małopłytkowość
Małopłytkowość (trombocytopenia) to stan kliniczny charakteryzujący się zmniejszoną liczbą płytek krwi poniżej wartości referencyjnych (150 000/μl). Jest to częsta nieprawidłowość hematologiczna, która może być wynikiem zmniejszonej produkcji płytek w szpiku kostnym, zwiększonego niszczenia płytek w krążeniu lub sekwestracji płytek w śledzionie.
Etiologia małopłytkowości jest różnorodna i obejmuje przyczyny immunologiczne (np. małopłytkowość immunologiczna, polekowa), infekcyjne (np. sepsa, HIV, WZW), hematologiczne (np. zespoły mielodysplastyczne, białaczki), związane z ciążą, a także jatrogenne (np. po chemioterapii, radioterapii). Szczególnie istotna klinicznie jest pierwotna małopłytkowość immunologiczna (ITP), gdzie przeciwciała niszczą własne płytki krwi.
Objawy małopłytkowości zależą od stopnia jej nasilenia i obejmują głównie skazy krwotoczne: wybroczyny, siniaki (przy liczbie płytek <50 000/μl), krwawienia z nosa i dziąseł oraz krwawienia z przewodu pokarmowego i dróg moczowych (przy liczbie płytek <20 000/μl). Groźne dla życia krwawienia wewnątrzczaszkowe występują zwykle przy wartościach <10 000/μl.
Diagnostyka obejmuje morfologię krwi z rozmazem, badania szpiku kostnego, testy immunologiczne oraz badania obrazowe. Leczenie zależy od przyczyny i nasilenia małopłytkowości – od obserwacji przez podawanie kortykosteroidów, immunoglobulin dożylnych, leków immunosupresyjnych, agonistów receptora trombopoetyny, aż po splenektomię w przypadkach opornych na leczenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Amitriptylinum VP 10 mg
Amitryptylina, jako trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny (TLPD), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które mogą być mylone z objawami samej depresji, takimi jak ból głowy, drżenie, zaburzenia uwagi, zaparcia czy zmniejszone libido. Najpoważniejsze działania niepożądane obejmują kardiologiczne powikłania, takie jak blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi pęczka Hisa (często), arytmie (rzadko), kardiomiopatie i torsade de pointes (bardzo rzadko), a także zapalenia mięśnia sercowego o podłożu nadwrażliwości (częstość nieznana). Ponadto, lek może indukować myśli i zachowania samobójcze, stany maniakalne, majaczenie, drgawki oraz zaburzenia pozapiramidowe. Rzadkie, ale istotne powikłania hematologiczne to zahamowanie czynności szpiku kostnego, agranulocytoza, leukopenia, eozynofilia i małopłytkowość, które wymagają regularnej kontroli morfologii krwi. W okulistyce należy zwrócić uwagę na ryzyko ostrej jaskry (bardzo rzadko) oraz zaburzenia akomodacji i rozszerzenie źrenic, które mogą prowadzić do poważnych powikłań.
agranulocytoza, akatyzja, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, amitryptylina, arytmia, ataksja, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, cholestatyczna choroba wątroby, drgawki, eozynofilia, fotosensytyzacja, ginekomastia, hipertermia, hiponatremia, jaskra ostra, kardiomiopatia, kołatanie serca, leukopenia, libido, majaczenie, małopłytkowość, mlekotok, myśli samobójcze, nadmierna potliwość, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk języka, parestezja, polineuropatia, porażenna niedrożność jelit, powiększenie gruczołów ślinowych, rozszerzenie źrenic, senność, stan maniakalny, suchość jamy ustnej, suchość oka, szum uszny, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie akomodacji, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji, zaburzenie mikcji, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie smaku, zaburzenie uwagi, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół Löfflera, złamanie kości, żółtaczka, zwiększenie ciśnienia śródgałkowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anzorin 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne olanzapiny obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na reprodukcję, potencjału mutagennego oraz działania rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów dawki śmiertelne (LD50) wynosiły odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, natomiast u psów tolerowano dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiologiczne. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) dominowały objawy hamowania OUN, działania antycholinergicznego oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalna neutropenia i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym ekspozycja (AUC) była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów odnotowano odwracalne zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.
AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, cytopenia, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórki szpiku kostnego, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, prolaktyna, średnia dawka śmiertelna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pernazinum 100 mg
Lek Pernazinum, zawierający perazynę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania i układów narządowych zgodnie z MedDRA. W zakresie układu sercowo-naczyniowego najczęściej obserwuje się ortostatyczny spadek ciśnienia tętniczego i zaburzenia rytmu serca u około 15% pacjentów, szczególnie na początku terapii i przy wyższych dawkach. Zmiany w zapisie EKG występują bardzo często i mają charakter przemijający, dlatego u pacjentów z chorobami mięśnia sercowego zaleca się regularną kontrolę EKG. W zakresie układu nerwowego mogą pojawić się ostra dyskineza (ok. 1% pacjentów), polekowy zespół Parkinsona, akatyzja oraz rzadko późne dyskinezy. Złośliwy zespół neuroleptyczny nie został dotychczas odnotowany po stosowaniu Pernazinum. Często występuje sedacja, a także zaburzenia snu, splątanie, niepokój i depresja, która może wymagać zmniejszenia dawki lub zmiany leku. Wśród działań niepożądanych wymienia się również zaburzenia hematologiczne (leukopenia, eozynofilia, granulocytopenia), zmiany w funkcji wątroby (bezobjawowe podwyższenie enzymów u 43% pacjentów), a także zaburzenia widzenia i ciśnienia wewnątrzgałkowego.
agranulocytoza, akatyzja, charakterystyka produktu leczniczego, cholestaza wewnątrzwątrobowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja polekowa, dezorientacja, dystonia ustno-twarzowa, eozynofilia, ginekomastia, granulocytopenia, lek cholinolityczny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie jelita, mlekotok, neuroleptyk, niedokrwistość aplastyczna, nietrzymanie moczu, obniżenie libido, odczyn alergiczny skórny, ortostatyczny spadek ciśnienia, ostra dyskineza, ostre zapalenie wątroby, otępienie, parkinsonizm, perazyna, pigmentacja oka, pochodne benzodiazepiny, późna dyskineza, późna dystonia, przekrwienie śluzówki nosa, receptor GABA-ergiczny, sedacja, test tolerancji glukozy, toczeń rumieniowaty, zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia rytmu serca, zapis EKG, zatrzymanie moczu, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan Orion 80 mg
Telmisartan Orion w dawce 80 mg wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo, z częstością działań niepożądanych odpowiednio 41,4% vs 43,9% u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Najpoważniejsze działania niepożądane obejmują reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (częstość rzadka: ≥1/10 000 do <1/1 000) oraz ostrą niewydolność nerek, które mogą prowadzić do zgonu. Szczególne grupy ryzyka to pacjenci japońscy (zwiększone ryzyko zaburzeń wątroby), osoby z cukrzycą (hipoglikemia) oraz pacjenci leczeni w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego (częste niedociśnienie). W badaniu PRoFESS odnotowano wyższą częstość posocznicy u leczonych telmisartanem, a także zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc, choć związek przyczynowy nie jest potwierdzony.
bezsenność, bradykardia, choroby sercowo-naczyniowe, duszność, enzym wątrobowy, fosfokinaza kreatynowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność wielonarządowa, nieżyt żołądka, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, toksyczne uszkodzenie skóry, wysypka polekowa, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zaburzenie wątroby, zaburzenie widzenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ścięgna, zapalenie zatok, zawroty błędnikowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fragmin 10 000 j.m. a.Xa/0,4 ml
Dalteparyna sodowa (Fragmin) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na heparyny, małopłytkowością poheparynową, ciężkimi zaburzeniami krzepnięcia oraz aktywnymi krwawieniami, zwłaszcza z przewodu pokarmowego i naczyń mózgowych. Nie należy jej stosować w ostrym lub podostrym bakteryjnym zapaleniu wsierdzia, po niedawnych urazach lub zabiegach chirurgicznych w obrębie OUN, oczu i uszu. Szczególnie niebezpieczne jest podawanie dużych dawek dalteparyny (od 2 500 do 18 000 j.m. anty-Xa) u pacjentów planujących znieczulenie podpajęczynówkowe lub zewnątrzoponowe ze względu na ryzyko krwawienia do kanału kręgowego i powikłań neurologicznych, takich jak krwiak nadtwardówkowy lub podpajęczynówkowy.
antagonista witaminy K, bakteryjne zapalenie wsierdzia, choroba zakrzepowo-zatorowa, czynne krwawienie, dalteparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, krwiak nadtwardówkowy, krwiak podpajęczynówkowy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, łożysko przodujące, małopłytkowość, małopłytkowość poheparynowa, nadciśnienie tętnicze, nakłucie lędźwiowe, niestabilna choroba wieńcowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, retinopatia cukrzycowa, zabieg chirurgiczny, zabiegi inwazyjne, zaburzenie krzepnięcia, zagrażające poronienie, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Baxiren 5 mg
Apiksaban, substancja czynna Baxiren, został oceniony w czterech badaniach klinicznych fazy III obejmujących ponad 15 000 pacjentów, w tym ponad 11 000 z niezastawkowym migotaniem przedsionków (NVAF) oraz ponad 4 000 z żylna chorobą zakrzepowo-zatorową (ŻChZZ). Średni czas ekspozycji wynosił 1,7 roku dla NVAF i 221 dni dla ŻChZZ. Najczęstsze działania niepożądane związane z apiksabanem to krwawienia (24,3% w porównaniu z warfaryną i 9,6% w porównaniu z ASA u pacjentów NVAF), stłuczenia, krwawienia z nosa i krwiaki, co jest zgodne z mechanizmem antykoagulacyjnym leku. Duże krwawienia z przewodu pokarmowego według kryteriów ISTH występowały z częstością 0,76% rocznie, a wewnątrzgałkowe 0,18% rocznie. W leczeniu ŻChZZ częstość krwawień wynosiła 15,6% w porównaniu z enoksaparyną/warfaryną oraz 13,3% w porównaniu z placebo.
antykoagulant, apiksaban, krwawienie dokomorowe, krwawienie wewnątrzbrzuszne, krwawienie wewnątrzgałkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, krwioplucie, krwotok móżdżkowy, krwotok podtwardówkowy, krwotok śródmózgowy, małopłytkowość, niedokrwistość pokrwotoczna, niezastawkowe migotanie przedsionków, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, udar krwotoczny, wstrząs hipowolemiczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń krwionośnych skóry, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Simvacard 20 20 mg
Profil bezpieczeństwa symwastatyny został potwierdzony w dużych, długoterminowych badaniach klinicznych, takich jak Heart Protection Study (HPS) z udziałem 20 536 pacjentów oraz Scandinavian Simvastatin Survival Study (4S) z 4444 pacjentami. W badaniu HPS stosowano dawkę 40 mg/dobę przez średnio 5 lat, gdzie wskaźnik przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 4,8% w grupie symwastatyny i 5,1% w grupie placebo. Częstość miopatii była niska (<0,1%), a podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x ULN) odnotowano u 0,21% pacjentów leczonych symwastatyną. Szczególną uwagę zwraca immunozależna miopatia martwicza (IMNM), autoimmunologiczna postać miopatii z utrzymującym się osłabieniem mięśni proksymalnych i podwyższoną kinazą kreatynową, wymagająca leczenia immunosupresyjnego. Ryzyko rozwoju cukrzycy jest zwiększone u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², podwyższone triglicerydy i nadciśnienie.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, ginekomastia, glukoza w surowicy, hemoglobina glikowana, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, polekowe zmiany liszajowate, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, tendinopatia, zaburzenia funkcji poznawcze, zapalenie mięśni, zapalenie naczyń, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Carmustine Accordpharma 50 mg
Przedawkowanie karmustyny (Carmustine Accordpharma), cytostatyku z grupy nitrozomoczników o działaniu alkilującym, prowadzi do ciężkiej mielosupresji manifestującej się pancytopenią, neutropenią, małopłytkowością i niedokrwistością, co znacząco zwiększa ryzyko infekcji, krwawień oraz niedotlenienia. Ponadto, toksyczność leku może skutkować uszkodzeniem wątroby (martwica, podwyższone enzymy wątrobowe, encefalopatia), śródmiąższowym zapaleniem płuc (duszność, hipoksemia, zmiany obrazowe) oraz neurotoksycznymi powikłaniami OUN (zapalenie mózgu i rdzenia, drgawki, zaburzenia świadomości). Dawki toksyczne nie są precyzyjnie określone, jednak ryzyko powikłań rośnie wraz z przekroczeniem dawki terapeutycznej, przy czym preparat dostępny jest w dawkach 50 mg i 300 mg, a po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 3,3 mg karmustyny.
AlAT, AspAT, bilirubina, czynnik wzrostu G-CSF, działanie alkilujące, encefalopatia wątrobowa, farmakokinetyka karmustyny, fosfataza alkaliczna, GFR, hipoksemia, INR, karmustyna, kreatynina, lek cytotoksyczny, małopłytkowość, martwica wątroby, mielosupresja, mocznik, neutropenia, niedokrwistość, nitrozomocznik, odtrutka, pancytopenia, preparaty krwiopochodne, rozmaz krwi, śródmiąższowe zapalenie płuc, supresja szpiku kostnego, uszkodzenie wątroby, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie mózgu i rdzenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metamizol Krka
Metamizol Krka, 500 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań/infuzji, jest pochodną pirazolonu, której stosowanie wiąże się z ryzykiem ciężkich działań niepożądanych, takich jak agranulocytoza, wstrząs anafilaktyczny oraz reakcje skórne typu SCAR (SJS, TEN, zespół DRESS). W przypadku neutropenii (<1500 neutrofili/mm³), małopłytkowości lub pancytopenii konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i monitorowanie morfologii krwi. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią reakcji anafilaktoidalnych na metamizol lub inne nieopioidowe leki przeciwbólowe, a także u osób z zespołem astmy analgetycznej, astmą oskrzelową, przewlekłą pokrzywką czy nietolerancją barwników i alkoholu. Podawanie pozajelitowe zwiększa ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznych w porównaniu do podania doustnego.
agranulocytoza, astma oskrzelowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, ciężkie niepożądane reakcje skórne, dysfagia, dyskrazja krwi, eozynofilia, hipowolemia, małopłytkowość, morfologia krwi, neutropenia, niewydolność krążenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, pirazolony i pirazolidyny, podanie pozajelitowe, pokrzywka, polipy nosa, reakcja hipotensyjna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wywiad lekarski, zespół astmy analgetycznej, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Walproinian magnezu – Działania niepożądane
Walproinian magnezu, substancja czynna leku Dipromal, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym szczególnie niebezpiecznych dla dzieci poniżej 3 roku życia. Najczęstsze objawy to zaburzenia przewodu pokarmowego (około 20% pacjentów), a także ciężkie uszkodzenia wątroby, które mogą prowadzić do niewydolności i zgonu, zwłaszcza przy wysokich dawkach lub politerapii. Wczesne symptomy hepatotoksyczności obejmują nawrót napadów padaczkowych, osłabienie, utratę apetytu, nudności, wymioty, bóle w nadbrzuszu, obrzęki oraz zaburzenia świadomości. Encefalopatia, choć rzadka, może pojawić się szybko po rozpoczęciu terapii i jest związana z hiperamonemią, zwłaszcza u pacjentów stosujących fenobarbital. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do przewlekłej encefalopatii z objawami neurologicznymi i zaburzeniami funkcji kory mózgowej.
ataksja, brak miesiączki, działanie teratogenne, encefalopatia, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hiperandrogenizm, hiperinsulinemia, hipotermia, małopłytkowość, nadpobudliwość psychomotoryczna, neutropenia, niedokrwistość, osteoporoza, parestezja, przewlekła encefalopatia, reakcja alergiczna, śpiączka, szumy uszne, toczeń rumieniowaty, upośledzenie słuchu, uszkodzenie trzustki, uszkodzenie wątroby, wada wrodzona, walproinian magnezu, zaburzenia psychiczne, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie przewodu pokarmowego, zaburzenie szpiku kostnego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zespół Fanconiego, zespół Lyella, zespół parkinsonowski, zespół policystycznych jajników, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Roxiper
Produkt leczniczy Roxiper, zawierający rozuwastatynę, peryndopryl (inhibitor ACE) oraz indapamid, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania litu z Roxiperem z powodu potencjalnych interakcji. U pacjentów przyjmujących peryndopryl odnotowano rzadkie przypadki neutropenii, agranulocytozy, małopłytkowości i niedokrwistości, zwłaszcza u osób z kolagenozą naczyń, stosujących leki immunosupresyjne, allopurynol, prokainamid lub z zaburzeniami czynności nerek. Zaleca się monitorowanie liczby leukocytów i edukację pacjentów w zakresie zgłaszania objawów infekcji. Ponadto, u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia i niewydolności nerek, nasilone przez stosowanie diuretyków takich jak indapamid.
adrenalina, afereza LDL, agranulocytoza, allopurynol, gliptyna, indapamid, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, inhibitor NEP, kolagenoza naczyń, lek immunosupresyjny, liczba leukocytów, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, peryndopryl, pierwotny hiperaldosteronizm, prokainamid, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, rozuwastatyna, sakubitryl z walsartanem, tert-butyloamina, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon substancji czynnych
Olanzapina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania toksyczności ostrej olanzapiny wykazały typowy dla silnych neuroleptyków profil działań niepożądanych, obejmujący sedację, drżenia, drgawki kloniczne, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Średnia dawka śmiertelna (LD50) wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg mc./dobę. Wartości AUC u tych psów były 12-15-krotnie wyższe niż u ludzi przy dawce 12 mg, co wskazuje na dawko-zależne efekty hematologiczne bez cytotoksyczności wobec szpiku kostnego.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, lek przeciwpsychotyczny, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, prostracja, sedacja, szpik kostny, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Axoprofen Max 600 mg
Ibuprofen Aristo w dawce 600 mg, stosowany doustnie, może wywoływać liczne działania niepożądane, z których najczęstsze dotyczą układu pokarmowego, w tym owrzodzenia, perforacje oraz krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Ryzyko tych powikłań jest zależne od dawki i czasu terapii. Ponadto, obserwuje się objawy takie jak nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, dyspepsja, a także zaostrzenia chorób zapalnych jelit. Ibuprofen może również powodować obrzęki, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca oraz zwiększać ryzyko incydentów zatorowo-zakrzepowych, zwłaszcza przy dawkach dobowych 2400 mg. Reakcje nadwrażliwości mogą mieć charakter od łagodnych wysypek po ciężkie, zagrażające życiu obrzęki krtani i wstrząs anafilaktyczny. Rzadko występują ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości (SCAR), zaburzenia krwiotworzenia oraz uszkodzenia nerek i wątroby.
AGEP, agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężkie skórne działanie niepożądane, eozynofilia, incydent zatorowo-zakrzepowy, koagulopatia, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk twarzy, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie trawienne, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenie krwiotworzenia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods, dostępny w dawkach od 5 mg amlodypiny, 160-320 mg walsartanu oraz 12,5-25 mg hydrochlorotiazydu, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w 8-tygodniowym badaniu klinicznym na 2271 pacjentach, w tym 582 leczonych maksymalną dawką 10 mg/320 mg/25 mg. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i niedociśnienie tętnicze (0,7% przypadków), zwykle łagodne i przemijające. Obserwowane zmiany w parametrach laboratoryjnych były zgodne z mechanizmem działania poszczególnych składników, a walsartan łagodził hipokaliemiczne działanie hydrochlorotiazydu. Działania niepożądane klasyfikowano według MedDRA, z częstością od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), obejmując szeroki zakres układów i narządów, w tym hematologiczne, metaboliczne, neurologiczne, sercowo-naczyniowe, oddechowe, żołądkowo-jelitowe, wątrobowe, skórne, mięśniowo-szkieletowe, nerkowe oraz ogólne.
agranulocytoza, amlodypina, bradykardia, cholestaza wewnątrzwątrobowa, częstoskurcz komorowy, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jaskra ostra zamykającego się kąta, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń krwionośnych, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, walsartan, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zasadowica hipochloremiczna, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tuxanuva
Dabigatran eteksylan jest związany z ryzykiem krwawienia, które może wystąpić w dowolnym miejscu organizmu, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka takimi jak wiek ≥ 75 lat, umiarkowane zaburzenia czynności nerek (CrCL 30-50 mL/min), niska masa ciała (< 50 kg), czy współistniejące stosowanie inhibitorów P-gp (np. amiodaron, werapamil) oraz leków hamujących agregację płytek (ASA, klopidogrel) i NLPZ. W przypadku zagrażającego życiu krwawienia u dorosłych dostępny jest swoisty odwracacz działania dabigatranu – idarucyzumab, natomiast u dzieci i młodzieży jego skuteczność i bezpieczeństwo nie zostały ustalone. Alternatywnie można zastosować hemodializę lub transfuzję czynników krzepnięcia. Monitorowanie działania przeciwzakrzepowego nie jest rutynowo wymagane, jednak w sytuacjach klinicznych pomocne mogą być testy takie jak dTT (> 67 ng/mL wskazuje na zwiększone ryzyko krwawienia), aPTT (> 1,3-krotność górnego limitu normy) oraz ECT, przy czym INR jest niewiarygodne u pacjentów leczonych dabigatranem.
agregacja płytek krwi, amiodaron, antagonista witaminy K, antykoagulant toczniowy, bakteryjne zapalenie wsierdzia, chinidyna, czas kaolinowo-kefalinowy, czas trombinowy krzepnięcia, dabigatran eteksylat, ekarynowy czas krzepnięcia, hemodializa, idarucyzumab, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, klopidogrel, krwiak rdzeniowy, kwas acetylosalicylowy, lek fibrynolityczny, małopłytkowość, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nakłucie lędźwiowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność nerek, przeciwciała antykardiolipinowe, refluks żołądkowo-przełykowy, ryzyko krwawienia, SSRI, tikagrelor, udar niedokrwienny mózgu, werapamil, zaburzenia krzepliwości, zapalenie przełyku, zespół antyfosfolipidowy, znieczulenie rdzeniowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Lansoprazol – Działania niepożądane
Lansoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, może wywoływać szeroki zakres działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do często obserwowanych należą zmiany hematologiczne, takie jak małopłytkowość, eozynofilia i leukopenia, a także zaburzenia psychiczne (depresja), neurologiczne (bóle i zawroty głowy), zaburzenia widzenia oraz liczne dolegliwości ze strony układu pokarmowego, w tym nudności, biegunka, bóle brzucha, zaparcia, wymioty i polipy dna żołądka. Często występuje także zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych oraz reakcje skórne, takie jak pokrzywka, świąd i osutka. Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, w tym agranulocytozę, pancytopenię, zapalenie wątroby, zapalenie trzustki, śródmiąższowe zapalenie nerek, złamania kości oraz zespół Stevensa-Johnsona i toksyczno-rozpływną martwicę naskórka. Występują również zaburzenia metaboliczne, takie jak hipomagnezemia, hiponatriemia oraz podwyższone stężenia cholesterolu i triglicerydów.
agranulocytoza, drżenie mięśniowe, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, eozynofilia, ginekomastia, hipomagnezemia, hiponatriemia, inhibitor pompy protonowej, kandydoza przełyku, lansoprazol, leukopenia, małopłytkowość, mlekotok, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, pancytopenia, parestezja, polip dna żołądka, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, triglicerydy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hematologiczne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Naklofen Duo 75 mg
Naklofen Duo, zawierający diklofenak sodowy w dawce 75 mg (25 mg peletek dojelitowych i 50 mg peletek o przedłużonym uwalnianiu), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie podczas długotrwałej terapii. Wśród najczęstszych objawów dominują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, niestrawność, bóle brzucha i wzdęcia. Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, w tym zapalenie błony śluzowej żołądka, krwawienia z przewodu pokarmowego, chorobę wrzodową oraz zapalenie jelita grubego. Diklofenak może także powodować hepatotoksyczność, manifestującą się podwyższeniem aktywności aminotransferaz, a w bardzo rzadkich przypadkach prowadzić do ostrych i przewlekłych zapaleń wątroby, martwicy oraz niewydolności wątroby. W zakresie układu nerwowego często występują bóle i zawroty głowy, a bardzo rzadko parestezje, drgawki czy aseptyczne zapalenie opon mózgowych. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy, choć rzadkie, mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, białkomocz, choroba Crohna, choroba wrzodowa żołądka, diklofenak sodowy, fotowrażliwość, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, krwotoczne zapalenie okrężnicy, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, peletki dojelitowe, piorunujące zapalenie wątroby, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórkowa, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie widzenia, zakrzepica tętnicza, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cytosar 100 mg
Produkt leczniczy Cytosar (cytarabina) w dawce 100 mg do wstrzykiwań wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującą mielosupresją objawiającą się niedokrwistością, leukopenią, małopłytkowością oraz megaloblastozą, których nasilenie jest zależne od dawki i schematu podawania (50-600 mg/m² pc.). Charakterystyczny jest dwufazowy przebieg leukopenii po 5-dniowym ciągłym wlewie dożylnym, z pierwszym spadkiem liczby leukocytów do minimum po 7-9 dniach i głębszą fazą po 15-24 dniach. Występują także liczne zakażenia oportunistyczne, ryzyko których wzrasta zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej. Zespół cytarabinowy, manifestujący się gorączką, bólami mięśni i kości, wysypką oraz zapaleniem spojówek, pojawia się zwykle 6-12 godzin po podaniu leku i może wymagać zastosowania kortykosteroidów.
bradykardia zatokowa, cytarabina, hiperbilirubinemia, kardiomiopatia, leukopenia, małopłytkowość, martwicza encefalopatia białaczkowa, martwicze zapalenie jelit, megaloblastoza, mielosupresja, neurotoksyczność, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk alergiczny, obrzęk płuc, obwodowa neuropatia czuciowa, obwodowa neuropatia ruchowa, owrzodzenie przełyku, pokrzywka, porażenie poprzeczne, posocznica, reakcja anafilaktyczna, retikulocyty, ropień wątroby, rozmaz szpiku kostnego, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczne uszkodzenie nerwów, uszkodzenie wątroby, zaburzenie czynności móżdżku, zaburzenie czynności mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rogówki, zahamowanie szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie nerwów, zapalenie osierdzia, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie tkanki podskórnej, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zespół cytarabinowy, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon substancji czynnych
Glicerol – Działania niepożądane
Glicerol, stosowany zarówno miejscowo (np. emoliumLEK z 200 mg/g kremu), jak i parenteralnie (np. Omegaven z 2,5 g/100 ml emulsji), wykazuje różnorodne działania niepożądane zależne od drogi podania i dawki. Preparaty miejscowe wywołują często przemijające reakcje skórne, takie jak pieczenie, świąd, kłucie i zaczerwienienie, które ustępują po zaprzestaniu stosowania lub adaptacji skóry. Preparaty parenteralne mogą powodować szersze spektrum działań niepożądanych, w tym małopłytkowość, hemolizę, retikulocytozę, bóle brzucha, nudności, wymioty, reakcje anafilaktyczne, hipertriglicerydemię, zaburzenia krążenia (niedociśnienie lub nadciśnienie), a także objawy metaboliczne i hematologiczne przy długotrwałym stosowaniu, zwłaszcza u niemowląt. W przypadku wzrostu triglicerydów powyżej 3 mmol/l zaleca się przerwanie lub zmniejszenie dawki infuzji.
ból brzucha, bradykardia odruchowa, ciśnienie śródgałkowe, czas protrombinowy, dysgeuzja, emulsja do infuzji, enzym wątrobowy, erytrodermia, hemoliza, hepatomegalia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nitrogliceryna, nudności i wymioty, pieczenie skóry, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, retikulocytoza, splenomegalia, świąd skóry, trądzik różowaty, trombocytopenia, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krążenia, zapalenie skóry, złuszczanie naskórka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprofen Lysine InnFarm 200 mg
Ibuprofen, stosowany zarówno w dawkach do 1200 mg doustnie (lub 1800 mg w czopkach) jak i w wyższych dawkach u pacjentów z chorobami reumatycznymi, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki oraz indywidualnej reakcji pacjenta. Najczęściej obserwowane są objawy ze strony układu pokarmowego, w tym nudności, wymioty, biegunka, dyspepsja, a także poważniejsze powikłania jak owrzodzenia, perforacje i krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek (do 2400 mg/dobę) zwiększa ryzyko incydentów zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, a także może powodować obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca. Wśród rzadkich, ale poważnych działań niepożądanych wymienia się zaburzenia krwiotworzenia (np. agranulocytoza), ciężkie reakcje nadwrażliwości, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz ciężkie reakcje skórne (SCAR). Zaleca się regularne monitorowanie morfologii krwi i czynności nerek u pacjentów stosujących ibuprofen przewlekle.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, dysfagia, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie przeciwinfekcyjne, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi obwodowej, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, napad astmy, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie trawienne, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, SCAR, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krwiotworzenia, zaburzenie świadomości, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine +pharma 5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) wynoszą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, a u psów i małp dawki do 100 mg/kg były tolerowane z objawami neurotoksycznymi, takimi jak sedacja, ataksja i drżenia. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, działanie antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym AUC olanzapiny u tych zwierząt była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg. Wysokie dawki powodowały zmniejszenie wskaźników wzrostu oraz odwracalne zmiany hormonalne u szczurów, takie jak hiperprolaktynemia z towarzyszącymi zmianami w narządach rozrodczych.
badania przedkliniczne, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, objawy kliniczne, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą, prolaktyna, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medikinet CR 30 mg 30 mg
Metylofenidat, substancja czynna Medikinet CR 30 mg (kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących układ nerwowy, psychiczny, krążenia, naczyniowy, pokarmowy, wątrobowy, hematologiczny oraz inne. Najczęściej obserwuje się ból głowy (≥1/10), bezsenność, nerwowość, tachykardię, nadciśnienie tętnicze, nudności i suchość w jamie ustnej. Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, udary mózgu, zawał mięśnia sercowego, próby samobójcze, pancytopenia czy śpiączka wątrobowa. U dzieci długotrwałe stosowanie może prowadzić do opóźnienia wzrostu i zmniejszenia masy ciała, co wymaga regularnej kontroli parametrów antropometrycznych. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana.
akatyzja, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, drgawki, drżenie, dusznica bolesna, dyskineza, dyspepsja, hiperaktywność psychoruchowa, jadłowstręt, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, kołatanie serca, labilność emocjonalna, leukopenia, małopłytkowość, metylofenidat, migrena, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, napad drgawkowy grand mal, niedokrwistość, niewyraźne widzenie, nudności, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omamy, opóźnienie wzrostu, pancytopenia, parestezja, plamica małopłytkowa, podwójne widzenie, podwyższone enzymy wątrobowe, priapizm, próba samobójcza, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, ruchy choreoatetotyczne, rumień wielopostaciowy, śpiączka wątrobowa, suchość w jamie ustnej, tachykardia, tachykardia nadkomorowa, zaburzenia naczyniowo-mózgowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie nosogardzieli, zapalenie żołądka i jelit, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zespół suchego oka, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dexketoprofen Adamed 50 mg
Dekskeoprofen z trometamolem (Dexketoprofen Adamed, 50 mg/2 ml, roztwór do wstrzykiwań/do infuzji) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, obejmujący układ krwiotwórczy (często niedokrwistość, rzadziej neutropenia, małopłytkowość, a bardzo rzadko agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna), reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), oraz poważne powikłania ze strony przewodu pokarmowego, takie jak choroba wrzodowa, krwotok i perforacja. Działania niepożądane ze strony wątroby (zapalenie, żółtaczka, miąższowe uszkodzenie) oraz skóry (w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) są rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu. Ponadto obserwuje się rzadkie zaburzenia ze strony układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego, nerek i układu mięśniowo-szkieletowego. Częstość występowania działań niepożądanych waha się od często (≥1/100 do <1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), co wymaga szczegółowego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego pacjentów podczas terapii.
agranulocytoza, białkomocz, biegunka, ból brzucha, choroba tkanki łącznej, choroba wrzodowa żołądka, duszność, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, hipoglikemia, hipoplazja szpiku, hipotonia, jadłowstręt, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwotok, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, parestezje, perforacja, plamica, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica tętnicza, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zawał serca, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sumilar HCT 5 mg + 5 mg + 25 mg
Sumilar HCT to preparat złożony zawierający ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Każda z substancji aktywnych wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, które mogą się nasilać w terapii skojarzonej. Ramipryl często powoduje hiperkaliemię, kaszel, niedociśnienie tętnicze i zaburzenia żołądkowo-jelitowe, a rzadko ciężkie powikłania hematologiczne (agranulocytoza, pancytopenia, niedokrwistość hemolityczna) oraz reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy. Amlodypina najczęściej wywołuje zawroty głowy, obrzęki obwodowe i zmęczenie, a rzadziej poważne zaburzenia hematologiczne i skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Hydrochlorotiazyd może prowadzić do hipokaliemii (bardzo często), hiperlipidemii (bardzo często), zaburzeń metabolicznych, a także zwiększa ryzyko nieczerniakowych nowotworów skóry w zależności od kumulacyjnej dawki. W terapii Sumilar HCT obserwuje się także często niedociśnienie ortostatyczne, omdlenia, bóle głowy i zawroty głowy, a także zaburzenia elektrolitowe, w tym hiponatremię i hipomagnezemię.
agranulocytoza, amlodypina, dławica piersiowa, dyspepsja, ginekomastia, glukozuria, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nastrój depresyjny, neuropatia obwodowa, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, przemijający napad niedokrwienny, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, ramipryl, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar niedokrwienny, zaburzenia pozapiramidowe, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie oskrzeli, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zasadowica hipochloremiczna, zawał mięśnia sercowego, zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Sumilar HCT 5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Sumilar HCT, zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na toksyczne działanie na płód, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. Stosowanie ramiprylu w pierwszym trymestrze wiąże się z potencjalnym, choć niejednoznacznym, ryzykiem teratogennym, dlatego zaleca się alternatywne leczenie u kobiet planujących ciążę. Ekspozycja na hydrochlorotiazyd w II i III trymestrze może prowadzić do niedokrwienia płodu i łożyska, zmniejszenia objętości osocza oraz przepływu maciczno-łożyskowego, a u noworodków obserwowano rzadkie przypadki hipoglikemii i małopłytkowości. Amlodypina powinna być stosowana w ciąży jedynie, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko, a dane dotyczące jej bezpieczeństwa są ograniczone.
antagonista wapnia, działanie teratogenne, hamowanie laktacji, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipowolemie, inhibitor ACE, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, pochodna sulfonamidowa, przepływ maciczno-łożyskowy, reakcja nadwrażliwości, skąpomocz, toksyczność płodowa, ultrasonografia czaszki, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Co-Prestarium Initio
Co-Prestarium Initio, zawierający peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego, który może dotyczyć twarzy, kończyn, błon śluzowych, języka, głośni i krtani, stanowiąc potencjalne zagrożenie życia. Obrzęk ten może wystąpić na każdym etapie terapii i wymaga natychmiastowego odstawienia leku oraz odpowiedniego leczenia, w tym podania adrenaliny w przypadku zajęcia dróg oddechowych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią obrzęku naczynioruchowego niezwiązanego z inhibitorami ACE oraz u osób stosujących jednocześnie inhibitory neprylizyny, kinazy mTOR czy gliptyny, ze względu na zwiększone ryzyko tego powikłania. Ponadto, u pacjentów leczonych Co-Prestarium Initio obserwowano rzadkie przypadki obrzęku jelit, który manifestuje się bólami brzucha i może wymagać diagnostyki obrazowej. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min, a u osób z klirensem 30-60 ml/min zaleca się dawkę początkową 3,5 mg + 2,5 mg co drugą dobę oraz regularne monitorowanie funkcji nerek i elektrolitów.
afereza lipoprotein, agranulocytoza, antagonista wapnia, ból brzucha, hemodializoterapia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor neprylizyny, kolagenoza, leczenie odczulające, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, małopłytkowość, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność nerek, obrzęk jelit, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, obrzęk naczynioruchowy twarzy, pierwotny hiperaldosteronizm, piorunująca martwica wątroby, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, reakcja rzekomoanafilaktyczna, tomografia komputerowa, żółtaczka cholestatyczna, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levetiracetam Stada 100 mg/ml
Lewetyracetam, stosowany w terapii padaczki, charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, który jest stosunkowo spójny w różnych grupach wiekowych i wskazaniach klinicznych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, senność, ból głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy. W układzie nerwowym dominują senność i ból głowy (>1/10), a także drgawki, zaburzenia równowagi, ataksja, parestezje i encefalopatia, która jest odwracalna po przerwaniu leczenia. Zaburzenia psychiczne obejmują depresję, agresję, lęk i bezsenność, z rzadkimi przypadkami prób samobójczych i zaburzeń psychotycznych. W układzie żołądkowo-jelitowym często występują ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty, a rzadziej zapalenie trzustki. Ponadto, mogą pojawić się małopłytkowość, leukopenia, wysypka, reakcje nadwrażliwości (w tym zespół DRESS), nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych oraz rzadkie przypadki niewydolności wątroby. Wśród działań ogólnych często zgłaszana jest astenia, a w układzie mięśniowo-szkieletowym rzadko rabdomioliza, szczególnie u pacjentów japońskich.
agranulocytoza, ataksja, biegunka, ból głowy, choreoatetoza, drżenie, dyskineza, dyspepsja, encefalopatia, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, lewetyracetam, łysienie, majaczenie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, parestezja, profil bezpieczeństwa leku, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, test wątrobowy, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie chodu, zaburzenie koncentracji uwagi, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie równowagi, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Meropenem Kabi 1 g
Meropenem, antybiotyk karbapenemowy dostępny w dawkach 500 mg i 1 g do podawania dożylnego, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). W badaniach klinicznych odnotowano również zmiany w parametrach laboratoryjnych, takie jak trombocytemia (1,6%) oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczną nekrolizę naskórka oraz zespół DRESS, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i interwencji medycznej.
agranulocytoza, aminotransferaza, anafilaksja, antybiotyk karbapenemowy, biegunka, bilirubina, Clostridioides difficile, dehydrogenaza mleczanowa, delirium, drgawki, drożdżyca jamy ustnej, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, eozynofilia, flora bakteryjna, fosfataza zasadowa, kreatynina, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, małopłytkowość, mocznik, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, odczyn zapalny, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, proszek do sporządzania roztworu, rumień wielopostaciowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytemia, trombocytoza, wysypka, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jelita grubego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg
Triveram to preparat złożony zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, stosowany w terapii schorzeń sercowo-naczyniowych. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania zgodnie z MedDRA. Do najczęstszych działań należą zapalenie nosa i gardła (często przy atorwastatynie), hiperglikemia (często przy atorwastatynie), senność (często przy amlodypinie), zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (często przy peryndoprylu i amlodypinie), ból głowy (często przy wszystkich składnikach), nudności, wymioty, biegunka, zaparcia oraz zmienione wyniki badań czynności wątroby i zwiększona aktywność kinazy kreatynowej. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje hematologiczne (małopłytkowość, agranulocytoza, pancytopenia), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), rabdomiolizę, miopatię oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek, które mogą wymagać natychmiastowego przerwania terapii.
agranulocytoza, ból głowy, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fotowrażliwość, ginekomastia, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, impotencja, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwójne widzenie, podwyższona kinaza kreatynowa, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, schorzenie sercowo-naczyniowe, SIADH, składniki leku Triveram, skurcze mięśni, szum uszny, udar mózgu, zaburzenia mikcji, zaburzenie rytmu serca, zapalenie nosa i gardła, zapalenie śluzówki nosa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Epirubicin-EBEWE 2 mg/ml
Przedawkowanie chlorowodorku epirubicyny, cytostatyku z grupy antracyklin, stanowi poważne zagrożenie wielonarządowe, ze szczególnym uwzględnieniem układu krwiotwórczego, pokarmowego oraz sercowo-naczyniowego. Ostre powikłania obejmują uszkodzenie mięśnia sercowego już w ciągu pierwszych 24 godzin, manifestujące się zaburzeniami rytmu, nagłą niewydolnością serca i obrzękiem płuc. W ciągu 10-14 dni obserwuje się ciężkie zahamowanie czynności szpiku kostnego, prowadzące do leukopenii i małopłytkowości, co zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. Toksyczne działanie na przewód pokarmowy objawia się zapaleniem błony śluzowej, biegunką, nudnościami i wymiotami, skutkując odwodnieniem i zaburzeniami elektrolitowymi. Chlorowodorek epirubicyny dostępny jest w koncentracie 2 mg/ml, w fiolkach o zawartości 10 mg, 50 mg, 100 mg lub 200 mg, a nasilenie objawów zależy od dawki w stosunku do masy ciała oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Zavedos 5 mg
Przedawkowanie idarubicyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Zavedos, stanowi poważne zagrożenie życia, manifestujące się dwufazowym przebiegiem toksyczności. W fazie ostrej, w ciągu pierwszych 24 godzin, dominuje kardiotoksyczność objawiająca się zaburzeniami rytmu serca, spadkiem kurczliwości mięśnia sercowego oraz hipotensją. W fazie opóźnionej, rozwijającej się w ciągu 1-2 tygodni, występuje ciężka mielosupresja prowadząca do pancytopenii (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość). Dodatkowo, nawet po kilku miesiącach od przedawkowania, mogą pojawić się odległe powikłania kardiologiczne, takie jak niewydolność serca, kardiomiopatia oraz zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory.
antracykliny, badanie echokardiograficzne, biomarkery uszkodzenia mięśnia sercowego, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipotensja, idarubicyny chlorowodorek, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, leczenie kardiologiczne, małopłytkowość, mielosupresja, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność serca, pancytopenia, powikłania kardiologiczne, przetoczenie preparatów krwi, toksyczność kardiologiczna, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Coryol 6,25 mg 6,25 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Coryol 6,25 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość występowania jest zróżnicowana i w większości niezależna od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia oraz bradykardii, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zawroty głowy, ból głowy, astenia oraz omdlenia, które zwykle pojawiają się na początku terapii i mają łagodny przebieg. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca może dojść do nasilenia objawów niewydolności lub zatrzymania płynów. W badaniach klinicznych częstość niewydolności serca wynosiła 15,4% u leczonych karwedylolem oraz 14,5% w grupie placebo w populacji po zawale mięśnia sercowego z dysfunkcją lewej komory. Dodatkowo, karwedylol może ujawniać lub nasilać cukrzycę, zaburzać regulację glikemii, a także wywoływać halucynacje i zahamowanie zatokowe u pacjentów z predyspozycjami, zwłaszcza u osób starszych lub z zaburzeniami przewodzenia serca.
beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, dysfunkcja węzła zatokowego, hipercholesterolemia, karwedylol, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk płuc, parestezja, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie erekcji, zaburzenie widzenia, zahamowanie zatokowe, zakażenie dróg moczowych, zastoinowa niewydolność serca, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Etenzamid – Przeciwwskazania stosowania
Etenzamid, będący składnikiem złożonych preparatów przeciwbólowych takich jak Etopiryna (zawierającej również kwas acetylosalicylowy i kofeinę), posiada liczne przeciwwskazania kliniczne. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na etenzamid, kwas acetylosalicylowy, kofeinę lub inne substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, występującą u 0,3% populacji, a u 20% pacjentów z astmą oskrzelową lub przewlekłą pokrzywką, manifestującą się pokrzywką, wstrząsem anafilaktycznym w ciągu 3 godzin od podania. Dodatkowo, stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u pacjentów z astmą oskrzelową, przewlekłymi schorzeniami układu oddechowego, gorączką sienną oraz obrzękiem błony śluzowej nosa ze względu na ryzyko zaostrzenia objawów i wystąpienia reakcji niepożądanych charakterystycznych dla NLPZ, takich jak skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka.
anemia hemolityczna, astma oskrzelowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, encefalopatia, etenzamid, Etopiryna, gorączka sienna, hemofilia, heparyna, katar sienny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, małopłytkowość, metotreksat, mielotoksyczność, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk błony śluzowej, obrzęk naczynioruchowy, pochodna kumaryny, przewlekła pokrzywka, skurcz oskrzeli, środek przeciwzakrzepowy, stłuszczenie wątroby, zaburzenie krzepnięcia krwi, zespół Reye’a - Leksykon leków
Przedawkowanie – Methotrexat-Ebewe 10 mg/ml
Przedawkowanie metotreksatu, najczęściej po podaniu doustnym, wynika z błędnego przyjęcia dawki tygodniowej w ciągu jednego dnia lub codziennego stosowania zamiast raz w tygodniu. Objawy toksyczności obejmują głównie hematologiczne (leukocytopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, pancytopenia, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna) oraz żołądkowo-jelitowe (zapalenie błon śluzowych, owrzodzenia, nudności, wymioty, krwawienia). Po podaniu dokanałowym dominują objawy neurotoksyczne, takie jak ból głowy, napady drgawek, kurcze mięśni, ostra toksyczna encefalopatia, a w ciężkich przypadkach wgłobienie mózgu. Możliwe są także powikłania systemowe, w tym posocznica, wstrząs septyczny i niewydolność nerek. Warto podkreślić, że toksyczność może ujawnić się z opóźnieniem, a nawet bezobjawowo, co zwiększa ryzyko zgonu.
alkalizacja moczu, ciśnienie śródczaszkowe, drenaż płynu mózgowo-rdzeniowego, encefalopatia toksyczna, folinian wapnia, hemodializa wysokoprzepływowa, hemoperfuzja, kwas foliowy, leukocytopenia, leukoworyna, małopłytkowość, metotreksat dokanałowy, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, owrzodzenie błony śluzowej, pancytopenia, perfuzja komorowo-przedsionkowa, posocznica, wgłobienie mózgu, wstrząs septyczny, zapalenie błony śluzowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sunitinib Zentiva 37,5 mg
Przedawkowanie sunitynibu, leku przeciwnowotworowego o długim okresie półtrwania, stanowi poważny stan kliniczny bez dostępnej swoistej odtrutki. Postępowanie terapeutyczne opiera się na standardowych metodach wspomagających, w tym eliminacji niewchłoniętej substancji czynnej z przewodu pokarmowego (wywołanie wymiotów do 1 godziny od przyjęcia dawki lub płukanie żołądka w warunkach szpitalnych). Kluczowe jest podtrzymanie funkcji życiowych oraz leczenie objawowe, a także ścisłe monitorowanie parametrów życiowych, laboratoryjnych (morfologia krwi, elektrolity, glukoza, enzymy wątrobowe, funkcje nerek) oraz kardiologicznych (EKG, monitorowanie holterowskie). Objawy przedawkowania obejmują nasilenie znanych działań niepożądanych, takich jak nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca, neutropenia, małopłytkowość, ciężkie zaburzenia elektrolitowe, hipoglikemia/hiperglikemia, silne nudności, wymioty, biegunka, uszkodzenie wątroby, zespół ręka-stopa, astenia oraz ostra niewydolność nerek.
białkomocz, enzymy wątrobowe, hiperglikemia, hipoglikemia, lek przeciwnowotworowy, małopłytkowość, monitorowanie holterowskie, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niewydolność lewej komory, odtrutka, okres półtrwania, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, środki wspomagające, sunitynib, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wywoływanie wymiotów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony śluzowej, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxanorm 1 mg
Doxanorm, zawierający doksazosynę w dawkach 1 mg, 2 mg i 4 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu sercowo-naczyniowego, w tym kołatania serca, tachykardii, bólu w klatce piersiowej, niedociśnienia tętniczego i ortostatycznego oraz obrzęków. Szczególnie istotne jest niedociśnienie ortostatyczne, które może prowadzić do zawrotów głowy i omdleń. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, dusznica bolesna, udar mózgu czy arytmie serca. Działania niepożądane neurologiczne obejmują często senność, zawroty głowy i ból głowy, a także rzadziej udar mózgu, omdlenia i parestezje. W zakresie układu oddechowego mogą wystąpić zapalenie oskrzeli, kaszel, duszność oraz rzadko obrzęk krtani i skurcz oskrzeli, które stanowią zagrożenie życia. Ponadto, często zgłaszane są objawy ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, nudności), układu moczowego (zapalenie pęcherza, częstomocz) oraz skóry (świąd, wysypka). Niezbyt często obserwuje się zaburzenia metaboliczne, takie jak hipokaliemia i zmiany masy ciała, a także zaburzenia psychiczne, w tym depresję i niepokój.
arytmia serca, bradykardia, częstomocz, doksazosyna, dusznica bolesna, dyzuria, enzym wątrobowy, ginekomastia, hipoglikemia, hipokaliemia, impotencja, kołatanie serca, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, mezylan doksazosyny, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwienie obwodowe, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, nokturia, obrzęk krtani, parestezja, priapizm, przeczulica, senność, skaza moczanowa, skurcz oskrzeli, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, suchość w jamie ustnej, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, wielomocz, wsteczna ejakulacja, zaburzenie mózgowo-naczyniowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lorista HL 100 mg + 12,5 mg
Stosowanie Loristy HL, zawierającej losartan (AIIRA) oraz hydrochlorotiazyd, w ciąży wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne i poważne powikłania rozwojowe płodu. AIIRAs są przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży z uwagi na ryzyko zaburzeń czynności nerek, małowodzia, opóźnienia kostnienia czaszki u płodu oraz niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego i hiperkaliemii u noworodka. W pierwszym trymestrze stosowanie AIIRAs nie jest zalecane ze względu na możliwe ryzyko teratogenne, podobne do inhibitorów ACE. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować niekorzystne efekty, takie jak zaburzenia perfuzji płodowo-łożyskowej, żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość, szczególnie w II i III trymestrze. Jest przeciwwskazany w obrzękach ciążowych, nadciśnieniu ciążowym i stanie przedrzucawkowym ze względu na ryzyko hipoperfuzji łożyska.
antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, diureza, hiperkaliemia, hipoperfuzja łożyska, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, laktacja, losartan, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, opóźnienie kostnienia czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, pierwotne nadciśnienie tętnicze, ryzyko teratogenne, stan przedrzucawkowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka, żółtaczka płodu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vixam 75 mg
Klopidogrel, oceniany w badaniach klinicznych na ponad 42 000 pacjentów, wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 325 mg/dobę. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, z częstością 9,3% w badaniu CAPRIE, przy czym ciężkie krwawienia występowały u 1,4% pacjentów leczonych klopidogrelem i 1,6% przyjmujących ASA. W badaniu CURE zaobserwowano zależność częstości dużych krwawień od dawki ASA stosowanej w skojarzeniu z klopidogrelem: dla ASA <100 mg 2,6% vs. 2,0%, dla ASA 100-200 mg 3,5% vs. 2,3%, a dla ASA >200 mg 4,9% vs. 4,0% (klopidogrel+ASA vs. placebo+ASA). Ryzyko krwawień zmniejszało się w czasie trwania terapii, a u pacjentów planowanych do operacji wieńcowego przeszczepu omijającego zaleca się odstawienie klopidogrelu co najmniej 5 dni przed zabiegiem, aby ograniczyć ryzyko krwawień okołooperacyjnych. W badaniach CLARITY i COMMIT częstość dużych krwawień była niska i porównywalna między grupami leczonymi klopidogrelem+ASA a placebo+ASA (odpowiednio 1,3% vs. 1,1% i 0,6% vs. 0,5%).
agranulocytoza, choroba posurowicza, ciężka małopłytkowość, ciężka neutropenia, ciężki krwotok, granulocytopenia, incydent krwotoczny, klopidogrel, krwawienie dosiatkówkowe, krwawienie dostawowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiak, krwiomocz, krwioplucie, krwotok płucny, krwotok pozaotrzewnowy, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, limfocytowe zapalenie jelita grubego, liszaj płaski, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, parestezja, pęcherzowe zapalenie skóry, przeszczep wieńcowy omijający, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan splątania, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie smaku, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie kłębuszkowe nerek, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Co-Valsacor 320 mg + 25 mg
Co-Valsacor, zawierający 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, szczególnie w II i III trymestrze, ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. Stosowanie walsartanu w I trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogennego. W przypadku ekspozycji na AIIRAs od II trymestru konieczne jest monitorowanie ultrasonograficzne płodu oraz ścisła obserwacja noworodka pod kątem niedociśnienia, niewydolności nerek i hiperkaliemii. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może negatywnie wpływać na perfuzję płodowo-łożyskową oraz powodować u płodu i noworodka żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, Co-Valsacor, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, labetalol, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, metyldopa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnione kostnienie czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, toksyczność płodowa, walsartan, zaburzenie elektrolitowe, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranopril 5 mg
Ranopril, zawierający lizynopryl w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, jest inhibitorem ACE, którego stosowanie wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Do najczęstszych należą zawroty głowy, bóle głowy, kaszel, biegunka, wymioty oraz objawy ortostatyczne, w tym niedociśnienie ortostatyczne. Rzadziej obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu, a bardzo rzadko poważne stany jak agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna czy zahamowanie czynności szpiku kostnego. Wśród działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego odnotowano incydenty takie jak zawał mięśnia sercowego, incydenty naczyniowo-mózgowe, kołatanie serca i tachykardię. Występują również reakcje skórne, od wysypki i świądu po ciężkie zespoły, takie jak zespół Stevensa-Johnsona.
agranulocytoza, chłoniak rzekomy skóry, dławica piersiowa, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, leukopenia, lizynopryl dwuwodny, małopłytkowość, mocznica, naciek płucny, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, ostra niewydolność nerek, parestezja, pęcherzyca, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie krtani, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cabazitaxel Medical Valley 60 mg
Przedawkowanie kabazytakselu (Cabazitaxel Medical Valley) nie posiada specyficznego antidotum, co wymaga natychmiastowego wdrożenia leczenia objawowego i podtrzymującego. Główne powikłania obejmują ciężką supresję szpiku kostnego manifestującą się nasilonymi cytopeniami (neutropenia, trombocytopenia, anemia), co zwiększa ryzyko infekcji i krwawień, oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nasilone nudności, wymioty, biegunka i zapalenie błon śluzowych. W przypadku gorączki neutropenicznej (temperatura ≥38,3°C lub ≥38,0°C przez ≥1h przy neutrofilach <500/μl) konieczna jest hospitalizacja i szerokospektralna antybiotykoterapia. Zaburzenia elektrolitowe wynikające z wymiotów i biegunki wymagają suplementacji i monitorowania parametrów biochemicznych.
anemia, antidotum, antybiotykoterapia szerokospektralna, cytopenia, cytostatyk, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, gorączka neutropeniczna, kortykosteroidy, leki przeciwhistaminowe, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, onkolog kliniczny, preparaty krwiopochodne, przedawkowanie kabazytakselu, reakcja anafilaktyczna, supresja szpiku kostnego, toksykolog, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie błon śluzowych, żywienie parenteralne