zastoinowa niewydolność serca
Zastoinowa niewydolność serca to stan kliniczny, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby metaboliczne organizmu. Charakteryzuje się nagromadzeniem płynu w tkankach, co prowadzi do obrzęków obwodowych, zastoju w krążeniu płucnym i systemowym.
Główne przyczyny zastoinowej niewydolności serca obejmują chorobę niedokrwienną serca, nadciśnienie tętnicze, wady zastawkowe, kardiomiopatie oraz zaburzenia rytmu serca. Klasyczne objawy to duszność (szczególnie wysiłkowa i nocna), obrzęki kończyn dolnych, męczliwość, kaszel oraz trzeszczenia nad polami płucnymi przy osłuchiwaniu.
Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (BNP, NT-proBNP), EKG, badania obrazowe (echokardiografia, RTG klatki piersiowej) oraz próby czynnościowe. W klasyfikacji według NYHA wyróżnia się cztery klasy zaawansowania objawów – od I (bez ograniczeń aktywności fizycznej) do IV (objawy w spoczynku).
Leczenie zastoinowej niewydolności serca jest wielokierunkowe i obejmuje farmakoterapię (inhibitory ACE, beta-blokery, antagonisty aldosteronu, diuretyki, digoksyna), urządzenia medyczne (CRT, ICD), a w zaawansowanych przypadkach przeszczep serca. Istotne jest również leczenie chorób współistniejących oraz modyfikacja stylu życia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Doloxib 120 mg
Profil bezpieczeństwa etorykoksybu, substancji czynnej leku Doloxib, został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących 9295 pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów (ChZS), reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS), przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. W badaniach tych stosowano dawki 30 mg, 60 mg oraz 90 mg, a terapia u około 600 pacjentów trwała rok lub dłużej. Profil działań niepożądanych był spójny w różnych wskazaniach, w tym w ostrym bólu pooperacyjnym i dnie moczanowej (dawki 90-120 mg). Długoterminowe badania, w tym program MEDAL (do 3,5 roku), wykazały zwiększone ryzyko poważnych incydentów tętniczych zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, z bezwzględnym wzrostem ryzyka do około 1% rocznie. Ponadto, stosowanie etorykoksybu wiąże się z ryzykiem uszkodzeń nerek, w tym śródmiąższowego zapalenia nerek i zespołu nerczycowego.
arytmia, bezsenność, ból głowy, ból pooperacyjny, choroba zwyrodnieniowa stawów, depresja, dezorientacja, dna moczanowa, dusznica bolesna, etorykoksyb, infekcja górnych dróg oddechowych, infekcja układu moczowego, inhibitor COX-2, kołatanie serca, leukopenia, migotanie przedsionków, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reumatoidalne zapalenie stawów, śródmiąższowe zapalenie nerek, szum uszny, tachykardia, trombocytopenia, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie spojówek, zapalenie wyrostka zębodołowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół nerczycowy, zmiany w EKG - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Opokan FAST
Meloksykam (Opokan FAST) należy stosować z zachowaniem szczególnej ostrożności, stosując najmniejszą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej ani łączyć meloksykamu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności. U pacjentów z historią choroby wrzodowej, zapalenia przełyku lub żołądka konieczne jest potwierdzenie całkowitego wyleczenia przed terapią oraz monitorowanie pod kątem nawrotów. Ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, takich jak krwawienia, owrzodzenia czy perforacje, wzrasta przy wyższych dawkach, u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z chorobą wrzodową w wywiadzie. W grupie podwyższonego ryzyka zaleca się stosowanie ochronnych leków na błonę śluzową (np. mizoprostol, inhibitory pompy protonowej) oraz unikanie jednoczesnego stosowania leków zwiększających ryzyko krwawień, takich jak heparyna, kwas acetylosalicylowy (≥ 500 mg jednorazowo lub ≥ 3 g/dobę) i inne NLPZ. W przypadku wystąpienia owrzodzeń lub krwawień z przewodu pokarmowego leczenie meloksykamem należy natychmiast przerwać.
aminotransferazy, antagonista angiotensyny II, azot mocznikowy, bilirubina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, filtracja kłębuszkowa, hiperkaliemia, hipowolemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, kłębuszkowe zapalenie nerek, klirens kreatyniny, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, martwica rdzenia nerki, meloksykam, mizoprostol, nefropatia toczniowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pemetreksed, perforacja przewodu pokarmowego, rumień polekowy, sartan, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dasatinib SUN
Dasatinib SUN, będący inhibitorem kinazy tyrozynowej BCR-ABL i substratem/inhibitorem CYP3A4, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne interakcje lekowe, zwłaszcza z silnymi inhibitorami (np. ketokonazol, erytromycyna) i induktorami CYP3A4 (np. deksametazon, ryfampicyna), które mogą odpowiednio zwiększać lub zmniejszać ekspozycję na lek. Preparat nie powinien być stosowany jednocześnie z antagonistami receptora H2 i inhibitorami pompy protonowej ze względu na zmniejszenie biodostępności. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność mimo możliwości stosowania standardowej dawki początkowej. Monitorowanie morfologii krwi jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z CML w fazie zaawansowanej lub Ph+ ALL, ze względu na ryzyko niedokrwistości, neutropenii i małopłytkowości, które występują częściej i wcześniej w tych grupach. Zahamowanie czynności szpiku jest zwykle odwracalne po modyfikacji dawkowania.
ADAMTS13, antagoniści receptora H2, cewnikowanie prawego serca, chłonkotok, cytochrom P450, dazatynib, ginekomastia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitory CYP3A4, inhibitory pompy protonowej, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi z rozmazem, neutropenia, niedobór laktazy, niedokrwistość, niekardiogenny obrzęk płuc, nietolerancja galaktozy, osteopenia, piorunujące zapalenie wątroby, retencja płynów, tętnicze nadciśnienie płucne, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenia czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Opacorden 200 mg
Amiodaron, substancja czynna leku Opacorden (200 mg/tabletka), jest przeciwarytmikiem klasy III (kod ATC: C01BD01) o złożonym mechanizmie działania obejmującym blokadę kanałów potasowych, sodowych oraz receptorów α- i β-adrenergicznych. Jego główne efekty elektrofizjologiczne to wydłużenie potencjału czynnościowego i okresu refrakcji w komórkach mięśnia sercowego, co skutkuje hamowaniem przewodzenia impulsów w przedsionkach i węźle przedsionkowo-komorowym. W EKG obserwuje się zmniejszenie częstości akcji serca, wydłużenie odcinków PR i QT, spłaszczenie fali T oraz pojawienie się odcinka U. Amiodaron wykazuje również działanie naczyniowe, rozszerzając naczynia wieńcowe i zmniejszając opory obwodowe, co jest korzystne u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Podawany dożylnie w dawce 10 mg/kg m.c. wykazuje słabe działanie inotropowe ujemne, rzadko prowadzące do przerwania terapii u chorych z zastoinową niewydolnością serca.
chlorowodorek amiodaronu, choroba niedokrwienna serca, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, działanie elektrofizjologiczne, działanie inotropowe, działanie przeciwarytmiczne, elektrokardiogram, kanał jonowy, kanał potasowy, kanał sodowy, lek przeciwarytmiczny klasy III, mechanizm działania leku, naczynie wieńcowe, odcinek QT, okres refrakcji, podanie dożylne, potencjał błonowy, potencjał czynnościowy, przewodzenie impulsów elektrycznych, receptor adrenergiczny, receptor β-adrenergiczny, terapia doustna, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Azacytydyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Leczenie azacytydyną wiąże się z ryzykiem wystąpienia istotnych powikłań hematologicznych, takich jak niedokrwistość, neutropenia i małopłytkowość, szczególnie w trakcie pierwszych dwóch cykli terapii. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, a w przypadku toksyczności hematologicznej zaleca się zmniejszenie dawki lub opóźnienie kolejnego cyklu na podstawie wartości nadiru i odpowiedzi hematologicznej. U pacjentów z rozległym obciążeniem nowotworem wątroby, zwłaszcza przy stężeniu albuminy w surowicy <30 g/l, odnotowano przypadki postępującej śpiączki wątrobowej i zgonów, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania azacytydyny w tej grupie. Ponadto, u chorych leczonych azacytydyną obserwowano zaburzenia czynności nerek, w tym kwasicę cewkowo-nerkową z obniżeniem stężenia dwuwęglanów <20 mmol/l, zasadowym odczynem moczu i hipokaliemią (K+ <3 mmol/l), co wymaga monitorowania parametrów nerkowych i ewentualnej modyfikacji dawki.
albumina, azacytydyna, azot mocznikowy, CML, dwuwęglany, epizod gorączkowy, hipokaliemia, kreatynina, kwasica cewkowo-nerkowa, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, naciek płucny, nadir, neutropenia, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, odpowiedź hematologiczna, potas, powikłanie hematologiczne, próby wątrobowe, przewlekła białaczka szpikowa, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zasadowy odczyn moczu, zastoinowa niewydolność serca, zespół kwasu retinowego, zespół różnicowania, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlopin 5 mg
Podczas stosowania amlodypiny w postaci produktu Amlopin należy zwrócić szczególną uwagę na bezpieczeństwo terapii u wybranych grup pacjentów. U chorych z przełomem nadciśnieniowym nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania amlodypiny, dlatego zaleca się rozważenie alternatywnych metod leczenia. U pacjentów z niewydolnością serca (klasy III i IV wg NYHA) obserwuje się zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz powikłań sercowo-naczyniowych, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania stanu klinicznego. W przypadku zaburzeń czynności wątroby farmakokinetyka amlodypiny ulega zmianom – wydłuża się okres półtrwania oraz wzrasta AUC, co wymaga rozpoczęcia terapii od najmniejszej dawki i powolnego jej zwiększania, zwłaszcza przy ciężkich zaburzeniach wątroby.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dipperam
Produkt leczniczy Dipperam, zawierający amlodypinę (pochodna dihydropirydyny) oraz walsartan (antagonista receptora angiotensyny II), wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niedoborem sodu, odwodnieniem, zwężeniem tętnicy nerkowej, zaburzeniami czynności nerek (GFR >30 ml/min/1,73 m²) oraz wątroby. U pacjentek w ciąży stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na teratogenne działanie walsartanu. Zaleca się wyrównanie niedoborów sodu i wody przed terapią oraz ścisły monitoring ciśnienia tętniczego i parametrów biochemicznych, zwłaszcza stężenia potasu, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, leków oszczędzających potas lub heparyny. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby maksymalna dawka walsartanu wynosi 80 mg. W przypadku wystąpienia niedociśnienia tętniczego należy zastosować odpowiednie postępowanie, w tym ułożenie pacjenta w pozycji leżącej i podanie dożylne roztworu NaCl.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, hiperkaliemia, leczenie przeciwnadciśnieniowe, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze objawowe, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, pochodna dihydropirydyny, przełom nadciśnieniowy, przeszczepienie nerki, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib Accord
Pazopanib Accord, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza hepatotoksyczności. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina do 1,5 x GGN) zalecana dawka to 800 mg/dobę, natomiast u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami (bilirubina > 1,5 do 3 x GGN) dawka powinna być ograniczona do 200 mg/dobę. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (bilirubina > 3 x GGN) jest przeciwwskazane. Monitorowanie czynności wątroby powinno odbywać się przed leczeniem, w 3., 5., 7. i 9. tygodniu terapii, następnie w 3. i 4. miesiącu oraz okresowo po 4. miesiącu. W przypadku wzrostu aminotransferaz powyżej 8 x GGN konieczne jest przerwanie terapii, a po powrocie do normy można rozważyć wznowienie leczenia w dawce 400 mg/dobę z cotygodniowym monitorowaniem. Wzrost aminotransferaz > 3 x GGN z jednoczesnym wzrostem bilirubiny > 2 x GGN wymaga trwałego odstawienia leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów powyżej 60 lat oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01.
białkomocz, ciężkie zakażenie, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, incydent krwotoczny, inhibitor VEGF, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja i przetoka, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie bilirubiny, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności serca, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, zwiększona aktywność aminotransferaz, żylne powikłanie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mozarin 20 mg
Badania przedkliniczne escytalopramu, oparte na porównaniu z cytalopramem, wykazały podobny profil toksykologiczno-kinetyczny u szczurów. W dawkach wywołujących toksyczność obserwowano kardiotoksyczność, w tym zastoinową niewydolność serca, silniej skorelowaną z maksymalnym stężeniem leku w osoczu niż z AUC. Maksymalne stężenie escytalopramu bez toksyczności było 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i hemodynamicznym zmniejszeniem przepływu wieńcowego, jednak nie potwierdzono klinicznej korelacji tych efektów u ludzi. Długotrwałe podawanie powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, co jest zjawiskiem obserwowanym przy wielu kationowych lekach amfifilowych, bez ustalonego znaczenia klinicznego.
aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, badanie przedkliniczne, cytalopram, działanie teratogenne, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą stężenia, S-enancjomer, toksyczność rozwojowa płodu, wartość AUC, zastoinowa niewydolność serca, zmniejszenie masy ciała płodu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bisoratio 5 5 mg
Bisoprolol fumaran, stosowany w preparatach Bisoratio 5 i 10, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych, sklasyfikowanych według systemu MedDRA i częstości występowania od bardzo częstych (≥ 1/10) do bardzo rzadkich (< 1/10 000). U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca obserwuje się bardzo częste występowanie bradykardii oraz częste nasilenie objawów niewydolności serca, co wymaga szczególnej uwagi i monitorowania. Często pojawiają się zawroty głowy i bóle głowy, zwłaszcza na początku terapii, które u pacjentów z nadciśnieniem lub dławicą piersiową ustępują zwykle w ciągu 1-2 tygodni. Inne często występujące działania to uczucie zimna lub drętwienia kończyn oraz niedociśnienie, szczególnie u chorych z niewydolnością serca. Zaburzenia przewodnictwa serca i skurcz oskrzeli (głównie u pacjentów z astmą lub POChP) występują niezbyt często, natomiast omdlenia, reakcje alergiczne, zaburzenia snu i depresja pojawiają się rzadziej.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, aminotransferazy, astma oskrzelowa, biegunka, bisoprolol fumaran, ból głowy, bradykardia, depresja, dławica piersiowa, drętwienie kończyn, halucynacja, koszmar senny, kurcz mięśni, lek beta-adrenolityczny, łuszczyca, mdłości, niedociśnienie, niewydolność serca, obturacyjna choroba dróg oddechowych, omdlenie, osłabienie mięśni, POChP, przewlekła niewydolność serca, reakcja nadwrażliwości, receptor beta2-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, triglicerydy, wymioty, wypadanie włosów, zaburzenie potencji, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie słuchu, zaburzenie snu, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zmiany łuszczycopodobne, zmniejszenie wydzielania łez - Leksykon substancji czynnych
Amsakryna – Działania niepożądane
Amsakryna, stosowana w dawce 75 mg/1,5 ml w preparacie Amsidyl do infuzji, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najistotniejsze klinicznie to mielosupresja prowadząca do niedokrwistości, trombocytopenii, leukopenii oraz zwiększonego ryzyka zakażeń i krwotoków. Nadir liczby leukocytów przypada na 5-12 dzień terapii, z regeneracją około 25 dnia. Wśród innych często obserwowanych działań niepożądanych znajdują się nudności, wymioty, gorączka, zapalenie żyły w miejscu wkłucia oraz hipokaliemia. Szczególną uwagę należy zwrócić na kardiotoksyczność manifestującą się zaburzeniami rytmu serca, zastoinową niewydolnością serca oraz niedociśnieniem tętniczym, a także na poważne powikłania ze strony wątroby (zapalenie, żółtaczka, niewydolność) i nerek (krwiomocz, bezmocz, ostra niewydolność). Działania niepożądane neurologiczne obejmują napady padaczkowe typu grand mal oraz neuropatię obwodową.
amsakryna, Amsidyl, bezmocz, białkomocz, bradykardia, duszność, dysfunkcja nerek, frakcja wyrzutowa, granulocytopenia, hiperurykemia, hipokaliemia, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, łysienie, mielosupresja, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadir leukocytów, napady padaczkowe, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, plamica, płytki krwi, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, tachykardia zatokowa, trombocytopenia, zaburzenia rytmu serca, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby, zapalenie żyły, zastoinowa niewydolność serca, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Naxalgan
Pregabalina, stosowana w leczeniu bólu neuropatycznego i jako lek przeciwpadaczkowy, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane i interakcje. U pacjentów z cukrzycą konieczne może być dostosowanie dawek leków hipoglikemizujących w przypadku przyrostu masy ciała. Zgłaszano reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy oraz rzadkie, ale ciężkie reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Pregabalina może powodować zawroty głowy, senność, zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, zmniejszenie ostrości widzenia), a także zaburzenia psychiczne, w tym myśli i zachowania samobójcze. U pacjentów w podeszłym wieku i z chorobami układu sercowo-naczyniowego istnieje ryzyko zastoinowej niewydolności serca. Dawkowanie powinno być ostrożnie dostosowane, zwłaszcza u osób z niewydolnością nerek oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków depresyjnych na OUN i opioidów, ze względu na ryzyko depresji oddechowej i zwiększonego ryzyka zgonu (iloraz szans 1,68; 95% CI 1,19-2,36). Pregabalina zawiera laktozę jednowodną (od 8,25 mg w kapsułkach 75 mg do 33 mg w kapsułkach 300 mg), co jest istotne u pacjentów z rzadkimi zaburzeniami tolerancji galaktozy.
ból neuropatyczny, cukrzyca, depresja oddechowa, drgawki, encefalopatia, laktoza jednowodna, lek hipoglikemizujący, lek przeciwpadaczkowy, myśli samobójcze, napad padaczkowy grand mal, niedobór laktazy, niedrożność jelita, niepożądana reakcja skórna, niewydolność nerek, niewyraźne widzenie, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, opioid, ośrodkowy ból neuropatyczny, padaczka, porażenna niedrożność jelit, pregabalina, reakcja nadwrażliwości, stan padaczkowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, utrata przytomności, utrata wzroku, uzależnienie lekowe, wada wrodzona, zaburzenie psychiczne, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie ostrości widzenia - Leksykon substancji czynnych
Kwas alginowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Kwas alginowy, stosowany w preparatach takich jak Gealcid i Rennie Extra, wymaga ograniczenia czasu terapii do maksymalnie 3 miesięcy ze względu na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Preparat Gealcid zawiera glin, którego kumulacja może prowadzić do osteomalacji i encefalopatii u osób dializowanych. Rennie Extra wymaga monitorowania stężeń wapnia, fosforanów i magnezu w osoczu, a także ostrożności u pacjentów z hiperkalciurią, zaparciami, hemoroidami i sarkoidozą. Długotrwałe stosowanie dużych dawek Rennie Extra może wywołać hiperkalcemię, hipermagnezemię oraz zespół mleczno-alkaliczny. Preparat Gealcid zawiera 825 mg sacharozy na tabletkę, a Rennie Extra 230 mg sacharozy i około 555,22 mg glukozy, co wymaga ostrożności u pacjentów z cukrzycą oraz nietolerancjami węglowodanów.
choroba wątroby, encefalopatia, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hipermagnezemia, kamień nerkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas alginowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, marskość wątroby, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedrożność jelit, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy żołądka, obrzęk, osteomalacja, sarkoidoza, zapalenie wyrostka robaczkowego, zastoinowa niewydolność serca, zespół mleczno-alkaliczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Grindeks 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, oparte na danych z badań na szczurach oraz porównaniach z cytalopramem, wykazały potencjalną kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca przy ekspozycjach przekraczających 8-krotnie maksymalne stężenia osiągane klinicznie (maksymalne stężenia w osoczu). Wartość AUC dla escytalopramu była 3-4 razy wyższa niż w warunkach klinicznych, a dla cytalopramu 6-7 razy wyższa. Mechanizm kardiotoksyczności wiąże się prawdopodobnie z nasilonym wpływem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, jednak nie potwierdzono klinicznego znaczenia tych efektów. Długotrwałe podawanie leku powodowało fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie, która ustępowała po zakończeniu terapii, a jej kliniczne znaczenie pozostaje nieustalone.
amfifilne kationy, aminy biogenne, badanie przedkliniczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnione kostnienie, przepływ wieńcowy, przeżywalność, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiany hemodynamiczne, zmniejszona masa płodu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Avasart Plus
Produkt leczniczy Avasart Plus, zawierający amlodypinę i walsartan, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z pobudzeniem układu renina-angiotensyna, odwodnionych lub z niedoborem sodu, gdzie ryzyko niedociśnienia tętniczego jest zwiększone. Zaleca się wyrównanie niedoborów sodu i wody przed terapią oraz monitorowanie stężenia potasu, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas lub innych leków podnoszących poziom potasu. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR >30 ml/min/1,73 m²) modyfikacja dawkowania nie jest konieczna, jednak w umiarkowanych zaburzeniach należy kontrolować stężenie potasu i kreatyniny. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby dawka walsartanu nie powinna przekraczać 80 mg, a stosowanie wymaga ostrożności ze względu na wydłużony okres półtrwania amlodypiny i zwiększone AUC.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, hiperaldosteronizm, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kreatynina w surowicy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, mocznik we krwi, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk głośni, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oliguria, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, przełom nadciśnieniowy, przeszczepienie nerki, roztwór fizjologiczny soli, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie drożności dróg żółciowych, zastawka aorty, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daruph 55 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących 2900 pacjentów, w tym 324 dorosłych z nowo rozpoznaną przewlekłą białaczką szpikową (CML) w fazie przewlekłej oraz 188 dzieci i młodzieży. Mediana czasu leczenia u dorosłych wynosiła 19,2 miesiąca. Działania niepożądane wystąpiły u większości pacjentów, a u 19% dorosłych doprowadziły do przerwania terapii. Najczęstsze działania niepożądane to mielosupresja (niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość), wysięk w jamie opłucnej, duszność, biegunka, nudności, wysypka skórna, bóle kostno-mięśniowe oraz krwawienia, w tym z OUN i przewodu pokarmowego, które mogą być śmiertelne. Profil bezpieczeństwa u dzieci był podobny, z wyjątkiem braku wysięku osierdziowego, opłucnowego, obrzęku płuc i nadciśnienia płucnego, a przerwanie leczenia z powodu działań niepożądanych wystąpiło u 1,5% pacjentów pediatrycznych.
agranulocytowe zapalenie okrężnicy, aplazja czerwonokrwinkowa, chłonkotok, choroba refluksowa przełyku, enteropatia wysiękowa, ginekomastia, krwawienie śródczaszkowe, krwotok śródczaszkowy, leukoklastyczne zapalenie naczyń, małopłytkowość, martwica kości, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neutropenia, neutropenia gorączkowa, niedokrwistość, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, posocznica, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Stada 150 mg
Pregabalin Stada, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 25 mg do 300 mg, został poddany szerokim badaniom klinicznym obejmującym ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach podwójnie ślepych z kontrolą placebo. Profil bezpieczeństwa leku charakteryzuje się najczęściej łagodnymi do umiarkowanych działaniami niepożądanymi, z odsetkiem odstawień wynoszącym 12% w grupie pregabaliny wobec 5% w grupie placebo. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, które stanowią główne przyczyny przerwania terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ośrodkowym bólem neuropatycznym po urazie rdzenia kręgowego, u których obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem potencjalnego wpływu choroby podstawowej i terapii skojarzonej.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawki, drgawki kloniczne mięśni, drżenie, dysfagia, dyskineza, fosfokinaza kreatynowa, hiperkinezja, hipoglikemia, hipokinezja, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, niepamięć, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, parkinsonizm, przeczulica, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, skąpomocz, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, uraz rdzenia kręgowego, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia koordynacji, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Sód diwodorofosforan jednowodny – Przeciwwskazania stosowania
Sód diwodorofosforan jednowodny, obecny m.in. w preparacie Coloclear (1102 mg sodu diwodorofosforanu jednowodnego oraz 398 mg disodu fosforanu bezwodnego na tabletkę), jest stosowany do przygotowania jelita przed procedurami diagnostycznymi. Ze względu na mechanizm działania i potencjalne działania niepożądane, jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów pediatrycznych (<18 lat) oraz geriatrycznych (>75 lat). Ponadto, preparaty te nie powinny być podawane pacjentom z istotną klinicznie niewydolnością nerek, ostrą nefropatią fosforanową potwierdzoną biopsją, pierwotną nadczynnością przytarczyc z hiperkalcemią oraz u osób z chorobami kardiologicznymi takimi jak zastoinowa niewydolność serca, niewyrównana niewydolność serca i niestabilna dławica piersiowa, ze względu na ryzyko pogorszenia stanu klinicznego i zaburzeń elektrolitowych.
Coloclear, disodu fosforan bezwodny, hiperkalcemia, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na substancje, nefropatia fosforanowa, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, niewyrównana niewydolność serca, okrężnica olbrzymia, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, perforacja jelita, przewlekłe zaparcie, sód diwodorofosforan jednowodny, środek przeczyszczający, twardzina, wodobrzusze, zablokowanie jelita, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zapalna choroba jelit, zastoinowa niewydolność serca, zespół wolnej perystaltyki jelit - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anagrelide Vipharm
Anagrelid, będący inhibitorem fosfodiesterazy III cAMP, wymaga ścisłego nadzoru klinicznego ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony układu sercowo-naczyniowego, takich jak torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, kardiomiopatia czy zastoinowa niewydolność serca. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań wyjściowych: EKG, echokardiografii oraz ocena parametrów laboratoryjnych (pełna morfologia krwi, AlAT, AspAT, kreatynina, mocznik, elektrolity – potas, magnez, wapń). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (nie stosować przy aktywności aminotransferaz >5x ULN), nerek oraz u osób z ryzykiem wydłużenia odstępu QT (wrodzony lub nabyty zespół, hipokalemia, leki wydłużające QTc). Monitorowanie liczby płytek krwi jest kluczowe, zwłaszcza po nagłym przerwaniu leczenia, gdyż w ciągu 4 dni liczba płytek może gwałtownie wzrosnąć, przekraczając wartości wyjściowe w ciągu 10-14 dni, co zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowych, w tym udaru mózgu.
aminotransferaza, biopsja szpiku kostnego, cykliczny adenozynomonofosforan, częstoskurcz komorowy, czynność wątroby, echokardiografia, elektrokardiografia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor fosfodiesterazy, kardiomegalia, kardiomiopatia, kreatynina, kwas acetylosalicylowy, mielofibroza, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, nietolerancja galaktozy, ostra białaczka szpikowa, powikłanie zakrzepowe, torsade de pointes, udar mózgu, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rytmonorm 3,5 mg/ml
Propafenon w postaci roztworu do wstrzykiwań (3,5 mg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z zespołem Brugadów, istotną strukturalną chorobą serca (np. zawał mięśnia sercowego <3 miesiące, niewyrównana niewydolność serca z LVEF <35%, wstrząs kardiogenny), ciężkimi zaburzeniami przewodzenia (ciężka bradykardia, zaburzenia węzła zatokowego, blok przedsionkowo-komorowy II° lub wyższy bez stymulatora, blok odnóg pęczka Hisa), ciężkim niedociśnieniem tętniczym, zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej (hipo- lub hiperkaliemia), ciężką obturacyjną chorobą płuc oraz miastenią. Ponadto, jednoczesne stosowanie z rytonawirem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia propafenonu i poważnych działań niepożądanych, w tym arytmii.
astma oskrzelowa, automatyzm węzła zatokowego, blok dystalny, blok odnóg pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, ciężka bradykardia, działanie inotropowe, działanie proarytmiczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor CYP, miastenia, monitorowanie elektrokardiograficzne, myasthenia gravis, nadwrażliwość na składniki preparatu, nagły zgon sercowy, niedociśnienie tętnicze, niemiarowość, niewydolność nerek, obturacja dróg oddechowych, obturacyjna choroba płuc, pauza zatokowa, POChP, propafenonu chlorowodorek, przełom miasteniczny, remodeling mięśnia sercowego, rytonawir, strukturalna choroba serca, stymulator serca, substancja czynna, torsade de pointes, upośledzenie funkcji wątroby, właściwości beta-adrenolityczne, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności węzła zatokowego, zaburzenia przewodzenia przedsionkowego, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zespół arytmogenny, zespół Brugadów - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Roxan 15 mg
Lek Roxan (rywaroksaban) w dawce 15 mg, dostępny w postaci różowych, obustronnie wypukłych tabletek powlekanych, jest wskazany przede wszystkim do profilaktyki udaru mózgu i zatorowości obwodowej u dorosłych pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową, którzy mają co najmniej jeden czynnik ryzyka, taki jak zastoinowa niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, wiek ≥ 75 lat, cukrzyca, przebyty udar lub przemijający napad niedokrwienny (TIA). Ponadto, Roxan znajduje zastosowanie w leczeniu ostrej fazy zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP) oraz w długoterminowej profilaktyce nawrotów tych schorzeń. W przypadku hemodynamicznie niestabilnej zatorowości płucnej konieczne jest szczególne rozważenie ryzyka i korzyści terapii rywaroksabanem, z uwzględnieniem alternatywnych metod leczenia, takich jak tromboliza czy embolektomia.
Stosowanie Roxanu jest szczególnie zalecane u pacjentów, którzy nie tolerują antagonistów witaminy K lub mają trudności z utrzymaniem terapeutycznego INR, a także preferują doustne antykoagulanty o stałym dawkowaniu bez konieczności regularnej kontroli krzepliwości. Każda tabletka zawiera 37,5 mg laktozy jednowodnej, co wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją laktozy lub rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu galaktozy. Wskazane jest monitorowanie tych pacjentów lub rozważenie alternatywnych terapii. Decyzje terapeutyczne powinny uwzględniać indywidualne ryzyko zakrzepowo-zatorowe oraz potencjalne przeciwwskazania, zgodnie z pełną charakterystyką produktu leczniczego.
antagonista witaminy K, cukrzyca, embolektomia, laktoza jednowodna, leczenie trombolityczne, migotanie przedsionków, migotanie przedsionków niezastawkowe, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niestabilna hemodynamicznie zatorowość płucna, nietolerancja galaktozy, profilaktyka udaru mózgu, profilaktyka wtórna, przemijający napad niedokrwienny, rywaroksaban, udar mózgu, warfaryna, zakrzepica żył głębokich, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – TEKCIS 2-50 GBq (aktywność 99mTc)
Generator radionuklidu TEKCIS (aktywność 2-50 GBq) zawierający sodu nadtechnecjan (99mTc) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu. Przed podaniem konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kierunku reakcji na technet lub jego związki. Każdy 1 ml roztworu zawiera 3,6 mg sodu, co wymaga uwagi u pacjentów z ograniczeniami sodowymi, szczególnie przy ciężkiej niewydolności nerek lub zastoinowej niewydolności serca. Ze względu na promieniotwórcze właściwości 99mTc (energia promieniowania gamma 140 keV, okres półtrwania 6,01 h), stosowanie u kobiet w ciąży jest wskazane tylko przy wyraźnej przewadze korzyści diagnostycznych nad ryzykiem dla płodu, a u kobiet karmiących zaleca się przerwanie karmienia na czas po podaniu.
bilans elektrolitowy, charakterystyka produktu leczniczego, ekspozycja na promieniowanie, elucja, izotop promieniotwórczy, izotop technetu, karmienie piersią, klirens radiofarmaceutyku, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, ograniczenie spożycia sodu, promieniowanie gamma, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, reakcja alergiczna, sodu nadtechnecjan, substancja pomocnicza, wydajność generatora, wywiad alergologiczny, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Etoricoxib Teva
Etorykoksyb, jako selektywny inhibitor COX-2, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym perforacji, owrzodzeń i krwawień z górnego odcinka przewodu pokarmowego (PUBs), szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, stosujących jednocześnie inne NLPZ lub kwas acetylosalicylowy oraz z historią chorób przewodu pokarmowego. Ryzyko sercowo-naczyniowe, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, wzrasta wraz z dawką i czasem terapii, co wymaga stosowania najniższej skutecznej dawki i najkrótszego możliwego okresu leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą oraz palących tytoń. Etorykoksyb nie zastępuje kwasu acetylosalicylowego w profilaktyce przeciwpłytkowej, dlatego nie należy przerywać leczenia przeciwpłytkowego u tych pacjentów.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, choroba zwyrodnieniowa stawów, cukrzyca, działanie przeciwpłytkowe, etorykoksyb, górny odcinek przewodu pokarmowego, hiperlipidemia, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, lewokomorowa niewydolność serca, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, prostaglandyna nerkowa, selektywny inhibitor COX-2, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, warfaryna, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Anagrelid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Anagrelid, stosowany w terapii nadpłytkowości samoistnej, wymaga szczegółowej oceny ryzyka i korzyści, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Nie zaleca się stosowania u osób z aktywnością aminotransferaz przekraczającą 5-krotnie górną granicę normy (GGN). Konieczne jest regularne monitorowanie parametrów funkcji wątroby (AlAT, AspAT), nerek (kreatynina, mocznik) oraz elektrolitów (potas, magnez, wapń), szczególnie w początkowym okresie leczenia. Nagłe przerwanie terapii może prowadzić do gwałtownego wzrostu liczby płytek krwi w ciągu 4 dni, z powrotem do wartości wyjściowej w 10-14 dni, co zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowych, w tym udaru mózgu. Zaleca się ścisłe monitorowanie morfologii krwi oraz edukację pacjentów w zakresie rozpoznawania objawów zakrzepowych.
aminotransferaza, anagrelid, badanie elektrokardiograficzne, biopsja szpiku kostnego, brak laktazy, cykliczny adenozynomonofosforan, częstoskurcz komorowy, hipokalemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP1A2, inhibitor fosfodiesterazy III, kardiomegalia, kardiomiopatia, kołatanie serca, mielofibroza, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, nadpłytkowość samoistna, nietolerancja galaktozy, ostra białaczka szpikowa, powikłanie zakrzepowe, torsade de pointes, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vivacor 12,5 mg
Profil bezpieczeństwa karwedylolu, substancji czynnej leku Vivacor, obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych, których częstość występowania jest podobna we wszystkich wskazaniach terapeutycznych, takich jak przewlekła niewydolność serca, dysfunkcja lewej komory po zawale, nadciśnienie i choroba wieńcowa. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to zawroty głowy, ból głowy, niedociśnienie, niewydolność serca oraz osłabienie. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, u których podczas zwiększania dawki karwedylolu może dojść do nasilenia objawów niewydolności i zatrzymania płynów. Częstość występowania działań niepożądanych jest zwykle niezależna od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki. U pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca, uogólnioną chorobą naczyń i zaburzeniami czynności nerek obserwowano odwracalne pogorszenie funkcji nerek, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, astma, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, chromanie przestankowe, depresja, dławica piersiowa, duszność, dysfunkcja lewej komory, gammaglutamylotransferaza, hipercholesterolemia, infekcja dróg moczowych, infekcja górnych dróg oddechowych, karwedylol, kontrola glikemii, leukopenia, liszaj płaski, łuszczyca, małopłytkowość, nadciśnienie, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, objaw Raynauda, obrzęk płuc, omdlenie, osłabienie, ostry zawał serca, parestezje, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej nosa, przewlekła niewydolność serca, rumień wielopostaciowy, świąd skóry, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uogólniona choroba naczyń, wymioty, wysypka alergiczna, zaburzenia erekcji, zaburzenia mikcji, zaburzenia snu, zaburzenie czynności nerek, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carvetrend 6,25 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Carvetrend, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości występowania, klasyfikowanych zgodnie z MedDRA i CIOMS. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to zawroty głowy, ból głowy, niewydolność serca, niedociśnienie oraz astenia. Często (≥1/100 do <1/10) występują m.in. zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zakażenia dróg oddechowych i moczowych, niedokrwistość, pogorszenie kontroli glikemii (hiperglikemia, hipoglikemia), depresja, bradykardia, obrzęk, duszność, nudności, biegunka, ból kończyn oraz niewydolność nerek u pacjentów z chorobami współistniejącymi. Działania niepożądane takie jak zawroty głowy, zaburzenia widzenia i bradykardia wykazują zależność od dawki leku. W grupach ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca i niewydolnością nerek, ryzyko wystąpienia działań niepożądanych jest zwiększone.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astma, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, chromanie przestankowe, cukrzyca utajona, dławica piersiowa, gammaglutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, karwedylol, kontrola stężenia glukozy, lek beta-adrenolityczny, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, obrzęk płuc, ostry zawał mięśnia sercowego, przewlekła niewydolność serca, retencja płynów, rozsiane zmiany naczyniowe, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia czynności lewej komory, zaburzenia erekcji, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon substancji czynnych
Itrakonazol – Działania niepożądane
Itrakonazol, stosowany w terapii zakażeń grzybiczych, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący zarówno objawy łagodne, jak ból głowy (1,6%), nudności (1,6%) i ból brzucha (1,3%), jak i poważne powikłania zagrażające życiu. Do najcięższych należą ciężkie reakcje alergiczne (w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy), zastoinowa niewydolność serca, zapalenie trzustki, ciężka hepatotoksyczność z ostrą niewydolnością wątroby oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak toksyczna nekroliza naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona i ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kardiotoksyczności, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca, oraz na konieczność monitorowania funkcji wątroby ze względu na potencjalne ciężkie uszkodzenia narządu. Neuropatia obwodowa i utrata słuchu, choć rzadkie, stanowią istotne powikłania neurologiczne wymagające natychmiastowej interwencji.
azol przeciwgrzybiczny, choroba posurowicza, fosfokinaza kreatynowa, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipertriglicerydemia, itrakonazol, kardiotoksyczność, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, nadwrażliwość na światło, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niewydolność lewokomorowa, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, substancja przeciwgrzybicza, szum uszny, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie erekcji, zaburzenie miesiączkowania, zakażenie grzybicze, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Doloxib 30 mg
Lek Doloxib, zawierający etorykoksyb w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg i 120 mg, posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie respektować. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na etorykoksyb lub substancje pomocnicze, a także u osób, u których po zastosowaniu NLPZ, w tym inhibitorów COX-2, wystąpiły reakcje alergiczne takie jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt błony śluzowej nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Ponadto, nie należy stosować Doloxibu u pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniem z przewodu pokarmowego oraz zapaleniem błony śluzowej jelit. Przeciwwskazaniem są także ciężkie zaburzenia czynności wątroby (albumina <25 g/l lub ≥10 punktów wg skali Childa-Pugha) oraz ciężkie zaburzenia czynności nerek z klirensem kreatyniny <30 ml/min.
albumina w surowicy, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, etorykoksyb, inhibitor cyklooksygenazy-2, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na etorykoksyb, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, skala Childa-Pugha, skala NYHA, skurcz oskrzeli, tabletka powlekana, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Płyn Ringera Fresenius
Płyn Ringera Fresenius, zawierający jony Na⁺ (147,2 mmol/l), K⁺ (4,0 mmol/l), Ca²⁺ (2,25 mmol/l) oraz Cl⁻ (155,7 mmol/l), o osmolarności 309 mOsmol/l i pH 5,0–7,5, wymaga szczególnej ostrożności podczas podawania. Ze względu na ryzyko przeciążenia objętościowego i zaburzeń elektrolitowych, konieczne jest systematyczne monitorowanie stężenia elektrolitów oraz równowagi kwasowo-zasadowej, zwłaszcza u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, ciężką niewydolnością nerek, obrzękami z retencją sodu oraz u osób leczonych kortykosteroidami. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z upośledzonym wydalaniem potasu.
bilansowanie elektrolitów, ciężka niewydolność nerek, cytryniany, hiperkaliemia, jon wapnia, kortykosteroidy, kumulacja potasu, obrzęk płuc, osmolarność, powikłania zakrzepowe, przetaczanie krwi, retencja sodu, równowaga kwasowo-zasadowa, stężenie elektrolitów, stężenie potasu, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib STADA
Pazopanib STADA, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, w tym niewydolności wątroby zakończonej zgonem. Dawkowanie powinno być dostosowane do stopnia zaburzeń czynności wątroby: 800 mg/dobę u pacjentów z łagodnymi nieprawidłowościami, 200 mg/dobę przy umiarkowanych zaburzeniach, a stosowanie jest przeciwwskazane przy ciężkich zaburzeniach (bilirubina >3× GGN). Monitorowanie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) i bilirubiny jest obowiązkowe przed leczeniem oraz w 3., 5., 7., 9. tygodniu, a następnie okresowo. W przypadku wzrostu AlAT >8× GGN należy przerwać terapię, a po powrocie do normy rozważyć wznowienie w dawce 400 mg/dobę z cotygodniowym monitorowaniem. Wzrost AlAT >3× GGN z bilirubiną >2× GGN wymaga trwałego odstawienia leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów powyżej 60. roku życia oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01, u których ryzyko hepatotoksyczności jest zwiększone.
AlAT, allel HLA-B*5701, aminotransferazy, białkomocz, bilirubina, bilirubina niesprzężona, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, inhibitor CYP3A4, krwioplucie, mięsak tkanek miękkich, mikroangiopatia zakrzepowa, naczyniowy czynnik wzrostu śródbłonka, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja i przetoka, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, śródmiąższowa choroba płuc, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, tętniczy incydent zakrzepowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olfen UNO 150 mg
Olfen UNO w dawce 150 mg diklofenaku sodowego w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na diklofenak lub inne NLPZ, a także u osób z astmą, pokrzywką lub ostrym nieżytem nosa wywołanym przez NLPZ. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z zaburzeniami układu krwiotwórczego, aktywną chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego, a także u chorych z zastoinową niewydolnością serca (klasa II-IV wg NYHA), chorobą niedokrwienną serca, chorobami naczyń obwodowych i mózgowych. Przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność wątroby, nerek lub serca oraz stosowanie w III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych u płodu. W jednej tabletce znajduje się 36,40 mg mannitolu, co może być istotne u pacjentów z nietolerancją tej substancji.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, diklofenak sodowy, hiperlipidemia, inhibitory COX-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leki przeciwzakrzepowe, nadciśnienie tętnicze, napad astmy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność wątroby, ostry nieżyt błony śluzowej nosa, perforacja przewodu pokarmowego, płytki krwi, przewód tętniczy Botalla, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia układu krwiotwórczego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Candepres HCT 16 mg + 12,5 mg
Candepres HCT to lek z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (AT1) w połączeniu z diuretykiem tiazydowym hydrochlorotiazydem (kod ATC: C09DA06). Kandesartan cyleksetyl, prolek szybko przekształcany do aktywnej formy, selektywnie blokuje receptor AT1, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez efektów ubocznych charakterystycznych dla inhibitorów ACE, takich jak kaszel. Hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu, chlorków i wody, jednocześnie zmniejszając objętość osocza i opór obwodowy, co potęguje efekt hipotensyjny. Połączenie tych substancji wykazuje synergistyczne działanie, skutkując dawkozależnym, długotrwałym obniżeniem ciśnienia tętniczego (np. redukcja o 22/15 mmHg przy dawce 32 mg kandesartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) bez kompensacyjnego wzrostu częstości akcji serca. Pełny efekt terapeutyczny osiągany jest po około 4 tygodniach stosowania, a lek charakteryzuje się stabilnym profilem działania przez całą dobę przy podawaniu raz na dobę.
antagonista receptora angiotensyny II, chorobowość, ciśnienie tętnicze, diuretyk tiazydowy, dysfagia, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetyl, konwertaza angiotensyny, lek moczopędny, nadciśnienie łagodne, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, nowotwór złośliwy wargi, opór obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, powikłania sercowo-naczyniowe, przerost narządów, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, receptor angiotensyny II typu 1, udar mózgu, zaburzenie czynności lewej komory, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ramidilan HCT
Produkt leczniczy Ramidilan HCT, zawierający ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem, niewyrównaną zastoinową niewydolnością serca, zaburzeniami czynności nerek, marskością wątroby oraz u osób poddawanych rozległym zabiegom chirurgicznym. Stosowanie ramiprylu jest przeciwwskazane w ciąży oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także przy obustronnym zwężeniu tętnic nerkowych. Konieczne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego, elektrolitów (w tym potasu i sodu), kreatyniny oraz kwasu moczowego, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii, hipokaliemii (<3,5 mmol/l), hiponatremii oraz obrzęku naczynioruchowego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA).
agranulocytoza, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, azotemia, ciężkie nadciśnienie tętnicze, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, przewlekła choroba nerek, racekadotryl, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, tiazydowy lek moczopędny, toczeń rumieniowaty, torsade de pointes, twardzina, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, wydłużenie odstępu QT, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zastoinowa niewydolność serca, zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Zentiva 140 mg
Dazatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL), charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, które występują bardzo często (≥1/10) i obejmują mielosupresję (niedokrwistość, neutropenię, małopłytkowość), wysięk w jamie opłucnej, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), wysypkę skórną, bóle kostno-mięśniowe oraz obrzęki obwodowe. W badaniach klinicznych z udziałem 2712 dorosłych pacjentów mediana czasu leczenia wynosiła 19,2 miesiąca, a w grupie z nowo rozpoznaną CML w fazie przewlekłej około 60 miesięcy. U dzieci i młodzieży z CML-CP profil bezpieczeństwa był podobny, jednak bez występowania wysięku osierdziowego, opłucnowego, obrzęku płuc czy nadciśnienia płucnego, a przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych było znacznie rzadsze (1,5% vs 19% u dorosłych). Mielosupresja wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi i może wymagać modyfikacji dawkowania, natomiast powikłania płucne, takie jak wysięk opłucnowy, mogą wymagać czasowego przerwania leczenia.
Do poważnych i potencjalnie zagrażających życiu działań niepożądanych należą zawał serca (czasem zakończony zgonem), posocznica/sepsa, krwawienia z przewodu pokarmowego z ryzykiem śmiertelnego zakończenia, ostry zespół zaburzeń oddychania oraz wstrząs anafilaktyczny. Dazatynib zwiększa ryzyko krwotoków i zaburzeń rytmu serca, a także może powodować wysięk osierdziowy i nadciśnienie tętnicze płucne u dorosłych. Profil bezpieczeństwa różni się w zależności od fazy choroby – pacjenci z zaawansowaną CML lub Ph+ ALL doświadczają więcej działań niepożądanych i mają krótszy czas leczenia (mediana 6,2 miesiąca) niż pacjenci z CML w fazie przewlekłej. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie parametrów hematologicznych, funkcji układu oddechowego oraz układu sercowo-naczyniowego, a w przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych wskazane jest natychmiastowe przerwanie leczenia i wdrożenie odpowiedniej interwencji medycznej.
agranulocytowe zapalenie okrężnicy, aplazja układu czerwonokrwinkowego, ARDS, arytmia komorowa, bóle kostno-mięśniowe, chromosom Philadelphia, duszność, erytrodystezja dłoniowo-podeszwowa, hipercholesterolemia, hiperurykemia, hipoalbuminemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, krwawienie w OUN, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukoklastyczne zapalenie naczyń, limfopenia, małopłytkowość, martwica kości, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, Ph+ ALL, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, reaktywacja wzw B, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, TIA, udar naczyniowy mózgu, wodobrzusze, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakrzepica płucna, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Lewozymendan – Przedawkowanie
Lewozymendan, stosowany jako inotrop dodatni w ciężkiej zdekompensowanej niewydolności serca, w dawkach ≥0,4 mikrograma/kg mc./min lub przy infuzjach trwających powyżej standardowego czasu, może prowadzić do przedawkowania objawiającego się niedociśnieniem tętniczym, tachykardią oraz wydłużeniem odstępu QTc w EKG. Przedawkowanie skutkuje również nadmiernym obniżeniem ciśnień napełniania serca, co osłabia odpowiedź terapeutyczną na lek. Zwiększone stężenie czynnych metabolitów w osoczu powoduje długotrwały wpływ na częstość akcji serca, co wymaga wydłużonego monitorowania pacjenta. Zaburzenia elektrolitowe mogą dodatkowo potęgować ryzyko groźnych arytmii, w tym torsade de pointes.
adrenalina, ciśnienie napełniania serca, dopamina, elektrokardiogram, elektrolity surowicy krwi, infuzja dożylna, lek inotropowy dodatni, lek wazopresyjny, lewozymendan, monitorowanie EKG, monitorowanie hemodynamiczne, niedociśnienie tętnicze, noradrenalina, podawanie pozajelitowe, tachykardia, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zdekompensowana niewydolność serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Coxitex 90 mg
Profil bezpieczeństwa etorykoksybu, substancji czynnej leku Coxitex, został oceniony w szerokich badaniach klinicznych obejmujących 9295 pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów (ChZS), reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS), przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. W badaniach tych, w tym w programie MEDAL z udziałem 17 412 pacjentów leczonych dawkami 60 mg lub 90 mg przez średnio 18 miesięcy, zaobserwowano, że profil działań niepożądanych był spójny niezależnie od wskazania i czasu terapii (do 3,5 roku). Działania niepożądane o częstości ≥1/100 obejmowały m.in. zapalenie wyrostka zębodołowego, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, zakażenia górnych dróg oddechowych, obrzęki, nadciśnienie tętnicze, bóle brzucha, nudności, wymioty oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT). Rzadziej obserwowano poważniejsze zdarzenia, takie jak reakcje anafilaktyczne, zawał mięśnia sercowego, niewydolność nerek czy zespół Stevensa-Johnsona.
białkomocz, choroba wrzodowa żołądka, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, dusznica bolesna, etorykoksyb, hiperkaliemia, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie żołądka, przełom nadciśnieniowy, przewlekły ból lędźwiowo-krzyżowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reumatoidalne zapalenie stawów, selektywny inhibitor COX-2, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, układ sercowo-naczyniowy, wykwity polekowe, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wyrostka zębodołowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, żółtaczka