niewydolność wątroby
Niewydolność wątroby to stan kliniczny, w którym dochodzi do zaburzenia funkcji wątroby w stopniu uniemożliwiającym prawidłowe spełnianie jej licznych zadań metabolicznych. Może mieć charakter ostry (fulminant hepatic failure) lub przewlekły, rozwijający się powoli w przebiegu długotrwałego uszkodzenia miąższu wątroby.
W ostrym zespole niewydolności wątroby dochodzi do gwałtownego pogorszenia funkcji narządu u osoby bez wcześniejszej choroby wątroby. Charakteryzuje się encefalopatią wątrobową i zaburzeniami krzepnięcia (INR > 1,5) rozwijającymi się w ciągu 26 tygodni od wystąpienia objawów. Najczęstsze przyczyny to toksyczne uszkodzenie wątroby (np. paracetamol), infekcje wirusowe (HAV, HBV) oraz zaburzenia naczyniowe.
Przewlekła niewydolność wątroby rozwija się w przebiegu marskości wątroby i może prowadzić do nadciśnienia wrotnego, wodobrzusza, krwawień z żylaków przełyku, encefalopatii wątrobowej i zespołu wątrobowo-nerkowego. Główne przyczyny to przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby, alkoholowa choroba wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby oraz schorzenia autoimmunologiczne.
Diagnostyka obejmuje ocenę parametrów biochemicznych (bilirubina, albuminy, aminotransferazy, wskaźniki krzepnięcia), badania obrazowe (USG, TK, MR) oraz w wybranych przypadkach biopsję wątroby. Leczenie zależy od przyczyny i stopnia zaawansowania niewydolności, a w ciężkich przypadkach jedyną opcją może być przeszczepienie wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xyvelam
Lewofloksacyna, stosowana w terapii zakażeń bakteryjnych, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zapalenia i zerwania ścięgien (szczególnie Achillesa), które mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek, po przeszczepie narządu, przy dawkach dobowych 1000 mg oraz stosujących jednocześnie kortykosteroidy. Ryzyko to wymaga unikania jednoczesnej terapii kortykosteroidami. Ponadto, lewofloksacyna może wywoływać mioklonie, ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, oraz poważne reakcje skórne (SCAR) takie jak zespół Lyella, Stevens-Johnsona i DRESS, które mogą zagrażać życiu. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów neuropatii, zaburzeń glikemii (hipoglikemia i hiperglikemia), a także ryzyka wydłużenia odstępu QT, szczególnie u osób z chorobami serca, zaburzeniami elektrolitowymi i stosujących leki wpływające na ten parametr. Dawkowanie leku powinno być dostosowane u pacjentów z niewydolnością nerek, a stosowanie u osób z miastenią jest przeciwwskazane.
agranulocytoza, antagonista witaminy K, Bacillus anthracis, choroba Behçeta, Clostridium difficile, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, Escherichia coli, fluorochinolony, infekcyjne zapalenie wsierdzia, leukopenia, lewofloksacyna, martwica wątroby, miastenia, mioklonie, MRSA, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedomykalność zastawki, nietolerancja galaktozy, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ostre bakteryjne zapalenie zatok, pancytopenia, polineuropatia czuciowo-ruchowa, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, ścięgno Achillesa, śpiączka hipoglikemiczna, trombocytopenia, wąglik, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zespół DRESS, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Lyella, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Plenvu –
Plenvu to preparat doustny w formie proszku do sporządzania roztworu, zawierający makrogol 3350, elektrolity (sód, siarczan, chlorek, potas) oraz askorbinian. Makrogol 3350 jest minimalnie wchłaniany (<0,3%), głównie wydalany z kałem, a niewielka frakcja wchłonięta jest usuwana przez nerki. Askorbinian wchłania się aktywnie, ale przy dawce >2 g dochodzi do nasycenia wchłaniania jelitowego, z około 96% (48 g) wydalanym z kałem. Jego nadmiar w osoczu (>15 μg/ml) jest wydalany z moczem w formie niezmienionej. Siarczan zasadniczo nie ulega wchłanianiu, działa osmotycznie, zapobiegając wchłanianiu jonów sodowych, a wchłonięty siarczan jest wydalany przez nerki. Preparat wywołuje obfitą biegunkę osmotyczną, co może prowadzić do zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza hiponatremii i hipokaliemii, jednak zawartość sodu i potasu w Plenvu pomaga utrzymać równowagę elektrolitową.
askorbinian, biegunka, cewki nerkowe, działanie osmotyczne, filtracja kłębuszkowa, gospodarka elektrolitowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiponatremia i hipokaliemia, jony elektrolitowe, jony sodowe, kwas askorbinowy, makrogol 3350, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, Plenvu, przewód pokarmowy, roztwór doustny, siarczan, środek przeczyszczający, wchłanianie jelitowe, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bulgaplin 25 mg
Bulgaplin, zawierający pregabalinę w dawkach od 25 mg do 300 mg, został przebadany klinicznie na ponad 8900 pacjentach, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i senność, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu. Odsetek odstawień z powodu działań niepożądanych wynosił 12% w grupie pregabaliny versus 5% w grupie placebo. Profil bezpieczeństwa obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych, sklasyfikowanych według częstości występowania, m.in. zaburzenia układu nerwowego (bardzo często: zawroty głowy, senność; często: ataksja, zaburzenia koordynacji), zaburzenia psychiczne (często: nastrój euforyczny, splątanie; rzadko: myśli samobójcze), zaburzenia serca (rzadko: wydłużenie QT), oraz ciężkie reakcje skórne (rzadko: zespół Stevensa-Johnsona). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko uzależnienia, objawy odstawienia (np. bezsenność, drgawki, myśli samobójcze) oraz konieczność stopniowego zmniejszania dawki.
anoreksja, arytmia zatokowa, ataksja, bezsenność, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depresja, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawki, drżenie zamiarowe, dysfagia, dyzuria, ginekomastia, hipoglikemia, jaskrawe widzenie, kapsułki twarde, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, nieostre widzenie, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, omamy, parestezje, parkinsonizm, podwójne widzenie, pregabalina, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, skąpomocz, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cisatracurium Kabi 5 mg/ml
Cisatracurium Kabi (5 mg/ml) jest lekiem dożylnym stosowanym wyłącznie przez anestezjologów lub pod ich nadzorem, w warunkach umożliwiających intubację dotchawiczą i wentylację kontrolowaną. Zalecana dawka do intubacji u dorosłych i dzieci (1 miesiąc–12 lat) wynosi 0,15 mg/kg mc., co pozwala na rozpoczęcie intubacji po 120 sekundach od podania, po indukcji propofolem. Dawki podtrzymujące 0,03 mg/kg mc. wydłużają blok nerwowo-mięśniowy o około 20 minut podczas znieczulenia opioidami lub propofolem. W przypadku znieczulenia halotanem lub innymi chlorowcowanymi węglowodorami czas działania leku może się wydłużyć o 15–20%. Odwracanie bloku jest możliwe za pomocą standardowych inhibitorów acetylocholinoesterazy, z czasem ustępowania bloku wynoszącym 4–9 minut u dorosłych i 2–5 minut u dzieci. U pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby oraz u osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, choć początek działania może ulec zmianie.
anestezjolog, blok przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, chlorowcowany węglowodór, choroba sercowo-naczyniowa, cisatrakurium, halotan, infuzja dożylna, inhibitor acetylocholinoesterazy, intubacja dotchawicza, lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pomostowanie aortalno-wieńcowe, samoistne ustępowanie bloku, stymulacja elektryczna nerwu łokciowego, suksametonium, wentylacja kontrolowana, wstrzyknięcie dożylne, znieczulenie opioidowe, znieczulenie propofolem - Leksykon leków
Przedawkowanie – Casaro 32 mg
Przedawkowanie kandesartanu cyleksetylu, antagonisty receptora angiotensyny II (ARB) stosowanego w dawkach 8 mg, 16 mg i 32 mg (produkt Casaro), manifestuje się przede wszystkim jawnym niedociśnieniem tętniczym (SBP <90 mmHg), zawrotami głowy, omdleniami, tachykardią odruchową (>100 uderzeń/min) oraz oligurią (<400 ml/dobę). Mechanizm patofizjologiczny opiera się na nasilonej blokadzie receptorów AT1, prowadzącej do nadmiernej wazodylatacji i spadku perfuzji narządowej, w tym mózgowej i nerkowej. Objawy te mogą być szczególnie nasilone u pacjentów z wyjściowo niskim ciśnieniem, odwodnieniem, niewydolnością serca, nerek lub wątroby oraz u osób stosujących inne leki hipotensyjne. Dane kliniczne wskazują, że nawet dawki przekraczające 20-krotnie maksymalną dobową (do 672 mg) nie powodowały trwałych powikłań, co jest istotne dla rokowania i postępowania terapeutycznego.
antagonista receptora angiotensyny II, białko osocza, centralizacja krążenia, dawka terapeutyczna, działanie hipotensyjne, farmakoterapia wazopresyjna, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, izotoniczny roztwór chlorku sodu, kandesartan cyleksetyl, lek sympatykomimetyczny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość osocza, objętość wewnątrznaczyniowa, obkurczenie naczyń krwionośnych, oliguria, parametry życiowe, perfuzja mózgowa, perfuzja narządowa, pozycja przeciwwstrząsowa, receptor AT1, tachykardia odruchowa, układ współczulny, wazodylatacja, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Metformina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Kwasica mleczanowa jest rzadkim, ale potencjalnie śmiertelnym powikłaniem stosowania metforminy, szczególnie w kontekście ostrego pogorszenia czynności nerek, niewydolności serca, wątroby, posocznicy oraz stanów niedotlenienia. Diagnostyka opiera się na stwierdzeniu kwasicy metabolicznej (pH < 7,35), podwyższonego stężenia mleczanów w osoczu (> 5 mmol/l), zwiększonej luki anionowej oraz stosunku mleczanów do pirogronianów. Kluczowe jest monitorowanie filtracji kłębuszkowej (GFR), gdyż metformina jest przeciwwskazana przy GFR < 30 ml/min. W sytuacjach ryzyka, takich jak odwodnienie, stosowanie leków nefrotoksycznych, podanie środków kontrastowych jodowych czy zabiegi chirurgiczne, należy tymczasowo przerwać terapię metforminą i wznowić ją dopiero po stabilizacji czynności nerek, co zwykle następuje po minimum 48 godzinach. U pacjentów z niewydolnością serca metformina jest dopuszczalna jedynie w stabilnej, przewlekłej postaci choroby, natomiast jest przeciwwskazana w ostrych i niestabilnych stanach.
AlAT, AspAT, astenia, cukrzyca, czynność nerek, duszność kwasicza, enzymy wątrobowe, hipoglikemia, hipotermia, inhibitory DPP-4, ketoza, kwasica mleczanowa, luka anionowa, meglitynidy, metformina, nefropatia kontrastowa, neuropatia, niedobór witaminy B12, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, ostre zapalenie trzustki, pochodne sulfonylomocznika, posocznica, sytagliptyna, wildagliptyna, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zabieg chirurgiczny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Glucophage XR
Metformina chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Glucophage XR 500 mg wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, szczególnie u pacjentów z ostrym pogorszeniem czynności nerek, niewydolnością serca, chorobami układu oddechowego, posocznicą oraz w stanach odwodnienia. Kwasica mleczanowa charakteryzuje się pH krwi < 7,35, stężeniem mleczanów > 5 mmol/l, zwiększoną luką anionową i stosunkiem mleczanów do pirogronianów. Przed rozpoczęciem terapii należy oznaczyć i regularnie kontrolować wskaźnik przesączania kłębuszkowego (GFR), z przeciwwskazaniem do stosowania metforminy przy GFR < 30 ml/min. Wskazane jest także przerwanie terapii przed badaniami z kontrastem jodowym oraz zabiegami chirurgicznymi, z wznowieniem leczenia po minimum 48 godzinach i potwierdzeniu stabilnej funkcji nerek. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, takich jak NLPZ, leki przeciwnadciśnieniowe i moczopędne.
astenia, ból brzucha, choroba układu krążenia, choroba układu oddechowego, ciężka biegunka, długotrwałe głodzenie, doustny lek przeciwcukrzycowy, duszność kwasicza, GFR, hipoglikemia, hipotermia, insulina, ketoza, kwasica mleczanowa, leczenie metforminą, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, luka anionowa, meglitynid, metformina, metformina chlorowodorek, nadmierne spożycie alkoholu, nefropatia kontrastowa, neuropatia, niedokrwistość, niedotlenienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odwodnienie, ostre pogorszenie czynności nerek, pH krwi, pochodna sulfonylomocznika, posocznica, skurcz mięśni, śpiączka, środek kontrastowy zawierający jod, stężenie mleczanów, witamina B12, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, wymioty, zabieg chirurgiczny, źle kontrolowana cukrzyca, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Vipharm
Sunitynib wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami modulującymi aktywność enzymu CYP3A4, co może prowadzić do zmiany stężenia leku w osoczu i wpływać na skuteczność oraz toksyczność terapii. W trakcie leczenia obserwuje się liczne działania niepożądane, w tym reakcje skórne (odbarwienie, suchość, pęcherze, rzadko ciężkie reakcje jak SJS, TEN), krwotoki z różnych lokalizacji (w tym z nosa u około 50% pacjentów z guzami litymi), zaburzenia hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość), a także poważne powikłania sercowo-naczyniowe, takie jak niewydolność serca, kardiomiopatia, wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes. Zaleca się regularne monitorowanie morfologii krwi, parametrów czynnościowych wątroby, ciśnienia tętniczego, frakcji wyrzutowej lewej komory oraz elektrokardiogramu, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, takich jak SJS, TEN, niewydolność serca czy zapalenie trzustki, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie odpowiedniego leczenia wspomagającego.
białkomocz, czas protrombinowy, encefalopatia hiperamonemiczna, enzymy trzustkowe, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwioplucie, krwotok z guza, krwotok z nosa, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, piodermia zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, tętnicze zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dagrafors
Dapagliflozyna, stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2, jest przeciwwskazana u pacjentów z cukrzycą typu 1 ze względu na ryzyko cukrzycowej kwasicy ketonowej (DKA). Lek nie powinien być rozpoczynany u pacjentów z GFR < 25 ml/min, a jego skuteczność jest ograniczona przy GFR < 45 ml/min, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. W badaniach klinicznych u pacjentów z GFR < 60 ml/min obserwowano zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak wzrost stężenia kreatyniny, fosforu, parathormonu oraz hipotensja. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy zachować ostrożność ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek. Dapagliflozyna zwiększa diurezę i może powodować obniżenie ciśnienia tętniczego, co wymaga monitorowania szczególnie u osób z nadciśnieniem, hipotensją lub w podeszłym wieku. W przypadku odwodnienia konieczne jest przerwanie terapii do czasu wyrównania stanu nawodnienia.
albuminuria, autoimmunologiczna cukrzyca dorosłych, brak laktazy, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, diureza, funkcja nerek, GFR, hipotensja, inhibitor SGLT2, kotransporter sodowo-glukozowy 2, martwicze zapalenie powięzi krocza, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, przewlekła choroba nerek, stężenie elektrolitów, stężenie fosforu, stężenie kreatyniny, stężenie parathormonu, wskaźnik hematokrytowy, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie trzustki, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zgorzel Fourniera - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trund 500 mg
Lewetyracetam, substancja czynna leku Trund dostępnego w dawkach 250 mg, 500 mg, 750 mg i 1000 mg w formie tabletek powlekanych, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony na podstawie badań klinicznych obejmujących 3416 pacjentów oraz danych po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, senność, bóle głowy, zmęczenie i zawroty głowy. Profil ten jest spójny we wszystkich grupach wiekowych, jednak u dzieci i młodzieży (4-16 lat) częściej występują wymioty (11,2%), pobudzenie (3,4%), agresja (8,2%) oraz zaburzenia zachowania (5,6%). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko jadłowstrętu, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu topiramatu, oraz na potencjalne poważne powikłania hematologiczne, takie jak pancytopenia i zahamowanie czynności szpiku, wymagające monitorowania morfologii krwi.
agranulocytoza, anafilaksja, ataksja, ból głowy, choreoatetoza, dyskineza, encefalopatia, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, lewetyracetam, łysienie, majaczenie, małopłytkowość, napad częściowy, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, parestezja, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, senność, szpik kostny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, topiramat, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia psychotyczne, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmęczenie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sildenafil Dr. Max 25 mg
Sildenafil Dr. Max dostępny jest w postaci tabletek powlekanych zawierających 25 mg syldenafilu (syldenafil cytrynian). Zalecana dawka początkowa dla dorosłych to 25 mg przyjmowane doustnie około 1 godziny przed planowaną aktywnością seksualną, nie częściej niż raz na dobę. Lekarz może dostosować dawkę do 50 mg, a następnie do 100 mg lub zmniejszyć do 25 mg w zależności od skuteczności i tolerancji. U pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat) nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) stosuje się standardowe dawkowanie, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz u osób z niewydolnością wątroby (np. marskość) zaleca się dawkę 25 mg ze względu na zmniejszony klirens syldenafilu. Produkt nie jest wskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytrynian syldenafilu, dawkowanie dobowe, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, leczenie farmakologiczne, marskość wątroby, niewydolność wątroby, pacjent geriatryczny, początek działania leku, podanie doustne, przyjmowanie leku z posiłkiem, tabletka powlekana, tolerancja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ximve
Symwastatyna (Ximve) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy, zwłaszcza przy dawkach 40 mg i 80 mg, gdzie częstość miopatii wynosi odpowiednio 0,08% i 0,61%, a u pacjentów po zawale mięśnia sercowego przy dawce 80 mg nawet 1,0%. Ryzyko to jest wyższe u pacjentów azjatyckiego pochodzenia (0,24%) oraz u nosicieli allelu c.521T>C genu SLCO1B1, szczególnie homozygot (genotyp CC) z ryzykiem miopatii do 15% w ciągu roku. Zaleca się oznaczanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) przed i w trakcie leczenia, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek ≥65 lat, płeć żeńska, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny). W przypadku CK >5-krotnej górnej granicy normy lub nasilonych objawów mięśniowych, leczenie należy przerwać. Monitorowanie aminotransferaz jest wskazane, a ich trzykrotne przekroczenie normy wymaga odstawienia leku. Symwastatyna zawiera laktozę (od 74,5 mg w dawce 10 mg do 289 mg w dawce 40 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, białka transportujące aniony organiczne, białko warunkujące oporność w raku piersi, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, danazol, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, mioglobinuria, miopatia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, powikłania sercowo-naczyniowe, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, symwastatyna, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Apo-Doxan 4 4 mg
Lek Apo-Doxan zawiera doksazosynę (w postaci mezylanu doksazosyny) i jest dostępny w dawkach 1 mg, 2 mg oraz 4 mg. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na doksazosynę, pochodne chinazoliny (np. prazosynę, terazosynę) oraz substancje pomocnicze, w szczególności laktozę (45 mg w dawce 1 mg, 90 mg w dawce 2 mg i 180 mg w dawce 4 mg). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z niedociśnieniem ortostatycznym, niedociśnieniem tętniczym oraz u osób z patologiami urologicznymi, takimi jak łagodny rozrost gruczołu krokowego ze współistniejącym przekrwieniem górnych dróg moczowych, przewlekłymi infekcjami dróg moczowych, kamicą pęcherza moczowego, a także u pacjentów z przepełnieniem pęcherza czy bezmoczem, zwłaszcza z postępującą niewydolnością nerek. Zawartość sodu w preparacie jest poniżej 23 mg na tabletkę, co nie stanowi przeciwwskazania u pacjentów na diecie niskosodowej.
bezmocz, doksazosyna, infekcja dróg moczowych, kamica pęcherza moczowego, łagodny rozrost prostaty, laktoza, lek hipotensyjny, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostre zatrzymanie moczu, pochodne chinazoliny, prazosyna, przekrwienie dróg moczowych, przepełnienie pęcherza, spadek ciśnienia ortostatyczny, zaburzenie odpływu moczu, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib Krka 25 mg
Sunitynib (Sunitinib Krka) jest stosowany w leczeniu nowotworów takich jak GIST, MRCC oraz pNET, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym niewydolności nerek, niewydolności serca, zatorowości płucnej, perforacji przewodu pokarmowego oraz krwotoków. W badaniach klinicznych odnotowano często występujące zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia (3. i 4. stopnia u 10% i 1,7% pacjentów z GIST, 16% i 1,6% z MRCC, 13% i 2,4% z pNET), małopłytkowość oraz niedokrwistość. Często obserwuje się także nadciśnienie tętnicze, które u 4,7% pacjentów z guzami litymi osiągało wartości skurczowe >200 mm Hg lub rozkurczowe >110 mm Hg. Niedoczynność tarczycy rozwija się u 4-16% pacjentów z MRCC, 6,2% z GIST oraz 7,2% z pNET, co wymaga regularnego monitorowania funkcji tarczycy podczas terapii. Ponadto, u pacjentów leczonych sunitynibem obserwowano zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) u 2-27% chorych, a także ryzyko wydłużenia odstępu QTc (>500 ms u 0,5% pacjentów).
białkomocz, dysfagia, encefalopatia hiperamonemiczna, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, kardiomiopatia, krwioplucie, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mikroangiopatia zakrzepowa, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nekrotyczne zapalenie powięzi, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, rumień wielopostaciowy, sunitynib, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wysięk osierdziowy, zaburzenia smaku, zakrzepica żył głębokich, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatorowość płucna, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – FDGtomosil 550 MBq/ml
Fludeoksyglukoza (18F) w roztworze do wstrzykiwań FDGtomosil o aktywności 550 MBq/mL stanowi radiofarmaceutyk stosowany w diagnostyce PET, jednak jego podanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, takie jak chlorek sodu (9 mg/mL) i etanol bezwodny (do 5 mg/mL). Fluor-18 charakteryzuje się okresem półtrwania 109,77 minut oraz emituje promieniowanie pozytonowe o energii maksymalnej 634 keV i fotony gamma o energii 511 keV, co wymaga uwzględnienia ryzyka związanego z ekspozycją na promieniowanie jonizujące. Całkowita aktywność preparatu w fiolce w momencie kalibracji może wynosić od 247 MBq do 5500 MBq, co ma znaczenie przy ocenie dawki promieniowania dla pacjenta.
anihilacja, badanie PET, chlorek sodu, czas półtrwania, etanol bezwodny, farmakokinetyka radiofarmaceutyku, fludeoksyglukoza 18F, fludeoksyglukoza znakowana izotopem fluoru-18, fotony gamma, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, narażenie na promieniowanie jonizujące, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, promieniowanie jonizujące, promieniowanie pozytonowe, radiofarmaceutyk, reakcja alergiczna, roztwór do wstrzykiwań, zaburzenia gospodarki węglowodanowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Neuroas
Produkt leczniczy Neuroas zawiera kwas acetylosalicylowy w dawce 150 mg w formie tabletek dojelitowych i jest przeznaczony wyłącznie do stosowania u dorosłych oraz młodzieży powyżej 16. roku życia, z wyłączeniem zastosowań przeciwzapalnych, przeciwbólowych i przeciwgorączkowych. Stosowanie u dzieci poniżej 16 lat jest niewskazane ze względu na ryzyko zespołu Reya. Neuroas wiąże się ze zwiększonym ryzykiem krwawień, szczególnie w trakcie lub po zabiegach chirurgicznych, a także może nasilać krwawienia miesiączkowe. Wskazane jest zachowanie ostrożności u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, owrzodzeniem przewodu pokarmowego, historią krwawień, a także u osób przyjmujących leki przeciwzakrzepowe. W przypadku wystąpienia krwawienia z przewodu pokarmowego lub owrzodzenia należy natychmiast przerwać terapię i skonsultować się z lekarzem.
astma oskrzelowa, cukrzyca, deferazyroks, dna moczanowa, doustny kortykosteroid, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, ekstrakcja zęba, hemostaza, insulina, katar sienny, krwawienie miesiączkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, lek przeciwbólowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgorączkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, nadciśnienie tętnicze, napad astmy oskrzelowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, NLPZ, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, perforacja, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, polip błony śluzowej nosa, poziom glukozy we krwi, przewlekła choroba układu oddechowego, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, ryzyko krwawienia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, SSRI, świąd, toksyczna nekroliza naskórka, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Reya, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Posaconazole Glenmark 40 mg/ml
Bezpieczeństwo stosowania pozakonazolu w zawiesinie doustnej oceniono u ponad 2400 pacjentów i zdrowych ochotników, a także na podstawie obserwacji po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęstszymi ciężkimi działaniami niepożądanymi są nudności (występujące bardzo często, ≥1/10 pacjentów), wymioty, biegunka, gorączka oraz wzrost stężenia bilirubiny. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Wśród zaburzeń hematologicznych często obserwowano neutropenię, a rzadziej poważne powikłania jak zespół hemolityczno-mocznicowy czy pancytopenia. Często występują zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia), a także objawy ze strony układu nerwowego, takie jak parestezje, zawroty głowy i ból głowy. W zakresie układu pokarmowego bardzo często pojawiają się nudności, a często wymioty, ból brzucha i biegunka. Wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza zasadowa, GGTP) oraz bilirubiny występuje często, z rzadkimi przypadkami ciężkiej niewydolności wątroby.
afazja, bilirubina, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, choroba refluksowa przełyku, częstoskurcz komorowy, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, koagulopatia, kwasica cewkowa nerkowa, leukopenia, limfadenopatia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność nadnerczy, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pozakonazol, pseudoaldosteronizm, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, torsade de pointes, trombocytopenia, udar mózgu, zaburzenie psychotyczne, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wydłużonego QT, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Metoprolol bursztynian – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Metoprolol bursztynian, substancja czynna preparatu Metocard ZK dostępnego w dawkach 23,75 mg, 47,5 mg oraz 95 mg (odpowiadających 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu), wykazuje niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Najczęstsze działania niepożądane wpływające na zdolności psychomotoryczne to zawroty głowy oraz zmęczenie, które mogą zaburzać koncentrację, czas reakcji i koordynację ruchową. Szczególną uwagę należy zwrócić na czynniki nasilające te zaburzenia, takie jak jednoczesne spożywanie alkoholu oraz zmiana preparatu metoprololu, co może wpływać na farmakokinetykę i biodostępność leku.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Dironorm 10 mg + 5 mg
W badaniach klinicznych obejmujących 195 pacjentów stosujących jednocześnie lizynopryl i amlodypinę (składniki preparatu Dironorm) nie stwierdzono zwiększonej częstości działań niepożądanych w porównaniu do monoterapii. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (8%), kaszel (5%) oraz zawroty głowy (3%), które miały charakter łagodny i przemijający. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥10%), często (≥1% do <10%), niezbyt często (≥0,1% do <1%), rzadko (≥0,01% do <0,1%), bardzo rzadko (<0,01%) oraz nieznana. Wśród działań niepożądanych lizynoprylu i amlodypiny wymieniono m.in. rzadkie zmniejszenie hemoglobiny, bardzo rzadkie zahamowanie czynności szpiku, często kołatanie serca, często objawy ortostatyczne, często kaszel, często biegunka i wymioty, a także rzadkie reakcje skórne i obrzęki.
agranulocytoza, bezsenność, depresja, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, leukocytoza, leukopenia, lizynopryl i amlodypina, łuszczyca, małopłytkowość, mocznica, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, odczyn Biernackiego, ostra niewydolność nerek, pęcherzyca, pokrzywka, powiększenie węzłów chłonnych, przeciwciała przeciwjądrowe, reakcja anafilaktyczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie umysłowe, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia snu, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Amlodipine Fair-Med 5 mg
Amlodypina, jako antagonista kanału wapniowego, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, werapamil, diltiazem) powodują hamowanie metabolizmu amlodypiny, co prowadzi do wzrostu jej stężenia w osoczu i nasilenia działania hipotensyjnego, szczególnie u osób w podeszłym wieku. Zaleca się wówczas monitorowanie ciśnienia tętniczego i rozważenie redukcji dawki. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt terapeutyczny, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnego zwiększenia dawki. Spożycie grejpfrutów i soku grejpfrutowego jest niewskazane ze względu na zwiększenie biodostępności amlodypiny i ryzyko znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego. Szczególnie niebezpieczna jest interakcja z dożylnym dantrolenem, która może prowadzić do migotania komór, zapaści sercowo-naczyniowej i hiperkaliemii, dlatego jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, ciśnienie tętnicze krwi, cyklosporyna, dantrolen, diltiazem, działanie hipotensyjne, dziurawiec, erytromycyna, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, klarytromycyna, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, obrzęk obwodowy, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 12,5 mg
Telmisartan HCT EGIS to preparat łączący telmisartan (40 mg lub 80 mg) z hydrochlorotiazydem (12,5 mg lub 25 mg), którego farmakokinetyka wykazuje brak wzajemnego wpływu obu składników u zdrowych osób. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, a jego absorpcja jest nieznacznie obniżona przez pokarm (spadek AUC o 6-19%), co nie wpływa na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w ponad 99,5%, ma dużą objętość dystrybucji (~500 l) i jest metabolizowany przez sprzęganie do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja odbywa się głównie drogą żółciową (>97% dawki), z okresem półtrwania powyżej 20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax w 1-3 godziny, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami w 68%, nie jest metabolizowany i jest wydalany niemal całkowicie przez nerki (ok. 60% w 48 h), z okresem półtrwania 10-15 godzin przy prawidłowej funkcji nerek.
acyloglukuronid, biodostępność, biodostępność hydrochlorotiazydu, biotransformacja, cytochrom P450, czas maksymalnego stężenia, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwaśna glikoproteina alfa 1, niedociśnienie ortostatyczne, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skuteczność terapeutyczna, stężenie w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Glitoprel 4 mg
Glimepiryd, substancja czynna preparatu Glitoprel dostępnego w dawkach 1 mg, 2 mg, 3 mg oraz 4 mg, może wywoływać rzadkie, ale istotne klinicznie działania niepożądane, zwłaszcza hematologiczne, takie jak trombocytopenia, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, erytropenia, niedokrwistość hemolityczna oraz pancytopenia. Zaburzenia te zwykle ustępują po odstawieniu leku. Ponadto, bardzo rzadko obserwuje się leukoklastyczne zapalenie naczyń oraz reakcje nadwrażliwości, które mogą przybrać ciężką postać, włącznie z dusznością, hipotonią i wstrząsem. Istnieje ryzyko nadwrażliwości krzyżowej na pochodne sulfonylomocznika i sulfonamidy. Najpoważniejszym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia, której wystąpienie zależy od indywidualnych czynników, takich jak dieta i dawka, i która może wymagać pilnej interwencji medycznej.
agranulocytoza, białe krwinki, cholestaza, czerwone krwinki, elementy morfotyczne krwi, enzymy wątrobowe, erytropenia, glimepiryd, granulocytopenia, granulocyty, hipoglikemia, hiponatremia, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, płytki krwi, pochodne sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia widzenia, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprom RR MAX 400 mg
Przy kwalifikacji pacjenta do terapii ibuprofenem w dawce 400 mg (Ibuprom RR MAX) kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, które mogą zwiększać ryzyko powikłań. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub substancje pomocnicze, a także u osób z historią reakcji alergicznych na NLPZ lub kwas acetylosalicylowy, manifestujących się m.in. katarem, pokrzywką czy astmą oskrzelową. Choroba wrzodowa żołądka i/lub dwunastnicy (czynna lub w wywiadzie), perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, zwłaszcza po NLPZ, stanowią istotne przeciwwskazania ze względu na ryzyko nawrotu poważnych powikłań. Ponadto, u pacjentów ze skazą krwotoczną ibuprofen może nasilać zaburzenia krzepnięcia poprzez hamowanie cyklooksygenazy i wpływ na funkcję płytek krwi.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa, cyklooksygenaza, hemostaza, ibuprofen, inhibitor COX-2, klasyfikacja NYHA, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt nosa, perforacja, płytki krwi, pokrzywka, przewód tętniczy, reakcja krzyżowa, skaza krwotoczna, trzeci trymestr ciąży - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zoxon 2
Doksazosyna, lek alfa-adrenolityczny stosowany m.in. w łagodnym rozroście gruczołu krokowego, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, zwłaszcza w początkowym okresie terapii, manifestującego się zawrotami głowy, osłabieniem, a nawet omdleniami. Zaleca się regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego oraz edukację pacjentów w zakresie unikania sytuacji zwiększających ryzyko urazów. U pacjentów z ciężkimi chorobami serca (np. obrzęk płuc z powodu zwężenia aorty, niewydolność serca z wysoką pojemnością wyrzutową, prawokomorowa niewydolność serca z zatorowością płucną, lewokomorowa niewydolność z niskim ciśnieniem napełniania) stosowanie doksazosyny wymaga szczególnej ostrożności, gdyż szybkie obniżenie ciśnienia tętniczego może nasilać dolegliwości dławicowe. Metabolizm leku odbywa się w wątrobie, dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby, zwłaszcza ciężką, stosowanie jest przeciwwskazane lub wymaga ostrożności.
alfa-adrenolityk, choroba wieńcowa, doksazosyna, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, łagodny rozrost gruczołu krokowego, laktoza bezwodna, lek alfa-adrenolityczny, lewokomorowa niewydolność serca, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, omdlenie, prawokomorowa niewydolność serca, priapizm, rak gruczołu krokowego, rak prostaty, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, wysięk osierdziowy, zaćma, zator płucny, zawroty głowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dilzem 180 retard 180 mg
Dilzem 180 Retard, zawierający 180 mg diltiazemu chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazań klinicznych. W leczeniu choroby niedokrwiennej serca zaleca się rozpoczęcie terapii od 1/2 tabletki dwa razy na dobę (łącznie 180 mg/dobę), z możliwością stopniowego zwiększenia dawki do 360 mg/dobę w przypadku niewystarczającej odpowiedzi klinicznej. W terapii nadciśnienia tętniczego początkowa dawka to 1 tabletka (180 mg) rano, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 360 mg/dobę. Tabletki należy przyjmować przed posiłkami, w całości, popijając odpowiednią ilością płynu. Zaleca się regularną kontrolę i ewentualną redukcję dawki co 2-3 miesiące przy długotrwałym stosowaniu.
choroba niedokrwienna serca, diltiazem chlorowodorek, Dilzem, efekt hipotensyjny, efekt kliniczny, leczenie nadciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent w podeszłym wieku, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Perindopril/Amlodipine Krka 4 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Perindopril/Amlodipine Krka, zawierający peryndopryl (w formie soli z tert-butyloaminą) oraz amlodypinę (w formie bezylanu), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wynikają z charakterystyki obu substancji czynnych stosowanych oddzielnie. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy, senność, parestezje), narządów zmysłów (zaburzenia widzenia, szumy uszne), układu sercowo-naczyniowego (kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie tętnicze), układu oddechowego (kaszel, duszność), pokarmowego (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), skóry (świąd, wysypka, wykwity), mięśniowo-szkieletowego (obrzęk stawów, kurcze mięśni) oraz ogólnych zaburzeń (zmęczenie, astenia, obrzęk). Częstość występowania tych działań jest klasyfikowana według standardów MedDRA, z najczęstszymi objawami pojawiającymi się u ≥1/100 do <1/10 pacjentów, szczególnie przy dawce 4 mg peryndoprylu i 10 mg amlodypiny.
agranulocytoza, amlodypina, astenia, biegunka, duszność, dysgeuzja, dyspepsja, hiperkaliemia, hipotensja, inhibitor ACE, kaszel, kołatanie serca, kurcz mięśniowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk stawowy, parestezja, peryndopryl, podwójne widzenie, reakcja skórna, rumień, świąd, szum uszny, wykwit polekowy, wykwit skórny, wysypka, zaburzenie elektrolitowe, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pragiola 100 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, została przebadana w badaniach klinicznych z udziałem ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w badaniach kontrolowanych placebo metodą podwójnie ślepej próby, co pozwoliło na ustalenie kompleksowego profilu bezpieczeństwa. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, obserwowane u ≥10% pacjentów. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% w grupie pregabaliny vs. 5% w grupie placebo. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego odnotowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ośrodkowych, w tym nasilonej senności. Profil działań niepożądanych obejmuje m.in. zaburzenia psychiczne (euforia, splątanie, depresja, myśli samobójcze), neurologiczne (ataksja, drgawki), okulistyczne (nieostre widzenie), sercowe (tachykardia, blok AV I stopnia), naczyniowe (niedociśnienie, nadciśnienie), oddechowe (duszność), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty), wątrobowe (podwyższone ALT, AST), skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona), mięśniowo-szkieletowe (kurcze, rabdomioliza) oraz nerkowe (niewydolność nerek).
arytmia zatokowa, ataksja, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawki, drgawki kloniczne, drżenie, duszność, dysfagia, dyskineza, hipoglikemia, jaskrawe widzenie, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy częściowy, napad paniki, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, nieostre widzenie, niepamięć, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezja, parkinsonizm, podwójne widzenie, pregabalina, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, uraz rdzenia kręgowego, utrata przytomności, uzależnienie lekowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie erekcji, zaburzenie mowy, zachowanie samobójcze, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arketis tabletki 20 mg 20 mg
Arketis Tabletki 20 mg zawierają paroksetynę chlorowodorku bezwodnego w dawce 20 mg i wykazują szerokie spektrum działań niepożądanych, które mogą występować z różną częstością. Do najczęstszych należą nudności (bardzo często), zaburzenia czynności płciowych, senność, bezsenność, pobudzenie, nietypowe sny, zawroty głowy, bóle głowy, zaburzenia koncentracji, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaparcia, biegunka, wymioty oraz nadmierne pocenie się. Niezbyt często obserwuje się leukopenię, nieprawidłowe krwawienia, zaburzenia kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą, rozszerzenie źrenic, tachykardię zatokową, zmiany ciśnienia tętniczego, wysypkę, świąd, zatrzymanie lub nietrzymanie moczu. Rzadko występują trombocytopenia, hiponatremia, drgawki, zespół niespokojnych nóg, bradykardia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, bóle mięśni i stawów, hiperprolaktynemia, zaburzenia miesiączkowania oraz zaburzenia psychiczne takie jak mania, lęk, napady paniki i akatyzja. Bardzo rzadko mogą pojawić się ciężkie reakcje alergiczne, zespół SIADH, zespół serotoninowy, ostra jaskra, ciężkie skórne reakcje (np. zespół Stevensa-Johnsona), zapalenie wątroby, priapizm oraz obrzęki obwodowe.
akatyzja, bradykardia, bruksizm, chwiejność emocjonalna, depersonalizacja, drgawka, dystonia ustno-twarzowa, hiperkineza, hiperprolaktynemia, hiperrefleksja, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, krwotoczna miesiączka, krwotok poporodowy, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, mioklonia, mlekotok, napad paniki, nieprawidłowe krwawienie, nietrzymanie moczu, niewydolność wątroby, objaw pozapiramidowy, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostra jaskra, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SIADH, stan splątania, szum uszny, tachykardia, tachykardia zatokowa, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, zaburzenie kontroli glikemii, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół niespokojnych nóg, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu c – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) pozostaje istotnym problemem zdrowotnym, infekując ponad 170 milionów osób globalnie i stanowiąc główną przyczynę przewlekłej choroby wątroby. Rokowanie i długość życia pacjentów z przewlekłym WZW C zależą od stopnia uszkodzenia wątroby, obecności marskości oraz odpowiedzi na leczenie przeciwwirusowe. Ryzyko marskości wątroby wynosi 15-30% w ciągu 20 lat, a 5-letni wskaźnik przeżycia dla raka wątrobowokomórkowego (HCC) to około 22%. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują wiek, stopień włóknienia, poziomy enzymów wątrobowych (ALT, GGT), masę ciała, genotyp wirusa oraz wyjściowe miano HCV RNA. Szybka odpowiedź wirusologiczna (RVR) i eliminacja HCV RNA po 1 miesiącu leczenia są silnymi predyktorami trwałej odpowiedzi wirusologicznej (SVR). Nowe markery, takie jak LecT-Hepa, umożliwiają wczesne przewidywanie odpowiedzi na terapię, przewyższając tradycyjne wskaźniki FIB-4 i APRI.
albumina, aminotransferaza alaninowa, białko rdzeniowe, bilirubina, biomarker, biopsja wątroby, choroby naczyniowe, choroby współistniejące, gamma-glutamylotransferaza, genotyp HCV, marskość wątroby, niepowodzenie leczenia, niewydolność wątroby, ostre WZW C, przeszczep wątroby, przewlekła choroba wątroby, przeżycie całkowite, quasispecies, rak wątrobowokomórkowy, rak wątroby, stłuszczenie wątroby, szybka odpowiedź wirusologiczna, trwała odpowiedź wirusologiczna, udar niedokrwienny, wiremia, wirusowe zapalenie wątroby typu C, włóknienie wątroby, zakażenie HCV