klirens kreatyniny
Klirens kreatyniny to parametr laboratoryjny oceniający sprawność funkcjonowania nerek poprzez pomiar szybkości, z jaką kreatynina jest usuwana z krwi i wydalana z moczem. Jest to jeden z najważniejszych wskaźników funkcji nerek, pozwalający na ocenę filtracji kłębuszkowej (GFR).
Badanie klirensu kreatyniny może być wykonywane na podstawie dobowej zbiórki moczu lub szacowane ze stężenia kreatyniny w surowicy przy użyciu wzorów, takich jak MDRD, Cockcrofta-Gaulta czy CKD-EPI. Wartości prawidłowe wynoszą 97-137 ml/min u mężczyzn i 88-128 ml/min u kobiet, choć mogą się różnić w zależności od stosowanej metody.
Obniżenie klirensu kreatyniny wskazuje na upośledzenie funkcji nerek i może występować w przewlekłej chorobie nerek, ostrej niewydolności nerek, nefropatii cukrzycowej, nefropatii nadciśnieniowej oraz innych schorzeniach nefrologicznych. Parametr ten jest kluczowy przy dostosowywaniu dawek leków wydalanych przez nerki oraz monitorowaniu progresji chorób nerek.
Warto pamiętać, że na wynik klirensu kreatyniny mogą wpływać czynniki takie jak wiek, płeć, masa mięśniowa, stan nawodnienia, dieta bogata w białko czy niektóre leki. Dlatego interpretacja wyników powinna zawsze uwzględniać stan kliniczny pacjenta oraz inne parametry laboratoryjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polkepral 250 mg
Polkepral (lewetyracetam) dostępny jest w tabletkach powlekanych o dawkach 250 mg, 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg, z możliwością dzielenia tabletek dla precyzyjnego dostosowania dawki. U dorosłych i młodzieży ≥16 lat leczenie monoterapią rozpoczyna się od 250 mg dwa razy na dobę przez 2 tygodnie, następnie zwiększa do 500 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 2 tygodnie o 250 mg dwa razy na dobę do maksymalnie 1500 mg dwa razy na dobę. U pacjentów ≥18 lat i młodzieży 12-17 lat o masie ciała ≥50 kg dawka początkowa wynosi 500 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 1500 mg dwa razy na dobę, modyfikując dawkę co 2-4 tygodnie o 500 mg dwa razy na dobę. Odstawianie leku powinno być stopniowe, aby uniknąć ryzyka napadów padaczkowych, z redukcją dawki o 500 mg dwa razy na dobę co 2-4 tygodnie u osób >50 kg oraz o maksymalnie 10 mg/kg mc. dwa razy na dobę co 2 tygodnie u dzieci i młodzieży 25-50 kg.
ciężkie zaburzenie czynności, dawka początkowa, dawka terapeutyczna, dawka uzupełniająca, dializa, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności, lewetyracetam, monoterapia, napad padaczkowy, Polkepral, rowek dzielący, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny w surowicy, tabletka powlekana, terapia wspomagająca, umiarkowane zaburzenie czynności, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed dostępny jest w dawkach 16 mg + 5 mg + 12,5 mg oraz 16 mg + 10 mg + 12,5 mg w formie kapsułek twardych. Zalecana dawka to 1 kapsułka na dobę, jednak lek nie jest wskazany do inicjacji terapii nadciśnienia tętniczego, a jedynie do stosowania u pacjentów, którzy osiągnęli kontrolę ciśnienia tętniczego na stałych dawkach poszczególnych składników podawanych jednocześnie. Kapsułki należy połykać w całości, niezależnie od posiłków, co ułatwia przestrzeganie terapii. W przypadku konieczności zmiany dawki, należy odstawić lek złożony i dostosować indywidualnie dawki kandesartanu, amlodypiny i hydrochlorotiazydu, a następnie ponownie włączyć preparat złożony o odpowiednich dawkach.
ciśnienie tętnicze, cyleksetyl kandesartanu, dawka leku, kandesartan cyleksetyl amlodypina hydrochlorotiazyd, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, kontrola ciśnienia tętniczego, lek hipotensyjny, monitorowanie czynności nerek, monitorowanie pacjenta, nadciśnienie tętnicze, parametry kliniczne i laboratoryjne, parametry nerkowe, terapia nadciśnienia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, złożony lek hipotensyjny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fromilid 125 mg/5 ml
Klarytromycyna w postaci zawiesiny doustnej Fromilid (125 mg/5 ml) wymaga dawkowania dostosowanego do masy ciała dziecka oraz rodzaju zakażenia. Standardowa dawka dobowa wynosi 7,5 mg/kg masy ciała podawana dwukrotnie, z maksymalną dawką 500 mg dwa razy na dobę w leczeniu zakażeń niewywołanych przez mykobakterie. Dawkowanie dla dzieci o masie ciała od 8 do 40 kg jest precyzyjnie określone, np. dla masy 12-19 kg zaleca się 5 ml zawiesiny (125 mg) dwa razy na dobę. U dzieci poniżej 8 kg dawka powinna być indywidualnie obliczona. W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny <0,5 ml/s lub stężenie kreatyniny >290 µmol/l) dawkę należy zmniejszyć o połowę do 250 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 250 mg dwa razy na dobę przy cięższych zakażeniach, a terapia nie powinna przekraczać 14 dni. W zakażeniach mykobakteryjnych dawka może być zwiększona do 15-30 mg/kg masy ciała, nie przekraczając 500 mg dwa razy na dobę, z koniecznością kontynuacji leczenia w zależności od efektu klinicznego i ewentualnym dodaniem innych leków przeciwprątkowych.
cukrzyca, czynnik etiologiczny zakażenia, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, lek przeciwprątkowy, masa ciała, modyfikacja dawkowania, Mycobacterium avium, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium kansasii, niewydolność nerek, prątek niegruźliczy, stężenie kreatyniny, terapia przeciwbakteryjna, zakażenie mykobakteryjne, zakażenie rozsiane - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Doloxib 90 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Doloxib dostępnego w dawkach 30, 60, 90 i 120 mg, jest selektywnym inhibitorem COX-2. Przed zastosowaniem leku konieczna jest szczegółowa ocena przeciwwskazań, w tym nadwrażliwości na etorykoksyb lub inne składniki preparatu oraz reakcji alergicznych po NLPZ i innych inhibitorach COX-2, takich jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt błony śluzowej nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka. Doloxib jest przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, krwawieniem z przewodu pokarmowego, zapaleniem błony śluzowej jelit, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (albumina <25 g/l lub ≥10 pkt wg Childa-Pugha) oraz poważnym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min).
albumina w surowicy, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, etorykoksyb, inhibitor COX-2, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, polip nosa, skala Childa-Pugha, skurcz oskrzeli, upośledzenie funkcji nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – XABOPLAX 2,5 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku XABOPLAX 2,5 mg, charakteryzuje się wysoką i niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (80-100%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmₐₓ) w ciągu 2-4 godzin. Farmakokinetyka jest liniowa do dawki około 15 mg/dobę, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%). Wchłanianie jest optymalne przy uwalnianiu w żołądku i proksymalnym jelicie cienkim, natomiast uwalnianie dystalnie od żołądka znacząco obniża ekspozycję (AUC spada o 29%, Cmₐₓ o 56%). Rywaroksaban wiąże się silnie z albuminą (92-95%), ma umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz enzymy niezależne od CYP450. Eliminacja zachodzi zarówno przez nerki (ok. 1/3 dawki w postaci niezmienionej), jak i drogą kałową, z okresem półtrwania 5-9 godzin u młodych i 11-13 godzin u osób starszych. W populacji pacjentów z OZW stosujących dawkę 2,5 mg dwa razy dziennie, stężenia rywaroksabanu wahają się od 9,2 μg/l (min.) do 47 μg/l (maks.). Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami ani rasami.
białko BCRP, biodostępność, choroba tętnic obwodowych, CYP2J2, CYP3A4, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik Xa, HepTest, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, P-glikoproteina, rywaroksaban, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crosuvo Plus 5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Crosuvo Plus jest lekiem złożonym zawierającym rozuwastatynę i ezetymib, przeznaczonym dla dorosłych pacjentów z kontrolowaną hipercholesterolemią, u których dawki poszczególnych składników były wcześniej ustalone. Nie jest wskazany do inicjacji terapii, którą należy rozpocząć od oddzielnych preparatów. Zalecana dawka dobowa to jedna tabletka o odpowiedniej mocy (5/10 mg, 10/10 mg, 20/10 mg lub 40/10 mg rozuwastatyny i ezetymibu) przyjmowana niezależnie od posiłku, z zachowaniem diety hipolipemizującej. Szczególne zalecenia dotyczą pacjentów powyżej 70 roku życia, u których dawka początkowa rozuwastatyny powinna wynosić 5 mg. W przypadku stosowania leków wiążących kwasy żółciowe, podanie Crosuvo Plus powinno być oddalone o co najmniej 2 godziny przed lub 4 godziny po ich zażyciu.
białko transportowe, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, czynniki predysponujące do miopatii, czynniki ryzyka miopatii, ekspozycja układowa na rozuwastatynę, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lopinawir i typranawir, miopatia, OATP1B1 i BCRP, polimorfizm genetyczny, produkty wiążące kwasy żółciowe, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, rytonawir z atazanawirem, skala Childa-Pugha, środek wiążący kwasy żółciowe, stężenie lipidów, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tamsulosin Pharmalab 0,4 mg
Tamsulosin US Pharmacia w dawce 0,4 mg w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na tamsulosynę lub składniki pomocnicze, a także u osób z historią polekowego obrzęku naczynioruchowego. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność wątroby, ze względu na ryzyko kumulacji leku i metabolitów wskutek upośledzonego metabolizmu. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niedociśnieniem ortostatycznym, gdyż tamsulosyna, jako antagonista receptorów α1-adrenergicznych, może nasilać spadki ciśnienia tętniczego, zwiększając ryzyko upadków, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Wskazane jest również unikanie jednoczesnego stosowania z innymi α-adrenolitykami oraz inhibitorami CYP3A4 i CYP2D6, które mogą podnosić stężenie tamsulosyny w osoczu.
arytmia, chirurgia okulistyczna, infekcja układu moczowego, inhibitor CYP3A4, jaskra, ketokonazol, klirens kreatyniny, łagodny rozrost prostaty, lek α-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, nowotwór pęcherza moczowego, obrzęk naczynioruchowy, receptory adrenergiczne, tamsulosyna, wydłużenie odstępu QT, zaćma, zespół kruchości, zespół wiotkiej tęczówki - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olmita 20 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Olmita, zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, jest dostępny w trzech dawkach: 20 mg + 5 mg, 40 mg + 5 mg oraz 40 mg + 10 mg. Standardowa dawka to jedna tabletka raz na dobę, a dobór odpowiedniej mocy zależy od indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie. Wskazania do stosowania poszczególnych dawek opierają się na skuteczności wcześniejszej terapii monoterapią lub niższymi dawkami produktu złożonego. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) nie jest zwykle konieczna modyfikacja dawkowania, jednak zaleca się ostrożność i monitorowanie ciśnienia tętniczego przy zwiększaniu dawki. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny 20-60 ml/min) maksymalna dawka olmesartanu wynosi 20 mg/dobę, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (klirens <20 ml/min) stosowanie Olmity jest przeciwwskazane.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, dysfagia, efekt terapeutyczny, klirens kreatyniny, kontrola ciśnienia tętniczego, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek złożony, monoterapia olmesartanem, okres półtrwania amlodypiny, olmesartan medoksomil i amlodypina, pacjent w podeszłym wieku, stężenie potasu i kreatyniny, substancja czynna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biofuroksym 250 mg
Biofuroksym, cefalosporynowy antybiotyk zawierający cefuroksym sodowy w dawkach 250 mg, 500 mg i 750 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny u dorosłych i dzieci. Najczęstsze działania niepożądane obejmują neutropenię, eozynofilię, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha) oraz przemijające podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST) i bilirubiny. Rzadziej obserwuje się reakcje alergiczne, takie jak gorączka polekowa, śródmiąższowe zapalenie nerek, anafilaksja, a także poważne reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka). Cefuroksym może powodować dodatni odczyn Coombs’a, co w bardzo rzadkich przypadkach prowadzi do niedokrwistości hemolitycznej.
anafilaksja, antybiotyk cefalosporynowy, azot mocznikowy, bilirubina, ból w miejscu wstrzyknięcia, cefuroksym, Clostridioides difficile, enzymy wątrobowe, eozynofilia, gorączka polekowa, hemoglobina, kandydoza, klirens kreatyniny, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, odczyn Coombsa, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń skóry, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fluconazole Polfarmex 50 mg
Flukonazol jest lekiem przeciwgrzybiczym o szerokim spektrum zastosowań, dostępnym w formie tabletek o dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg oraz w postaci syropu dla dzieci. Dawkowanie powinno być dostosowane do rodzaju i ciężkości zakażenia, z uwzględnieniem masy ciała u pacjentów pediatrycznych (maksymalna dawka dobową 400 mg). W leczeniu kryptokokowego zapalenia opon mózgowych stosuje się dawkę nasycającą 400 mg pierwszej doby, następnie 200-400 mg/dobę przez 6-8 tygodni, z możliwością zwiększenia do 800 mg/dobę w ciężkich przypadkach. W kandydozach inwazyjnych dawka nasycająca wynosi 800 mg, a następnie 400 mg/dobę, z czasem leczenia minimum 2 tygodnie po uzyskaniu negatywnego wyniku posiewu. W leczeniu kandydoz błon śluzowych dawki wahają się od 50 mg do 400 mg/dobę, a czas terapii od 7 do 30 dni, z możliwością wydłużenia u pacjentów z immunosupresją.
dawka nasycająca, dawkowanie flukonazolu, drożdżakowe zapalenie błony śluzowej, drożdżyca pochwy, drożdżyca skóry, grzybica paznokci, grzybica podudzi, grzybica stóp, grzybica tułowia, kandydemia, kandydoza błon śluzowych, kandydoza inwazyjna, kandydoza jamy ustnej, kandydoza narządów płciowych, kandydoza przełyku, kandydoza skóry i błon śluzowych, klirens kreatyniny, kokcydioidomikoza, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, kryptokokoza, łupież pstry, neutrofil, neutropenia, onychomikoza, przewlekła zanikowa kandydoza, terapia przeciwgrzybicza, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Zentiva 0,5 mg
Terapia entekawirem powinna być prowadzona przez doświadczonego specjalistę w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, z indywidualnym dostosowaniem dawki do stanu pacjenta i historii leczenia. U pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów zalecana dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę, podawana niezależnie od posiłków. W przypadku oporności na lamiwudynę lub niewyrównanej czynności wątroby dawka wzrasta do 1 mg raz na dobę, przyjmowana na czczo (ponad 2 godziny przed i po posiłku). U pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min konieczna jest modyfikacja dawkowania, np. zmniejszenie dawki dobowej lub wydłużenie odstępów między podaniami, z uwzględnieniem hemodializy lub CAPD. Optymalny czas terapii nie jest jednoznacznie określony, jednak u pacjentów HBeAg-dodatnich leczenie powinno trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBe, a u HBeAg-ujemnych do serokonwersji HBs lub stwierdzenia nieskuteczności terapii.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, marskość wątroby, mutacja LVDr, mutacje oporności, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność wirusa HBV, pacjent HBeAg-dodatni, pacjent HBeAg-ujemny, przeciwciała anty-HBe, przeciwciała anty-HBs, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, terapia skojarzona, wiremia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Metoclopramide hameln 5 mg/ml
Metoclopramide hameln w roztworze do wstrzykiwań (5 mg/ml) stosowany jest w precyzyjnie dostosowanym dawkowaniu zależnym od wieku, masy ciała oraz wskazań klinicznych. U dorosłych dawka pojedyncza wynosi 10 mg, podawana do 3 razy na dobę, z maksymalną dawką dobową 30 mg lub 0,5 mg/kg mc. Lek podaje się dożylnie (powolny bolus ≥3 min) lub domięśniowo, z minimalnym odstępem 6 godzin między dawkami. Czas leczenia nie powinien przekraczać 5 dni, a po okresie wstrzyknięć zaleca się przejście na podanie doustne lub doodbytnicze. U dzieci (1-18 lat) dawka wynosi 0,1-0,15 mg/kg mc, maksymalnie 0,5 mg/kg mc na dobę, z różnicowaniem czasu terapii: do 48 godzin w PONV i do 5 dni w CINV. Metoklopramid jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 1 roku życia.
chlorowodorek metoklopramidu, czynność nerek, czynność wątroby, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, leczenie doustne, metoklopramid, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty związane z radioterapią, ostry napad migreny, podanie dożylne, powolny bolus, roztwór do wstrzykiwań - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polamoklav 875 mg + 125 mg
Polamoklav to preparat zawierający amoksycylinę (875 mg) oraz kwas klawulanowy (125 mg) w tabletkach powlekanych, stosowany doustnie. Dawkowanie u dorosłych i dzieci ≥40 kg obejmuje schemat standardowy (1 tabletka 2x/dobę, 1750 mg amoksycyliny i 250 mg kwasu klawulanowego/dobę) oraz zwiększony (1 tabletka 3x/dobę, 2625 mg amoksycyliny i 375 mg kwasu klawulanowego/dobę), szczególnie wskazany w zakażeniach ucha środkowego, zatok, dolnych dróg oddechowych i dróg moczowych. U dzieci <40 kg stosuje się dawki obliczane na kg masy ciała, z zaleceniem stosowania zawiesiny doustnej u dzieci <25 kg, gdyż tabletki Polamoklav nie są dzielone. Dawkowanie u dzieci wynosi od 25 mg amoksycyliny i 3,6 mg kwasu klawulanowego/kg mc./dobę (standard) do 70 mg + 10 mg/kg mc./dobę (większa dawka), podawane w dwóch dawkach podzielonych. Brak danych klinicznych dla dzieci <2 lat dotyczących dawek >45 mg + 6,4 mg/kg mc./dobę oraz dla niemowląt <2 miesięcy.
amoksycylina, czynność wątroby, dane kliniczne, dawka podzielona, klirens kreatyniny, kwas klawulanowy, nietolerancja przewodu pokarmowego, podanie pozajelitowe, podeszły wiek, reakcja pacjenta, tabletka powlekana, wrażliwy przewód pokarmowy, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie dróg moczowych, zapalenie szpiku kostnego, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Siofor 500 500 mg
Chlorowodorek metforminy, substancja czynna leku Siofor 500, charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką z Tmax około 2,5 godziny po podaniu doustnym oraz biodostępnością na poziomie 50-60% u zdrowych osób. Niewchłonięta frakcja leku wynosi 20-30% i jest wydalana z kałem. Metformina nie wiąże się z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji (Vd) jest szeroka i wynosi od 63 do 276 litrów, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) nie przekracza 4 μg/ml, a typowe stężenie stacjonarne utrzymuje się poniżej 1 μg/ml. Pokarm wpływa na farmakokinetykę leku, zmniejszając stężenie w surowicy o około 40%, AUC o 25% oraz wydłużając Tmax o około 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje nieustalone.
AUC, chlorowodorek metforminy, cukrzyca, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, erytrocyt, farmakokinetyka metforminy, filtracja kłębuszkowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, Siofor, stężenie glukozy, stężenie maksymalne, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wychwyt ogólnoustrojowy, wydalanie z moczem, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Darunavir Synoptis 800 mg
Leczenie produktem Darunavir Synoptis powinno być prowadzone przez doświadczonych specjalistów w dziedzinie HIV, z uwzględnieniem ścisłego przestrzegania schematu dawkowania. Darunavir podawany jest wyłącznie doustnie w połączeniu z kobicystatem (150 mg raz na dobę) lub rytonawirem (100 mg raz na dobę), które pełnią funkcję wzmacniaczy farmakokinetycznych. Zalecana dawka dla dorosłych pacjentów nieleczonych wcześniej to 800 mg darunaviru raz na dobę z posiłkiem. U pacjentów leczonych wcześniej dawkowanie zależy od obecności mutacji DRV-RAM, wiremii HIV-1 RNA oraz liczby komórek CD4+. W przypadku braku mutacji i wiremii <100 000 kopii/mL oraz CD4+ ≥100 x 10^6/L stosuje się 800 mg raz na dobę, natomiast u pozostałych pacjentów zalecana jest dawka 600 mg dwa razy na dobę z rytonawirem. Dawkowanie u dzieci i młodzieży (≥3 lat, ≥40 kg) jest analogiczne, z wyłączeniem stosowania kobicystatu u osób poniżej 18 lat.
dializa, dipiwoksyl adefowiru, dysfagia, ekspozycja na lek, emtrycytabina, genotypowanie HIV-1, HIV, klirens kreatyniny, kobicystat, komórki CD4, lamiwudyna, lek przeciwretrowirusowy, mutacja związana z opornością, rytonawir, skala Child-Pugh, stężenie kreatyniny w osoczu, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV-1 RNA, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Plerixafor MSN 20 mg/ml
Plerixafor MSN, dostępny w roztworze do wstrzykiwań o stężeniu 20 mg/mL, stosowany jest podskórnie w celu mobilizacji krwiotwórczych komórek progenitorowych, po uprzednim 4-dniowym leczeniu G-CSF (10 μg/kg mc. raz dziennie). Zalecana dawka u dorosłych pacjentów wynosi 20 mg (dawka stała) lub 0,24 mg/kg mc. dla masy ciała ≤ 83 kg oraz 0,24 mg/kg mc. dla masy ciała > 83 kg, z maksymalną dawką dobową 40 mg. U dzieci i młodzieży (1-18 lat) dawka wynosi 0,24 mg/kg mc., również z limitem 40 mg/dobę. Podanie leku powinno odbywać się 6-11 godzin przed aferezą, a dawkowanie oblicza się na podstawie masy ciała zmierzonej w ciągu tygodnia przed pierwszą dawką. U pacjentów z masą ciała przekraczającą 175% należnej masy ciała brak jest danych dotyczących dawkowania, a dawka nie powinna przekraczać 40 mg/dobę ze względu na zwiększoną ekspozycję ogólnoustrojową.
afereza, chemioterapia mielosupresyjna, czynnik predykcyjny, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, G-CSF, hemodializa, intensywna chemioterapia, klirens kreatyniny, komórka macierzysta, krwiotwórcza komórka progenitorowa, leczenie skojarzone, lekarz specjalista, mobilizacja komórek, należna masa ciała, ośrodek hematologiczny, ośrodek onkologiczny, pleryksafor, procedura mobilizacji, technika aseptyczna, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polpix SR 2 mg
Polpix SR, zawierający ropinirol w formie chlorowodorku, jest dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 2 mg, 4 mg i 8 mg, przeznaczonych do podania doustnego raz na dobę. Leczenie rozpoczyna się od dawki 2 mg/dobę przez pierwszy tydzień, następnie zwiększa do 4 mg/dobę, z możliwością dalszego stopniowego zwiększania dawki co 1-2 tygodnie do maksymalnie 24 mg/dobę, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. Tabletki należy połykać w całości, niezależnie od posiłków. W przypadku nietolerancji dawki początkowej można rozważyć przejście na ropinirol o natychmiastowym uwalnianiu w mniejszych dawkach podzielonych. W terapii skojarzonej z lewodopą możliwe jest stopniowe zmniejszenie dawki lewodopy o około 30%, co może zmniejszyć ryzyko dyskinez. Odstawianie ropinirolu powinno odbywać się stopniowo, w ciągu około tygodnia.
agonista dopaminy, chlorowodorek ropinirolu, choroba Parkinsona, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dawka początkowa, dyskineza, działania niepożądane, hemodializa, klirens kreatyniny, kruszenie tabletek, leczenie skojarzone, lewodopa, maksymalna dawka dobowa, niewydolność nerek, podanie doustne, reakcja kliniczna, ropinirol o przedłużonym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, zaawansowana choroba Parkinsona, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bespres 160 mg
Lek Bespres zawiera 160 mg walsartanu w formie tabletek powlekanych i jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz u pacjentów po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego. W terapii nadciśnienia początkowa dawka wynosi 80 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg. Efekt hipotensyjny pojawia się po około 2 tygodniach, a maksymalny po 4 tygodniach. W terapii skojarzonej można stosować hydrochlorotiazyd, który wzmacnia działanie walsartanu. Po zawale mięśnia sercowego leczenie rozpoczyna się dawką 20 mg dwa razy na dobę, stopniowo zwiększaną do 160 mg dwa razy na dobę w ciągu 3 miesięcy, z koniecznością monitorowania czynności nerek i unikania jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. W niewydolności serca dawka początkowa to 40 mg dwa razy na dobę, zwiększana do 160 mg dwa razy na dobę, z maksymalną dawką 320 mg na dobę, przy jednoczesnym monitorowaniu funkcji nerek i dostosowaniu leków moczopędnych.
beta-adrenolityk, cholestaza, dializoterapia, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, statyna, stężenie potasu, terapia niewydolności serca, terapia skojarzona, walsartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Izoniazyd – Dawkowanie i sposób podawania
Izoniazyd jest kluczowym lekiem przeciwgruźliczym stosowanym zarówno w terapii, jak i profilaktyce gruźlicy. Zaleca się podawanie go raz na dobę na czczo, co najmniej 30 minut przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku, aby zapewnić optymalną absorpcję. Dawkowanie terapeutyczne u dorosłych wynosi 5 mg/kg masy ciała na dobę, maksymalnie 300 mg/dobę, natomiast przy schemacie dwa razy w tygodniu dawka wzrasta do 15 mg/kg, maksymalnie 900 mg na dawkę. U dzieci dawki wahają się od 5 do 10 mg/kg na dobę, również nie przekraczając 300 mg/dobę, z analogicznym zwiększeniem dawki przy podawaniu dwa razy w tygodniu. W profilaktyce stosuje się dawkę 300 mg/dobę u dorosłych oraz 5-10 mg/kg u dzieci, do maksymalnej dawki 300 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy zmniejszyć do połowy przy klirensie kreatyniny <10 ml/min lub bezmoczu. W podeszłym wieku i przy niewydolności wątroby konieczna jest ostrożność w doborze dawki. W celu zapobiegania neuropatii obwodowej zaleca się suplementację pirydoksyną 10 mg/dobę, a w przypadku objawów zapalenia nerwu dawkę zwiększa się do 50 mg/dobę.
badanie bakteriologiczne, bezmocz, chemioterapia przeciwprątkowa, dawka terapeutyczna, gruźlica płucna, izoniazyd, klirens kreatyniny, lek przeciwgruźliczy, monoterapia, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, pirydoksyna, prątek gruźlicy, produkt złożony, profilaktyka gruźlicy, ryfampicyna, witamina B6, zaburzenie czynności nerek, zakażenie, zapalenie nerwu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Contrahist 5 mg
Contrahist, zawierający 5 mg lewocetyryzyny dichlorowodorku (4,2 mg lewocetyryzyny), jest stosowany w dawce 5 mg (1 tabletka powlekana) raz na dobę u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat. U dzieci w wieku 6-12 lat dawka jest identyczna, natomiast u młodszych dzieci (2-6 lat) zaleca się inne formy leku, a u niemowląt poniżej 2 lat lek jest przeciwwskazany. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wymaga indywidualnej modyfikacji na podstawie klirensu kreatyniny (Clkr), obliczanego według wzoru: Clkr = [140 – wiek (lata)] x masa ciała (kg) (x 0,85 dla kobiet) / (72 x stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)). W zależności od stopnia niewydolności nerek, odstępy między dawkami wynoszą od 1 do 3 dni, a u pacjentów z Clkr <10 ml/min lek jest przeciwwskazany. U pacjentów geriatrycznych z zaburzeniami nerek stosuje się analogiczne zasady dawkowania, natomiast u osób z izolowanymi zaburzeniami wątroby modyfikacja dawki nie jest konieczna.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, lewocetyryzyna dichlorowodorek, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, pacjent dializowany, pacjent geriatryczny, populacja pediatryczna, przewlekła pokrzywka, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny w surowicy, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Avamina SR 1000 mg
Avamina SR to preparat metforminy chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu dostępny w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg. Farmakokinetyka leku charakteryzuje się opóźnionym Tmax w porównaniu do form o natychmiastowym uwalnianiu – dla dawki 500 mg Tmax wynosi około 7 godzin, a dla 750 mg i 1000 mg około 5 godzin (zakres 4-12 h i 4-10 h odpowiednio). Maksymalne stężenia Cmax dla dawki 1500 mg (2×750 mg) i 1000 mg wynoszą odpowiednio 1193 ng/ml i 1214 ng/ml. W stanie stacjonarnym Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki. Wpływ posiłku na farmakokinetykę jest dawko- i formo-zależny: dla 500 mg i 750 mg podawanych na czczo AUC zmniejsza się o 30% bez wpływu na Cmax i Tmax, natomiast dla 1000 mg podawanego po posiłku AUC wzrasta o 77%, Cmax o 26%, a Tmax wydłuża się o około 1 godzinę. Metformina nie ulega metabolizmowi, jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem, a jej klirens nerkowy przekracza 400 ml/min, co wskazuje na eliminację przez przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie kanalikowe. Okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny.
AUC, biorównoważność, biotransformacja, erytrocyt, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kumulacja leku, metforminy chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, parametry farmakokinetyczne, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wchłanianie metforminy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Danengo 75 mg
Dabigatran eteksylan w postaci kapsułek twardych (Danengo) jest wskazany do prewencji pierwotnej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po zabiegach ortopedycznych u dorosłych oraz dzieci i młodzieży powyżej 8 lat zdolnych do połykania kapsułek. Dawkowanie zależy od rodzaju zabiegu: po alloplastyce stawu kolanowego początkowa dawka wynosi 110 mg (1 kapsułka) podana 1-4 godziny po zabiegu, następnie 220 mg (2 kapsułki) raz na dobę przez 10 dni; po alloplastyce stawu biodrowego dawka podtrzymująca jest stosowana przez 28-35 dni. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCL 30-50 mL/min), w wieku ≥75 lat lub przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów P-glikoproteiny (werapamil, amiodaron, chinidyna) zaleca się zmniejszenie dawki do 75 mg początkowo i 150 mg raz na dobę. Przed rozpoczęciem terapii należy ocenić czynność nerek metodą Cockcroft-Gault i unikać stosowania u pacjentów z CrCL <30 mL/min. Leczenie należy rozpocząć po zapewnieniu hemostazy, a w przypadku opóźnienia pierwszą dawkę podać w dawce podtrzymującej (220 mg lub 150 mg). Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, dabigatran eteksylat, hemostaza, hipowolemia, inhibitor P-glikoproteiny, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, lek przeciwzakrzepowy, metoda Cockcroft-Gault, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niefrakcjonowana heparyna, odwodnienie, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, prewencja pierwotna żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wzór Schwartza, zaburzenie czynności nerek, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nossin 5 mg
Lewocetyryzyna dichlorowodorek, substancja czynna leku Nossin 5 mg, jest przeciwwskazana u pacjentów z udokumentowaną nadwrażliwością na lewocetyryzynę, cetyryzynę, hydroksyzynę, inne pochodne piperazyny oraz na substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (64,0 mg/tabletkę). Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować wysypkę, świąd, obrzęk naczynioruchowy, a w ciężkich przypadkach anafilaksję. Ponadto, lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, definiowaną jako klirens kreatyniny <10 ml/min, oraz u pacjentów dializowanych, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych, takich jak sedacja, suchość w jamie ustnej, zatrzymanie moczu i zaburzenia widzenia.
cetyryzyna, ciężka niewydolność nerek, działanie antycholinergiczne, działanie niepożądane, hydroksyzyna, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna dichlorowodorek, nadwrażliwość na leki, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pochodna piperazyny, reakcja anafilaktyczna, sedacja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dexmedetomidine EVER Pharma
Deksmedetomidyna charakteryzuje się dwukompartmentowym modelem farmakokinetycznym z szybkim okresem półtrwania fazy dystrybucji około 6 minut oraz końcowym okresem półtrwania od 1,35 do 3,68 godziny. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 1,16-2,16 l/kg (90-151 l), a klirens osoczowy 0,46-0,73 l/h/kg (35,7-51,1 l/h) u zdrowych dorosłych o średniej masie ciała 69 kg. U pacjentów OIT po długotrwałej infuzji (>24 h) parametry są zbliżone: t1/2 około 1,5 h, Vss około 93 l, Cl około 43 l/h. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawkowania 0,2-1,4 µg/kg/h, bez kumulacji do 14 dni. Lek wiąże się w 94% z białkami osocza, głównie albuminą, a metabolizm wątrobowy obejmuje N-koniugację, N-metylację i oksydację przez cytochrom P450 (w tym CYP2A6, CYP1A2, CYP2E1, CYP2D6, CYP2C19). Metabolity nie wykazują istotnej aktywności farmakologicznej. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (95% dawki), z minimalnym wydalaniem leku w formie niezmienionej (<1%).
3-hydroksymetylo deksmedetomidyna, albumina surowicy, alfa-1-glikoproteina, biotransformacja wątrobowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2A6, cytochrom P450, deksmedetomidyna, dystrybucja leku, faza eliminacji, izoformy cytochromu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, klirens wątrobowy, liniowa farmakokinetyka, model dwukompartmentowy, model dystrybucji, N-glukuronid, N-koniugacja, objętość dystrybucji, oddział intensywnej terapii, okres półtrwania, populacja pediatryczna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bevimlar 15 mg; 20 mg
Bevimlar (rywaroksaban) jest dostępny w dawkach 15 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, stosowany głównie w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP). Standardowy schemat dawkowania rozpoczyna się od 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), następnie kontynuuje się leczenie dawką 20 mg raz na dobę. Profilaktyka nawrotów po minimum 6-miesięcznej terapii zaleca dawkę 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie należy dostosować do stopnia niewydolności nerek: brak modyfikacji przy klirensie kreatyniny 50-80 mL/min, ostrożność i ewentualna redukcja dawki przy klirensie 15-49 mL/min, a stosowanie jest przeciwwskazane przy klirensie <15 mL/min. Bevimlar jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobą wątroby z koagulopatią oraz marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh.
antagonista witaminy K, biodostępność leku, choroby współistniejące, dysfagia, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nawrotowa zatorowość płucna, profilaktyka nawrotowa, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, tabletka powlekana, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon substancji czynnych
Rywaroksaban – Wskazania do stosowania
Rywaroksaban jest bezpośrednim, selektywnym inhibitorem czynnika Xa, który hamuje generację trombiny i tym samym kaskadę krzepnięcia, zmniejszając ryzyko powstawania zakrzepów. W dawce 2,5 mg stosowany jest w profilaktyce zdarzeń zakrzepowych u pacjentów po ostrym zespole wieńcowym (OZW) z podwyższonymi biomarkerami sercowymi, w skojarzeniu z terapią przeciwpłytkową (ASA ± klopidogrel/tyklopidyna), oraz u pacjentów z chorobą wieńcową (CAD) lub objawową chorobą tętnic obwodowych (PAD) w połączeniu z ASA. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po planowej alloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego stosuje się dawkę 10 mg raz dziennie. W leczeniu i profilaktyce nawrotów zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się dawki 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, a następnie 20 mg raz dziennie; po zakończeniu leczenia profilaktycznie 10 mg raz dziennie. U pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową rywaroksaban w dawce 15-20 mg raz dziennie zapobiega udarowi i zatorowości obwodowej, szczególnie u osób z dodatkowymi czynnikami ryzyka (np. niewydolność serca, nadciśnienie, wiek ≥75 lat, cukrzyca, przebyty udar/TIA).
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, biomarker sercowy, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, cukrzyca, embolektomia płucna, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor czynnika Xa, klirens kreatyniny, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, przemijający napad niedokrwienny, rywaroksaban, tromboliza, tyklopidyna, udar mózgu, warfaryna, zakrzepica żył głębokich, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zawał serca, zdarzenie niedokrwienne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Piperacillin/Tazobactam Kabi 4 g + 0,5 g 4 g + 0,5 g
Stosowanie piperacyliny z tazobaktamem (Piperacillin/Tazobactam Kabi 4 g + 0,5 g) jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne (piperacylinę lub tazobaktam) oraz u osób z historią ciężkich reakcji alergicznych na antybiotyki beta-laktamowe, w tym penicyliny, cefalosporyny, monobaktamy i karbapenemy, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. U pacjentów z klirensem kreatyniny ≤50 ml/min konieczna jest modyfikacja dawkowania do 70 mg piperacyliny i 8,75 mg tazobaktamu na kg masy ciała co 8 godzin, aby uniknąć kumulacji leku i zwiększenia ryzyka działań niepożądanych. Każda fiolka zawiera 9,7 mmol (224 mg) sodu, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami wymagającymi ograniczenia podaży sodu, takimi jak niewydolność serca czy nadciśnienie tętnicze.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotykoterapia, bilans elektrolitowy, cefalosporyna, działanie niepożądane, inhibitor beta-laktamaz, karbapenem, klirens kreatyniny, kumulacja leku, monobaktam, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nadwrażliwość na penicyliny, neutropenia z gorączką, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk, ostra reakcja nadwrażliwości, piperacylina z tazobaktamem, reakcja krzyżowa, zaburzenie czynności nerek, zakażenie bakteryjne, zakażenie jamy brzusznej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ranopril 5 mg
Lizynopryl, substancja czynna leku Ranopril, jest podawany doustnie raz na dobę, niezależnie od posiłków, co umożliwia utrzymanie stabilnego stężenia leku w organizmie. U dorosłych z nadciśnieniem samoistnym, nieprzyjmujących leków moczopędnych, dawka początkowa wynosi 10 mg, a dawka podtrzymująca zwykle mieści się w zakresie 20-40 mg/dobę, z maksymalną dawką do 80 mg/dobę. U dzieci w wieku 6-16 lat dawka początkowa wynosi 2,5 mg/dobę dla masy ciała 20-<50 kg oraz 5 mg/dobę dla masy ≥50 kg, z maksymalnymi dawkami odpowiednio 20 mg i 40 mg/dobę. W przypadku niewydolności nerek dawki należy dostosować do klirensu kreatyniny: 5-10 mg dla klirensu 30-70 ml/min, 2,5-5 mg dla 10-30 ml/min oraz 2,5 mg dla klirensu <10 ml/min, z uwzględnieniem dializoterapii. U pacjentów z niewydolnością serca początkowa dawka to 2,5 mg/dobę, a dawki podtrzymujące wynoszą 5-20 mg/dobę, z zaleceniem nie zwiększania dawek o więcej niż 10 mg jednorazowo.
ciężka niewydolność nerek, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dializoterapia, hemodializa, hiponatremia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lizynopryl, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie objawowe, niewydolność nerek, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, stężenie kreatyniny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Olimestra 40 mg + 12,5 mg
Olmesartan medoksomil, będący prolekiem, ulega szybkiej konwersji do aktywnego olmesartanu, charakteryzującego się biodostępnością 25,6% i maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 2 godzinach. Olmesartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%) oraz małą objętość dystrybucji (16-29 l). Wydalanie odbywa się zarówno przez nerki (około 40%), jak i drogą wątrobowo-żółciową (około 60%), co wyklucza stosowanie u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych. Hydrochlorotiazyd, drugi składnik preparatu, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany niemal całkowicie z moczem, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin. Jednoczesne podanie obu substancji powoduje umiarkowane zmniejszenie biodostępności hydrochlorotiazydu o około 20%, bez wpływu na farmakokinetykę olmesartanu.
AUC, biodostępność olmesartanu, Cmax, esteraza, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kolesewelam, krążenie jelitowo-wątrobowe, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, olmesartan medoksomil, pole pod krzywą stężenia, prolek, stan stacjonarny, stężenie olmesartanu w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Arprenessa 10 mg
Lek Arprenessa zawierający peryndopryl z argininą stosowany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego, objawowej niewydolności serca oraz stabilnej choroby wieńcowej. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz funkcji nerek. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu tętniczym wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg po miesiącu terapii. U pacjentów z wysoką aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron lub stosujących leki moczopędne zaleca się rozpoczęcie od dawki 2,5 mg, z koniecznością monitorowania czynności nerek i stężenia potasu. U osób w podeszłym wieku dawka początkowa to 2,5 mg, z możliwością stopniowego zwiększania do 10 mg w zależności od tolerancji i funkcji nerek.
choroba wieńcowa, ciężka niewydolność serca, ciężkie nadciśnienie, czynność nerek, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, gospodarka elektrolitowa, hemodializa, hiponatremia, hipowolemia, klirens kreatyniny, klirens peryndoprylatu, lek moczopędny, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie objawowe, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, peryndopryl z argininą, stężenie potasu, terapia skojarzona, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Penicillinum procainicum L TZF 2 400 000 j.m.
Penicillinum Procainicum L TZF to benzylopenicylina prokainowa lecytynowana, dostępna w dawkach 1 200 000 j.m. oraz 2 400 000 j.m., podawana wyłącznie domięśniowo w formie zawiesiny. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenu, wieku i masy ciała pacjenta. Standardowa dawka dobowa dla większości zakażeń wynosi 600 000–1 200 000 j.m., podzielona na dwie dawki co 12 godzin. W zakażeniach paciorkowcowych terapia powinna trwać minimum 10 dni. W przypadku rzeżączki zaleca się dawkę 4 800 000 j.m. podzieloną na dwie iniekcje po 2 400 000 j.m. oraz jednorazową doustną dawkę probenecydu 1 g. W kiłach dawka dobowa wynosi 600 000 j.m., a w trzeciorzędowej kiłowej postaci układu nerwowego 2 400 000 j.m. z dodatkiem probenecydu 2,5 g doustnie. U dzieci poniżej 4 lat stosowanie leku nie jest zalecane, a u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek konieczne jest zmniejszenie dawki zgodnie z klirensem kreatyniny.
benzylopenicylina potasowa, benzylopenicylina prokainowa, działanie neurotoksyczne, eradykacja patogenu, iniekcja domięśniowa, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, naczynie krwionośne, naczynie tętnicze, naczynie żylne, nerw obwodowy, niewydolność nerek, penicylina prokainowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, probenecyd, rzeżączka, zakażenie paciorkowcowe