ginekomastia
Ginekomastia to łagodne powiększenie gruczołów piersiowych u mężczyzn, spowodowane najczęściej zaburzeniem równowagi hormonalnej między estrogenami a androgenami. Występuje u około 30-70% zdrowych mężczyzn w różnych okresach życia: u noworodków (wpływ estrogenów matki), w okresie dojrzewania (przejściowa fizjologiczna ginekomastia) oraz u starszych mężczyzn (związana ze spadkiem poziomu testosteronu).
Ginekomastię klasyfikuje się jako fizjologiczną lub patologiczną. Przyczyny patologiczne obejmują zaburzenia endokrynologiczne (m.in. hipogonadyzm, nadczynność tarczycy), nowotwory wydzielające estrogeny, choroby wątroby i nerek, a także stosowanie niektórych leków (m.in. spironolakton, leki przeciwpsychotyczne, inhibitory konwertazy angiotensyny, antagonisty receptora H2).
Diagnostyka ginekomastii obejmuje badanie fizykalne, badania laboratoryjne (m.in. poziomy testosteronu, estradiolu, LH, FSH, TSH), badania obrazowe (USG, mammografia) oraz w wybranych przypadkach biopsję dla wykluczenia raka piersi. Leczenie zależy od przyczyny – może obejmować odstawienie wywołującego lek, leczenie choroby podstawowej, farmakoterapię (tamoksyfen, inhibitory aromatazy) lub w przypadkach długotrwałej ginekomastii – leczenie chirurgiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Promazine Hasco 25 mg
Promazine Hasco w dawce 25 mg w formie tabletek powlekanych wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami układu nerwowego, krwiotwórczego oraz endokrynologicznego. Wśród poważnych powikłań hematologicznych o częstości nieznanej znajdują się granulocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna oraz małopłytkowość, co wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi. Reakcje immunologiczne, takie jak obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli i reakcje anafilaktyczne, choć rzadkie, stanowią zagrożenie życia. Zaburzenia endokrynologiczne obejmują mlekotok, ginekomastię, hiperglikemię i hipoglikemię, a także zmiany metaboliczne, w tym uciążliwe zaparcia wynikające z działania przeciwcholinergicznego. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego, takie jak parkinsonizm, akatyzja, złośliwy zespół neuroleptyczny oraz napady drgawek, wymagają szczególnej uwagi i odpowiedniej interwencji terapeutycznej.
agranulocytoza, akatyzja, blok przedsionkowo-komorowy, cukromocz, depresja oddechowa, eozynofilia, fotowrażliwość, ginekomastia, granulocytopenia, hiperglikemia, hipertermia, hipoglikemia, hipotermia, lek przeciwcholinergiczny, leukopenia, małopłytkowość, migotanie komór, mlekotok, morfologia krwi, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, parkinsonizm, pokrzywka, późna dyskineza, priapizm, promazyna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tachykardia komorowa, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia akomodacji, zaburzenia libido, zaburzenia miesiączkowania, zespół dystoniczny, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Esomeprazol Accord 40 mg
Esomeprazol Accord 40 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa podobnym do innych postaci leku, niezależnie od dawki, wskazań czy grupy wiekowej. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są ból głowy, ból brzucha, biegunka i nudności. Wśród poważniejszych działań niepożądanych należy zwrócić uwagę na rzadkie zaburzenia hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia), reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja), zaburzenia elektrolitowe (hipomagnezemia, hipokalcemia, hiponatremia), a także zaburzenia wątroby (zapalenie, niewydolność) i ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, DRESS). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem częstości nieznanej dla niektórych zdarzeń.
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, encefalopatia, esomeprazol, ginekomastia, hipokalcemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, kandydoza, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, polip żołądka, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość jamy ustnej, toczeń rumieniowaty, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie wątroby, zaparcie, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie szyjki kości udowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pantoprazole Bluefish 20 mg
Pantoprazol charakteryzuje się stosunkowo niskim odsetkiem działań niepożądanych, które występują u około 5% pacjentów. Najczęściej obserwowane objawy to biegunka oraz ból głowy, pojawiające się u około 1% leczonych. Wśród rzadkich, ale istotnych działań niepożądanych wymienia się agranulocytozę, trombocytopenię, leukopenię oraz pancytopenię. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i wstrząs anafilaktyczny, choć rzadkie, stanowią potencjalnie zagrażające życiu powikłania wymagające natychmiastowej interwencji. Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiponatremia, hipomagnezemia, hipokalcemia i hipokaliemia, występują z nieustaloną częstością. Częstość występowania innych objawów, takich jak polipy łagodne dna żołądka, biegunka, nudności, wymioty oraz zmiany w aktywności enzymów wątrobowych, mieści się w zakresie od częstości niezbyt częstych do rzadkich.
agranulocytoza, biegunka, bilirubina, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, enzymy wątrobowe, ginekomastia, gorączka, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, pancytopenia, pantoprazol, parestezje, pokrzywka, polipy dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, rumień, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, świąd, toczeń rumieniowaty, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenia snu, zaparcia, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości biodrowej, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zypsila
Przed rozpoczęciem terapii zyprazydonem konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu chorobowego oraz ocena stanu zdrowia pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka wydłużenia odstępu QT, które jest dawkozależne. Przeciwwskazane jest łączenie zyprazydonu z innymi lekami wydłużającymi QT, a u pacjentów ze znaczną bradykardią oraz zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) należy zachować szczególną ostrożność i wyrównać nieprawidłowości przed terapią. Monitorowanie EKG jest wskazane u pacjentów z chorobą serca, a w przypadku wydłużenia QTc powyżej 500 ms leczenie należy przerwać. Zyprazydon może wywoływać rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak torsade de pointes, złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS) oraz ciężkie reakcje skórne, w tym DRESS i zespół Stevensa-Johnsona, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
antagonista receptora dopaminowego, badanie EKG, bradykardia, dyskineza późna, eozynofilia, gęstość mineralna kości, ginekomastia, gospodarka elektrolitowa, hiperprolaktynemia, hipokaliemia, impotencja, limfadenopatia, mlekotok, napad drgawkowy, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczynność gonad, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, odstęp QT, odstęp QTc, osutka polekowa z eozynofilią, priapizm, torsade de pointes, udar mózgu, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie nerek, zapalenie osierdzia, zapalenie wątroby, zdarzenie mózgowo-naczyniowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwa arytmia, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, zyprazydon - Leksykon leków
Działania niepożądane – Perazin 50 mg 50 mg
Perazyna, dostępna w tabletkach o dawkach 50 mg i 200 mg (dimaleinian perazyny), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, szczególnie w obrębie układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, krwiotwórczego oraz rozrodczego. Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) obserwuje się dyskinezy i zespół parkinsonizmu, a rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) zmiany czucia i napady drgawek. Bardzo rzadko (<1/10 000) występują objawy pozapiramidowe, takie jak akatyzja z depresją oraz złośliwy zespół neuroleptyczny, stanowiący zagrożenie życia. Perazyna może powodować zaburzenia rytmu serca i hipotonię, a w rzadkich przypadkach zapaść naczyniową. W układzie krwiotwórczym odnotowano bardzo rzadkie obrzęki i agranulocytozę, a także zmniejszenie leukocytów i płytek krwi o nieznanej częstości. Częstość występowania zmian ciśnienia wewnątrzgałkowego jest wysoka, co może nasilać jaskrę, a w układzie oddechowym często pojawia się obrzęk błony śluzowej nosa. Zaparcia są częstym działaniem niepożądanym w obrębie przewodu pokarmowego, natomiast zgorzelinowe zapalenie jelit, choć bardzo rzadkie, stanowi poważne zagrożenie.
agranulocytoza, akatyzja, cholestaza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dezorientacja, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, dyskineza, dysuria, fałszywy wynik testu ciążowego, fotofobia, ginekomastia, hiperpigmentacja, koszmary nocne, krwawienie z nosa, kserostomia, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mlekotok, niedociśnienie tętnicze, niedrożność jelit, nudności, objawy pozapiramidowe, obrzęk błony śluzowej nosa, otępienie, parkinsonizm, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przyrost masy ciała, reakcja fototoksyczna, stan splątania, toczeń rumieniowaty, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia snu, zaparcie, zapaść naczyniowa, zgorzelinowe zapalenie jelit, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Simvagen 20 20 mg
Wyniki długoterminowych, kontrolowanych badań klinicznych, takich jak Heart Protection Study (HPS) i Scandinavian Simvastatin Survival Study (4S), potwierdzają bezpieczeństwo stosowania symwastatyny w dawce 20 mg (Simvagen 20). W badaniu HPS, przy dawce 40 mg/dobę przez średnio 5 lat, odsetek przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wynosił 4,8% w grupie leczonej symwastatyną i 5,1% w grupie placebo. Częstość miopatii była poniżej 0,1%, a podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x ULN) wystąpiło u 0,21% pacjentów na symwastatynie vs 0,09% na placebo. Wysoka dawka 80 mg/dobę wiązała się z wyższym ryzykiem miopatii (1,0% vs 0,02% przy 20 mg). Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują immunozależną miopatię martwiczą (IMNM) oraz niewydolność wątroby, a także zespół nadwrażliwości z objawami wielonarządowymi. Zgłaszano również wzrost HbA1c i glukozy na czczo oraz rzadkie zaburzenia funkcji poznawczych, które ustępowały po odstawieniu leku.
aminotransferaza, anafilaksja, astenia, ból mięśniowy, cyklosporyna, eozynofilia, fibrat, fosfataza alkaliczna, ginekomastia, hemoglobina glikowana, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, polekowe zmiany liszajowate, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, tendinopatia, zaburzenia erekcji, zaburzenia funkcji poznawczych, zapalenie mięśni, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sulpiryd Hasco 200 mg
Lek Sulpiryd Hasco, zawierający sulpiryd, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęstsze objawy dotyczą układu nerwowego, gdzie często obserwuje się uspokojenie i senność, mogące wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Rzadziej występują objawy pozapiramidowe, ostra i późna dyskineza, a także złośliwy zespół neuroleptyczny (częstość nieznana), który stanowi poważne zagrożenie życia. W zakresie zaburzeń endokrynologicznych i rozrodczych, sulpiryd indukuje hiperprolaktynemię, manifestującą się m.in. brakiem miesiączki, ginekomastią, mlekotokiem oraz zaburzeniami funkcji seksualnych. Pojedyncze przypadki torsade de pointes i wydłużenia odcinka QT wskazują na ryzyko groźnych arytmii serca, co wymaga szczególnej ostrożności. Ponadto, obserwuje się niedociśnienie ortostatyczne, zakrzepicę żylną, rzadkie podwyższenie enzymów wątrobowych oraz objawy pozapiramidowe w obrębie oka i mięśniowo-szkieletowe, takie jak spastyczny kręcz szyi i szczękościsk.
amenorrhea, arytmia komorowa, elektrokardiogram, ginekomastia, hiperprolaktynemia, impotencja, lek antycholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, mlekotok, nadmierne ślinienie, nagły zgon sercowy, niedociśnienie ortostatyczne, noworodkowy zespół odstawienny, objawy pozapiramidowe, ostra dyskineza, oziębłość płciowa, parkinsonizm, późna dyskineza, rotacyjne ruchy gałki ocznej, spastyczny kręcz szyi, sulpiryd, szczękościsk, torsade de pointes, wydłużenie odcinka QT, wysypka plamkowo-grudkowa, zakrzepica żył głębokich, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranloc 20 mg
Stosowanie pantoprazolu w dawce 20 mg w formie tabletek dojelitowych wiąże się z występowaniem działań niepożądanych u około 5% pacjentów. Do najczęstszych należą bóle głowy i zawroty głowy, biegunka, nudności, wymioty, zaparcia oraz łagodne polipy dna żołądka. Rzadziej obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, trombocytopenia, leukopenia i pancytopenia. Istotne są również zaburzenia elektrolitowe, w tym hipomagnezemia, hiponatremia, hipokalcemia i hipokaliemia, które mogą manifestować się skurczami mięśni. Niezbyt często występują przemijające podwyższenia enzymów wątrobowych (aminotransferazy, γ-GT), a w rzadkich przypadkach uszkodzenia komórek wątroby, żółtaczka i niewydolność wątroby. Długotrwałe stosowanie pantoprazolu zwiększa ryzyko złamań kości biodrowej, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych i z czynnikami ryzyka osteoporozy.
agranulocytoza, ciężka reakcja skórna, depresja, dezorientacja, enzym wątrobowy, ginekomastia, granulocyt obojętnochłonny, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, morfologia krwi, nadwrażliwość, niewydolność nerek, omam, osteoporoza, pancytopenia, pantoprazol, parestezja, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, tabletka dojelitowa, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hematologiczne, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Caramlo 16 mg + 10 mg
Lek Caramlo, będący kombinacją kandesartanu cyleksetylu i amlodypiny, wykazuje profil działań niepożądanych charakterystyczny dla obu substancji czynnych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki (w tym obrzęki okolicy kostek) oraz uczucie zmęczenia. Działania niepożądane związane z kandesartanem są zazwyczaj łagodne i przemijające, obejmując zawroty głowy, ból głowy oraz infekcje dróg oddechowych, bez istotnego wpływu na wyniki badań laboratoryjnych, choć u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny. Bardzo rzadko mogą wystąpić poważniejsze zaburzenia hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia, neutropenia, agranulocytoza) oraz reakcje alergiczne, hiperglikemia, hiperkaliemia i hiponatremia.
agranulocytoza, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, depresja, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia, impotencja, infekcja dróg oddechowych, kandesartan cyleksetylu i amlodypina, kołatanie serca, leukopenia, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, niewydolność nerek, nokturia, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parestezja, podwójne widzenie, przerost dziąseł, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, senność, splątanie, szumy uszne, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie mikcji, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zaczerwienienie twarzy, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zasterid 5 mg
Finasteryd w dawce 5 mg, stosowany w preparacie Zasterid, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które wymagają uważnej obserwacji klinicznej. Najczęściej występują zaburzenia seksualne, takie jak obniżone libido, impotencja oraz zaburzenia ejakulacji, które pojawiają się głównie na początku terapii i u większości pacjentów ustępują z czasem. Inne istotne działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, wysypkę oraz zmiany w obrębie gruczołów sutkowych (tkliwość, powiększenie). W trakcie terapii obserwowano także zmniejszenie objętości ejakulatu, co jest istotne w ocenie funkcji układu rozrodczego. Długotrwałe skutki seksualne, takie jak utrzymujące się obniżone libido, mogą wpływać na jakość życia pacjenta nawet po zakończeniu leczenia.
antygen sterczowy, doksazosyna, enzymy wątrobowe, finasteryd, ginekomastia, hematospermia, impotencja, kołatanie serca, leczenie skojarzone, nadwrażliwość, niepłodność męska, obniżenie libido, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, PSA, rak gruczołu krokowego, rak sutka u mężczyzn, tkliwość gruczołów sutkowych, wskaźnik Gleasona, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia seksualne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Epigapent 600 mg
Gabapentyna, substancja czynna leku Epigapent, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Najczęstsze działania niepożądane obejmują objawy ze strony układu nerwowego (senność, zawroty głowy, ataksja), zakażenia wirusowe, zaburzenia psychiczne (depresja, lęk, nerwowość), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), a także objawy ogólne takie jak uczucie zmęczenia i gorączka. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu reakcje, takie jak zespół nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), rabdomioliza, zapalenie wątroby, ostra niewydolność nerek oraz depresja oddechowa. W populacji pediatrycznej obserwuje się dodatkowo specyficzne działania niepożądane, w tym infekcje dróg oddechowych, drgawki oraz agresywne zachowania i hiperkinezy.
ataksja, ból neuropatyczny, depresja oddechowa, drgawki, dysfagia, dyskineza, dystonia, dyzartria, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkineza, hipoglikemia, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, niedoczulica, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, oczopląs, ostra niewydolność nerek, osutka polekowa z eozynofilią, padaczka, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, schyłkowa niewydolność nerek, toksyczna nekroliza naskórka, uzależnienie lekowe, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół nadwrażliwości, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lisinoratio 5 5 mg
Lisinoratio, zawierający lizynopryl, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego i innych schorzeń układu sercowo-naczyniowego. Podczas leczenia mogą wystąpić działania niepożądane o różnej częstości, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10000). Najpoważniejsze powikłania obejmują zahamowanie czynności szpiku kostnego, agranulocytozę, obrzęk naczynioruchowy z ryzykiem niedrożności dróg oddechowych, ostry zawał mięśnia sercowego lub incydent naczyniowo-mózgowy u pacjentów wysokiego ryzyka, ostrą niewydolność nerek oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka i zespół Stevensa-Johnsona. Często obserwuje się zawroty głowy, ból głowy, kaszel, biegunki i wymioty, a także zaburzenia czynności nerek i ortostatyczne spadki ciśnienia. Wśród zaburzeń hematologicznych odnotowano rzadkie przypadki niedokrwistości, małopłytkowości, leukopenii i neutropenii, co wymaga monitorowania parametrów morfologicznych krwi.
agranulocytoza, bezmocz, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, leukopenia, lizynopryl, małopłytkowość, mocznica, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pęcherzyca, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosuvastatin Krka 30 mg
Rosuvastatin Krka, zawierający rozuwastatynę wapniową w dawkach od 5 mg do 40 mg, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla inhibitorów reduktazy HMG-CoA, z częstością występowania zależną od dawki. Działania niepożądane mają przeważnie charakter łagodny i przemijający, a mniej niż 4% pacjentów musiało przerwać terapię z tego powodu. Najczęściej obserwowane działania obejmują bóle mięśni (mialgia), miopatię, a rzadziej rabdomiolizę, zwłaszcza przy dawkach powyżej 20 mg. Zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest zależne od dawki i w większości przypadków łagodne i bezobjawowe; jednak przy wzroście CK powyżej 5 x górnej granicy normy (GGN) zaleca się przerwanie leczenia. Ponadto, obserwowano zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, które również miało charakter łagodny i przemijający. Proteinuria, głównie kanalikowego pochodzenia, występowała u mniej niż 1% pacjentów przy dawkach 10-20 mg i u 3% przy dawce 40 mg, zwykle ustępując samoistnie bez progresji do choroby nerek.
aminotransferaza wątrobowa, amnezja, ból brzucha, ból głowy, ból stawu, duszność, dysfagia, ginekomastia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, mialgia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra choroba nerek, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna wapniowa, śródmiąższowa choroba płuc, tabletka powlekana, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zerwanie ścięgna, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Apra 5 mg
Aripiprazol, substancja czynna leku Apra, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o unikalnym mechanizmie działania, obejmującym częściowy agonizm receptorów dopaminowych D2 i serotoninowych 5-HT1a oraz antagonizm receptorów 5-HT2a. Wykazuje silne powinowactwo do receptorów D2, D3, 5-HT1a i 5-HT2a oraz umiarkowane do D4, 5-HT2c, 5-HT7, alfa-1 adrenergicznych i H1 histaminowych, co przekłada się na skuteczność w leczeniu schizofrenii oraz epizodów maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I. Badania PET potwierdziły wiązanie aripiprazolu z receptorami D2/D3 w dawkach od 0,5 do 30 mg/dobę. W badaniach klinicznych wykazano istotną poprawę objawów psychotycznych w porównaniu z placebo oraz skuteczność w zapobieganiu nawrotom schizofrenii (34% vs 57% nawrotów). W terapii epizodów maniakalnych aripiprazol wykazuje skuteczność zarówno w monoterapii, jak i w terapii dodanej do litu lub walproinianu.
antagonizm receptorowy, aripiprazol, częściowy agonizm, epizod maniakalny, epizod mieszany, galaktorrhea, ginekomastia, haloperydol, hiperaktywność dopaminergiczna, hiperprolaktynemia, hipoaktywność dopaminergiczna, hipoprolaktynemia, lek przeciwpsychotyczny, objaw depresyjny, objaw negatywny, objaw pozytywny, objaw psychotyczny, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, pozytonowa tomografia emisyjna, profil lipidowy, receptor dopaminowy D2, receptor muskarynowy, receptor neuronalny, receptor serotoninowy 5-HT1A, receptor serotoninowy 5-HT2A, schizofrenia, skala Montgomery-Åsberg, skala PANSS, stabilizator nastroju, stężenie prolaktyny, szybka zmiana faz, terapia skojarzona, układ pozapiramidowy, walproinian, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie psychiczne, zaburzenie seksualne - Leksykon substancji czynnych
Enalapryl – Działania niepożądane
Enalapryl, jako inhibitor ACE, jest szeroko stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz profilaktyce nefropatii cukrzycowej. Do najczęstszych działań niepożądanych należą bardzo często występujący suchy, nieproduktywny kaszel (≥1/10), zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, niewyraźne widzenie, nudności oraz osłabienie. Często obserwuje się również niedociśnienie (w tym ortostatyczne), ból w klatce piersiowej, zaburzenia rytmu serca, dusznicę bolesną, tachykardię, hiperkaliemię oraz podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy. Rzadziej występują poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość aplastyczna, neutropenia, trombocytopenia czy agranulocytoza, a także reakcje skórne o charakterze rumienia wielopostaciowego, zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego martwiczego oddzielenia naskórka. Niezbyt często pojawiają się hipoglikemia, zaburzenia czynności nerek, białkomocz, a także obrzęk naczynioruchowy, który może zagrażać życiu, zwłaszcza gdy dotyczy dróg oddechowych.
adrenalina, agranulocytoza, aplazja szpiku kostnego, astma oskrzelowa, bezsenność, białkomocz, ból głowy, cholestaza, dezorientacja, dusznica bolesna, enalapryl, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, inhibitor ACE, kaszel, kortykosteroidy, kurcze mięśni, kwasica mleczanowa, leki przeciwhistaminowe, nacieki płucne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedrożność jelit, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, pancytopenia, parestezje, pęcherzyca, pokrzywka, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, szumy uszne, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wrzód trawienny, zapalenie błon surowiczych, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty błędnikowe, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranopril 20 mg
Ranopril, zawierający lizynopryl dwuwodny w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do często obserwowanych należą zawroty głowy, bóle głowy, kaszel, objawy ortostatyczne (w tym niedociśnienie tętnicze), biegunka i wymioty. Rzadziej występują zaburzenia hematologiczne, takie jak zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu, a bardzo rzadko poważne stany jak zahamowanie czynności szpiku kostnego, niedokrwistość, małopłytkowość, leukopenia, neutropenia czy agranulocytoza. Ponadto, mogą pojawić się zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia, dna moczanowa), objawy ze strony układu nerwowego (depresja, senność, udar), sercowo-naczyniowego (zawał mięśnia sercowego, tachykardia, objaw Raynauda), oddechowego (skurcz oskrzeli, zapalenie zatok) oraz pokarmowego (zapalenie trzustki, niewydolność wątroby). Występują także reakcje skórne, w tym wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, a bardzo rzadko ciężkie zespoły jak Stevens-Johnson czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, ból głowy, dna moczanowa, ginekomastia, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, inhibitor ACE, kaszel, leukopenia, lizynopryl, małopłytkowość, mocznica, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, świąd, szpik kostny, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie smaku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symkinet MR 30 mg
Stosowanie metylofenidatu chlorowodorku w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu Symkinet MR wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, obserwowanych zarówno w badaniach klinicznych, jak i w praktyce po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej występujące działania niepożądane to zmniejszenie łaknienia (bardzo często ≥1/10), bezsenność i nerwowość (bardzo często ≥1/10), ból głowy (bardzo często ≥1/10), a także zaburzenia psychiczne takie jak labilność emocjonalna, agresja, pobudzenie i lęk (często ≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się poważne zaburzenia psychotyczne, próby samobójcze, zaburzenia rytmu serca, nadciśnienie tętnicze, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny oraz zaburzenia czynności wątroby, w tym śpiączkę wątrobową. Profil działań niepożądanych różni się w zależności od grupy wiekowej, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka u dzieci, młodzieży i dorosłych.
akatyzja, bezsenność, bradykardia, dezorientacja, drgawka, dyspepsja, ginekomastia, jadłowstręt, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kołatanie serca, krwiomocz, mania, metylofenidat chlorowodorek, migrena, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedokrwistość, niepokój ruchowy, nietrzymanie moczu, niewyraźne widzenie, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obwodowe marznięcie, pancytopenia, plamica małopłytkowa, podwójne widzenie, priapizm, reakcja anafilaktyczna, ruch choreoatetotyczny, skurcz dodatkowy komór, śpiączka wątrobowa, stała wysypka polekowa, suchość jamy ustnej, szczękościsk, tachykardia, urojenie, zaburzenie erekcji, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie wątroby, zapalenie jamy nosowej i gardła, zapalenie tętnic mózgowych, zapalenie żołądka i jelit, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosucard 10 mg
Rozuwastatyna wykazuje profil działań niepożądanych głównie o charakterze łagodnym i przemijającym, z mniej niż 4% pacjentów przerywających leczenie z powodu niepożądanych efektów. Proteinuria, głównie kanalikowego pochodzenia, jest obserwowana zależnie od dawki: poniżej 1% przy dawkach 10-20 mg, około 3% przy dawce 40 mg, zwykle ustępuje podczas kontynuacji terapii i nie wiąże się z ostrą lub postępującą nefropatią. Działania na mięśnie szkieletowe, takie jak bóle mięśni, miopatia i rzadko rabdomioliza (z lub bez ostrej niewydolności nerek), występują częściej przy dawkach >20 mg. Aktywność kinazy kreatynowej może wzrastać, a przy wartości >5 x GGN wskazane jest przerwanie leczenia. Zwiększenie aminotransferaz, zwykle łagodne i przemijające, również jest obserwowane. U dzieci i młodzieży stwierdzono częstsze wzrosty kinazy kreatyniny >10 x GGN oraz objawy mięśniowe po wysiłku, jednak ogólny profil bezpieczeństwa jest zbliżony do dorosłych.
aminotransferaza, ból mięśni, ginekomastia, hematuria, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miastenia, miastenia oczna, mięsień szkieletowy, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie układu nerwowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie mięśnia, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva, zawierający rozuwastatynę w dawkach 5 mg, 10 mg lub 20 mg oraz ezetymib 10 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi, w których działania niepożądane miały przeważnie łagodny i przemijający charakter. W badaniach klinicznych odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosił poniżej 4%. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są: zwiększona aktywność aminotransferaz (AST, ALT), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, nudności, bóle brzucha, biegunka, wzdęcia) oraz bóle mięśniowe, przy czym rzadko dochodzi do poważniejszych powikłań takich jak miopatia czy rabdomioliza. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z MedDRA, m.in. trombocytopenia i leukopenia (rzadko), cukrzyca typu 2 (często), depresja i bezsenność (niezbyt często), a także reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy (rzadko). Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne interakcje farmakodynamiczne między rozuwastatyną a ezetymibem, które mogą nasilać działania niepożądane, zwłaszcza dotyczące układu mięśniowego i wątroby.
aminotransferazy, białkomocz, ból brzucha, ból mięśniowy, cukrzyca typu 2, ezetymib, ginekomastia, hematuria, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, interakcja farmakodynamiczna, kinaza kreatynowa, leukopenia, mioglobinemia, mioglobinuria, miopatia, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, rozuwastatyna, rozuwastatyna z ezetymibem, trombocytopenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Lanzoprazol – Działania niepożądane
Lanzoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących różne układy i narządy. Szczególnie istotne są poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza i pancytopenia, które zwiększają ryzyko ciężkich infekcji i krwawień. Wstrząs anafilaktyczny, choć rzadki, stanowi zagrożenie życia i wymaga natychmiastowej interwencji. Również ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna rozpływna martwica naskórka, choć bardzo rzadkie, mogą prowadzić do rozległych uszkodzeń skóry i błon śluzowych z wysoką śmiertelnością (TEN do 30-40%). Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, potencjalnie prowadzące do niewydolności nerek, wymaga wczesnego rozpoznania i odstawienia leku. Długotrwała terapia może skutkować hipomagnezemią, często powiązaną z hipokalcemią i hipokaliemią, manifestującą się objawami neurologicznymi i kardiologicznymi, co podkreśla konieczność monitorowania elektrolitów u pacjentów leczonych przewlekle.
agranulocytoza, ból głowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, eozynofilia, ginekomastia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, kandydoza przełyku, lanzoprazol, leukopenia, mlekotok, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, omamy wzrokowe, pancytopenia, parestezje, podostra postać skórna tocznia rumieniowatego, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, pokrzywka, reakcja na lek z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krwi, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości biodrowej, żółtaczka, zwiększenie stężenia cholesterolu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clopixol-Depot 200 mg
Clopixol Depot zawiera dekanonian zuklopentyksolu (200 mg/ml) i jest stosowany jako lek przeciwpsychotyczny. W trakcie terapii obserwuje się liczne działania niepożądane, szczególnie nasilone w początkowej fazie leczenia, które zwykle ulegają zmniejszeniu przy kontynuacji terapii. Zaburzenia ruchowe, takie jak akatyzja, hiperkinezja, hipokinezja oraz dystonia, występują bardzo często i można je kontrolować przez dostosowanie dawki lub zastosowanie leków przeciwparkinsonowskich, jednak profilaktyczne stosowanie tych leków nie jest zalecane. Dyskinezy późne wymagają redukcji dawki lub odstawienia leku, gdyż leki przeciwparkinsonowskie mogą nasilać te objawy. Nagłe przerwanie terapii może wywołać objawy odstawienia, takie jak nudności, wymioty, biegunka, nadmierne pocenie się, bóle mięśniowe, bezsenność i lęk, pojawiające się zwykle w ciągu 1-4 dni i ustępujące w 7-14 dni.
agranulocytoza, akatyzja, ataksja, dekanonian zuklopentyksolu, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkinezja, hiperprolaktynemia, hiperrefleksja, hipertonia, hipokinezja, hipotonia, kołatanie serca, kręcz szyi, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, mlekotok, neutropenia, niedociśnienie, objawy odstawienia, parestezja, parkinsonizm, pochodna benzodiazepiny, priapizm, propranolol, reakcja anafilaktyczna, szczękościsk, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia akomodacji, złośliwy zespół neuroleptyczny, zuklopentyksol, żylna choroba zatorowo-zakrzepowa - Leksykon chorób i schorzeń
Ginekomastia – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Ginekomastia, definiowana jako łagodny rozrost tkanki gruczołowej piersi u mężczyzn, zwykle ma korzystne rokowanie i często ustępuje samoistnie, zwłaszcza w przypadku ginekomastii fizjologicznej związanej z okresem dojrzewania, gdzie około 90% przypadków ustępuje w ciągu roku lub kilku lat. W przypadkach makromastii całkowite ustąpienie objawów jest rzadkie i często wymaga interwencji chirurgicznej. Ginekomastia wtórna, szczególnie polekowa, ma lepsze rokowanie po eliminacji czynnika wywołującego. Profil hormonalny pacjentów z ginekomastią jest zwykle zbliżony do normy, z wyjątkiem obniżonych wartości FSH i wolnej trójjodotyroniny (T3). Wysokie ryzyko rozwoju raka piersi obserwuje się u pacjentów z zespołem Klinefeltera oraz u nosicieli patogennych wariantów genów wysokiego ryzyka, gdzie iloraz szans (OR) na raka piersi wynosi 5,8 przy obecności ginekomastii.
depresja, dysfagia, estradiol, funkcja erekcyjna, funkcja orgazmiczna, funkcja seksualna, ginekomastia, ginekomastia fizjologiczna, ginekomastia polekowa, ginekomastia wtórna, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, hormon tyreotropowy, izolacja społeczna, makromastia, Międzynarodowy Indeks Funkcji Erektylnej, pożądanie seksualne, profil hormonalny, prolaktyna, rak piersi, rozrost tkanki gruczołowej, siarczan dehydroepiandrosteronu, testosteron całkowity, trójjodotyronina, tyroksyna, wolny testosteron, zaburzenie odżywiania, zespół Klinefeltera, zwłóknienie tkanki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Finapil
Produkt leczniczy Finapil, zawierający 1 mg finasterydu, jest przeciwwskazany u pacjentów poniżej 18. roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Finasteryd wpływa na obniżenie stężenia PSA w surowicy (z 0,7 ng/ml do 0,5 ng/ml po 12 miesiącach), co wymaga podwojenia wartości PSA w interpretacji wyników badań przesiewowych w kierunku raka prostaty. Lekarze powinni uwzględnić potencjalny wpływ finasterydu na płodność męską oraz zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, gdyż brak jest danych dotyczących farmakokinetyki w tej grupie. W trakcie terapii odnotowano przypadki raka piersi u mężczyzn, dlatego konieczne jest monitorowanie zmian w obrębie gruczołów sutkowych, takich jak guzki, bolesność czy wyciek z brodawki.
działania niepożądane, farmakokinetyka finasterydu, Finapil, finasteryd, ginekomastia, guzki piersi, laktoza jednowodna, myśli samobójcze, nastrój depresyjny, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, parametry czynności wątroby, płodność męska, rak piersi u mężczyzn, rak prostaty, swoisty antygen gruczołu krokowego, terapia finasterydem, wyciek z brodawki sutkowej, zaburzenia psychiczne, zespół depresyjny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Hipogonadyzm męski – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Hipogonadyzm męski to kliniczny stan charakteryzujący się niedoborem testosteronu (<8-10 rano, na czczo) i/lub obniżoną produkcją plemników, prowadzący do objawów takich jak zaburzenia erekcji, zmniejszone libido, utrata masy mięśniowej, osteoporoza, zmęczenie oraz zmiany nastroju. Występuje u 4-5 milionów mężczyzn w USA, szczególnie u starszych pacjentów oraz osób z cukrzycą i otyłością. Diagnoza wymaga potwierdzenia niskiego stężenia testosteronu w surowicy przy co najmniej 2-3 oznaczeniach oraz obecności charakterystycznych objawów. Terapia zastępcza testosteronem (TZT) jest podstawą leczenia, dostępna w formie zastrzyków, plastrów, żeli czy implantów, mająca na celu normalizację poziomu testosteronu, poprawę funkcji seksualnych, masy mięśniowej, gęstości kości i samopoczucia. Monitorowanie terapii obejmuje regularne badania poziomu testosteronu, hematokrytu (przerwanie leczenia przy hematokrycie ≥54%) oraz PSA, szczególnie u mężczyzn w wieku 40-69 lat lub z grup wysokiego ryzyka raka prostaty.
badanie per rectum, depresja, dysfunkcja seksualna, dystrybucja tłuszczu, gęstość mineralna kości, ginekomastia, hematokryt, hipogonadyzm męski, hipogonadyzm pierwotny, ICSI, libido, łojotok, masa kostna, masa mięśniowa, niedobór testosteronu, niski poziom testosteronu, opóźnione dojrzewanie, osteoporoza, otyłość, plemniki, policytemia, popęd seksualny, przysadka mózgowa, PSA, spermatogeneza, terapia zastępcza testosteronem, testosteron, tkanka tłuszczowa, trombofilia, zaburzenia erekcji, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daruph 40 mg
Dazatynib jest stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL). Analiza bezpieczeństwa obejmowała 2900 pacjentów, w tym 2712 dorosłych i 188 dzieci, z medianą czasu leczenia u dorosłych wynoszącą 19,2 miesiąca (zakres 0-93,2 miesiąca), a u dzieci 26,3 miesiąca (zakres 0-99,6 miesiąca). Najczęstsze działania niepożądane to mielosupresja (niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), wysięk w jamie opłucnej, wysypka skórna, obrzęki obwodowe oraz infekcje (bakteryjne, wirusowe, grzybicze). U 19% dorosłych działania niepożądane doprowadziły do przerwania terapii, podczas gdy u dzieci odsetek ten wyniósł 1,5%. Profil bezpieczeństwa u dzieci był zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem braku wysięku osierdziowego, opłucnowego, obrzęku płuc i nadciśnienia płucnego.
aplazja czerwonokrwinkowa, biegunka, ból głowy, bóle kostno-mięśniowe, choroba refluksowa przełyku, CML w fazie przewlekłej, dławica piersiowa, duszność, dysfagia, ginekomastia, krwawienie śródczaszkowe, leukoklastyczne zapalenie naczyń, małopłytkowość, martwica kości, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość, niestrawność, nietolerancja imatynibu, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, posocznica, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, wysypka skórna, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie śluzówki, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół erytrodystezji dłoniowo-podeszwowej, zespół nerczycowy, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Propecia
Propecia (finasteryd 1 mg) jest przeciwwskazana u pacjentów poniżej 18. roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Lek wpływa na stężenie PSA, obniżając je średnio z 0,7 ng/ml do 0,5 ng/ml po 12 miesiącach terapii, co wymaga podwojenia wartości PSA przy interpretacji wyników u leczonych pacjentów. Należy zachować szczególną ostrożność u osób z niewydolnością wątroby, gdyż brak jest danych dotyczących farmakokinetyki finasterydu w tej grupie. Propecia zawiera 110,4 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Produkt jest natomiast „wolny od sodu” (<23 mg sodu na tabletkę), co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej.
choroba wątroby, depresja, dieta niskosodowa, farmakokinetyka finasterydu, finasteryd, finasteryd 1 mg, ginekomastia, guzek piersi, laktoza jednowodna, mastalgia, myśli samobójcze, nastrój depresyjny, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, płodność męska, rak piersi u mężczyzn, swoisty antygen gruczołu krokowego, wydzielina z brodawki sutkowej, zaburzenie psychiczne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Medical Valley 40 mg
Atorvastatin Medical Valley, zawierający atorwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA stosowanym w terapii hiperlipidemii. Analiza danych klinicznych obejmująca 16 066 pacjentów przez średnio 53 tygodnie wykazała, że 5,2% pacjentów przerwało leczenie z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu mięśniowo-szkieletowego (bóle mięśni, stawów, skurcze mięśni) oraz zaburzeń metabolicznych, w tym hiperglikemii. Istotne klinicznie podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a zwiększenie kinazy kreatynowej (>3x GGN) u 2,5%, co jest zgodne z profilem innych statyn. Rzadkie, ale poważne działania obejmują miopatię, zapalenie mięśni, rabdomiolizę oraz zaburzenia wątroby, takie jak zapalenie wątroby i cholestaza.
aminotransferazy, anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miastenia, miopatia, miopatia martwicza, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sortis 10 10 mg
Bezpieczeństwo stosowania atorwastatyny w formie tabletek do rozgryzania i żucia oceniono w badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów leczonych średnio przez 53 tygodnie. W grupie atorwastatyny (8755 pacjentów) odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2%, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo (7311 pacjentów). Najczęściej obserwowane działania niepożądane o częstości ≥1/100 obejmowały zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, reakcje alergiczne, hiperglikemię, ból głowy, bóle mięśniowo-szkieletowe, bóle gardła, krwawienia z nosa oraz podwyższone wartości enzymów wątrobowych i kinazy kreatynowej (CK). Istotne klinicznie (>3x górna granica normy) podwyższenie aminotransferaz wystąpiło u 0,8% pacjentów, a CK u 2,5%, z czego 0,4% miało wzrost CK >10x normy. Zmiany te były zwykle odwracalne i zależne od dawki.
aminotransferaza, anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dilzem 180 retard 180 mg
Diltiazem chlorowodorek (Dilzem 180 Retard), jako antagonista kanału wapniowego, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane zgodnie z konwencją MedDRA. Do najczęstszych należą: nerwowość i bezsenność (≥1/100 do <1/10), ból głowy i zawroty głowy, blok przedsionkowo-komorowy (I-III stopnia), kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, zaparcia, niestrawność, ból żołądka, nudności oraz obrzęk obwodowy. Rzadziej obserwuje się bradykardię (<1/100), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AIAT, LDH, fosfatazy zasadowej), pokrzywkę, suchość błony śluzowej jamy ustnej, a także poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Nieznana jest częstość występowania małopłytkowości, zmian nastroju (w tym depresji), objawów pozapiramidowych, zapalenia naczyń, rozrostu dziąseł, zapalenia wątroby, ginekomastii oraz obrzęku naczynioruchowego.
antagonista kanału wapniowego, asystolia, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, diltiazem chlorowodorek, działanie chronotropowo ujemne, działanie dromotropowe, działanie inotropowe, działanie inotropowo ujemne, enzymy wątrobowe, fotowrażliwość, ginekomastia, konwencja MedDRA, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, małopłytkowość, mioklonie, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra uogólniona wysypka krostkowa, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczeniopodobny, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi u mężczyzn – Epidemiologia
Rak piersi u mężczyzn (MBC) stanowi mniej niż 1% wszystkich przypadków raka piersi, z zapadalnością około 1,0-1,2/100 000 mężczyzn rocznie. W 2025 roku w USA przewiduje się około 2800 nowych diagnoz i 510 zgonów, przy wskaźniku śmiertelności 0,29-0,34/100 000, znacznie niższym niż u kobiet (19,88/100 000). Średni wiek diagnozy to 67-72 lata, a 5-letnia przeżywalność względna wynosi około 84,7%, z istotnym spadkiem do 25,9% w stadium rozsianym. Główne czynniki ryzyka to mutacje BRCA2 (6-8-krotny wzrost ryzyka), zespół Klinefeltera (20-60-krotny wzrost), zaburzenia hormonalne, choroby wątroby oraz wcześniejsza radioterapia klatki piersiowej. Mężczyźni często diagnozowani są w późniejszych stadiach, co pogarsza rokowanie, a brak programów przesiewowych i niska świadomość kliniczna utrudniają wczesne wykrycie.
biopsja, depresja, ginekomastia, guz piersi, lęk, lumpektomia, mammografia, marskość wątroby, mutacja BRCA2, mutacja genetyczna, nadekspresja HER2, owrzodzenie skóry, pasożytnicza choroba wątroby, radioterapia klatki piersiowej, rak piersi u mężczyzn, rak przewodowy naciekający, rak zrazikowy naciekający, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, rezonans magnetyczny, stadium zaawansowania nowotworu, tkanka gruczołowa, ultrasonografia, wciągnięcie brodawki sutkowej, wyciek z brodawki sutkowej, zapalenie jąder, zespół Klinefeltera - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Norprolac 75 mcg
Lek Norprolac (chinagolid) jest wskazany do leczenia hiperprolaktynemii, zarówno idiopatycznej, jak i związanej z mikro- (<10 mm) lub makrogruczolakami przysadki wydzielającymi prolaktynę. Substancja czynna, chinagolid w formie chlorowodorku, działa jako agonista receptorów dopaminowych D2, skutecznie hamując wydzielanie prolaktyny. Dostępny jest w dawkach 25, 50 oraz 75 mikrogramów, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Norprolac jest szczególnie zalecany w przypadkach, gdy inne agonisty dopaminy są nieskuteczne lub źle tolerowane, a jego skuteczność w normalizacji stężenia prolaktyny oraz redukcji wymiarów gruczolaka jest dobrze udokumentowana.
agonista dopaminy, brak miesiączki, chinagolid, diagnostyka obrazowa, ginekomastia, gruczolak przysadki, guzy przysadki, hiperprolaktynemia, hiperprolaktynemia idiopatyczna, hiperprolaktynemia samoistna, makrogruczolak przysadki, mikrogruczolak przysadki, mlekotok, niedoczynność tarczycy, niepłodność, niewydolność nerek, podwyższone stężenie prolaktyny, prolaktynoma, receptor dopaminowy D2, zaburzenia czynności seksualnych, zaburzenia miesiączkowania - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tiapridal 100 mg
Lek Tiapridal zawierający 100 mg chlorowodorku tiaprydu charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do często obserwowanych należą zaburzenia psychiczne takie jak senność, bezsenność, pobudzenie i apatia, a także parkinsonizm polekowy manifestujący się drżeniem, hipertonią, hipokinezą i ślinotokiem. Często występuje hiperprolaktynemia, prowadząca do objawów endokrynologicznych, takich jak zatrzymanie miesiączki, mlekotok czy ginekomastia. Rzadko odnotowuje się poważne zaburzenia hematologiczne (leukopenia, neutropenia, agranulocytoza), kardiologiczne (wydłużenie odstępu QT, torsades de pointes, komorowa tachykardia) oraz neurologiczne (złośliwy zespół neuroleptyczny, późna dyskineza). Hiponatremia i zespół nieadekwatnego wydzielania ADH (SIADH) również należą do rzadkich, ale istotnych działań niepożądanych.
agranulocytoza, akatyzja, chlorowodorek tiaprydu, depresja oddechowa, dystonia, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, komorowe zaburzenia rytmu serca, leukopenia, mechaniczna niedrożność jelit, mlekotok, neuroleptyk, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, ostra dyskineza, parkinsonizm polekowy, porażenna niedrożność jelit, późna dyskineza, rabdomioliza, szczękościsk, tiapryd, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia orgazmu, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sertraline Medreg 100 mg
Sertralina, dostępna w dawkach 50 mg i 100 mg jako tabletki powlekane, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu różnych zaburzeń psychicznych, w tym zespołu lęku społecznego, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, lęku napadowego, PTSD oraz depresji. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym są nudności, a u mężczyzn z zespołem lęku społecznego istotne jest występowanie zaburzeń seksualnych, w tym niezdolności do ejakulacji u 14% pacjentów (0% w grupie placebo). Profil działań niepożądanych jest zbliżony niezależnie od leczonego zaburzenia i obejmuje objawy o różnej częstości, od bardzo częstych (≥ 1/10) do rzadkich (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), z możliwością zmniejszenia nasilenia podczas kontynuacji terapii. Wśród działań niepożądanych wymienia się m.in. zaburzenia psychiczne (bezsenność, lęk, depresja), neurologiczne (zawroty głowy, ból głowy), żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka), a także rzadkie, ale poważne reakcje skórne i zaburzenia sercowo-naczyniowe (np. wydłużenie QTc, zawał mięśnia sercowego).
bradykardia, choreoatetoza, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipoglikemia, hiponatremia, jaskra, krwotok poporodowy, lęk napadowy, leukopenia, makulopatia, małopłytkowość, martwica naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, niedoczynność tarczycy, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, obrzęk naczynioruchowy, powiększenie węzłów chłonnych, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktoidalna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, szczękościsk, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, włóknienie tkanki płucnej, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności płytek krwi, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie psychotyczne, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie trzustki, zapalenie uchyłków jelita, zawał mięśnia sercowego, zespół lęku społecznego, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Imatenil 400 mg
Imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej BCR-ABL, stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych. W badaniach klinicznych przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych odnotowano u 4-5% pacjentów. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują nudności, wymioty, biegunkę, bóle brzucha, zmęczenie, bóle i kurcze mięśni oraz wysypkę. Charakterystyczne są także powierzchowne obrzęki, głównie wokół oczu i kończyn dolnych, które rzadko są ciężkie i ustępują po zastosowaniu diuretyków lub zmniejszeniu dawki. U pacjentów z CML obserwowano częstsze mielosupresje, a u chorych z GIST – ciężkie krwawienia (5% przypadków), w tym z przewodu pokarmowego i wewnątrz guza, które mogą prowadzić do zgonu. W terapii skojarzonej z chemioterapią u pacjentów z Ph+ ALL odnotowano przemijające uszkodzenie wątroby manifestujące się wzrostem aminotransferaz i hiperbilirubinemią.
dysfagia, eozynofilia, ginekomastia, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor kinazy tyrozynowej, jaskra, krwotok mózgowy, krwotok płucny, leukoklastyczne zapalenie naczyń, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwica wątroby, mielosupresja, migotanie przedsionków, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tamponada serca, tarcza zastoinowa, trombocytopenia, wodobrzusze, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaćma, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sagalix 10 mg
Omeprazol, będący inhibitorem pompy protonowej, wykazuje dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa, potwierdzony zarówno w badaniach klinicznych, jak i w okresie po wprowadzeniu do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane, występujące u 1-10% pacjentów, to ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia oraz nudności i wymioty, bez zależności od dawki. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do <1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do <1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Omeprazol może powodować działania niepożądane obejmujące różne układy, m.in. hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza), immunologiczne (reakcje nadwrażliwości), metaboliczne (hiponatremia, hipomagnezemia), psychiczne (bezsenność, pobudzenie, depresja), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, parestezje), żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, polipy dna żołądka), wątrobowe (podwyższone enzymy, zapalenie wątroby), skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona), mięśniowo-szkieletowe (złamania, ból stawów), nerkowe (śródmiąższowe zapalenie nerek) oraz inne.
agranulocytoza, dysgeuzja, encefalopatia, ginekomastia, hepatocyt, hiperhydroza, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, kandydoza przewodu pokarmowego, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadżerkowe zapalenie przełyku, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omeprazol, parestezja, polip dna żołądka, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Finasteryd – Działania niepożądane
Finasteryd, stosowany w dawkach 5 mg w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego oraz 1 mg w terapii łysienia androgenowego typu męskiego, działa jako inhibitor 5α-reduktazy, obniżając stężenie dihydrotestosteronu (DHT). Terapia finasterydem wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym zaburzeń seksualnych takich jak impotencja (częstość ≥1/100 do <1/10), zmniejszenie libido (≥1/100 do <1/10), zaburzenia ejakulacji (≥1/1000 do <1/100) oraz zmniejszenie objętości ejakulatu (≥1/100 do <1/10). Zaburzenia te mogą utrzymywać się nawet po zakończeniu leczenia. Ponadto, finasteryd może wywoływać zaburzenia psychiczne, w tym depresję i stany lękowe (częstość niezbyt często, ≥1/1000 do <1/100) oraz myśli samobójcze (częstość nieznana). Reakcje skórne i nadwrażliwości, takie jak wysypka (≥1/1000 do <1/100), świąd, pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy, mogą mieć poważny przebieg, zwłaszcza gdy obejmują drogi oddechowe. U mężczyzn obserwuje się także zmiany w obrębie gruczołów piersiowych, w tym ginekomastię i ryzyko raka piersi (częstość nieznana).
badanie MTOPS, dihydrotestosteron, doksazosyna, enzymy wątrobowe, finasteryd, ginekomastia, hematospermia, impotencja, inhibitor 5α-reduktazy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, łysienie androgenowe typu męskiego, niepłodność męska, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, rak gruczołu krokowego, rak piersi u mężczyzn, rak prostaty, reakcje nadwrażliwości, skala Gleasona, swoisty antygen sterczowy, terapia skojarzona, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenia psychiczne, zaburzenia seksualne, zmniejszenie libido - Leksykon substancji czynnych
Flutamid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Rozpoczęcie terapii flutamidem wymaga ścisłej kontroli specjalistycznej ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Przed leczeniem należy oznaczyć poziom aminotransferaz w surowicy; terapia jest przeciwwskazana przy ich stężeniu 2-3-krotnie przekraczającym górną granicę normy. Monitorowanie czynności wątroby powinno odbywać się co miesiąc przez pierwsze 4 miesiące, a następnie regularnie, zwłaszcza przy pojawieniu się objawów takich jak świąd, żółtaczka, ciemny mocz czy ból w prawym podżebrzu. W przypadku 2-3-krotnego wzrostu aminotransferaz lub klinicznie potwierdzonego uszkodzenia wątroby, leczenie należy przerwać lub zmniejszyć dawkę. Flutamid może powodować również methemoglobinemię i niedokrwistość hemolityczną, szczególnie u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G-6-P) oraz u palaczy, co wymaga monitorowania stężenia methemoglobiny.
agoniści LHRH, agonista LHRH, aminotransferazy, antygen PSA, dławica piersiowa, encefalopatia wątrobowa, flutamid, ginekomastia, gruczolak komórek śródmiąższowych jąder, hepatotoksyczność, martwica wątroby, methemoglobinemia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór laktazy, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność krążenia, niewydolność wątroby, rak gruczołów sutkowych, rak piersi, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zakrzep z zatorami, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Aurovitas 40 mg
Atorvastatin Aurovitas, zawierający atorwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 16066 pacjentów leczonych średnio przez 53 tygodnie. W grupie leczonej atorwastatyną 5,2% przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Do najczęstszych działań niepożądanych należą zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia często, hipoglikemia niezbyt często), zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (bóle mięśni, stawów, kończyn, skurcze mięśni) oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz w surowicy (>3x GGN u 0,8% pacjentów). Rzadkie, ale poważne działania obejmują miopatię, rabdomiolizę, zapalenie mięśni, a także bardzo rzadkie zespoły toczniopodobne i immunozależną miopatię martwiczą. Monitorowanie parametrów wątrobowych i kinazy kreatynowej (CK >3x GGN u 2,5%, >10x GGN u 0,4%) jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii.
amnezja, anafilaksja, anoreksja, atorwastatyna, cholestaza, cukrzyca, dysfagia, dysguesja, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mialgia, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny