hepatotoksyczna chemioterapia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, niedokrwienie mięśnia sercowego, odstęp QT, ondansetron, podostra niedrożność jelit, reakcja nadwrażliwości, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, układ autonomiczny, usunięcie migdałków, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zastoinowa niewydolność serca, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego odstępu QT - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ramicor
Ramipryl, jako inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z grup ryzyka, w tym u kobiet w ciąży, pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym, niewyrównaną zastoinową niewydolnością serca, zwężeniem tętnicy nerkowej, marskością wątroby oraz u osób odwodnionych lub leczonych diuretykami. Przed rozpoczęciem terapii należy skorygować hipowolemię i niedobór sodu, a podczas leczenia monitorować ciśnienie tętnicze, czynność nerek oraz elektrolity, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami nerkowymi. Podwójne blokowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) inhibitorami ACE i antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek. W przypadku konieczności stosowania takiej terapii wymagana jest ścisła kontrola pod nadzorem specjalisty.
agranulocytoza, antagonista receptora angiotensyny II, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, kolagenoza, małopłytkowość, marskość wątroby, nefropatia cukrzycowa, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, racekadotryl, ramipryl, sakubitryl z walsartanem, stenoza zastawki aortalnej, toczeń rumieniowaty, twardzina, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół niewłaściwego wydzielania wazopresyny, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Ostre uszkodzenie nerek – Zapobieganie i profilaktyka
Ostra niewydolność nerek (AKI) to nagłe pogorszenie funkcji nerek, charakteryzujące się wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy i/lub zmniejszeniem diurezy, występujące u około 10% hospitalizowanych pacjentów, a nawet do 50% na OIT. Najważniejszym czynnikiem ryzyka jest przewlekła choroba nerek (eGFR <60 ml/min/1,73m²), a także wiek >75 lat, cukrzyca, sepsa, hipowolemia, niedociśnienie (skurczowe ciśnienie <110 mmHg), zastoinowa niewydolność serca, stosowanie leków nefrotoksycznych oraz złożone zabiegi chirurgiczne. Wczesne rozpoznanie i zapobieganie AKI, w tym optymalizacja nawodnienia (1,5-2 l/dobę), kontrola ciśnienia tętniczego, monitorowanie diurezy (<0,5 ml/kg/godz.) oraz modyfikacja farmakoterapii (dostosowanie dawek leków nefrotoksycznych do eGFR 10 ml/min/1,73m²), są kluczowe dla ograniczenia progresji i śmiertelności. Szczególną uwagę należy zwrócić na tymczasowe odstawienie inhibitorów ACE i ARB w stanach odwodnienia, hipotensji i przed badaniami z użyciem jodowych środków kontrastowych u pacjentów z eGFR <30 ml/min/1,73m².
adenozynotrifosforan, alkalizacja moczu, bloker receptora angiotensyny, deksmedetomidyna, fosforan wapnia, hipowolemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, krążenie pozaustrojowe, kreatynina w surowicy, lek inotropowy, lek nefrotoksyczny, lek wazoaktywny, lek wazopresyjny, nefropatia kontrastowa, oddychanie mitochondrialne, oddział intensywnej terapii, okres okołooperacyjny, oliguria, operacja kardiochirurgiczna, ostra niewydolność nerek, przeciwciało monoklonalne, przeszczepienie nerki, przewlekła choroba nerek, rasburykaza, system wczesnego ostrzegania, terapia nerkozastępcza, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Bosutynib – Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie bosutynibem w przewlekłej białaczce szpikowej (CML Ph+) powinno być prowadzone przez doświadczonych specjalistów, z dawkowaniem dostosowanym do fazy choroby, odpowiedzi na leczenie oraz tolerancji leku. W nowo rozpoznanej fazie przewlekłej (CP) zalecana dawka początkowa wynosi 400 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością lub nietolerancją wcześniejszej terapii dawka startowa to 500 mg raz na dobę. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi możliwe jest stopniowe zwiększanie dawki do maksymalnie 600 mg/dobę, pod warunkiem braku działań niepożądanych 3. lub 4. stopnia. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie toksyczności, zwłaszcza hematologicznej (neutropenia ANC < 1,0 x 10⁹/L, małopłytkowość < 50 x 10⁹/L) oraz niehematologicznej (np. wzrost aminotransferaz > 5 x GGN, biegunka stopnia 3-4 wg NCI CTCAE), które wymagają przerwania terapii i odpowiedniego dostosowania dawki, zwykle redukcji o 100 mg/dobę po ustąpieniu objawów. Dawkowanie poniżej 300 mg/dobę nie zostało potwierdzone jako skuteczne.
aminotransferaza wątrobowa, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, całkowita odpowiedź hematologiczna, chromosom Philadelphia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dusznica bolesna niestabilna, faza akceleracji, faza przewlekła CML, fosfataza zasadowa, inhibitor kinazy tyrozynowej, nasilone wymioty, neutrofil, neutropenia, nietolerancja leczenia, nowo rozpoznana CML, oporność na leczenie, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie bilirubiny, toksyczność niehematologiczna, transkrypt BCR-Abl, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pregabalin Reddy
Pregabalin Reddy wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko licznych działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), zaburzeń ze strony ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, senność, stany splątania, utrata przytomności), a także działań niepożądanych ze strony narządu wzroku (niewyraźne widzenie, zmniejszenie ostrości widzenia). U pacjentów z cukrzycą konieczne jest monitorowanie glikemii i ewentualna korekta leków hipoglikemizujących w przypadku przyrostu masy ciała. Istotne jest także ryzyko niewydolności nerek, zastoinowej niewydolności serca u osób starszych z chorobami układu sercowo-naczyniowego oraz depresji oddechowej, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu oddechowego, neurologicznymi, zaburzeniami czynności nerek lub stosujących leki depresyjne na OUN. Dawkowanie pregabaliny powinno być dostosowane indywidualnie, a pacjentów należy informować o konieczności ostrożności i monitorowania objawów niepożądanych.
ból neuropatyczny, cukrzyca, depresja oddechowa, encefalopatia, lek hipoglikemizujący, lek przeciwpadaczkowy, myśli samobójcze, napad padaczkowy, napad padaczkowy typu grand mal, niedobór laktazy, niedrożność jelit, niepożądana reakcja skórna, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, obrzęk ust, ostrość widzenia, reakcja nadwrażliwości, stan padaczkowy, stan splątania, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, utrata przytomności, zaburzenie psychiczne, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Lewotyroksyna – Przedawkowanie
Przedawkowanie lewotyroksyny stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się objawami tyreotoksykozy i znacznym przyspieszeniem metabolizmu. Diagnostycznie istotne jest monitorowanie stężenia trójjodotyroniny (T3), które jest bardziej wiarygodnym wskaźnikiem przedawkowania niż T4 lub fT4. Objawy mogą pojawić się od kilku godzin do nawet 6 dni po zażyciu leku, co wynika z opóźnionego przekształcania lewotyroksyny w aktywną liotyroninę. Dawki do 10 mg lewotyroksyny mogą być tolerowane bez poważnych powikłań, jednak u pacjentów z chorobą wieńcową ryzyko ciężkich powikłań kardiologicznych, takich jak migotanie przedsionków, zapaść kardiogenna czy niewydolność serca, jest znacznie wyższe. Ponadto, u osób z padaczką istnieje ryzyko napadów drgawek, zwłaszcza przy szybkim zwiększaniu dawki leku.
bezsenność, chloropromazyna, choroba wieńcowa serca, diazepam, dławica piersiowa, drażliwość, działanie beta-adrenergiczne, hiperkineza, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwtarczycowy, migotanie przedsionków, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, niewydolność serca, ostra psychoza, padaczka, plazmafereza, pobudzenie, propranolol, propylotiouracyl, przedawkowanie lewotyroksyny, przełom tarczycowy, rozszerzenie źrenic, skurcz dodatkowy, splątanie, stężenie fT4, stężenie T3, stężenie T4, tyreotoksykoza, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie rytmu serca, zapaść kardiogenna, zastoinowa niewydolność serca, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Accupro 40 40 mg
Accupro 40 zawiera 43,328 mg chinaprylu chlorowodorku (odpowiadającego 40 mg chinaprylu) i jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego samoistnego oraz zastoinowej niewydolności serca. W terapii nadciśnienia lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z diuretykami tiazydowymi oraz beta-adrenolitykami, co pozwala na uzyskanie efektu synergistycznego w obniżaniu ciśnienia tętniczego. W przypadku zastoinowej niewydolności serca chinapryl nie jest zalecany jako monoterapia, a optymalne efekty uzyskuje się w połączeniu z lekami moczopędnymi i/lub glikozydami naparstnicy. Preparat dostępny jest w dawkach 5, 10, 20 oraz 40 mg, co umożliwia indywidualne dostosowanie terapii i stopniowe zwiększanie dawki w celu minimalizacji działań niepożądanych.
beta-adrenolityki, chinapryl chlorowodorek, ciężkie nadciśnienie tętnicze, destabilizacja hemodynamiczna, działanie nefroprotekcyjne, glikozydy naparstnicy, hiponatremia, inhibitor ACE, laktoza, leki moczopędne oszczędzające potas, monoterapia, nadciśnienie oporne, nadciśnienie tętnicze samoistne, nadciśnienie z cukrzycą, objawowa niewydolność serca, suplement potasu, tabletka powlekana, tiazydowe leki moczopędne, upośledzona funkcja nerek, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Krka
Sunitynib wymaga ostrożności ze względu na liczne potencjalnie ciężkie działania niepożądane. Interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4 mogą znacząco zmieniać stężenia sunitynibu w osoczu, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Do istotnych działań niepożądanych należą reakcje skórne, w tym odbarwienie włosów, pęcherze, a także ciężkie reakcje jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i martwica toksyczno-rozpływna naskórka (TEN), które mogą być śmiertelne. W przypadku objawów SJS, TEN lub EM konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii. Zgłaszano również krwawienia z różnych lokalizacji, w tym z przewodu pokarmowego, układu oddechowego i mózgu, z ryzykiem zgonu, szczególnie u pacjentów z guzami płuc i stosujących leki przeciwzakrzepowe. Najczęstsze działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego to biegunka, nudności, wymioty i zapalenie jamy ustnej, wymagające leczenia wspomagającego. Nadciśnienie tętnicze, w tym ciężkie (ciśnienie skurczowe >200 mmHg lub rozkurczowe ≥110 mmHg), wymaga regularnego monitorowania i ewentualnego przerwania leczenia.
białkomocz, encefalopatia hiperamonemiczna, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor VEGF, kardiomiopatia, krwioplucie, krwotok płucny, krwotok z nosa, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, piodermia zgorzelinowa, rumień wielopostaciowy, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dicuno 50 mg
Diklofenak potasowy w dawce 50 mg (Dicuno) jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym czerwień koszenilową A (E 124), mogącą wywoływać reakcje alergiczne. Lek nie powinien być podawany osobom z aktywną chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, nawracającym wrzodem lub krwawieniem w wywiadzie, a także z historią krwawień lub perforacji przewodu pokarmowego związanych z NLPZ. Przeciwwskazania obejmują także schorzenia zwiększające ryzyko krwawień (np. trombocytopenia, hemofilia, choroba von Willebranda), ciężką niewydolność wątroby, porfirię wątrobową, zastoinową niewydolność serca (klasa II–IV wg NYHA), choroby niedokrwienne serca, naczyń obwodowych i mózgowych oraz ciężką niewydolność nerek (filtracja kłębuszkowa <30 ml/min). Stosowanie diklofenaku potasowego jest bezwzględnie przeciwwskazane w III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko dla płodu i komplikacje porodowe.
astma, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba von Willebranda, choroba wrzodowa żołądka, czerwień koszenilowa, diklofenak potasowy, filtracja kłębuszkowa, hemofilia, koagulopatia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość krzyżowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, NLPZ, pokrzywka, polipy nosa, porfiria wątrobowa, powikłania sercowo-naczyniowe, triada aspirynowa, trombocytopenia, trzeci trymestr ciąży, wrzód żołądka, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie błony śluzowej nosa, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Orungal 100 mg
Orungal (itrakonazol) wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony na podstawie analizy danych z 107 badań klinicznych obejmujących 8499 pacjentów, w tym 165 dzieci w wieku 1-17 lat. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi u dorosłych były ból głowy (1,6%), nudności (1,6%) oraz ból brzucha (1,3%), natomiast u dzieci częstotliwość tych objawów była wyższa: ból głowy i wymioty po 3,0%, ból brzucha i biegunka po 2,4%, zaburzenia czynności wątroby, niedociśnienie tętnicze, nudności i pokrzywka po 1,2%. Rzadziej (<1%) występowały m.in. leukopenia, nadwrażliwość, zaburzenia smaku, parestezje, szumy uszne, zaburzenia czynności wątroby i hiperbilirubinemia, a także zmiany skórne i zaburzenia układu rozrodczego. Profil działań niepożądanych u dzieci jest podobny, lecz z wyższą częstością występowania.
ból brzucha, ból głowy, duszność, dysgeuzja, fosfokinaza kreatynowa, grzybica skóry i paznokci, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipertriglicerydemia, itrakonazol, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezje, pseudoaldosteronizm, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, utrata słuchu, wielomocz, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia widzenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zastoinowa niewydolność serca, zespół choroby posurowiczej, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Prestozek Combi
Prestozek Combi, zawierający peryndopryl (inhibitor ACE) i amlodypinę (antagonista wapnia), wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego, który może dotyczyć twarzy, kończyn, błon śluzowych, języka, głośni i krtani, z potencjalnym zagrożeniem życia. Obrzęk naczynioruchowy może wystąpić w trakcie całego leczenia i wymaga natychmiastowego odstawienia leku oraz ścisłego nadzoru medycznego. Szczególnie niebezpieczny jest obrzęk krtani, wymagający podania adrenaliny i zapewnienia drożności dróg oddechowych. Ryzyko tego powikłania wzrasta u pacjentów z wcześniejszymi epizodami obrzęku niezwiązanymi z inhibitorami ACE. Ponadto, stosowanie peryndoprylu jest przeciwwskazane w ciąży i wymaga monitorowania parametrów takich jak ciśnienie tętnicze, czynność nerek, stężenie potasu (zwłaszcza u pacjentów z klirensem kreatyniny <60 ml/min) oraz liczby krwinek białych ze względu na ryzyko neutropenii, agranulocytozy i innych powikłań hematologicznych. Należy unikać jednoczesnego stosowania z sakubitrylem z walsartanem, racekadotrylem, inhibitorami mTOR oraz wildagliptyną ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego.
afereza lipoprotein, agranulocytoza, amlodypina, antagonista aldosteronu, blokada układu RAA, bloker receptora angiotensyny, choroba niedokrwienna serca, dantrolen, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, kolagenoza, leczenie odczulające, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie objawowe, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, obrzęk naczynioruchowy krtani, obrzęk płuc, peryndopryl, piorunująca martwica wątroby, przełom nadciśnieniowy, sakubitryl z walsartanem, wildagliptyna, zaburzenie ukrwienia mózgu, zastoinowa niewydolność serca, żółtaczka cholestatyczna, zwężenie drogi odpływu, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Abiraterone Fresenius Kabi
Abirateron Fresenius Kabi, stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na mechanizm hamowania enzymu CYP17, co prowadzi do zwiększenia stężenia mineralokortykosteroidów i ryzyka wystąpienia nadciśnienia tętniczego, hipokaliemii oraz zastoju płynów. Zaleca się jednoczesne podawanie kortykosteroidów w celu ograniczenia wydzielania ACTH i minimalizacji działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, niewydolnością serca (klasy III/IV wg NYHA lub frakcja wyrzutowa lewej komory <50%), ciężką dławicą piersiową, arytmiami oraz zaburzeniami czynności nerek. Monitorowanie parametrów takich jak ciśnienie tętnicze, stężenie potasu, objawy zastoju płynów oraz enzymy wątrobowe (AlAT, AspAT) powinno odbywać się co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie co miesiąc. W przypadku wzrostu aktywności aminotransferaz powyżej 5-krotnej górnej granicy normy (GGN) konieczne jest przerwanie terapii, a przy wzroście powyżej 20-krotnej GGN – bezwzględne odstawienie leku.
aminotransferaza, arytmia komorowa, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, dławica piersiowa, działanie niepożądane, echokardiografia, enzym wątrobowy, frakcja wyrzutowa serca, gęstość kości, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, migotanie przedsionków, mineralokortykosteroid, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, octan abirateronu, ostra niewydolność wątroby, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Diclac 25 mg/ml (75 mg/3 ml)
Diclac w postaci roztworu do wstrzykiwań (25 mg/ml, 75 mg/3 ml) zawierający diklofenak sodowy jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na diklofenak lub substancje pomocnicze, w tym alkohol benzylowy (120 mg/ampułka) i glikol propylenowy (600 mg/ampułka). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują astmę oskrzelową indukowaną NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywkę, ostry nieżyt nosa, czynną chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, aktywne krwawienie lub perforację przewodu pokarmowego oraz historię nawrotów tych schorzeń. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca klasy II-IV wg NYHA, chorobą niedokrwienną serca, chorobą naczyń obwodowych i mózgowych, niewydolnością wątroby i nerek oraz w ostatnim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych powikłań, w tym przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu.
alkohol benzylowy, antykoagulant, astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, diklofenak sodowy, enzym wątrobowy, glikokortykosteroid, glikol propylenowy, incydent wieńcowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na diklofenak, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błony śluzowej dwunastnicy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elicea Q-Tab 20 mg
Badania toksykologiczne escytalopramu, przeprowadzone głównie na szczurach, wykazały potencjalne ryzyko kardiotoksyczności, fosfolipidozy oraz embriotoksyczności przy ekspozycjach znacznie przekraczających te obserwowane w warunkach klinicznych. Kardiotoksyczność manifestowała się zastoinową niewydolnością serca po kilku tygodniach podawania dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne, z silniejszą korelacją do maksymalnych stężeń leku w osoczu niż do całkowitej ekspozycji (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były ośmiokrotnie wyższe niż kliniczne, a AUC 3-4 razy większe. Fosfolipidoza, obserwowana w płucach, najądrzach i wątrobie, była odwracalna i występowała przy ekspozycji zbliżonej do ludzkiej. Embriotoksyczność objawiała się zmniejszeniem masy ciała płodów i opóźnieniem kostnienia przy ekspozycji przekraczającej kliniczną, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych. W badaniach na cytalopramie odnotowano dodatkowo zmniejszenie płodności i nieprawidłowości nasienia przy ekspozycjach znacznie wyższych niż u ludzi.
amfifilne kationy, aminy biogenne, AUC, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, naczynia wieńcowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, opóźnienie kostnienia, stężenie leku w osoczu, wskaźniki płodności, zaburzenia hemodynamiczne, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aspirin musująca
Terapia kwasem acetylosalicylowym w formie tabletek musujących wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ, chorobami wątroby i nerek, a także u osób przyjmujących leki przeciwzakrzepowe ze względu na ryzyko krwawień. U pacjentów z przewlekłą chorobą wrzodową lub krwawieniami z przewodu pokarmowego konieczne jest monitorowanie i ewentualne leczenie osłonowe. Kwas acetylosalicylowy może wywoływać hemolizę u osób z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, a także powodować skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą i innymi chorobami układu oddechowego. Ze względu na działanie antyagregacyjne, lek wydłuża czas krwawienia nawet po zabiegach chirurgicznych, co należy uwzględnić w planowaniu procedur. Ponadto, kwas acetylosalicylowy zmniejsza wydalanie kwasu moczowego, co może prowokować napady dny moczanowej u predysponowanych pacjentów.
astma oskrzelowa, ból głowy, choroba wrzodowa, cyklooksygenaza, dna moczanowa, działanie antyagregacyjne, katar sienny, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, polip błony śluzowej nosa, prostaglandyna, przewlekła choroba układu oddechowego, skurcz oskrzeli, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie płodności, zaburzona czynność nerek, zaburzona czynność wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół Reye’a - Leksykon substancji czynnych
Benazepryl – Dawkowanie i sposób podawania
Chlorowodorek benazeprylu (preparat Lotensin w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg) jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz zastoinowej niewydolności serca (ZNS). U dorosłych z prawidłową funkcją nerek dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg/dobę (jednorazowo lub w dwóch dawkach podzielonych). U pacjentów z klirensem kreatyniny < 30 ml/min dawka początkowa to 5 mg, maksymalnie do 10 mg/dobę, z zaleceniem stosowania dodatkowego leku moczopędnego innego niż tiazydowy lub innego leku hipotensyjnego. U dzieci (7-16 lat, ≥ 25 kg) dawka początkowa wynosi 0,2 mg/kg mc. (maksymalnie 10 mg) raz na dobę, z maksymalną dawką do 0,6 mg/kg mc. lub 40 mg/dobę. W leczeniu ZNS dawka początkowa u dorosłych to 2,5 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 20 mg/dobę, przy koniecznym monitorowaniu ze względu na ryzyko hipotensji ortostatycznej, zwłaszcza po pierwszej dawce. U pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca (klasa IV wg NYHA) stosuje się zwykle mniejsze dawki.
antagonista wapnia, chlorowodorek benazeprylu, dawka podzielona, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, hipotonia ortostatyczna, klasa NYHA, klirens kreatyniny, lek hipotensyjny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, schorzenie współistniejące, tabletka powlekana, wywiad medyczny, zaburzona czynność nerek, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlodipine Bluefish
Podczas stosowania amlodypiny (Amlodipine Bluefish 5 mg) należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasy III i IV wg NYHA), ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonu. Lek nie jest rekomendowany w leczeniu przełomu nadciśnieniowego, gdzie wskazane są inne metody terapeutyczne. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby farmakokinetyka amlodypiny ulega zmianie – wydłuża się okres półtrwania oraz wzrasta AUC, co wymaga rozpoczynania terapii od najmniejszej dawki i powolnego jej zwiększania, zwłaszcza przy ciężkich dysfunkcjach wątroby, z koniecznością ścisłej kontroli klinicznej. U osób w podeszłym wieku również zaleca się ostrożność ze względu na zmiany farmakokinetyczne i farmakodynamiczne związane ze starzeniem.
amlodypina, antagonista wapnia, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawkowanie leku, dializa, farmakokinetyka leku, kontrola kliniczna, niewydolność serca, obrzęk płuc, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, przełom nadciśnieniowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atropinum sulfuricum WZF
Atropina, jako lek o działaniu cholinolitycznym, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, w tym u dzieci, osób starszych oraz pacjentów powyżej 40. roku życia ze względu na ryzyko rozrostu gruczołu krokowego i zaburzeń drożności dróg moczowych. Istotne jest unikanie podawania atropiny u pacjentów predysponowanych do ostrego napadu jaskry oraz u osób z chorobami układu pokarmowego (wrzody żołądka, refluks, przepuklina rozworu przełykowego) i układu oddechowego, gdzie lek może pogarszać wentylację przez zagęszczenie wydzieliny. Atropina wpływa na motorykę przewodu pokarmowego poprzez zmniejszenie perystaltyki i rozkurcz mięśniówki gładkiej, co może opóźniać opróżnianie żołądka. U pacjentów z przerostem gruczołu krokowego istnieje ryzyko zatrzymania moczu, a u osób ze zwężeniem odźwiernika – ryzyko całkowitej niedrożności.
blok przedsionkowo-komorowy, choroba wrzodowa żołądka, dławica piersiowa, działanie cholinolityczne, hiperkaliemia, jaskra, mięśniówka gładka, motoryka przewodu pokarmowego, nadczynność tarczycy, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, niedrożność, przepuklina rozworu przełykowego, przerost gruczołu krokowego, refluks przełykowy, tachyarytmia, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wydzielanie gruczołowe, zaburzenia psychiczne, zahamowanie zatokowe, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Abirateron Aristo
Abirateron, stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko nadciśnienia tętniczego, hipokaliemii oraz zastoju płynów, wynikających z hamowania enzymu CYP17 i wzrostu stężeń mineralokortykosteroidów. Terapia powinna być prowadzona z jednoczesnym podawaniem kortykosteroidów, które ograniczają wydzielanie ACTH i zmniejszają częstość działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, niewydolnością serca (klasy III/IV wg NYHA), frakcją wyrzutową lewej komory <50%, arytmiami oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Monitorowanie parametrów obejmuje ciśnienie tętnicze, stężenie potasu w osoczu oraz objawy zastoinowej niewydolności serca co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie co miesiąc. W przypadku hipokaliemii konieczne jest także monitorowanie EKG ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT.
AlAT, aminotransferazy, arytmia komorowa, AspAT, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, dławica piersiowa, dusznica bolesna, echokardiografia, enzymy wątrobowe, frakcja wyrzutowa lewej komory, frakcja wyrzutowa serca, glikozyd nasercowy, hamowanie CYP17, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, induktor CYP3A4, migotanie przedsionków, mineralokortykosteroid, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność wątroby, przyrost masy ciała, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności seksualnych, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał serca, zdarzenie zakrzepowe, zmniejszenie gęstości kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carvetrend 12,5 mg
Karwedylol, substancja czynna preparatu Carvetrend 12,5 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość występowania klasyfikowana jest od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Najczęstsze działania niepożądane obejmują zawroty głowy, ból głowy, niewydolność serca (15,4% u pacjentów po zawale mięśnia sercowego), niedociśnienie, bradykardię (częstość zależna od dawki), astenia oraz zaburzenia widzenia nasilające się wraz ze wzrostem dawki. U pacjentów z niewydolnością serca obserwuje się ryzyko nasilenia objawów i retencji płynów podczas zwiększania dawki. Inne często występujące działania to zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, niedokrwistość, zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hipoglikemia, hipercholesterolemia), depresja, nudności, biegunka oraz bóle kończyn. Rzadziej występują małopłytkowość, leukopenia, reakcje alergiczne, zaburzenia snu, zaparcia, suchość błon śluzowych, a także ciężkie reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona wymagające natychmiastowego odstawienia leku.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, biegunka, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, cukrzyca utajona, duszność, gammaglutamylotransferaza, halucynacje, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperwolemia, hipoglikemia, karwedylol, leukopenia, liszaj płaski, łysienie, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parestezje, pokrzywka, retencja płynów, rumień wielopostaciowy, stan przedomdleniowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wysypka alergiczna, zaburzenia erekcji, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anagrelid Nordic
Stosowanie anagrelidu wymaga ścisłego monitorowania hematologicznego i biochemicznego, w tym pełnej morfologii krwi (hemoglobina, leukocyty, płytki krwi), funkcji wątroby (ALT, AST), parametrów nerkowych (kreatynina, mocznik) oraz elektrolitów (potas, magnez, wapń). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kardiologiczne, zwłaszcza u pacjentów z wydłużonym odstępem QTc (wrodzonym lub nabytym), hipokaliemią, stosujących leki wydłużające QTc lub z zaburzeniami czynności wątroby, które mogą podnosić maksymalne stężenie leku (Cmax). Przed terapią wskazane jest wykonanie EKG, echokardiografii oraz kompleksowa ocena układu krążenia, a podczas leczenia regularne kontrole kardiologiczne i korekta zaburzeń elektrolitowych. Anagrelid, jako inhibitor fosfodiesterazy III, wykazuje działanie inotropowe, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami serca, nawet przy prawidłowej funkcji wyjściowej.
anagrelid, cykliczny adenozynomonofosforan, częstoskurcz komorowy, działania niepożądane kardiologiczne, echokardiografia, elektrokardiografia, enzym CYP1A2, fosfodiesteraza III, funkcja wątroby, hipokaliemia, hipomagnezemia, kardiomegalia, kardiomiopatia, kołatanie serca, kreatynina, krwinki białe, nadciśnienie płucne, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, odstęp QT, pełny obraz krwi, płytki krwi, stężenie hemoglobiny, torsade de pointes, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół wydłużonego odstępu QTc, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sotahexal 80 80 mg
Przedawkowanie chlorowodorku sotalolu, szczególnie w dawkach od 2 do 16 g, stanowi poważne zagrożenie życia, manifestujące się głównie zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz metabolicznymi. Charakterystyczne objawy to bradykardia, niedociśnienie tętnicze, zastoinowa niewydolność serca, skurcz oskrzeli, hipoglikemia oraz zaburzenia rytmu serca, w tym wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes. W przypadku przedawkowania konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku, zahamowanie dalszego wchłaniania (płukanie żołądka, węgiel aktywowany) oraz intensywne monitorowanie kardiologiczne z ciągłym zapisem EKG i kontrolą elektrolitów. Hemodializa stanowi skuteczną metodę usunięcia leku w ciężkich zatruciach.
adrenalina, agonista beta-adrenergiczny, aminofilina, atropina, beta-2-mimetyk, blok serca, blokada receptorów beta-adrenergicznych, bradykardia, chlorowodorek sotalolu, częstoskurcz komorowy, diuretyk, hemodializa, hipoglikemia, izoprenalina, kardiowersja, lek beta-adrenolityczny, lek inotropowy, lek przeciwcholinergiczny, niedociśnienie tętnicze, noradrenalina, płukanie żołądka, powikłanie kardiologiczne, przedwczesne pobudzenie komorowe, receptor beta-2 adrenergiczny, rozrusznik serca, siarczan magnezu, skurcz oskrzeli, tlenoterapia, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wielokształtny częstoskurcz komorowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowe, zaburzenie repolaryzacji, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lipegis 10 mg
Ezetymib jest lekiem hipolipemizującym, który selektywnie hamuje wchłanianie cholesterolu i fitosteroli w jelitach poprzez blokadę białka NPC1L1, co prowadzi do istotnego zmniejszenia stężenia cholesterolu całkowitego, LDL, apolipoproteiny B oraz trójglicerydów, przy jednoczesnym wzroście HDL. W badaniach klinicznych u dorosłych z hipercholesterolemią, ezetymib w dawce 10 mg/dobę, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu ze statynami (np. symwastatyną 40 mg), wykazał redukcję LDL o około 19-28% oraz poprawę profilu lipidowego bez wpływu na wchłanianie witamin rozpuszczalnych w tłuszczach i funkcję kory nadnerczy. W populacji pediatrycznej (6-17 lat) ezetymib również skutecznie obniżał LDL (do 49% w skojarzeniu ze statyną) i był dobrze tolerowany. W badaniu IMPROVE-IT u pacjentów po ostrym zespole wieńcowym, dodanie ezetymibu do symwastatyny 40 mg obniżyło LDL do średnio 53,2 mg/dl (1,4 mmol/l) i zmniejszyło ryzyko złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych o 6,4% (p=0,016) w porównaniu z samą symwastatyną. Podobne korzyści wykazano w badaniu SHARP u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, gdzie terapia skojarzona zmniejszyła ryzyko poważnych zdarzeń naczyniowych o 16% (p=0,001).
afereza LDL, apolipoproteina B, badanie dopplerowskie, białko C-reaktywne, białko NPC1L1, cholesterol HDL, cholesterol LDL, grubość kompleksu intima-media, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia pierwotna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, lek hipolipemizujący, lek wiążący kwasy żółciowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, poważne zdarzenie naczyniowe, przewlekła choroba nerek, przezskórna interwencja wieńcowa, rąbek szczoteczkowy jelita, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, statyna, trójglicerydy, udar krwotoczny, udar mózgu, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ebozan 20 mg
Lek Ebozan, zawierający torasemid, jest diuretykiem pętlowym stosowanym u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat w leczeniu obrzęków o różnej etiologii, w tym zastoinowej niewydolności serca, marskości wątroby z wodobrzuszem oraz zespołu nerczycowego. Dostępny jest w dawkach 2,5 mg, 5 mg, 10 mg i 20 mg, z których niższe (2,5 mg i 5 mg) mają dodatkowe wskazanie do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego. Wyższe dawki (10 mg i 20 mg) są zarejestrowane wyłącznie do terapii obrzęków i nie powinny być stosowane w monoterapii nadciśnienia. Lek nie jest wskazany u dzieci poniżej 12 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Dawkowanie powinno być indywidualizowane, rozpoczynając od najmniejszej skutecznej dawki i dostosowywane do odpowiedzi klinicznej pacjenta.
beta-adrenolityk, bilans elektrolitowy, diuretyk pętlowy, diureza, działanie moczopędne, funkcja nerek, funkcja wątroby, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, leczenie skojarzone, lek hipotensyjny, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze pierwotne, obrzęki nerkowe, obrzęki wątrobowe, równowaga elektrolitowa, torasemid, wodobrzusze, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carvetrend 25 mg
Karwedylol w dawce 25 mg wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, które są zbliżone we wszystkich wskazaniach klinicznych, z wyjątkiem niektórych grup pacjentów, np. z przewlekłą niewydolnością serca czy zaburzeniami czynności lewej komory po zawale mięśnia sercowego. Działania takie jak zawroty głowy, zaburzenia widzenia i bradykardia wykazują zależność od dawki. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to niewydolność serca (bardzo często), niedociśnienie (bardzo często), zawroty głowy i ból głowy (bardzo często), a także zapalenia oskrzeli, zapalenie płuc, niedokrwistość, depresja, zaburzenia widzenia, bradykardia, obrzęk, duszność, nudności i biegunka (często). Rzadziej występują małopłytkowość, leukopenia, ciężkie reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), a także nietrzymanie moczu u kobiet (bardzo rzadko).
beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, cukrzyca utajona, dławica piersiowa, duszność, gospodarka węglowodanowa, halucynacje, hipercholesterolemia, hipoglikemia, karwedylol, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niskie ciśnienie tętnicze, obrzęk płuc, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezje, przewlekła niewydolność serca, rumień wielopostaciowy, stan przedomdleniowy, stężenie glukozy, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie snu, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 25 mg
Telmisartan HCT EGIS to lek złożony zawierający telmisartan (selektywny antagonista receptora AT1 angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Telmisartan wykazuje długotrwałe i selektywne blokowanie receptora AT1, co prowadzi do obniżenia stężenia aldosteronu bez wpływu na aktywność reninową osocza czy blokadę kanałów jonowych. Hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i chlorków, zmniejszając objętość osocza, ale może powodować hipokaliemię, którą telmisartan przeciwdziała. Działanie hipotensyjne telmisartanu ujawnia się po 3 godzinach, osiąga maksimum po 4-8 tygodniach i utrzymuje się przez 24 godziny, co potwierdzają badania ambulatoryjnego pomiaru ciśnienia. W dawkach terapeutycznych 80 mg telmisartanu i 12,5-25 mg hydrochlorotiazydu obserwuje się istotne obniżenie ciśnienia tętniczego, np. o 11,5/9,9 mmHg (skurczowe/rozkurczowe) przy dawce 80 mg/25 mg.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista angiotensyny II, choroba wieńcowa, ciśnienie krwi, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, nadciśnienie tętnicze samoistne, nadciśnienie z odbicia, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy rak skóry, niedociśnienie tętnicze, obniżenie ciśnienia krwi, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak wargi, receptor AT1, suchy kaszel, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wchłanianie zwrotne elektrolitów, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cusimolol 0,5% 5 mg/ml
Cusimolol 0,5% (5 mg/ml) zawiera tymolol maleinian, beta-adrenolityk stosowany miejscowo w okulistyce, który może powodować zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe działania niepożądane. Najczęstsze objawy okulistyczne to przekrwienie oka (5% pacjentów) oraz podrażnienie (2%), a także niewyraźne widzenie, ból i podrażnienie oka (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, takie jak zapalenie rogówki, tęczówki czy powiek, a także objawy ogólne jak światłowstręt, zespół suchego oka czy obrzęk powiek. Tymolol wchłania się do krążenia ogólnoustrojowego, co może skutkować działaniami niepożądanymi charakterystycznymi dla beta-adrenolityków, w tym bradykardią, niedociśnieniem, zaburzeniami oddychania (np. astma, duszność) oraz objawami neurologicznymi i psychicznymi (ból głowy, depresja). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz zaburzeniami psychicznymi.
arytmia, astenopia, astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, cukrzyca, depresja, duszność, dyskomfort w klatce piersiowej, hipoglikemia, łuszczyca, miastenia, migrena, nadżerka rogówki, niedociśnienie, niedokrwienie mózgu, niewydolność serca, objaw Raynauda, obniżenie ostrości widzenia, obrzęk naczynioruchowy, odwarstwienie naczyniówki, opadanie powiek, podrażnienie oka, podwójne widzenie, pokrzywka, przeczulica, przekrwienie oka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, punkcikowe zapalenie rogówki, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, światłowstręt, toczeń rumieniowaty, tymolol maleinian, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie komory przedniej, zapalenie oskrzeli, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół suchego oka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lexapro 10 mg
Przedawkowanie escytalopramu, substancji czynnej leku Lexapro, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, manifestujące się objawami wieloukładowymi, głównie ze strony ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, drżenia, pobudzenie, zespół serotoninowy, drgawki, śpiączka), układu pokarmowego (nudności, wymioty), układu sercowo-naczyniowego (niedociśnienie tętnicze, częstoskurcz, wydłużenie odstępu QT, niemiarowość) oraz zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej (hipokaliemia, hiponatremia). Dawki toksyczne escytalopramu zaczynają się od około 400 mg, przy czym ciężkie objawy neurologiczne są rzadkie nawet przy dawkach 400-800 mg. Zespół serotoninowy, choć rzadki, stanowi zagrożenie życia. Zaburzenia elektrolitowe mogą nasilać objawy kardiologiczne i neurologiczne, szczególnie u pacjentów odwodnionych lub z predyspozycjami. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu klinicznym oraz badaniach laboratoryjnych i obrazowych.
bradyarytmia, częstoskurcz, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawki, drżenie, escytalopram, hipokaliemia, hiponatremia, monitorowanie EKG, niedociśnienie tętnicze, niemiarowość, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedawkowanie escytalopramu, śpiączka, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bortezomib Adamed
Bortezomib, stosowany dożylnie lub podskórnie (3,5 mg), wymaga ścisłego przestrzegania zasad podawania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Najczęstsze toksyczności obejmują hematologiczne (małopłytkowość, neutropenię, niedokrwistość), z których trombocytopenia osiąga najniższe wartości około dnia 11. cyklu, zwykle powracając do normy w kolejnym cyklu. U pacjentów z wyjściową liczbą płytek <75 000/μl, 90% doświadcza spadku ≤25 000/μl, a 14% poniżej 10 000/μl. W terapii skojarzonej z VcR-CAP u chorych na chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) trombocytopenia stopnia ≥3 występuje u 56,7%, z koniecznością transfuzji u 22,5%. Zaleca się monitorowanie morfologii krwi przed każdym podaniem, wstrzymanie leczenia przy liczbie płytek <25 000/μl (lub ≤30 000/μl w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem) oraz rozważenie przetoczeń. Profilaktyka przeciwwirusowa jest wskazana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca (14% vs. 4% w terapii skojarzonej). Należy także monitorować pacjentów pod kątem zakażenia HBV i rozważyć profilaktykę przeciwwirusową przy stosowaniu rytuksymabu.
ból neuropatyczny, chłoniak z komórek płaszcza, czynniki stymulujące kolonie, hiperestezja, hipoestezja, hipotonia ortostatyczna, kłębuszkowe zapalenie nerek, małopłytkowość, neuropatia autonomiczna, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia ruchowa, neutropenia, niedokrwistość, parestezja, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reaktywacja wirusa półpaśca, reaktywacja wirusa WZW typu B, śródmiąższowe zapalenie płuc, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wirus Johna Cunninghama, wydłużenie odstępu QT, zakażenie wirusem półpaśca, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Etoricoxib Teva 30 mg
Etorykoksyb, jako selektywny inhibitor COX-2, posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania wynikające z jego profilu bezpieczeństwa. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub inne NLPZ, zwłaszcza przy wystąpieniu reakcji takich jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka czy inne reakcje alergiczne. Ponadto, stosowanie etorykoksybu jest zabronione u osób z czynną chorobą wrzodową, krwawieniem z przewodu pokarmowego oraz zapaleniem błony śluzowej jelit, ze względu na ryzyko nasilenia powikłań. W kontekście układu sercowo-naczyniowego, przeciwwskazania obejmują zastoinową niewydolność serca (NYHA II-IV), niekontrolowane nadciśnienie tętnicze (ciśnienie >140/90 mmHg), chorobę niedokrwienną serca, chorobę tętnic obwodowych oraz chorobę naczyń mózgowych, ze względu na zwiększone ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych.
albumina w surowicy, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa, etorykoksyb, incydent mózgowo-naczyniowy, incydent wieńcowy, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nadwrażliwość na NLPZ, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polipy nosa, reakcja alergiczna, retencja płynów, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, synteza prostaglandyn, tabletka powlekana, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Servenon 10 mg
Badania przedkliniczne escytalopramu, opierające się na danych toksykologicznych cytalopramu ze względu na podobieństwo profili farmakokinetycznych i toksykologicznych, wykazały istotne efekty kardiotoksyczne u szczurów, w tym zastoinową niewydolność serca. Działanie to korelowało bardziej z maksymalnym stężeniem leku w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenie bez efektów toksycznych było 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC escytalopramu było 3-4 razy większe niż w warunkach klinicznych. Efekty te prawdopodobnie wynikają z wpływu na aminy biogenne i wtórnego efektu hemodynamicznego, jednak mechanizm kardiotoksyczności nie jest w pełni poznany. Dodatkowo, obserwowano fosfolipidozę w tkankach takich jak płuca, najądrza i wątroba, która ustępowała po zakończeniu leczenia, choć jej znaczenie kliniczne pozostaje niejasne. W badaniach rozwojowych u szczurów stwierdzono embriotoksyczność objawiającą się zmniejszeniem masy ciała płodu i opóźnieniem kostnienia przy ekspozycji przekraczającej kliniczne wartości AUC, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych.
amina biogenna, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, implantacja, kardiotoksyczność, laktacja, lek amfifilowy, masa ciała płodu, mechanizm działania, naczynia wieńcowe, niedokrwienie, nieprawidłowości nasienia, opóźnione kostnienie, płodność, profil toksykologiczno-kinetyczny, stężenie leku w osoczu, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Linefor
Pregabalina (Linefor) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z cukrzycą, niewydolnością nerek (dawki dostosowane do klirensu kreatyniny: ≥60 ml/min – 150-600 mg/dobę, ≥30-<60 ml/min – 75-300 mg/dobę, ≥15-<30 ml/min – 25-50 mg/dobę, <15 ml/min – 25-75 mg/dobę), a także u osób z ryzykiem depresji oddechowej, zwłaszcza przy współistniejących chorobach układu oddechowego, neurologicznych, zaburzeniach nerek oraz u osób starszych. Należy monitorować objawy nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy), ciężkie reakcje skórne (SJS, TEN), zawroty głowy, senność, zaburzenia psychiczne oraz ryzyko uzależnienia i nadużywania. Szczególną uwagę zwraca się na interakcje z opioidami, które zwiększają ryzyko zgonu (iloraz szans 1,68; 95% CI 1,19-2,36) i mogą powodować zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego. U pacjentów z niewydolnością serca i starszych należy stosować lek ostrożnie, obserwując objawy niewydolności.
ból neuropatyczny, cukrzyca, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, encefalopatia, hemodializa, klirens kreatyniny, lek hipoglikemizujący, myśli samobójcze, napad padaczkowy typu grand mal, niedobór laktazy, niedrożność jelita, niepożądana reakcja skórna, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, porażenna niedrożność jelit, pregabalina, reakcja nadwrażliwości, stan padaczkowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, utrata przytomności, utrata wzroku, uzależnienie lekowe, wada wrodzona, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oftensin 5 mg/ml
Oftensin, zawierający tymolol maleinian (5 mg/ml), jest β-adrenolitykiem stosowanym miejscowo w okulistyce, jednakże może ulegać wchłanianiu do krążenia ogólnoustrojowego, co wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych charakterystycznych dla β-blokerów. Działania te obejmują reakcje alergiczne (obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcje anafilaktyczne), zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia, szczególnie u pacjentów z cukrzycą), oraz objawy ze strony układu nerwowego (omdlenia, udar mózgowo-naczyniowy, nasilenie miastenii, zawroty głowy). Miejscowo w oku mogą wystąpić podrażnienia, zapalenie powiek i rogówki, niewyraźne widzenie, a także poważne powikłania po zabiegach filtracyjnych, takie jak odwarstwienie naczyniówki. Warto podkreślić, że częstość występowania działań niepożądanych jest mniejsza niż przy podaniu ogólnoustrojowym, jednak ich potencjalna ciężkość wymaga ostrożności.
beta-adrenolityk, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból mięśniowy, bradykardia, depresja, duszność, erozja rogówki, halucynacja, hipoglikemia, hipotensja, kołatanie serca, koszmar senny, łuszczyca, łysienie, miastenia, niedokrwienie mózgu, niestrawność, niewyraźne widzenie, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, odwarstwienie naczyniówki, omdlenie, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, spadek libido, suchość w ustach, tymolol, udar mózgowo-naczyniowy, utrata pamięci, zaburzenie czucia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie seksualne, zaburzenie smaku, zaostrzenie łuszczycy, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie akcji serca, zawrót głowy, zmiana łuszczycopodobna, zwapnienie rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pralex 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, uzupełnione danymi dotyczącymi cytalopramu ze względu na podobieństwo profili toksykologicznych, wykazały kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca u szczurów przy dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Toksyczność sercowa koreluje z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, które u zwierząt były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne u ludzi, natomiast AUC było 3-4 razy większe. Działanie kardiotoksyczne prawdopodobnie wynika z wpływu na aminy biogenne i hemodynamikę naczyń wieńcowych, jednak mechanizm pozostaje nie do końca wyjaśniony. W badaniach wykazano również odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, której znaczenie kliniczne nie jest ustalone. Embriotoksyczność escytalopramu objawiała się zmniejszeniem masy ciała płodów i przemijającym opóźnieniem kostnienia przy AUC przekraczającym ekspozycję kliniczną, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych. W okresie okołoporodowym obserwowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa przy ekspozycji wyższej niż kliniczna.
amfifilowe kationy, aminy biogenne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, dawka terapeutyczna, doświadczenie kliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie hemodynamiczne, escytalopram, fosfolipidoza, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, oddziaływanie toksyczne, okres laktacji, okres pourodzeniowy, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą stężenia, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, redukcja implantacji, stężenie leku w osoczu, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Voltaren Express Forte 25 mg
Voltaren Express Forte, zawierający 25 mg diklofenaku potasowego w kapsułce miękkiej, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na diklofenak lub składniki pomocnicze, w tym 19 mg sorbitolu na kapsułkę, co jest istotne u osób z nietolerancją tego cukru. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z astmą aspirynową, obrzękiem naczynioruchowym, pokrzywką, ostrym nieżytem nosa indukowanym przez NLPZ lub kwas acetylosalicylowy. Przeciwwskazania obejmują także aktywną chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, aktywne krwawienia lub perforacje przewodu pokarmowego, a także historię nawracających krwawień lub perforacji związanych z NLPZ. U pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (niewydolność serca klasy II-IV wg NYHA, choroba niedokrwienna serca, choroby naczyń obwodowych i mózgowych) diklofenak zwiększa ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych i nasila objawy niewydolności serca.
antykoagulant, astma, astma aspirynowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, choroba zapalna jelit, diklofenak, diklofenak potasowy, dysfagia, encefalopatia wątrobowa, incydent zakrzepowo-zatorowy, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, przesączanie kłębuszkowe, przewód tętniczy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sorbitol, trzeci trymestr ciąży, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie krzepnięcia, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kostarox 60 mg
Lek Kostarox, zawierający etorykoksyb – selektywny inhibitor COX-2, posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Stosowanie jest zabronione u pacjentów z nadwrażliwością na etorykoksyb lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (0,53 mg w dawce 30 mg do 2,13 mg w dawce 120 mg). Przeciwwskazania obejmują aktywną chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, zapalenie błony śluzowej jelit oraz reakcje alergiczne na NLPZ, takie jak skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Lek jest również przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią ze względu na potencjalne ryzyko dla płodu i noworodka.
choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, dysfagia, etorykoksyb, incydent naczyniowo-mózgowy, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor COX-2, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polipy nosa, retencja płynów, skala Childa-Pugha, skurcz oskrzeli, tabletka powlekana, triada aspirynowa, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca