opóźnienie kostnienia
Opóźnienie kostnienia to zaburzenie rozwojowe polegające na spowolnieniu procesu formowania kości u dzieci w stosunku do norm wiekowych. Objawia się późniejszym pojawieniem się jąder kostnienia w badaniach radiologicznych i może dotyczyć całego szkieletu lub wybranych jego obszarów.
Przyczyny opóźnienia kostnienia są zróżnicowane i obejmują czynniki endokrynologiczne (niedoczynność tarczycy, niedobór hormonu wzrostu, hipogonadyzm), genetyczne (zespoły Turnera, Downa), metaboliczne (niedobory witaminy D, wapnia), a także choroby przewlekłe i niedożywienie. Diagnostyka opiera się na ocenie wieku kostnego za pomocą zdjęć RTG nadgarstka i dłoni, które porównuje się z atlasami referencyjnymi (najczęściej atlas Greulicha-Pyle’a).
Leczenie opóźnienia kostnienia jest ukierunkowane na przyczynę podstawową i obejmuje suplementację niedoborów (witamina D, wapń), terapię hormonalną w przypadku zaburzeń endokrynologicznych lub leczenie chorób towarzyszących. Opóźnienie kostnienia może być odwracalne, jeśli zostanie wcześnie zdiagnozowane i właściwie leczone, jednak wymaga systematycznej kontroli pediatrycznej i endokrynologicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Grindeks 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa escytalopramu opiera się na badaniach toksykologiczno-kinetycznych przeprowadzonych na szczurach, które wykazały podobny profil toksyczności do cytalopramu. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram wykazywały kardiotoksyczność objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilku tygodniach podawania w dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych przekraczały 8-krotnie stężenia kliniczne, a AUC było 3-4 razy wyższe niż w warunkach klinicznych. U cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7 razy większe niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórne zmiany hemodynamiczne, jednak nie potwierdzono podobnych efektów u ludzi w badaniach klinicznych. Dodatkowo, długotrwałe podawanie powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, choć znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje niejasne.
amfifilny kation, amina biogenna, AUC, badanie toksykologiczno-kinetyczne, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, escytalopram i cytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przepływ wieńcowy, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – JAXTERAN 240 mg
Przedkliniczne badania fumaranu dimetylu, substancji czynnej JAXTERAN, wykazały brak działania mutagennego zarówno in vitro (test Amesa, aberracje chromosomalne), jak i in vivo (test mikrojąderkowy u szczurów). Długoterminowe badania rakotwórczości u myszy i szczurów ujawniły zwiększoną częstość raka komórek kanalikowych nerek oraz brodawczaka płaskonabłonkowego i raka w przedżołądku, przy dawkach od 25 do 400 mg/kg m.c./dobę (myszy) i 25 do 150 mg/kg m.c./dobę (szczury). Warto podkreślić, że u ludzi nie występuje anatomiczny odpowiednik przedżołądka gryzoni, co ogranicza translacyjność tych wyników. W badaniach toksykologicznych obserwowano zmiany w nerkach (regeneracja nabłonka kanalików, rozrost kanalików u szczurów) oraz zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego w jądrach szczurów i psów, przy dawkach zbliżonych lub wyższych od zalecanych u ludzi (AUC). Znaczenie tych efektów dla oceny ryzyka u pacjentów pozostaje nie w pełni poznane.
aberracja chromosomalna, brodawczak płaskonabłonkowy, densytometria kości, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, fumaran dimetylu, fumaran monometylu, gruczolak jąder z komórek Leydiga, hiperkeratoza, martwica pojedynczych komórek, mineralizacja kości, opóźnienie dojrzałości płciowej, opóźnienie kostnienia, przenikanie przez łożysko, rak komórek kanalikowych nerek, regeneracja nabłonka kanalików nerkowych, test Amesa, test mikrojąderkowy, włóknienie śródmiąższowe, zanik kory, zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mozarin 15 mg
Ocena bezpieczeństwa przedklinicznego escytalopramu opierała się na badaniach dedykowanych tej substancji oraz danych dotyczących cytalopramu, ze względu na podobny profil toksykologiczno-kinetyczny obu związków. W badaniach na szczurach wykazano kardiotoksyczność, w tym rozwój zastoinowej niewydolności serca, powiązaną z maksymalnym stężeniem leku w osoczu, a nie z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenie escytalopramu niepowodujące toksyczności było 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. Kardiotoksyczność prawdopodobnie wynika z wpływu na aminy biogenne i zaburzeń hemodynamicznych, jednak mechanizm nie jest w pełni wyjaśniony. Dane kliniczne nie potwierdzają występowania tych efektów u ludzi podczas terapii.
aminy biogenne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, ekspozycja lekowa, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, naczynia wieńcowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, opóźnienie kostnienia, profil toksykologiczno-kinetyczny, stężenie leku w osoczu, zaburzenia hemodynamiczne, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranozek 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ranolazyny wykazały, że przy stężeniach w osoczu około 3-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę kliniczną (2 g/dobę) u ludzi, u szczurów i psów obserwowano drgawki oraz zwiększoną śmiertelność. Toksyczność przewlekła u szczurów przy dawkach nieznacznie wyższych niż kliniczne wiązała się ze zmianami w nadnerczach i podwyższonym stężeniem cholesterolu, jednak u ludzi nie stwierdzono podobnych efektów ani wpływu na oś korowo-nadnerczową. Badania rakotwórczości na myszach (do 50 mg/kg/dobę, 0,1x dawki ludzkiej) i szczurach (do 150 mg/kg/dobę, 0,8x dawki ludzkiej) nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów. W zakresie płodności, doustne podawanie ranolazyny szczurzym samcom i samicom przy ekspozycji odpowiednio 3,6- i 6,6-krotnie wyższej niż u ludzi nie wpłynęło na zdolności rozrodcze.
badanie przedkliniczne, dawka kliniczna, drgawka, działanie niepożądane, ekspozycja AUC, maksymalna zalecana dawka, nadnercze, neurotoksyczność, opóźnienie kostnienia, oś korowo-nadnerczowa, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, ranolazyna, śmiertelność pourodzeniowa, stężenie cholesterolu w osoczu, toksyczność poporodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darifenacin Aristo 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa daryfenacyny wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych przy dawkach terapeutycznych, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa względem maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (MRHD). W badaniach na szczurach i psach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność przy dawkach odpowiednio do 50 mg/kg mc./dobę (78x AUC0-24h MRHD) oraz 6 mg/kg mc./dobę (82x AUC0-24h MRHD). Nie zaobserwowano działania genotoksycznego ani rakotwórczego. W badaniach teratologicznych u szczurów i królików, przy dawkach do 50 mg/kg mc./dobę (59x AUC0-24h MRHD) i 30 mg/kg mc./dobę (28x AUC0-24h MRHD), odnotowano jedynie opóźnienie kostnienia kręgów oraz toksyczność matczyno-płodową, bez cech teratogenności.
AUC, daryfenacyna, dawka terapeutyczna, dystocja, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt toksyczny, ekspozycja systemowa, farmakologia bezpieczeństwa, maksymalna dawka zalecana, margines bezpieczeństwa, narząd rozrodczy, opóźnienie kostnienia, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, śmiertelność płodów, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amitriptylinum VP 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amitryptyliny wykazały istotny wpływ na układ sercowo-naczyniowy, w tym hamowanie kanałów jonowych hERG w górnym mikromolarnym zakresie stężenia terapeutycznego, co może zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca. Ocena potencjału genotoksycznego jest niejednoznaczna, z częściowo sprzecznymi wynikami in vitro i in vivo, a brak długoterminowych badań rakotwórczości stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa. W badaniach rozrodczości na zwierzętach doustne dawki amitryptyliny w zakresie 2-40 mg/kg/dobę (do 13-krotności maksymalnej dawki u ludzi 150 mg/dobę) nie wykazały działania teratogennego, jednak dawki 9-33-krotne wiązały się z ryzykiem wad rozwojowych i opóźnień kostnienia.
aberracja chromosomowa, amitryptylina, arytmia, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie teratogenne, efekt teratogenny, kanał hERG, kanał jonowy, opóźnienie kostnienia, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, repolaryzacja serca, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wskaźnik ciąż, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AzitroLEK 250 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa azytromycyny wykazały, że podawanie tego antybiotyku makrolidowego zwierzętom w dawkach generujących stężenia nawet 40-krotnie wyższe niż kliniczne u ludzi prowadzi do przemijającej fosfolipidozy, która przebiega bez objawów toksyczności. Badania mutagenności, obejmujące testy na mysich modelach chłoniaka, limfocytach ludzkich oraz komórkach szpiku kostnego, nie wykazały działania mutagennego, co potwierdza brak genotoksycznego potencjału azytromycyny. W zakresie embriotoksyczności i teratogenności, testy na myszach i szczurach nie wykazały wad rozwojowych, jednakże u szczurów stosujących dawki 100-200 mg/kg mc./dobę zaobserwowano niewielkie opóźnienie kostnienia płodów oraz zwiększenie masy ciała samic ciężarnych. Ponadto, dawka 50 mg/kg mc./dobę w okresie okołoporodowym i pourodzeniowym powodowała opóźnienie kostnienia u potomstwa.
antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfolipidoza, limfocyt ludzki, okres okołoporodowy, okres pourodzeniowy, opóźnienie kostnienia, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, szpik kostny, test chłoniaka, układ kostny, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fumaran Dimetylu Adamed 120 mg
Przedkliniczne badania fumaranu dimetylu wykazały brak mutagenności in vitro (test Amesa, aberracje chromosomalne) oraz in vivo (test mikrojąderkowy u szczurów). Długoterminowe badania rakotwórczości u myszy i szczurów ujawniły zwiększoną częstość raka komórek kanalikowych nerek przy dawkach 75 mg/kg/d u myszy i 100 mg/kg/d u szczurów, co odpowiada ekspozycji zbliżonej lub dwukrotnie wyższej niż u ludzi (mierzonej jako AUC). Zaobserwowano także zmiany nowotworowe w przedżołądku gryzoni, jednak brak anatomicznego odpowiednika u ludzi ogranicza kliniczne znaczenie tych wyników. W badaniach toksykologicznych u różnych gatunków zwierząt stwierdzono uszkodzenia nerek (regeneracja nabłonka kanalików, martwica, włóknienie) przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane u ludzi, a także zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego u szczurów i psów, przy czym znaczenie kliniczne tych zmian pozostaje niejasne.
aberracja chromosomalna, brodawczak płaskonabłonkowy, densytometria kości, fumaran dimetylu, fumaran diroksymel, fumaran monometylu, funkcje neurobehawioralne, hiperkeratoza, NOAEL, opóźnienie kostnienia, przenikanie przez łożysko, rak komórek kanalikowych nerek, regeneracja nabłonka kanalików nerkowych, rozrost kanalików nerkowych, test Amesa, test mikrojąderkowy, włóknienie śródmiąższowe, zanik kory nerek, zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elicea 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, przeprowadzone głównie na szczurach, wykazały potencjalną kardiotoksyczność manifestującą się uszkodzeniem mięśnia sercowego i zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje z maksymalnym stężeniem leku w osoczu, a nie z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. Podobne wyniki uzyskano dla cytalopramu (AUC 6-7-krotnie wyższe). Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i niedokrwieniem mięśnia sercowego, jednak nie potwierdzono jej klinicznego występowania u ludzi. Długotrwałe podawanie escytalopramu indukowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie, obserwowaną przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, choć jej znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone.
amina biogenna, AUC, badanie kliniczne, badanie toksykologiczne, cytalopram, dawka kliniczna, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, efekt hemodynamiczny, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, naczynie wieńcowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, opóźnienie kostnienia, stężenie substancji w osoczu, wada rozwojowa, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Kodeina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania kodeiny wykazały brak istotnego potencjału genotoksycznego i rakotwórczego przy dawkach terapeutycznych, co potwierdzają długoterminowe badania na szczurach i myszach z dawkami do 1600 ppm i 3000 ppm odpowiednio przez 2 lata. Toksyczność ostra i przewlekła jest niska, z NOAEL ustalonym na poziomie 67,2 mg/kg mc./dobę oraz dawką maksymalną 336 mg/kg mc., co stanowi ponad 20-krotność dawki klinicznej. Wpływ kodeiny na reprodukcję obejmuje zmniejszenie płodności u zwierząt (degeneracja jąder, obniżenie testosteronu) oraz potencjalne działanie teratogenne, zwłaszcza przy wysokich dawkach, co skutkuje opóźnieniem kostnienia i wadami rozwojowymi u płodów. Kodeina jest zakwalifikowana do kategorii C FDA, co oznacza, że jej stosowanie w ciąży jest dopuszczalne tylko, gdy korzyści przewyższają ryzyko dla płodu.
aberracje chromosomowe, badanie genotoksyczności, białaczka z komórek jednojądrzastych, dawka śmiertelna, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie przeciwbólowe i przeciwkaszlowe, działanie teratogenne, kategoria C FDA, NOAEL, Nurofen Plus, opóźnienie kostnienia, parametry hematologiczne i biochemiczne, podanie doustne, przepuklina oponowo-mózgowa, Solpadeine Max, szpik kostny, test Amesa, toksyczność ostra i przewlekła, uszkodzenie wątroby, wpływ na rozród - Leksykon substancji czynnych
Escytalopram – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Escytalopram, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje w badaniach przedklinicznych na szczurach kardiotoksyczność objawiającą się zastoinową niewydolnością serca przy dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC), gdzie maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były około 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. W porównaniu, S-enancjomer cytalopramu wykazywał AUC 6-7 razy wyższe niż ekspozycja kliniczna. Działanie kardiotoksyczne wiąże się z wpływem na aminy biogenne i hemodynamikę, prowadząc do niedokrwienia, jednak mechanizm nie jest w pełni poznany. W badaniach toksycznego wpływu na rozwój stwierdzono embriotoksyczność (zmniejszenie masy ciała płodów, opóźnienie kostnienia) przy ekspozycji przekraczającej kliniczną, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych. Długotrwałe podawanie powodowało odwracalną fosfolipidozę w tkankach (płuca, najądrza, wątroba) przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje niejasne.
amfifilny kation, amina biogenna, badanie toksykologiczno-kinetyczne, działanie embriotoksyczne, fosfolipid, fosfolipidoza, implantacja zarodka, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, narażenie kliniczne, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą stężenie-czas, S-enancjomer cytalopramu, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, toksyczność sercowo-naczyniowa, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neurontin 800 800 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gabapentyny (Neurontin) obejmowały ocenę potencjału rakotwórczego, mutagennego oraz wpływu na reprodukcję i rozwój na modelach zwierzęcych. W dwuletnich badaniach na myszach i szczurach stosowano dawki od 200 do 2000 mg/kg/dobę, co odpowiada stężeniom w osoczu przekraczającym 10-krotnie poziomy terapeutyczne u ludzi (3600 mg/dobę). U samców szczurów poddanych najwyższej dawce zaobserwowano wzrost częstości nowotworów z komórek zrazikowych trzustki o niskim stopniu złośliwości, bez wpływu na przeżywalność i przerzuty. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności gabapentyny, a ocena płodności u szczurów przy dawkach do 2000 mg/kg nie ujawniła negatywnego wpływu na rozrodczość. W badaniach teratologicznych na myszach, szczurach i królikach stosowano dawki wielokrotnie przekraczające dawkę ludzką (do 50-krotności w mg/kg i do 8-krotności w mg/m²), nie stwierdzając wzrostu wad wrodzonych.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie teratologiczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, gabapentyna, margines bezpieczeństwa, mikrojąderka w szpiku kostnym, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, opóźnienie kostnienia, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, stężenie leku w osoczu, teratogenność, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu, wodonercze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neurontin 400 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gabapentyny obejmowały ocenę potencjału rakotwórczego, mutagennego, wpływu na płodność oraz działania teratogennego. W dwuletnich badaniach na myszach i szczurach stosowano dawki do 2000 mg/kg/dobę, co odpowiada do 5-krotności dawki ludzkiej (3600 mg/dobę w przeliczeniu na mg/m²). U samców szczurów poddanych najwyższej dawce zaobserwowano istotny wzrost częstości nowotworów z komórek zrazikowych trzustki, jednak nowotwory te charakteryzowały się niskim stopniem złośliwości i nie wpływały na przeżywalność zwierząt. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani aberracji chromosomowych in vitro i in vivo. Wpływ na płodność szczurów był nieistotny nawet przy dawkach 2000 mg/kg, około 5-krotnie przekraczających dawkę ludzką.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gabapentyna, mikrojąderko w szpiku kostnym, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, opóźnienie kostnienia, organogeneza, rozwój płodowy, rozwój prenatalny i postnatalny, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu, wodonercze, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Gabapentyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gabapentyny obejmowały ocenę działania rakotwórczego, mutagennego, wpływu na płodność oraz teratogenności. W badaniach 2-letnich na szczurach wykazano wzrost częstości nowotworów z komórek zrazikowych trzustki u samców przy dawce 2000 mg/kg/dobę, co odpowiada stężeniom w osoczu 10-krotnie wyższym niż u ludzi przy maksymalnej dawce terapeutycznej 3600 mg/dobę. Nowotwory te charakteryzowały się niskim stopniem złośliwości i nie wpływały na przeżywalność zwierząt. Gabapentyna nie wykazywała działania mutagennego ani genotoksycznego w standardowych testach in vitro i in vivo. W badaniach na szczurach dawki do 2000 mg/kg (około 5-krotność dawki ludzkiej w mg/m²) nie wpływały negatywnie na płodność i rozrodczość.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gabapentyna, maksymalna dawka terapeutyczna, mikrojąderko w szpiku kostnym, model zwierzęcy, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, opóźnienie kostnienia, organogeneza, płodność, potencjał genotoksyczny, stężenie leku w osoczu, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, właściwości mutagenne, wodniak moczowodu, wodonercze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dimethyl fumarate Reddy 120 mg
Przedkliniczne badania fumaranu dimetylu wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (Amesa, aberracji chromosomalnych) oraz in vivo (test mikrojąderkowy na szczurach). W badaniach rakotwórczości u myszy i szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość raka komórek kanalikowych nerek przy dawkach odpowiadających lub wyższych niż zalecane u ludzi (myszy: 75 mg/kg mc./dobę; szczury: 100 mg/kg mc./dobę). Dodatkowo u myszy i szczurów stwierdzono zmiany w przedżołądku (hiperplazja, hiperkeratoza, brodawczaki, rak), jednak brak anatomicznego odpowiednika przedżołądka u ludzi ogranicza znaczenie tych obserwacji. W badaniach toksyczności przewlekłej u różnych gatunków zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy) odnotowano uszkodzenia nerek, w tym regenerację nabłonka kanalików nerkowych oraz rozrost kanalików u szczurów, przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane u ludzi (np. u psów dawka graniczna zanik kory nerki była 3-krotnie wyższa niż dawka kliniczna). W jądrach szczurów i psów obserwowano zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego, przy czym u szczurów zmiany występowały już przy dawkach zbliżonych do klinicznych.
aberracja chromosomalna, badanie toksykologiczne, brodawczak płaskonabłonkowy, densytometria kości, działanie genotoksyczne, ester kwasu fumarowego, fumaran dimetylu, fumaran diroksymel, fumaran monometylu, gruczolak jąder z komórek Leydiga, hiperkeratoza, hiperplazja, hydroksypropylometyloceluloza, martwica pojedynczych komórek, opóźnienie kostnienia, przedżołądek, rak komórek kanalikowych nerek, rakotwórczość, regeneracja nabłonka kanalików nerkowych, rozrost kanalików nerkowych, rozrost komórek płaskonabłonkowych, test mikrojąderkowy, włóknienie śródmiąższowe, zanik kory nerki, zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flumycon 200 mg
Dane przedkliniczne dotyczące flukonazolu wskazują na brak potencjału rakotwórczego w badaniach 24-miesięcznych na myszach i szczurach przy dawkach doustnych 2,5, 5 oraz 10 mg/kg mc./dobę, odpowiadających 2-7-krotności dawki ludzkiej. Jedynym istotnym efektem było zwiększone występowanie gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5 i 10 mg/kg. Badania mutagenności, przeprowadzone na szczepach Salmonella typhimurium, komórkach chłoniaka L5178Y oraz ludzkich limfocytach (stężenie 1000 μg/ml), nie wykazały działania mutagennego ani mutacji chromosomalnych. Flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach doustnych 5, 10, 20 mg/kg oraz pozajelitowych 5, 25, 75 mg/kg mc./dobę.
badanie cytogenetyczne, chłoniak L5178Y, dodatkowe żebro, działanie mutagenne, działanie teratogenne, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, limfocyt ludzki, mutacja chromosomalna, nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki, opóźnienie kostnienia, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodków, szpik kostny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Krka 50 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność obejmującą przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy, przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu zwierząt. Zmiany takie jak zanik błony śluzowej macicy czy zgrubienie płytki wzrostowej kości są prawdopodobnie związane z mechanizmem działania farmakologicznego sunitynibu i w większości odwracalne w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny leku oceniono jako nieistotny w testach mutagenności i klastogenności in vitro i in vivo, choć stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach in vitro. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów obserwowano wzrost częstości nowotworów, takich jak rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy oraz guzy chromochłonne nadnerczy, przy ekspozycjach ≥ 7-krotnie przekraczających AUC u ludzi, jednak ich znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie toksyczności, dysplazja chrząstki, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, krwotok z przewodu pokarmowego, LVEF, mysz transgeniczna, nadnercze, nudności i biegunka, opóźnienie kostnienia, organogeneza, pęcherzyk jajnikowy, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek ślinianek, przerost przysadki, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, resorpcja, rozrost mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, śmiertelność zarodkowa, śródbłoniak krwionośny, staw, sunitynib, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, wydłużenie QTc, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elicea Q-Tab 5 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu, oparte na danych z badań cytalopramu, wykazały kardiotoksyczność u szczurów objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym stosowaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność wiązała się z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, które były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, podczas gdy AUC było 3-4 razy większe niż w terapii u ludzi. Długotrwałe podawanie powodowało odwracalną fosfolipidozę w tkankach (płuca, najądrza, wątroba) przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak jej znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone. W badaniach rozwojowych u szczurów escytalopram wykazywał embriotoksyczność (zmniejszenie masy ciała płodów, opóźnienie kostnienia) przy ekspozycjach przekraczających kliniczne, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych, natomiast w okresie okołoporodowym obserwowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa.
aminy biogenne, AUC, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kationy amfifilne, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przepływ wieńcowy, stężenie leku w osoczu, toksyczność rozwojowa, wady rozwojowe, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tigecycline AptaPharma 50 mg
Tygecyklina, należąca do grupy tetracyklin, wykazuje ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży, z badaniami przedklinicznymi wskazującymi na potencjalne ryzyko teratogenne, w tym trwałe przebarwienia zębów oraz opóźnienie kostnienia u płodów narażonych na lek w drugiej połowie ciąży. Mechanizm tych działań niepożądanych wiąże się z chelatacją wapnia i jego odkładaniem w tkankach o szybkim metabolizmie. Z tego względu tygecykliny nie zaleca się stosować w ciąży, chyba że korzyści kliniczne przewyższają ryzyko i brak jest alternatywnych terapii o lepszym profilu bezpieczeństwa. W przypadku kobiet karmiących piersią brak jest jednoznacznych danych klinicznych dotyczących przenikania leku do mleka, jednak badania na zwierzętach potwierdzają obecność tygecykliny i jej metabolitów w mleku, co może stanowić potencjalne zagrożenie dla noworodka lub niemowlęcia. W takich sytuacjach należy rozważyć przerwanie karmienia lub wstrzymanie terapii tygecykliną, uwzględniając bilans korzyści dla matki i dziecka.
antybiotyk tetracyklinowy, badanie przedkliniczne, karmienie piersią, kompleks chelatowy, mleko kobiece, odkładanie antybiotyku, opóźnienie kostnienia, proces reprodukcyjny, profil bezpieczeństwa, rekonstytucja, roztwór do infuzji, stężenie leku w osoczu, tygecyklina, ubytek szkliwa, uszkodzenie zębów - Leksykon substancji czynnych
Amitryptylina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania amitryptyliny wykazały istotny wpływ na funkcje elektrofizjologiczne serca, w szczególności hamowanie kanałów jonowych hERG w górnym mikromolarnym zakresie stężenia terapeutycznego w osoczu, co może zwiększać ryzyko arytmii serca już przy standardowych dawkach terapeutycznych. Potencjał genotoksyczny amitryptyliny pozostaje niejednoznaczny, z rozbieżnymi wynikami badań in vitro i in vivo, jednak nie można wykluczyć możliwości wywoływania aberracji chromosomowych. Brak jest natomiast długoterminowych badań oceniających potencjał rakotwórczy, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku.
aberracja chromosomowa, amitryptylina, arytmia serca, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, kanał hERG, kanał jonowy, opóźnienie kostnienia, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, repolaryzacja mięśnia sercowego, wada rozwojowa, wpływ na rozrodczość, wskaźnik ciąż, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dimethyl fumarate Teva 120 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fumaranu dimetylu wykazały brak genotoksyczności zarówno in vitro (test Amesa, test aberracji chromosomalnych), jak i in vivo (test mikrojąderkowy u szczurów). Badania rakotwórczości na myszach i szczurach, prowadzonych do 2 lat, wykazały zwiększoną częstość raka komórek kanalikowych nerek przy dawkach 75 mg/kg mc./dobę u myszy (odpowiadającej dawce klinicznej) oraz 100 mg/kg mc./dobę u szczurów (około 2-krotność dawki klinicznej). Dodatkowo u myszy i szczurów zaobserwowano zmiany nowotworowe w przedżołądku, jednakże u ludzi brak jest odpowiednika anatomicznego tej struktury. W badaniach toksyczności narządem docelowym były nerki, gdzie obserwowano uszkodzenia nabłonka kanalików nerkowych i ich regenerację u wszystkich gatunków zwierząt, a u małp przy dawkach 2-6-krotnie wyższych niż kliniczne stwierdzono martwicę pojedynczych komórek oraz włóknienie śródmiąższowe i zanik kory nerek. W jądrach szczurów i psów odnotowano zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego, przy czym u szczurów efekt ten pojawiał się przy dawkach zbliżonych do klinicznych, a u psów przy dawkach trzykrotnie wyższych (w oparciu o AUC).
aberracja chromosomalna, błona łożyskowa, brodawczak płaskonabłonkowy, demineralizacja kości, densytometria kości, działanie neurobehawioralne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fumaran dimetylu, fumaran monometylu, genotoksyczność, gruczolak jąder z komórek Leydiga, hiperkeratoza, martwica pojedynczych komórek, opóźnienie kostnienia, rak komórek kanalikowych nerek, regeneracja nabłonka kanalików nerkowych, rozrost kanalików nerkowych, rozrost komórek płaskonabłonkowych, stan zapalny, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, włóknienie śródmiąższowe, zanik kory nerki, zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azithromycin Krka 250 mg
Przedkliniczne badania azytromycyny, substancji aktywnej leku Azithromycin Krka, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy dawkach sięgających 40-krotności dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi. W badaniach toksykologicznych zaobserwowano jedynie przemijającą fosfolipidozę bez dalszych skutków toksycznych. Elektrofizjologiczne testy wskazały na potencjalne wydłużenie odstępu QT w EKG, co jest istotne klinicznie i wymaga ostrożności u pacjentów z ryzykiem zaburzeń rytmu serca. Nie stwierdzono działania mutagennego ani genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, a także brakuje danych o działaniu rakotwórczym ze względu na krótkotrwałe wskazania terapeutyczne leku.
antybiotyk makrolidowy, badanie elektrofizjologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, elektrokardiogram, embriotoksyczność, fosfolipidoza, genotoksyczność, odstęp QT, okres okołoporodowy, okres pourodzeniowy, opóźnienie kostnienia, rozwój embrionalno-płodowy, toksyczność ogólna, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darifenacin Aristo 7,5 mg
Daryfenacyna, substancja czynna leku Darifenacin Aristo, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony szeroko zakrojonymi badaniami przedklinicznymi. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały istotnych efektów toksycznych przy dawkach terapeutycznych, a testy genotoksyczności i kancerogenności nie potwierdziły działania mutagennego ani rakotwórczego. W badaniach na zwierzętach, przy dawkach do 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (78-krotność AUC₀₋₂₄ₕ dla MRHD) oraz 6 mg/kg mc./dobę u psów (82-krotność AUC₀₋₂₄ₕ dla MRHD), nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność ani narządy rozrodcze. Daryfenacyna nie wykazała działania teratogennego u szczurów do 50 mg/kg mc./dobę i u królików do 30 mg/kg mc./dobę, choć przy najwyższych dawkach odnotowano opóźnienie kostnienia kręgów u szczurów oraz toksyczne efekty u królików, w tym zwiększoną utratę ciąż i zmniejszoną przeżywalność płodów.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, daryfenacyna, dawka terapeutyczna, dystocja, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, maksymalna dawka zalecana, narząd rozrodczy, opóźnienie kostnienia, poronienie po zagnieżdżeniu, śmiertelność płodów, substancja czynna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, właściwość kancerogenna, właściwość mutagenna, wpływ na płodność - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ivipril 2,5 mg
Stosowanie ramiprylu (Ivipril) w dawkach 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg u pacjentek w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności. W pierwszym trymestrze ciąży lek nie jest zalecany ze względu na potencjalne, choć niejednoznaczne, ryzyko teratogenności. W drugim i trzecim trymestrze stosowanie Ivipril jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu udokumentowanego toksycznego wpływu na płód, w tym ryzyka niewydolności nerek, opóźnienia kostnienia czaszki oraz małowodzia. W przypadku rozpoznania ciąży u pacjentki przyjmującej ramipryl, konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wdrożenie alternatywnej terapii przeciwnadciśnieniowej o udokumentowanym bezpieczeństwie w ciąży.
badanie ultrasonograficzne, ciśnienie tętnicze krwi, drugi i trzeci trymestr ciąży, działanie teratogenne, działanie toksyczne na płód, ekspozycja prenatalna, hiperkaliemia, hipotonia, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, niewydolność nerek, oliguria, opóźnienie kostnienia, pierwszy trymestr ciąży, płyn owodniowy, profil bezpieczeństwa leku, ramipryl, terapia przeciwnadciśnieniowa, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eslibon 800 mg
Badania przedkliniczne octanu eslikarbazepiny, substancji czynnej leku Eslibon, wykazały specyficzną toksyczność zależną od gatunku. Nefrotoksyczność stwierdzono jedynie u szczurów, co wiąże się z zaostrzeniem przewlekłej postępującej nefropatii charakterystycznej dla tego gatunku, natomiast myszy i psy nie wykazały takich zmian. Wątroba myszy i szczurów wykazywała przerost śródzrazikowy oraz u myszy zwiększoną częstość guzów wątroby, co koreluje z indukcją enzymów mikrosomalnych, nieobserwowaną u ludzi. Badania genotoksyczności nie wskazały na ryzyko mutagenne, co jest istotne dla oceny długoterminowego bezpieczeństwa stosowania leku. W zakresie reprodukcji, u samic szczurów i myszy odnotowano zmniejszenie płodności oraz wskaźników implantacji i liczby żywych zarodków, co może sugerować potencjalny wpływ na płodność u kobiet, choć brak oceny liczby ciałek żółtych ogranicza interpretację. Teratogenność nie została potwierdzona u szczurów i królików, natomiast u myszy zaobserwowano wady szkieletu oraz opóźnienie kostnienia i zmniejszenie masy płodów przy dawkach toksycznych.
badania okołoporodowe, ciałko żółte, dawka toksyczna, enzymy mikrosomalne, genotoksyczność, gęstość mineralna kości, guz wątroby, nefrotoksyczność, octan eslikarbazepiny, opóźnienie kostnienia, opóźnienie rozwoju płciowego, potencjał rakotwórczy, przewlekła postępująca nefropatia, teratogenność, wskaźnik implantacji, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, zmniejszenie masy płodu, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flukofemin One 150 mg
Badania przedkliniczne flukonazolu wykazały brak potencjału rakotwórczego u myszy oraz szczurów przy dawkach doustnych 2,5, 5 i 10 mg/kg mc./dobę przez 24 miesiące, choć u samców szczurów przy dawkach 5-10 mg/kg mc. zaobserwowano częstsze występowanie gruczolaków wątrobowokomórkowych. Flukonazol nie wykazywał działania mutagennego w testach in vitro i in vivo, w tym na czterech szczepach Salmonella typhimurium oraz w modelu mysim chłoniaka L5178Y, a także w badaniach cytogenetycznych na ludzkich limfocytach (do 1000 μg/ml) i mysich komórkach szpiku kostnego. Nie stwierdzono wpływu flukonazolu na płodność samców i samic szczurów przy dawkach doustnych 5, 10, 20 mg/kg mc./dobę oraz pozajelitowych 5, 25, 75 mg/kg mc.
badanie cytogenetyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dodatkowe żebro, działanie mutagenne, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, limfocyt, mutacja chromosomalna, nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki, opóźnienie kostnienia, płód martwy, płodność, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodków, stężenie estrogenu, szpik kostny, układ kostny, układ moczowy płodu, wada płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pralex 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, przeprowadzone głównie na szczurach, wykazały podobny profil toksyczności do cytalopramu, w tym kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność korelowała bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były ośmiokrotnie wyższe niż te osiągane klinicznie, a AUC 3-4 razy większe. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne oraz hemodynamicznym efektem redukcji przepływu wieńcowego, choć pozostaje nie do końca wyjaśniony. W badaniach przedklinicznych obserwowano także przemijające zwiększenie zawartości fosfolipidów (fosfolipidoza) w płucach, najądrzach i wątrobie, przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska nie jest ustalone.
amfifilowe kationy, aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, działanie hemodynamiczne, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, naczynia wieńcowe, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, redukcja implantacji, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, wady rozwojowe, wartość AUC, wskaźniki płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Daryfenacyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Daryfenacyna, oceniana w licznych badaniach przedklinicznych, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach na szczurach i psach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność ani na narządy rozrodcze przy dawkach odpowiednio do 50 mg/kg mc./dobę (78-krotność ekspozycji względem MRHD) oraz 6 mg/kg mc./dobę (82-krotność ekspozycji względem MRHD). Substancja nie wykazywała działania teratogennego u szczurów i królików przy dawkach do 50 mg/kg mc./dobę (59x MRHD) i 30 mg/kg mc./dobę (28x MRHD), choć u szczurów zaobserwowano opóźnienie kostnienia kręgów krzyżowych i ogonowych. Badania toksyczności w okresie pre- i postnatalnym u szczurów wykazały efekty toksyczne przy ekspozycji 11-krotnie przewyższającej MRHD, takie jak dystocja, zwiększona śmiertelność płodów oraz zaburzenia rozwojowe młodych.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, daryfenacyna, dawka terapeutyczna, dystocja, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja systemowa, genotoksyczność, in utero, maksymalna zalecana dawka dla ludzi, margines bezpieczeństwa, narząd rozrodczy, niezwiązana frakcja leku, opóźnienie kostnienia, płodność, profil bezpieczeństwa, śmiertelność płodowa, toksyczność, toksyczność prenatalna i postnatalna, toksyczność rozwojowa, utrata ciąży po zagnieżdżeniu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Navirel 10 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne winorelbiny wykazały, że głównym ograniczeniem dawkowania jest mielosupresja, stanowiąca kluczowy efekt toksyczny u zwierząt laboratoryjnych. Badania genotoksyczności potwierdziły indukcję aneuploidii i poliploidii, co wskazuje na potencjalne ryzyko destabilizacji genetycznej u ludzi. W testach kancerogenności na myszach i szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego, jednakże ocena dotyczyła jedynie niskich dawek, co ogranicza interpretację wyników.
aneuploidia, dawka subterapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczoł krokowy, mielosupresja, model zwierzęcy, opóźnienie kostnienia, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, pęcherzyk nasienny, poliploidia, potencjał rakotwórczy, spermatogeneza, toksyczność, wada rozwojowa, wpływ na reprodukcję, zaburzenie chromosomalne, zrost kręgów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 10 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania produktu leczniczego Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane dotyczące głównie układu pokarmowego, nerkowego oraz rozwoju zarodka i płodu. W układzie pokarmowym obserwowano zapalenie i owrzodzenia błony śluzowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg), a przy wyższych dawkach zmiany te nasilały się. W nerkach stwierdzono zmiany degeneracyjne kanalików, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne oraz przerost błony środkowej tętniczek przy narażeniu 7-13-krotnym dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów dawki około 10-12-krotnie wyższe od klinicznych powodowały rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia mostka oraz opóźnienie kostnienia paliczków kończyn przednich. Maksymalna dawka bez efektów rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina i walsartan, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, klastogenność, komórki Sertoliego, kreatynina, mutagenność, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie kostnienia, opóźnienie porodu, parametry krwinek czerwonych, przerost błony środkowej tętniczek, przerost komórek przykłębuszkowych, rakotwórczość, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, spermatydy, stan zapalny żołądka, stężenie hemoglobiny, szkliwienie kanalików nerkowych, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, wałeczki nerkowe, zaburzenia kostnienia, zapalenie śródmiąższowe, zmniejszona przeżywalność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ralik 500 mg
Badania przedkliniczne ranolazyny, substancji czynnej leku Ralik, wykazały, że przy stężeniach w osoczu około 3-krotnie wyższych niż po maksymalnej dawce klinicznej (2 g/dobę) u ludzi, u szczurów i psów obserwowano drgawki oraz zwiększoną śmiertelność, co nie występowało w badaniach klinicznych. Przewlekłe podawanie ranolazyny w dawkach nieznacznie przekraczających kliniczne u szczurów powodowało zmiany w nadnerczach związane ze wzrostem cholesterolu, jednak bez wpływu na oś korowo-nadnerczową u ludzi. Badania rakotwórczości na myszach i szczurach przy dawkach do 50 mg/kg/dobę (150 mg/m²/dobę) i 150 mg/kg/dobę (900 mg/m²/dobę) nie wykazały istotnego wzrostu częstości nowotworów, co odpowiadało do 0,8-krotności maksymalnej dawki u ludzi.
badanie toksyczności, dawka kliniczna, dawka tolerowana, drgawki, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, ekspozycja terapeutyczna, guz nowotworowy, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, objawy neurologiczne, opóźnienie kostnienia, oś korowo-nadnerczowa, ostre działanie toksyczne, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przenikanie leku do mleka, rakotwórczość, ranolazyna, rozwój płodu, śmiertelność, śmiertelność pourodzeniowa, stężenie cholesterolu, stężenie leku w osoczu, substancja czynna, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, wpływ toksyczny, zmiany w nadnerczach - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cilostop 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące cylostazolu, substancji czynnej leku CILOSTOP 100 mg, wskazują na jego mechanizm działania jako inhibitora fosfodiesterazy typu III (PDE III), co prowadzi do wzrostu stężenia cAMP w płytkach krwi i naczyniach krwionośnych, tłumacząc właściwości przeciwpłytkowe i naczyniorozszerzające. Badania na zwierzętach wykazały gatunkową różnicę w wrażliwości układu sercowo-naczyniowego, z patologiami u psów, ale bez zmian u szczurów i małp. Elektrokardiograficzne testy u psów i małp nie wykazały wydłużenia odstępu QTc, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa kardiologicznego. Ocena genotoksyczności cylostazolu była w większości negatywna, z wyjątkiem marginalnego wzrostu aberracji chromosomalnych in vitro w komórkach jajników chomików chińskich, jednak testy in vivo sugerują niskie ryzyko genotoksyczności u ludzi.
aberracja chromosomalna, badanie elektrokardiograficzne, badanie karcynogenności, cAMP, cykliczny adenozynomonofosforan, cylostazol, działanie inotropowe dodatnie, działanie naczyniorozszerzające, genotoksyczność, inhibitor fosfodiesterazy typu III, komórki jajnika chomika chińskiego, mutacja genu bakterii, odstęp QTc, opóźnienie kostnienia, potencjał rakotwórczy, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność sercowo-naczyniowa, właściwość przeciwpłytkowa, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escipram 5 mg
Ocena bezpieczeństwa escytalopramu w warunkach przedklinicznych opiera się na danych toksykologicznych escytalopramu i cytalopramu, które wykazują podobny profil toksyczny. Badania na szczurach wskazują na potencjalną kardiotoksyczność obu substancji, manifestującą się zastoinową niewydolnością serca po kilku tygodniach podawania dawek toksycznych. Kardiotoksyczność koreluje z maksymalnymi stężeniami w osoczu, które przy braku działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC było 3-4 razy (escytalopram) i 6-7 razy (S-enancjomer cytalopramu) wyższe niż w warunkach klinicznych. Mechanizm toksyczności może wiązać się z wpływem na aminy biogenne i hemodynamikę, jednak kliniczne dane nie potwierdzają istotnego ryzyka kardiotoksycznego u ludzi.
amfifilne kationy, aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, działanie kardiotoksyczne, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, niedokrwienie, okres laktacji, opóźnienie kostnienia, produkcja nasienia, przepływ wieńcowy, S-enancjomer cytalopramu, stężenie w osoczu, toksyczność embrionalna, wady rozwojowe, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azyter 15 mg/g
Przedkliniczne badania toksykologiczne azytromycyny, substancji czynnej leku Azyter, wykazały przemijającą fosfolipidozę jedynie po doustnym podaniu dawek przekraczających około 300-krotnie dawkę stosowaną miejscowo do oka u ludzi, co wskazuje na niskie znaczenie kliniczne tego efektu w terapii okulistycznej. Elektrofizjologiczne testy ujawniły potencjał azytromycyny do wydłużania odcinka QT w EKG, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa kardiologicznego. Nie przeprowadzono długoterminowych badań rakotwórczości, jednak kompleksowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagennego działania leku. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów zaobserwowano opóźnienie kostnienia płodu oraz zwiększenie masy ciała matek przy dawkach 50-200 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji przekraczającej 1000-krotnie maksymalne narażenie u ludzi po podaniu do oka, sugerując niskie ryzyko dla ludzkiej rozrodczości.
antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, fosfolipidoza, genotoksyczność, narażenie ogólnoustrojowe, odcinek QT, opóźnienie kostnienia, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, toksyczność oczna, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bactrazol 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne azytromycyny, substancji czynnej leku Bactrazol, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W modelach zwierzęcych podawanie azytromycyny w dawkach 40-krotnie przekraczających dawki kliniczne indukowało przemijającą fosfolipidozę bez istotnych objawów toksyczności. Standardowe testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego, a badania embriotoksyczności na myszach i szczurach nie potwierdziły działania teratogennego. Brak długoterminowych badań rakotwórczości uzasadniono krótkotrwałym wskazaniem terapeutycznym leku, co minimalizuje ryzyko karcynogenne.
aberracja chromosomowa, azytromycyna, Bactrazol, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfolipidoza, mutacja genowa, okres okołoporodowy, okres pourodzeniowy, opóźnienie kostnienia, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, układ kostny, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azimycin 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne azytromycyny wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. W modelach zwierzęcych podawano dawki do 40-krotnie wyższe niż kliniczne, co skutkowało jedynie przejściową fosfolipidozą bez dalszych objawów toksyczności. Nie stwierdzono działania mutagennego w standardowych testach in vitro i in vivo, a także braku teratogenności w badaniach embriotoksyczności na myszach i szczurach. W badaniach embriotoksycznych u szczurów przy dawkach 100-200 mg/kg m.c./dobę zaobserwowano łagodne opóźnienie kostnienia płodów oraz zwiększony przyrost masy ciała u samic ciężarnych, natomiast przy dawce 50 mg/kg m.c./dobę w okresie okołoporodowym i pourodzeniowym odnotowano opóźnienie kostnienia. Wszystkie te efekty występowały przy dawkach wielokrotnie przekraczających stosowane klinicznie.
aberracja chromosomowa, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, badanie okołoporodowe, badanie teratogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfolipidoza, in vitro, in vivo, mutacja genowa, opóźnienie kostnienia, test mutagenności, toksyczność ogólna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flucorta 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flukonazolu wykazały, że obserwowane efekty toksyczne pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję terapeutyczną u ludzi. W badaniach długoterminowych (24 miesiące) na myszach i szczurach stosowano dawki 2,5-10 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 2-7-krotnej ekspozycji względem dawek klinicznych. Nie stwierdzono potencjału rakotwórczego, z wyjątkiem zwiększonej częstości gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5-10 mg/kg mc./dobę. Flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność samców i samic szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg mc./dobę oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg mc./dobę. Wpływ teratogenny był dawko-zależny: dawki 5-10 mg/kg mc. nie wykazywały toksyczności płodowej, natomiast dawki 25-50 mg/kg mc. powodowały zmiany anatomiczne i opóźnienie kostnienia, a dawki 80-320 mg/kg mc. skutkowały zwiększoną śmiertelnością zarodków oraz wadami rozwojowymi, takimi jak falistość żeber, rozszczep podniebienia i nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki.
bezpieczeństwo stosowania flukonazolu, działanie teratogenne, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki, opóźnienie kostnienia, płód martwy, potencjał rakotwórczy, przedłużony poród, przeżywalność noworodków, rozszczep podniebienia, śmiertelność zarodkowa, toksyczność płodowa, wpływ na płodność, wpływ na przebieg porodu, wpływ na rozwój płodu, zmniejszenie stężenia estrogenów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Combigan (2 mg + 5 mg)/ml
Preparat Combigan zawiera winian brymonidyny (2 mg/ml) oraz tymolol (5 mg/ml), których profil bezpieczeństwa jest dobrze udokumentowany zarówno przy podaniu miejscowym do oka, jak i ogólnoustrojowym. Badania niekliniczne obejmujące farmakologię, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz potencjał karcynogenny nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi. Specjalistyczne testy toksyczności okulistycznej potwierdziły korzystny profil bezpieczeństwa leku przy stosowaniu miejscowym. W badaniach na zwierzętach winian brymonidyny nie wykazał działania teratogennego, choć przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej dawki terapeutyczne obserwowano toksyczność reprodukcyjną, m.in. zwiększoną częstość poronień u królików (37-krotna ekspozycja) oraz zmniejszenie wzrostu pourodzeniowego u szczurów (134-krotna ekspozycja).
badanie toksykologiczne, beta-adrenolityk, dawka dobowa, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, efekt fetotoksyczny, ekspozycja systemowa, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, opóźnienie kostnienia, podanie miejscowe do oka, podanie oczne, poronienie, potencjał karcynogenny, potencjał teratogenny, przepływ krwi przez pępowinę, resorpcja płodu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, tymolol, winian brymonidyny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flukonazol Actavis 200 mg
Badania przedkliniczne flukonazolu wykazały brak działania rakotwórczego u myszy i szczurów przy dawkach doustnych 2,5-10 mg/kg mc./dobę (2-7-krotność dawki ludzkiej). U samców szczurów poddanych dawkom 5 i 10 mg/kg mc. zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków wątrobowokomórkowych. Flukonazol nie wykazywał działania mutagennego w testach na Salmonella typhimurium, komórkach L5178Y oraz w badaniach cytogenetycznych in vivo i in vitro (stężenie 1000 μg/ml). Nie stwierdzono wpływu na płodność szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg mc. oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg mc.
badanie cytogenetyczne, badanie in vivo, chłoniak, dodatkowe żebro, estrogen, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, mutacja chromosomalna, nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki, opóźnienie kostnienia, płód martwy, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodka, szpik kostny, zaburzenie porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Aurovitas 15 mg
Badania przedkliniczne escytalopramu wykazały, że jego profil toksykologiczny jest zbliżony do cytalopramu, co pozwala na odniesienie danych toksykologicznych cytalopramu do escytalopramu. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram wykazują kardiotoksyczność u szczurów, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowej ekspozycji na dawki wywołujące ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu (Cmax) niż z całkowitą ekspozycją (AUC), przy czym Cmax bez działań niepożądanych było 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC wynosiło 3-4 razy (escytalopram) i 6-7 razy (cytalopram) więcej niż w warunkach klinicznych. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z nasilonym wpływem na aminy biogenne, prowadząc do hemodynamicznych zmian i niedokrwienia mięśnia sercowego, choć dokładny mechanizm pozostaje nie w pełni poznany. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano korelacji tych efektów z działaniem u pacjentów. Długotrwałe podawanie obu leków powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak jej znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone.
amfifilne kationy, aminy biogenne, AUC, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidy, kardiotoksyczność, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przeżywalność potomstwa, redukcja implantacji, stężenie w osoczu, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depralin ODT 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu wykazały, że pełny zestaw konwencjonalnych testów nie został przeprowadzony, jednak dane z badań łączonych z cytalopramem pozwalają na ich wzajemne odniesienie. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram wykazywały kardiotoksyczność u szczurów, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność korelowała z maksymalnymi stężeniami w osoczu, które były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, podczas gdy AUC było 3-4 razy wyższe dla escytalopramu i 6-7 razy dla S-enancjomeru cytalopramu. Mechanizm działania kardiotoksycznego pozostaje niejasny, prawdopodobnie związany z wpływem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, jednak dane kliniczne nie potwierdzają tych efektów u ludzi.
amina biogenna, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, escytalopram, fosfolipidoza, kation amfifilny, maksymalne stężenie, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, stężenie fosfolipidów, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xifaxan 100 mg/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ryfaksyminy, substancji czynnej preparatu Xifaxan 100 mg/5 ml, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa bez istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły klinicznie istotnych odchyleń w parametrach biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagennego ani genotoksycznego działania, a badania karcynogenności na modelach zwierzęcych nie potwierdziły potencjału rakotwórczego ryfaksyminy, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w terapii długoterminowej.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie histopatologiczne, działanie rakotwórcze, mutacja genowa, opóźnienie kostnienia, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa antybiotyku, rozwój płodu, rozwój układu kostnego, ryfaksymina, test genotoksyczności, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, Xifaxan, zawiesina doustna, zmiany szkieletowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gabapentin Teva 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gabapentyny wykazały, że w dwuletnim badaniu karcynogenności u myszy i szczurów podawano dawki do 2000 mg/kg mc./dobę, co odpowiada stężeniom w osoczu 10-krotnie wyższym niż u ludzi przyjmujących 3600 mg/dobę. Istotny wzrost częstości nowotworów z komórek zrazikowych trzustki zaobserwowano jedynie u samców szczurów przy najwyższej dawce, jednak nowotwory te cechowały się niskim stopniem złośliwości, nie wpływały na przeżywalność ani nie dawały przerzutów. Gabapentyna nie wykazała potencjału genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, a badania na szczurach przy dawkach do 2000 mg/kg mc. nie ujawniły negatywnego wpływu na płodność i rozrodczość.
działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gabapentin teva, gabapentyna, karcynogenność, margines bezpieczeństwa, mikrojąderko, niski stopień złośliwości, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, opóźnienie kostnienia, organogeneza, potencjał genotoksyczny, strukturalna aberracja chromosomowa, szpik kostny, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexmedetomidine Altan 4 mcg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa deksmedetomidyny wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa farmakologicznego i toksykologicznego przy dawkach klinicznych. Analizy obejmowały wpływ na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy, nie ujawniając istotnych zagrożeń. Badania toksyczności ostrej i przewlekłej nie wykazały specyficznych działań niepożądanych, a testy genotoksyczności potwierdziły brak mutagenności i klastogenności. W badaniach reprodukcyjnych na królikach (do 96 μg/kg/dobę i.v.) nie stwierdzono toksycznego wpływu na rozwój zarodków i płodów, a u szczurów (do 200 μg/kg/dobę s.c.) obserwowano zwiększoną śmiertelność embrionalno-płodową, zmniejszenie masy ciała płodów oraz toksyczność u samic ciężarnych, jednak przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie płodności, badanie toksyczności, deksmedetomidyna, Dexmedetomidine Altan, działanie niepożądane, działanie teratogenne, farmakodynamika, farmakokinetyka, narażenie kliniczne, opóźnienie kostnienia, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, śmiertelność embrionalno-płodowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność u samic ciężarnych, toksyczny wpływ na rozród, układ sercowo-naczyniowy, właściwość klastogenna, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram LEK-AM 20 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu na szczurach wykazały podobny profil do cytalopramu, co pozwoliło na odniesienie danych toksykologicznych cytalopramu do escytalopramu. Oba związki wykazywały kardiotoksyczność objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilku tygodniach podawania dawek toksycznych. Mechanizm kardiotoksyczności wiąże się bardziej z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. W przypadku cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7 razy większe niż w warunkach klinicznych. Efekty kardiotoksyczne prawdopodobnie wynikają z wpływu na aminy biogenne, prowadząc do hemodynamicznych zaburzeń i niedokrwienia, choć mechanizm nie jest w pełni poznany. Dane kliniczne nie potwierdzają korelacji tych efektów z bezpieczeństwem stosowania u ludzi.
amina biogenna, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, efekt hemodynamiczny, escitalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, laktacja, lek amfifilny, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, płodność, przepływ wieńcowy, stężenie leku w osoczu, wada rozwojowa, zastoinowa niewydolność serca