erytromycyna

Erytromycyna to antybiotyk makrolidowy o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, stosowany w leczeniu zakażeń wywołanych przez wrażliwe bakterie Gram-dodatnie, niektóre Gram-ujemne oraz patogeny atypowe. Mechanizm działania erytromycyny polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu.

Lek ten znajduje zastosowanie w leczeniu zakażeń dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich, a także stanowi alternatywę dla pacjentów uczulonych na penicyliny. Erytromycyna wykorzystywana jest również w leczeniu krztuśca, błonicy, kiły wczesnej oraz zakażeń wywołanych przez Chlamydia i Mycoplasma. W gastroenterologii stosuje się ją jako prokinetyk ze względu na zdolność stymulowania motoryki przewodu pokarmowego.

Do najczęstszych działań niepożądanych erytromycyny należą dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), reakcje alergiczne oraz wydłużenie odstępu QT. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450 3A4, gdyż erytromycyna jest silnym inhibitorem tego enzymu, co może prowadzić do istotnych klinicznie interakcji lekowych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Faxolet ER 37,5 mg

Wenlafaksyna (Faxolet ER) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, z których najistotniejsze klinicznie dotyczą inhibitorów MAO. Jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi, nieselektywnymi IMAO jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym zespołu serotoninowego i złośliwego zespołu neuroleptycznego. Zaleca się zachowanie przerw: minimum 14 dni po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po zakończeniu wenlafaksyny przed wprowadzeniem IMAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych, selektywnych inhibitorów MAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalnych, nieselektywnych IMAO (np. linezolid). Ponadto, wenlafaksyna w połączeniu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy, lit, dziurawiec) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta, zwłaszcza na początku terapii i przy zwiększaniu dawki.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, 9-hydroksyrysperydon, amiodaron, antagonista dopaminy, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atazanawir, błękit metylenowy, buprenorfina, chinidyna, dekstrometorfan, demetylodiazepam, diazepam, dofetylid, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, hipertermia, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, pentazocyna, petydyna, pochodna amfetaminy, posakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz miokloniczny, sotalol, suplement tryptofanu, sybutramina, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, tryptan, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, α-hydroksymetoprolol
Leksykon leków
Interakcje leku – Clozapine Hasco 25 mg

Klozapina, metabolizowana głównie przez izoenzymy CYP1A2, CYP3A4 i CYP2C19, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami mielosupresyjnymi (np. karbamazepina, chloramfenikol), które zwiększają ryzyko agranulocytozy, oraz z długo działającymi lekami przeciwpsychotycznymi w postaci depot, których eliminacja jest utrudniona w przypadku neutropenii. Alkohol nasila działanie uspokajające klozapiny i może prowadzić do zaburzeń poznawczych oraz hipotensji ortostatycznej. Ponadto, inhibitory CYP1A2 (fluwoksamina, cyprofloksacyna, perazyna) podnoszą stężenie klozapiny w osoczu, co wymaga często redukcji dawki, natomiast induktory CYP1A2 (np. ryfampicyna, omeprazol) obniżają jej stężenie, zmniejszając skuteczność terapii. Nagłe zaprzestanie palenia tytoniu może zwiększyć stężenie klozapiny nawet o 50%, co również wymaga monitorowania i dostosowania dawki.
agranulocytoza, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, chloramfenikol, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytalopram, digoksyna, erytromycyna, fenytoina, fluwoksamina, hamowanie szpiku kostnego, hipotensja ortostatyczna, hormonalny lek antykoncepcyjny, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klozapina, kwas walproinowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny depot, metabolizm wątrobowy, napad padaczkowy, neutropenia, odstęp QTc, omeprazol, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, penicylamina, perazyna, receptor alfa-adrenergiczny, ryfampicyna, środek cytotoksyczny, substancja mielosupresyjna, sulfonamid, warfaryna, właściwość alfa-adrenolityczna, właściwość przeciwcholinergiczna, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa, zatrzymanie czynności serca, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Telfast 30 30 mg

Feksofenadyna, substancja czynna w preparacie Telfast 30, charakteryzuje się ograniczonym profilem interakcji farmakokinetycznych, głównie ze względu na brak metabolizmu wątrobowego. Jest substratem glikoproteiny P (P-gp) oraz transporterów OATP, co ma kluczowe znaczenie kliniczne. Inhibitory P-gp, takie jak erytromycyna i ketokonazol, mogą zwiększać stężenie feksofenadyny w osoczu 2-3 krotnie, jednak bez wpływu na odstęp QT i częstość działań niepożądanych. Z kolei induktor P-gp apalutamid obniża AUC feksofenadyny o 30%, co może zmniejszać jej skuteczność terapeutyczną. Ponadto, leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu znacząco obniżają biodostępność feksofenadyny, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnej przerwy między ich podaniem. Omeprazol, inhibitor pompy protonowej, nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z feksofenadyną.
antagonista receptora H1, apalutamid, bariera krew-mózg, biodostępność feksofenadyny, cytochrom P450, działanie sedatywne, działanie uspokajające, erytromycyna, feksofenadyna chlorowodorek, glikoproteina p, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor pompy protonowej, lek zobojętniający sok żołądkowy, odstęp QT, omeprazol, parametr farmakokinetyczny, polipeptyd transportujący aniony organiczne, transporter OATP, wodorotlenek glinu i magnezu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Adablix 20 mg

Bilastyna, lek przeciwhistaminowy z grupy R06AX29, wykazuje selektywne powinowactwo do obwodowych receptorów H1, bez działania sedatywnego i muskarynowego. Dawka terapeutyczna 20 mg raz na dobę skutecznie łagodzi objawy alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek (kichanie, wydzielina, świąd, zaczerwienienie) oraz przewlekłej idiopatycznej pokrzywki (świąd, bąble, dyskomfort) przez 24 godziny. Badania kliniczne potwierdziły jej bezpieczeństwo kardiologiczne, nawet przy dawkach do 200 mg/dobę, bez istotnego wpływu na odstęp QTc czy funkcje sercowo-naczyniowe, także w połączeniu z inhibitorami P-glikoproteiny (ketokonazol, erytromycyna). Profil bezpieczeństwa w zakresie ośrodkowego układu nerwowego jest porównywalny z placebo, bez sedacji i zaburzeń psychomotorycznych, co potwierdzają badania u osób dorosłych i starszych (≥ 65 lat).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, bąble pokrzywkowe, bilastyna, działanie uspokajające, erytromycyna, inhibitor P-glikoproteiny, ketokonazol, kichanie, lek przeciwhistaminowy, łzawienie, odcinek QTc, odstęp QTc, parametry elektrokardiograficzne, pokrzywka, przekrwienie spojówek, przewlekła idiopatyczna pokrzywka, receptor H1, świąd skóry, świąd spojówek, wydzielina z nosa
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefazolin Phagecon 2 g

Cefazolina, jako cefalosporyna I generacji, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami. Antybiotyki bakteriostatyczne (tetracykliny, sulfonamidy, erytromycyna, chloramfenikol) wykazują antagonizm działania z cefazoliną, co obniża skuteczność terapii i jest przeciwwskazane. Probenecyd zmniejsza klirens nerkowy cefazoliny, zwiększając jej stężenie i okres półtrwania, co może podnosić ryzyko działań niepożądanych. Współstosowanie z doustnymi antykoagulantami (np. warfaryna) i heparyną wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia (INR, APTT) ze względu na ryzyko krwawień. Nefrotoksyczne leki, takie jak aminoglikozydy, kolistyna, polimyksyna B oraz diuretyki pętlowe (furosemid), mogą nasilać nefrotoksyczność cefazoliny, co wymaga ścisłej kontroli funkcji nerek (kreatynina, eGFR, diureza).
amikacyna, antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyk aminoglikozydowy, antykoagulant, aPTT, cefalosporyna pierwszej generacji, cefazolina, chloramfenikol, diureza, doustny antykoagulant, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, działanie nefrotoksyczne, erytromycyna, filtracja kłębuszkowa, furosemid, gentamycyna, heparyna, INR, interakcja farmakokinetyczna, kolistyna, kreatynina w surowicy, lek moczopędny, lek moczopędny pętlowy, polimyksyna B, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, substancja nefrotoksyczna, sulfonamid, tachykardia, tetracyklina, warfaryna, witamina K1, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Flonidan 10 mg

Loratadyna, podawana doustnie w dawce 10 mg (Flonidan), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w surowicy po 1-1,5 godziny, natomiast jej aktywny metabolit desloratadyna po 1,5-3,7 godziny. Loratadyna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97-99%), a desloratadyna umiarkowane (73-76%). Średni okres półtrwania loratadyny wynosi 8,4 godziny (zakres 3-20 godzin), a desloratadyny 28 godzin (zakres 8,8-92 godzin). Metabolit ten cechuje się 4-krotnie wyższą aktywnością farmakologiczną niż związek macierzysty. Oba związki mają ograniczoną zdolność przenikania przez barierę krew-mózg, co minimalizuje działania niepożądane ze strony OUN. Loratadyna i jej metabolity są eliminowane zarówno z moczem (około 40% dawki w ciągu 10 dni), jak i kałem (42%), głównie w postaci sprzężonych metabolitów.
bariera krew-mózg, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, desloratadyna, dostępność biologiczna, elektrokardiografia, erytromycyna, Flonidan, hemodializa, izoenzymy cytochromu P450, ketokonazol, loratadyna, maksymalne stężenie w surowicy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła poalkoholowa choroba wątroby, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Donectil 5 mg

Chlorowodorek donepezylu, stosowany w terapii choroby Alzheimera, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, co determinuje jego potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna) mogą zwiększać stężenie donepezylu o około 30%, natomiast inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna) również hamują jego metabolizm, co może nasilać działania niepożądane. Z kolei induktory enzymów (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, alkohol) przyspieszają metabolizm, obniżając stężenie leku i potencjalnie zmniejszając skuteczność terapii. Donepezyl wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w stosunku do leków takich jak teofilina, warfaryna, cymetydyna i digoksyna, które nie wpływają na jego metabolizm ani nie są przez niego metabolizowane.
amiodaron, amitryptylina, atropina, beta-bloker, bradykardia, chinidyna, choroba Alzheimera, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram, cytochrom P450, digoksyna, donepezil, erytromycyna, escytalopram, fenotiazyna, fenytoina, fluoksetyna, induktor enzymu, inhibitor acetylocholinesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antycholinergiczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, lewofloksacyna, moksyfloksacyna, paroksetyna, pimozyd, POChP, prokainamid, ryfampicyna, sertindol, skopolamina, sotalol, sukcynylocholina, teofilina, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zyprazydon
Leksykon leków
Interakcje leku – Hydrocortisonum-SF 10 mg

Hydrokortyzon w dawkach farmakologicznych wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie hydrokortyzonu z NLPZ i kwasem acetylosalicylowym, co zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego i owrzodzeń, zwłaszcza przy hipoprotrombinemii. Leki indukujące enzymy mikrosomalne (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, barbiturany) mogą zwiększać metabolizm kortykosteroidów, obniżając ich stężenie i aktywność, co wymaga dostosowania dawki. Współistniejące stosowanie hydrokortyzonu z lekami przeciwzakrzepowymi pochodnymi kumaryny wymaga częstego monitorowania czasu protrombinowego ze względu na zmienność działania przeciwzakrzepowego. Ponadto, hydrokortyzon zwiększa ryzyko hipokaliemii przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków potasopędnych, amfoterycyny, glikozydów nasercowych, teofiliny i beta2-sympatykomimetyków, co wymaga monitorowania poziomu potasu i ewentualnej suplementacji.
alfa-adrenolityk, amfoterycyna, aminoglutetimid, antagonista receptora angiotensyny II, azotan, barbituran, benzoesan sodu, beta-adrenolityk, beta2-sympatykomimetyk, błękit nitrotetrazolowy, bloker kanału wapniowego, bloker neuronu adrenergicznego, diazoksyd, doustny lek antykoncepcyjny, efedryna, erytromycyna, fenytoina, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, hydralazyna, inhibitor CYP3A, inhibitor konwertazy angiotensyny, karbamazepina, ketokonazol, klonidyna, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy pochodny kumaryny, metotreksat, metyldopa, mifepryston, minoksydyl, moksonidyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitroprusydek, primidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, sól wapnia, somatotropina, sympatykomimetyk, teofilina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aknemycin 20 mg/g

Erytromycyna w maści Aknemycin (20 mg/g) charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem systemowym po aplikacji miejscowej, co potwierdzono brakiem wykrywalnych stężeń w surowicy nawet po wielotygodniowym stosowaniu na rozległych powierzchniach skóry. Ta farmakokinetyczna właściwość znacząco ogranicza ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych oraz interakcji lekowych, co jest istotne w kontekście długotrwałej terapii trądziku. Kluczowym mechanizmem działania jest zdolność erytromycyny do penetracji i kumulacji w przewodach wyprowadzających gruczołów łojowych, gdzie wywiera efekt bakteriostatyczny wobec patogenów odpowiedzialnych za rozwój zmian trądzikowych, w szczególności Propionibacterium acnes oraz Micrococcus spp.
absorpcja systemowa, aktywność przeciwbakteryjna, bakteria beztlenowa, bakteria tlenowa, działanie bakteriostatyczne, erytromycyna, gruczoł łojowy, interakcja lekowa, maść Aknemycin, metoda cyjanoakrylowa, Micrococcus, patogeneza trądziku, Propionibacterium acnes, przenikanie przezskórne, Staphylococcus, terapia trądziku, trądzik, zmiana skórna
Leksykon leków
Interakcje leku – Salmex (100 mcg + 50 mcg)/dawkę inh.

Produkt leczniczy Salmex, zawierający flutykazonu propionian i salmeterol, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z inhibitorami CYP3A4. Silne inhibitory, takie jak rytonawir i ketokonazol, znacząco zwiększają stężenia flutykazonu propionianu (rytonawir – kilkaset razy, ketokonazol – o 150%) oraz salmeterolu (ketokonazol – 1,4-krotne zwiększenie Cmax i 15-krotne AUC), co może prowadzić do zespołu Cushinga, zahamowania czynności kory nadnerczy, wydłużenia odstępu QTc i kołatania serca. Z tego względu jednoczesne stosowanie tych leków z Salmexem jest przeciwwskazane, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna, powodują niewielkie, nieistotne klinicznie zwiększenie ekspozycji na salmeterol, co pozwala na ostrożne stosowanie. Ponadto, beta-blokery (selektywne i nieselektywne) są przeciwwskazane u pacjentów z astmą leczonych Salmexem ze względu na antagonizowanie działania bronchodylatacyjnego salmeterolu.
agonista receptorów beta2-adrenergicznych, AUC, blokery receptorów beta-adrenergicznych, Cmax, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drżenie mięśni, działanie bronchodylatacyjne, erytromycyna, farmakokinetyka, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym 3A4 cytochromu P450, ketokonazol, klirens osoczowy, kołatanie serca, metabolizm pierwszego przejścia, rytonawir, salmeterol, telitromycyna, wydłużenie odstępu QTc, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Soloxelam 10 mg

Midazolam, metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które wpływają na jego stężenie w osoczu oraz czas działania. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (5-krotny wzrost stężenia i 3-krotne wydłużenie okresu półtrwania), worykonazol, flukonazol, itrakonazol, pozakonazol, a także inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir z lopinawirem – 5,4-krotny wzrost stężenia) i makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna – wzrost stężenia 1,6-2,5-krotny) znacząco zwiększają ekspozycję na midazolam, co wymaga ścisłego monitorowania i rozważenia redukcji dawki. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie stężenia o 60% i skrócenie okresu półtrwania o 50-60%) oraz dziurawiec zwyczajny (zmniejszenie stężenia o 20-40%), obniżają skuteczność midazolamu, co może wymagać zwiększenia dawki. Podanie midazolamu na śluzówkę jamy ustnej (Soloxelam) powoduje interakcje farmakokinetyczne zbliżone do podania dożylnego, a inhibitory CYP3A4 wydłużają czas działania leku, co wymaga uważnej obserwacji parametrów życiowych pacjenta, zwłaszcza przy jednorazowym podaniu.
antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, baklofen, barbiturany, benzodiazepina, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP3A4, depresja oddechowa, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, etomidat, fentanyl, fenytoina, flukonazol, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketamina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens ogólnoustrojowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, lewodopa, lopinawir, midazolam, minimalne stężenie pęcherzykowe, nabilon, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna ksantyny, pozakonazol, propofol, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, śluzówka jamy ustnej, sok grejpfrutowy, werapamil, worykonazol, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Syntarpen 2 g

Kloksacylina, półsyntetyczna penicylina stosowana w dawce 2 g (Syntarpen), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Należy unikać stosowania u pacjentów z nadwrażliwością na cefalosporyny ze względu na ryzyko krzyżowej reakcji alergicznej. Synergistyczne działanie obserwuje się przy jednoczesnym podaniu z ampicyliną i kwasem fusydynowym, co może zwiększać skuteczność terapii ciężkich zakażeń. Antagonistyczne interakcje występują z antybiotykami hamującymi syntezę białek bakteryjnych (erytromycyna, tetracykliny, chloramfenikol), co osłabia bakteriobójcze działanie kloksacyliny. Probenecyd hamuje kanalikowe wydzielanie kloksacyliny, zwiększając jej stężenie i okres półtrwania, co może być klinicznie wykorzystane, natomiast metotreksat konkuruje o wydzielanie nerkowe, zwiększając toksyczność metotreksatu, szczególnie przy wysokich dawkach. Prokwanil obniża stężenie kloksacyliny w surowicy, co wymaga monitorowania skuteczności terapii.
17-oksosteroid, ampicylina, antybiotyk aminoglikozydowy, cefalosporyna, chloramfenikol, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, erytromycyna, hormonalny środek antykoncepcyjny, INR, interakcja antagonistyczna, interakcja synergistyczna, kloksacylina, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas fusydynowy, metotreksat, metronidazol, nadwrażliwość krzyżowa, niezgodność fizykochemiczna, penicylina półsyntetyczna, probenecyd, prokwanil, reakcja nadwrażliwości, Syntarpen, tetracyklina, warfaryna, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Silungo 20 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na te szlaki enzymatyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/d), powodują nawet 4-krotny wzrost Cₘₐₓ i 11-krotny wzrost AUC syldenafilu po dawce 100 mg, co skutkuje utrzymaniem stężenia około 200 ng/ml po 24 h (vs. 5 ng/ml w monoterapii). Z tego powodu jednoczesne stosowanie syldenafilu z rytonawirem, ketokonazolem czy itrakonazolem jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory (sakwinawir, erytromycyna) zwiększają ekspozycję na syldenafil o 140-210%, wymagając dostosowania dawki. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan (125 mg 2x/d), zmniejszają AUC syldenafilu o 63%, co wymaga ścisłego monitorowania skuteczności. Syldenafil wykazuje także interakcje z β-adrenolitykami i substratami CYP3A4, zwiększając ekspozycję o 43-66%, co wymaga ostrożności i monitorowania ciśnienia tętniczego.
acenokumarol, alfa-adrenolityk, ambrisentan, amlodypina, atorwastatyna, azytromycyna, beta-adrenolityk, bozentan, cymetydyna, doksazosyna, doustny środek antykoncepcyjny, epoprostenol, erytromycyna, etynyloestradiol, farmakokinetyka syldenafilu, fenobarbital, fenytoina, iloprost, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens, kwas acetylosalicylowy, lewonorgestrel, nefazodon, niedociśnienie ortostatyczne, riocyguat, rozpuszczalna cyklaza guanylowa, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl walsartan, sakwinawir, substrat CYP3A4, szlak tlenek azotu/cGMP, telitromycyna, tętnicze nadciśnienie płucne, tolbutamid, warfaryna, ziele dziurawca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – AzitroLEK 200 mg/5 ml

AzitroLEK to antybiotyk makrolidowy dostępny w formie proszku do sporządzania zawiesiny doustnej o stężeniach 100 mg/5 ml oraz 200 mg/5 ml azytromycyny dwuwodnej. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na azytromycynę, erytromycynę, inne makrolidy (np. klarytromycynę, roksytromycynę) oraz ketolidy (np. telitromycynę), a także na substancje pomocnicze preparatu. Zawiera sacharozę (3,82 g/5 ml w 100 mg i 3,71 g/5 ml w 200 mg), aspartam (0,030 g/5 ml), alkohol benzylowy (do 410 ng/5 ml) oraz siarczyny (do 85 ng/5 ml), co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z cukrzycą, fenyloketonurią, astmą oskrzelową oraz u niemowląt, zwłaszcza wcześniaków.
alkohol benzylowy, antybiotyk ketolidowy, antybiotyk makrolidowy, aspartam, astma oskrzelowa, azytromycyna, azytromycyna dwuwodna, cukrzyca, duszność, erytromycyna, fenyloalanina, fenyloketonuria, klarytromycyna, nadwrażliwość, nietolerancja sacharozy, objaw anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, roksytromycyna, sacharoza, siarczyny, skurcz oskrzeli, świąd, telitromycyna, wysypka skórna
Leksykon leków
Interakcje leku – Flegamina Fast 8 mg

Bromoheksyna, substancja czynna leku Flegamina Fast, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Leki cholinolityczne, takie jak atropina, nasilają suchość błon śluzowych, co może osłabiać wykrztuśne działanie bromoheksyny (interakcja o umiarkowanym poziomie ważności). Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie leków przeciwkaszlowych zawierających kodeinę lub jej pochodne ze względu na wysokie ryzyko osłabienia odruchu kaszlowego i zalegania wydzieliny w drogach oddechowych. Ponadto, bromoheksyna może nasilać drażniące działanie salicylanów i niesteroidowych leków przeciwzapalnych na błonę śluzową przewodu pokarmowego, co wymaga ostrożności i monitorowania działań niepożądanych. Korzystną interakcją jest wzrost stężenia antybiotyków (erytromycyna, doksycyklina, amoksycylina, cefuroksym) w miąższu płucnym, co może poprawić skuteczność leczenia zakażeń dróg oddechowych.
amoksycylina, antybiotyki, atropina, błona śluzowa przewodu pokarmowego, bromoheksyna, cefuroksym, choroba nerek, choroba wątroby, doksycyklina, działania niepożądane, działanie wykrztuśne, erytromycyna, kodeina, leki cholinolityczne, leki przeciwkaszlowe, metabolizm leku, miąższ płucny, niesteroidowe leki przeciwzapalne, odruch kaszlowy, ośrodkowy układ nerwowy, salicylany, suchość błon śluzowych, zakażenie dróg oddechowych, zaleganie wydzieliny
Leksykon leków
Interakcje leku – Polfenon 300 mg

Propafenonu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Polfenon, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez wpływ na enzymy układu cytochromu P450 (CYP2D6, CYP1A2, CYP3A4). Inhibitory tych izoenzymów, takie jak cymetydyna, ketokonazol, chinidyna, erytromycyna oraz sok grejpfrutowy, powodują istotne zwiększenie stężenia propafenonu w osoczu, co wymaga monitorowania układu krążenia i dostosowania dawki. Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), np. fluoksetyna i paroksetyna, zwiększają Cmax i AUC S-propafenonu odpowiednio o 39% i 50%, a R-propafenonu o 71% i 50%, co wskazuje na konieczność redukcji dawki propafenonu. Induktory CYP3A4, takie jak fenobarbital i ryfampicyna, obniżają stężenie propafenonu, osłabiając jego działanie przeciwarytmiczne. Współstosowanie z amiodaronem może prowadzić do zaburzeń przewodzenia i repolaryzacji, zwiększając ryzyko niemiarowości, co wymaga ścisłego monitorowania EKG i dostosowania dawek.
amiodaron, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, czas protrombinowy, dezypramina, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane OUN, erytromycyna, fenobarbital, fenprokumon, fluoksetyna, inhibitor enzymu cytochromu P450, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, lek beta-adrenolityczny, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny klasy IC, lidokaina, metoprolol, niemiarowość, paroksetyna, propafenonu chlorowodorek, propranolol, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wenlafaksyna, wskaźnik krzepnięcia krwi
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aknemycin Plus (40 mg + 0,25 mg)/g

Aknemycin Plus to preparat miejscowy stosowany w leczeniu trądziku pospolitego, zawierający erytromycynę (40 mg/g) oraz tretynoinę (0,25 mg/g). Erytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, działa przeciwbakteryjnie na Propionibacterium acnes poprzez hamowanie syntezy białka bakteryjnego na poziomie podjednostki 50S rybosomu oraz ogranicza aktywność enzymów bakteryjnych, co skutkuje zmniejszeniem ilości wolnych kwasów tłuszczowych i redukcją stanu zapalnego. Skuteczność miejscowego stosowania erytromycyny jest porównywalna z terapią ogólnoustrojową. Tretynoina, będąca retinoidem, stymuluje proliferację keratynocytów, zmniejsza spoistość ich połączeń, co zapobiega tworzeniu się czopów keratynowych w gruczołach łojowych, a także zwiększa przepływ krwi w skórze, co przyspiesza eliminację zmian zapalnych i zaskórników.
antybiotyk makrolidowy, dysfagia, enzymy bakteryjne, erytromycyna, gruczoły łojowe, grudki i krostki, keratynizacja, keratynocyty, kwas all-trans-retynowy, patogeneza trądziku, podjednostka 50S rybosomu, proliferacja keratynocytów, Propionibacterium acnes, synteza białka bakteryjnego, trądzik pospolity, tretynoina, wolne kwasy tłuszczowe, zaskórniki, złuszczanie naskórka, zmiany trądzikowe, zmiany zapalne skóry
Leksykon leków
Interakcje leku – Axocar 10 mg + 40 mg

Produkt leczniczy Axocar, zawierający ezetymib i symwastatynę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem symwastatyny przez cytochrom P450 3A4 oraz transportem przez OATP1B1 i BCRP. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol i telitromycyna, mogą zwiększać stężenie kwasu symwastatyny w osoczu nawet ponad 10-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy; ich stosowanie z Axocarem jest przeciwwskazane. Gemfibrozyl zwiększa AUC kwasu symwastatyny 1,9-krotnie oraz stężenie całkowitego ezetymibu 1,7-krotnie, co również stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Inne fibraty, takie jak fenofibrat, podnoszą stężenie ezetymibu 1,5-krotnie i nie są zalecane w terapii skojarzonej. Cyklosporyna zwiększa narażenie na ezetymib nawet do 12-krotności, a danazol podnosi ryzyko miopatii, co wyklucza ich łączone stosowanie z Axocarem. Leki blokujące kanał wapniowy (werapamil, diltiazem, amlodypina) oraz tikagrelor wymagają ograniczenia dawki Axocaru do 10 mg + 20 mg/dobę ze względu na wzrost stężenia symwastatyny (od 1,6- do 2,7-krotnego). Ryfampicyna, jako silny induktor CYP3A4, obniża AUC kwasu symwastatyny o 93%, co może skutkować utratą skuteczności terapeutycznej.
amiodaron, amlodypina, Axocar, białko transportowe OATP1B1, białko warunkujące oporność w raku piersi, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, danazol, daptomycyna, diltiazem, elbaswir, enzym cytochromu P450, erytromycyna, ezetymib i symwastatyna, fenofibrat, fibrat, fluindion, gemfibrozyl, grazoprewir, hepatotoksyczność, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, kamica żółciowa, ketokonazol, klarytromycyna, kolestyramina, kwas fusydowy, lek zobojętniający, lomitapid, miopatia, niacyna, pochodna kumaryny, profil lipidowy, rabdomioliza, ryfampicyna, tikagrelor, warfaryna, werapamil
Leksykon chorób i schorzeń
Impetigo – Leczenie

Liszajec zakaźny (impetigo) to powierzchowne, wysoce zakaźne bakteryjne zakażenie skóry, najczęściej wywoływane przez Staphylococcus aureus i/lub Streptococcus pyogenes. Występuje głównie u dzieci w wieku 2-5 lat. Leczenie obejmuje miejscowe lub doustne antybiotyki oraz odpowiednią pielęgnację skóry. W przypadku ograniczonego, niepęcherzowego liszajca preferowane są miejscowe antybiotyki, takie jak mupirocyna 2% (stosowana 2-3 razy dziennie przez 5-10 dni), retapamulina 1% (2 razy dziennie przez 5 dni), kwas fusydowy 2% (3 razy dziennie przez 7-10 dni) lub ozenoksacyna 1% (co 12 godzin przez 5 dni). W łagodnych przypadkach można rozważyć środki antyseptyczne, np. nadtlenek wodoru 1% krem lub povidon-jodynę 10%, stosowane 2-3 razy dziennie przez 5-7 dni. Doustne antybiotyki (flukloksacylina, cefalosporyny, amoksycylina z kwasem klawulanowym, dikloksacylina, erytromycyna, klarytromycyna, klindamycyna, doksycyklina, trimetoprym/sulfametoksazol) są wskazane przy liszajcu pęcherzowym, rozległym, z objawami ogólnoustrojowymi, u pacjentów z ryzykiem powikłań lub przy nieskuteczności leczenia miejscowego. Czas terapii doustnej wynosi zwykle 5-7 dni, możliwe wydłużenie do 10 dni.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk doustny, antybiotyk miejscowy, antybiotykoterapia, beta-laktamaza, cefalosporyna, cellulitis, chlorheksydyna, dikloksacylina, doksycyklina, ecthyma, erytromycyna, flukloksacylina, gronkowiec złocisty, klarytromycyna, klindamycyna, kwas fusydowy, limfadenopatia, liszajec niepęcherzowy, liszajec pęcherzowy, liszajec zakaźny, MRSA, mupirocyna, nadtlenek wodoru, okład wilgotny, paciorkowiec beta-hemolityczny grupy A, paciorkowiec grupy A, retapamulina, ropień skórny, środek antyseptyczny, strup miodowożółty, trimetoprym-sulfametoksazol, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie tkanki łącznej
Leksykon leków
Interakcje leku – Tarivid 200 200 mg

Ofloksacyna, fluorochinolon o szerokim spektrum działania, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Leki zobojętniające zawierające kationy metali (wodorotlenek glinu, magnezu, siarczan aluminium, cynk, żelazo) znacząco obniżają wchłanianie ofloksacyny poprzez tworzenie nierozpuszczalnych kompleksów, co wymaga zachowania co najmniej 2-godzinnej przerwy między podaniem. Jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi próg drgawkowy (teofilina, fenbufen, NLPZ) zwiększa ryzyko drgawek, mimo braku potwierdzonych interakcji farmakokinetycznych. Ponadto, ofloksacyna może wydłużać odstęp QT, a ryzyko to nasila się przy kojarzeniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, makrolidami oraz lekami przeciwpsychotycznymi, co wymaga ścisłej kontroli EKG lub unikania takiego połączenia. W terapii skojarzonej z antagonistami witaminy K (np. warfaryna) obserwuje się wzrost PT/INR i ryzyko krwawień, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia.
amiodaron, amitryptylina, antagoniści witaminy K, AUC, chinidyna, cymetydyna, enzymy wątrobowe, erytromycyna, farmakokinetyka, fenbufen, fluorochinolony, furosemid, glibenklamid, haloperidol, hipoglikemia, imipramina, INR, interakcje lekowe, kanaliki nerkowe, klarytromycyna, lek cytostatyczny, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpsychotyczne, leki zobojętniające, makrolidy, metabolizm wątrobowy, metotreksat, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ofloksacyna, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametry krzepnięcia krwi, pochodne sulfonylomocznika, probenecyd, próg drgawkowy, prokainamid, sotalol, sukralfat, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Bosutynib – Interakcje

Bosutynib jest substratem enzymu CYP3A i wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami modulującymi aktywność tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A, takie jak ketokonazol, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na bosutynib (wzrost Cmax o 5,2-krotny i AUC o 8,6-krotny przy dawce 100 mg bosutynibu), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub zmniejszenia dawki bosutynibu. Inhibitory o średniej sile działania (np. aprepitant) zwiększają Cmax bosutynibu 1,5-krotnie i AUC 2-krotnie. Z kolei silne induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna, obniżają ekspozycję bosutynibu do 6-14% wartości wyjściowych, co uniemożliwia skuteczne leczenie nawet przy zwiększeniu dawki. Ponadto, bosutynib wykazuje zależną od pH rozpuszczalność, a inhibitory pompy protonowej (np. lanzoprazol 60 mg) zmniejszają jego Cmax do 54% i AUC do 74%, dlatego zaleca się stosowanie krótkodziałających środków zobojętniających i rozdzielenie czasowe podania leków. Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu bosutynibu z lekami wydłużającymi odstęp QT oraz unikać spożywania alkoholu ze względu na potencjalne ryzyko hepatotoksyczności.
amiodaron, amprenawir, aprepitant, atazanawir, białko oporności raka piersi, boceprewir, bozentan, chinidyna, chlorochina, cyprofloksacyna, darunawir rytonawir, diltiazem, domperidon, dyzopiramid, działanie hepatotoksyczne, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, efekt niepożądany, erytromycyna, eteksylan dabigatranu, etrawiryna, farmakokinetyka bosutynibu, fenytoina, flukonazol, fosamprenawir, glikoproteina p, halofantryna, haloperydol, hepatotoksyczność, imatynib, induktor CYP3A, indynawir, inhibitor CYP3A, inhibitor CYP3A o średniej sile, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kryzotynib, łagodny induktor CYP3A, łagodny inhibitor CYP3A, lanzoprazol, lopinawir/rytonawir, metadon, mibefradyl, modafinil, moksyfloksacyna, nafcylina, nefazodon, nelfinawir, nośnik anionów organicznych, nośnik kationów organicznych, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pozakonazol, prokainamid, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, silny induktor CYP3A, silny inhibitor CYP3A, sotalol, telaprewir, telitromycyna, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib Synthon 12,5 mg

Sunitynib, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten enzym. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają Cmax sunitynibu i jego głównego metabolitu o 49% oraz AUC0-∞ o 51%, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET). Z kolei silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają Cmax o 23% i AUC0-∞ o 46%, co może wymagać stopniowego zwiększania dawki sunitynibu do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET). W przypadku inhibitorów BCRP oraz umiarkowanych inhibitorów i induktorów CYP3A4 zaleca się ostrożność, monitorowanie tolerancji i ewentualną modyfikację dawki. Ponadto, jednoczesne stosowanie alkoholu może nasilać hepatotoksyczność, działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego i ośrodkowego układu nerwowego, dlatego zaleca się jego unikanie podczas terapii sunitynibem.
amiodaron, arytmia, BCRP, białko oporności raka piersi, biegunka, bosentan, cyklosporyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450, deksametazon, diltiazem, działanie moczopędne, działanie niepożądane, efawirenz, erytromycyna, etrawiryna, farmakokinetyka sunitynibu, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, GIST, hepatotoksyczność, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek hepatotoksyczny, lek przeciwpsychotyczny, lek wydłużający odstęp QT, metotreksat, modafinil, MRCC, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nudności, odwodnienie, pNET, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, statyna, sunitynib, takrolimus, werapamil, wymioty, zapalenie błony śluzowej, ziele dziurawca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kwetaplex 25 mg

Kwetaplex, zawierający kwetiapinę w formie fumaranu, dostępny jest w tabletkach powlekanych o dawkach 25 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg i 300 mg. Podstawowym przeciwwskazaniem do stosowania jest nadwrażliwość na kwetiapinę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (obecna w ilościach od 7 mg w dawce 25 mg do 84 mg w dawce 300 mg) oraz barwnik żółcień pomarańczową (E110) w dawce 25 mg (0,003 mg). Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV, azole (ketokonazol, itrakonazol, flukonazol), makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna) oraz nefazodon, ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia kwetiapiny w osoczu i potencjalnych działań niepożądanych. Tabletki 100 mg, 200 mg i 300 mg posiadają linię podziału, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki.
antybiotyk makrolidowy, działanie niepożądane, erytromycyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, inhibitor proteazy HIV, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, Kwetaplex, kwetiapina, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczny azolowy, nadwrażliwość, nefazodon, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, reakcja alergiczna, tabletka powlekana, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółcień pomarańczowa
Leksykon substancji czynnych
Cyzapryd – Interakcje

Cyzapryd, substancja czynna leku Gasprid, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP 3A4, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Jednoczesne stosowanie cyzaprydu z silnymi inhibitorami CYP 3A4, takimi jak doustne lub pozajelitowe pochodne azolowe (ketokonazol, itrakonazol, mikonazol, flukonazol), makrolidy (azytromycyna, erytromycyna, klarytromycyna, troleandomycyna), inhibitory proteaz HIV (rytonawir, indynawir, sankwinawir) oraz nefazodon, prowadzi do znacznego wzrostu stężenia cyzaprydu w surowicy. Skutkuje to zwiększonym ryzykiem wydłużenia odstępu QT i groźnych zaburzeń rytmu serca, takich jak torsades de pointes, migotanie przedsionków czy częstoskurcz komorowy. Bezwzględnie przeciwwskazane jest także łączenie cyzaprydu z lekami wydłużającymi QT, w tym lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, chinolonami, trój- i czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, neuroleptykami oraz niektórymi lekami przeciwhistaminowymi i innymi substancjami o podobnym działaniu. Ponadto, spożywanie soku grejpfrutowego podczas terapii cyzaprydem jest niewskazane ze względu na ryzyko zwiększenia biodostępności leku i nasilenia działań niepożądanych.
acenokumarol, amiodaron, amitryptylina, antybiotyki chinolonowe, antybiotyki makrolidowe, astemizol, azytromycyna, biodostępność leku, chinidyna, cymetydyna, CYP 3A4, cyzapryd, częstoskurcz komorowy, diazepam, digoksyna, dyzopiramid, działanie sedatywne, erytromycyna, flukonazol, haloperydol, indynawir, inhibitory CYP 3A4, inhibitory proteaz HIV, INR, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwarytmiczne klasy Ia, leki przeciwarytmiczne klasy III, leki przeciwdepresyjne trójpierścieniowe, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwzakrzepowe, maprotylina, migotanie komór, mikonazol, neuroleptyki, pochodne azolowe, prokainamid, propranolol, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, sparfloksacyna, terfenadyna, torsades de pointes, wskaźnik protrombinowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Asikreba 50 mg

Badania farmakokinetyczne sunitynibu (Asikreba) u dorosłych wykazały istotne interakcje z inhibitorami i induktorami CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, zwiększają maksymalne stężenie (Cmax) sunitynibu i jego metabolitu o 49% oraz pole powierzchni pod krzywą (AUC0-∞) o 51%, co może podnieść ryzyko toksyczności. W takich przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki do 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET) oraz ścisłe monitorowanie tolerancji. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i ziele dziurawca, obniżają Cmax o 23% i AUC o 46%, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapii; w takich sytuacjach zaleca się unikanie kojarzenia lub stopniowe zwiększanie dawki sunitynibu do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET) z monitorowaniem tolerancji.
antybiotyk makrolidowy, cytochrom P450, deksametazon, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, metabolit leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sunitynib
Leksykon leków
Interakcje leku – Oriven 75 mg

Wenlafaksyna, składnik aktywny leku Oriven, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, drgawek i zgonu; konieczne jest zachowanie przerw co najmniej 14 dni po IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po wenlafaksynie przed IMAO. Podobnie, odwracalne selektywne IMAO (np. moklobemid) i odwracalne nieselektywne IMAO (linezolid) są przeciwwskazane w skojarzeniu z wenlafaksyną. Istotne jest także unikanie jednoczesnego stosowania leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, lit, opioidy, tryptany), które zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego. Spożywanie alkoholu podczas terapii wenlafaksyną jest niewskazane ze względu na nasilenie depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz ryzyko pogorszenia zaburzeń psychicznych. Ponadto, wenlafaksyna może wydłużać odstęp QT, dlatego należy unikać jej łączenia z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi, makrolidami, przeciwhistaminowymi i chinolonami, aby zapobiec arytmii komorowej typu torsade de pointes.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, 9-hydroksyrysperydon, agonista receptora serotoninowego, amfetamina, amiodaron, antybiotyk z grupy chinolonów, arytmia komorowa, atazanawir, błękit metylenowy, buprenorfina, chinidyna, dekstrometorfan, demetylodiazepam, diazepam, dofetylid, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, lek makrolidowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metadon, metoprolol, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, opioid, pentazocyna, petydyna, posakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, sotalol, suplement tryptofanu, sybutramina, system serotoninergiczny, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, α-hydroksymetoprolol
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aknemycin 20 mg/g

Aknemycin w postaci maści o stężeniu 20 mg/g erytromycyny jest wskazany do leczenia różnych postaci trądziku zwyczajnego, ze szczególnym uwzględnieniem form zapalnych, takich jak trądzik grudkowy, krostkowy oraz mieszany. Substancja czynna, erytromycyna – antybiotyk makrolidowy – wykazuje działanie przeciwbakteryjne wobec Cutibacterium acnes oraz właściwości przeciwzapalne, co przekłada się na skuteczność w redukcji zmian zapalnych. Preparat jest szczególnie zalecany u pacjentów z umiarkowanym nasileniem trądziku zapalnego, dominacją zmian grudkowo-krostkowych oraz w przypadkach wymagających precyzyjnej aplikacji na określone obszary skóry. Stężenie 20 mg/g zapewnia optymalną koncentrację leku w miejscu aplikacji, minimalizując jednocześnie ryzyko działań niepożądanych.
alkohol cetostearylowy, antybiotyk makrolidowy, butylohydroksytoluen, Cutibacterium acnes, erytromycyna, mieszek włosowy, preparat przeciwtrądzikowy, Propionibacterium acnes, terapia skojarzona, trądzik grudkowy, trądzik krostkowy, trądzik zapalny, trądzik zwyczajny, treść ropna, właściwości okluzyjne, właściwości przeciwzapalne, wykwit grudkowy, zmiana trądzikowa, zmiany grudkowo-krostkowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Inovox Express smak miętowy 2 mg + 0,6 mg + 1,2 mg

Inovox Express smak miętowy zawiera lidokainę chlorowodorek jednowodny w dawce 2 mg na pastylkę, amylometakrezol oraz alkohol 2,4-dichlorobenzylowy, które mogą wchodzić w interakcje farmakologiczne z innymi lekami. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne interakcje lidokainy z beta-adrenolitykami, cymetydyną, lekami przeciwarytmicznymi klasy III (m.in. meksyletyna, prokainamid) oraz inhibitorami izoenzymów CYP1A2 (np. fluwoksamina) i CYP3A4 (np. erytromycyna, itrakonazol). Interakcje te mogą prowadzić do spowolnienia metabolizmu lidokainy w wątrobie, zwiększenia jej stężenia w osoczu i ryzyka działań toksycznych. Ponadto, jednoczesne stosowanie innych środków antyseptycznych z Inovox Express jest niewskazane ze względu na możliwość działania przeciwstawnego lub dezaktywacji substancji czynnych.
4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, amidowy środek miejscowo znieczulający, amylometakrezol, beta-bloker, biodostępność lidokainy, cymetydyna, działanie przeciwstawne, erytromycyna, fluwoksamina, inhibitor CYP3A4 cytochromu P450, inhibitor izoenzymu CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lidokainy chlorowodorek, meksyletyna, metabolizm lidokainy, metabolizm wątrobowy lidokainy, nadwrażliwość krzyżowa, ośrodkowy układ nerwowy, prokainamid, przepuszczalność błon śluzowych, środek antyseptyczny, stężenie lidokainy w osoczu
Leksykon substancji czynnych
Cynku octan – Właściwości farmakokinetyczne

Octan cynku, stosowany zarówno dożylnie w żywieniu pozajelitowym (np. Nutriflex Lipid peri, Pediaven NN1), jak i miejscowo w dermatologii (np. Zineryt), wykazuje różne właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania. Po podaniu dożylnym jest natychmiast dostępny, nie wymaga wchłaniania i jest transportowany głównie przez albuminy do tkanek, gdzie magazynowany jest w formie związanej z metalotioneinami. Eliminacja zachodzi przede wszystkim drogą żółciową. W preparatach dożylnych zawartość cynku wynosi m.in. 0,03 mmol/1250 ml, 0,045 mmol/1875 ml i 0,06 mmol/2500 ml (Nutriflex Lipid peri) oraz 507,5 µg/250 ml i 2030 µg/1000 ml (Pediaven NN1). Nie obserwuje się przenikania cynku przez barierę krew-mózg, łożysko ani do mleka matki.
albumina, bariera krew-mózg, erytromycyna, krążenie systemowe, krwiobieg, metalotioneina, Nutriflex Lipid, octan cynku, Pediaven, pierwiastek śladowy anionowy, pierwiastek śladowy kationowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, preparat dermatologiczny, przenikanie przez łożysko, wchłanianie systemowe, wydalanie żółciowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Adipine 10 mg

Amlodypina, substancja czynna leku Adipine, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzym CYP3A4. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny w osoczu, co podnosi ryzyko hipotonii, zwłaszcza u osób starszych. Z kolei induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt terapeutyczny. Spożycie grejpfruta lub soku grejpfrutowego zwiększa biodostępność amlodypiny, co również może nasilać działanie hipotensyjne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie amlodypiny z dantrolenem (we wlewie), ze względu na ryzyko migotania komór, zapaści krążeniowej i hiperkaliemii. Ponadto amlodypina może nasilać działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, co wymaga monitorowania ciśnienia i dostosowania dawek.
antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczy, biodostępność, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, dziurawiec, erytromycyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipotonia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, klarytromycyna, lek immunosupresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, migotanie komór, niedociśnienie, obciążenie wątroby, ryfampicyna, symwastatyna, takrolimus, warfaryna, werapamil, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron B. Braun 0,16 mg/ml

Ondansetron, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2, wykazuje ograniczoną liczbę istotnych interakcji farmakokinetycznych, choć silni induktorzy CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) mogą zwiększać jego klirens, obniżając stężenia leku i potencjalnie wymagając dostosowania dawki. Farmakodynamicznie, ondansetron może osłabiać działanie przeciwbólowe tramadolu poprzez antagonizm receptorów 5-HT3, co wymaga monitorowania skuteczności analgezji. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami wydłużającymi odstęp QT (antracykliny, erytromycyna, ketokonazol, amiodaron, beta-blokery) zwiększa ryzyko arytmii, co wskazuje na konieczność unikania kojarzenia lub ścisłego monitorowania EKG. Interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) niosą ryzyko zespołu serotoninowego, manifestującego się zaburzeniami neurologicznymi i autonomicznymi, co wymaga ostrożności i monitorowania klinicznego.
amiodaron, antagonista receptora 5-HT3, antracykliny, atenolol, beta-bloker, chlorowodorek apomorfiny, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, daunorubicyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doksorubicyna, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP450, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, lek serotoninergiczny, ondansetron, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tramadol, trastuzumab, tymolol, utrata świadomości, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Versatis 700 mg

Plastry lecznicze Versatis zawierające 700 mg lidokainy charakteryzują się niskim stężeniem lidokainy w osoczu, co minimalizuje ryzyko klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych. Niemniej jednak, szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących leki antyarytmiczne klasy I (np. tokainid, meksyletyna), ze względu na potencjalne addytywne działanie na kanały sodowe i ryzyko nasilenia działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego, takich jak bradykardia, hipotonia czy zaburzenia przewodnictwa. Również jednoczesne stosowanie innych miejscowych anestetyków może prowadzić do kumulacji lidokainy i zwiększenia ryzyka działań niepożądanych ze strony OUN (np. drgawki, zawroty głowy) oraz układu sercowo-naczyniowego. Zaleca się monitorowanie pacjentów i unikanie jednoczesnego stosowania tych preparatów.
beta-adrenolityk, bradykardia, cymetydyna, drgawki, działanie niepożądane, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, hipotonia, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor enzymów wątrobowych, kanał sodowy, karbamazepina, kompetycyjne hamowanie metabolizmu, lek antyarytmiczny klasy I, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, meksyletyna, miejscowy anestetyk, ośrodkowy układ nerwowy, przepuszczalność skóry, szlak enzymatyczny wątroby, tokainid, toksyczność lidokainy, układ sercowo-naczyniowy, wchłanianie systemowe, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie przewodnictwa, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Sandoz 20 mg

Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna czy sok grejpfrutowy, mogą znacząco zwiększać stężenie dazatynibu w osoczu, co jest klinicznie istotne i przeciwwskazuje ich jednoczesne stosowanie. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (600 mg/dobę przez 8 dni), obniżają AUC dazatynibu nawet o 82%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii. Deksametazon, jako słaby induktor, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest uznawane za efekt o niskim znaczeniu klinicznym. Ponadto, zmiany pH żołądka wywołane antagonistami receptora H2 (famotydyna) i inhibitorami pompy protonowej (omeprazol 40 mg) obniżają ekspozycję na dazatynib odpowiednio o 61% i 43% (AUC), co wymaga preferowania leków zobojętniających podawanych z zachowaniem co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego względem dazatynibu.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, astemizol, beprydyl, białko osocza, chinidyna, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, dysfagia, efekt hepatotoksyczny, enzym CYP3A4, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glitazon, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek zobojętniający, omeprazol, pimozyd, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP2C8, substrat CYP3A4, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, uszkodzenie wątroby, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Delortan 0,5 mg/ml

Desloratadyna, substancja czynna preparatu Delortan (0,5 mg/ml, roztwór doustny), charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, co potwierdzają badania kliniczne przeprowadzone u dorosłych. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z erytromycyną i ketokonazolem, co wskazuje na brak znaczącego wpływu na metabolizm przez CYP3A4. Jednoczesne podawanie z alkoholem nie nasilało zaburzeń sprawności psychofizycznej, jednak po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano przypadki nietolerancji i zatrucia alkoholem, co wymaga zachowania ostrożności i edukacji pacjentów. Potencjalne interakcje z innymi inhibitorami CYP3A4 oraz lekami działającymi depresyjnie na OUN są teoretycznie niskie, jednak zalecane jest monitorowanie pacjentów w tych sytuacjach.
biodostępność leku, desloratadyna, dieta niskosodowa, działanie depresyjne na OUN, działanie niepożądane, erytromycyna, funkcje psychomotoryczne, glikol propylenowy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje kliniczne, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, leki przeciwhistaminowe, nietolerancja fruktozy, polipragmazja, reakcja nadwrażliwości, sorbitol, substancja czynna, synergizm farmakologiczny, zaburzenia sprawności psychofizycznej, zatrucie alkoholem
Leksykon leków
Interakcje leku – Tiapridal 100 mg

Tiaprid, neuroleptyk z grupy benzamidów, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie tiaprydu z lewodopą ze względu na antagonizm receptorów dopaminergicznych, co całkowicie znosi efekt terapeutyczny lewodopy. Ponadto, stosowanie tiaprydu z innymi neuroleptykami zwiększa ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego (NMS). Szczególną uwagę należy zwrócić na leki wydłużające odstęp QT, takie jak beta-adrenolityki, blokery kanałów wapniowych (diltiazem, werapamil), klonidyna, glikozydy naparstnicy, diuretyki, glukokortykoidy, leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, dizopiramid) i klasy III (amiodaron, sotalol), a także inne leki jak pimozyd, haloperydol czy trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Hipokaliemia, często indukowana przez diuretyki czy glukokortykoidy, powinna być skorygowana przed rozpoczęciem terapii tiaprydem, aby zmniejszyć ryzyko torsade de pointes i innych arytmii.
amfoterycyna B, amiodaron, antagonista receptora H1, arytmia, barbiturany, benzodiazepina, beprydyl, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, bradykardia, chinidyna, cyzapryd, diltiazem, diuretyk, dizopiramid, działanie sedatywne, erytromycyna, glikozyd naparstnicy, glukokortykoid, guanfacyna, halofantryna, haloperydol, hamowanie ośrodkowego układu nerwowego, hipokaliemia, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwhistaminowy, lek przeczyszczający, lewodopa, lit, metadon, pentamidyna, pimozyd, pochodna morfiny, receptory dopaminergiczne, sotalol, sparfloksacyna, sultopryd, tetrakozaktyd, tiaprid, tiorydazyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ bodźcoprzewodzący serca, werapamil, winkamina, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Profitadal

Przed rozpoczęciem terapii zaburzeń erekcji produktem Profitadal (tadalafil 20 mg) konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, ze szczególnym uwzględnieniem oceny układu sercowo-naczyniowego, ze względu na ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego, nagłe zgony sercowe, niestabilna dławica piersiowa, komorowe zaburzenia rytmu serca, udar mózgu, przemijające napady niedokrwienne (TIA), bóle w klatce piersiowej, kołatanie serca i częstoskurcz. Tadalafil, jako inhibitor PDE5, wykazuje działanie wazodylatacyjne i może nasilać hipotensję w połączeniu z azotanami oraz lekami blokującymi receptory α1-adrenergiczne (np. doksazosyną). U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz niewydolnością wątroby klasy C (Child-Pugh) stosowanie Profitadalu wymaga ostrożności lub jest przeciwwskazane ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek i ograniczone dane kliniczne.
aktywność seksualna, białaczka, brak laktazy, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba Peyroniego, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca, doksazosyna, erytromycyna, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor izoenzymu CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, komorowe zaburzenie rytmu, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon sercowy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, nietolerancja galaktozy, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, receptor α1-adrenergiczny, rytonawir, ryzyko sercowo-naczyniowe, sakwinawir, szpiczak mnogi, tadalafil, udar mózgu, utrata słuchu, wazodylatacja, zaburzenie erekcji, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Erlis 2,5 mg

Tadalafil, metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie przy dawkach 10 mg i 20 mg. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC i zwiększa Cmax o 15%, a 400 mg/dobę – czterokrotnie AUC i o 22% Cmax), rytonawir (dwukrotny wzrost AUC bez wpływu na Cmax) oraz inne inhibitory (erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy) mogą znacząco zwiększać stężenie tadalafilu, co wymaga ostrożności i rozważenia redukcji dawki. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie AUC o 88%), fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, obniżają stężenie tadalafilu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nie wpływa na aktywność CYP450 i nie modyfikuje farmakokinetyki warfaryny ani czasu protrombinowego, co pozwala na bezpieczne łączenie tych leków bez konieczności modyfikacji dawek.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, białko nośnikowe, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, enalapryl, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Nivalin 5 mg/ml

Bromowodorek galantaminy, substancja czynna leku Nivalin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym. Galantamina antagonizuje hamujące działanie opioidów (morfina i analogi) na ośrodek oddechowy, co może modyfikować ich efekt przeciwbólowy i oddechowy. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami cholinomimetycznymi może prowadzić do nasilenia działań cholinergicznych, takich jak wzmożona potliwość, ślinienie, skurcz oskrzeli czy bradykardia. Szczególną ostrożność należy zachować przy kojarzeniu galantaminy z digoksyną i beta-adrenolitykami, gdyż może dojść do istotnego spowolnienia czynności serca i zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Galantamina antagonizuje również działanie M-cholinolityków, heksametonium oraz niedepolaryzujących środków zwiotczających mięśnie (np. tubokuraryna), co może osłabiać ich efekty terapeutyczne. Antybiotyki aminoglikozydowe (gentamycyna, amikacyna) mogą osłabiać działanie galantaminy poprzez wpływ na przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, natomiast środki depolaryzujące płytkę motoryczną (suksametonium) mogą wydłużać jej działanie, co ma znaczenie w anestezjologii.
alkohol etylowy, amikacyna, antybiotyki aminoglikozydowe, beta-adrenolityki, bradykardia, bromowodorek galantaminy, chinidyna, digoksyna, działanie cholinergiczne, erytromycyna, fluoksetyna, gentamycyna, heksametonium, inhibitory CYP2D6, inhibitory CYP3A4, ketokonazol, leki cholinomimetyczne, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, receptor β-adrenergiczny, rytonawir, skurcz oskrzeli, sukcynylocholina, suksametonium, tubokuraryna, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Zaranta 5 mg

Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu i ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza miopatii. W przeciwieństwie do innych statyn, rozuwastatyna nie jest istotnie metabolizowana przez cytochrom P450, co ogranicza interakcje związane z tym układem enzymatycznym. Jednoczesne stosowanie cyklosporyny powoduje 7,1-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny, co stanowi przeciwwskazanie do kojarzenia tych leków. Fibraty, takie jak gemfibrozyl w dawce 1 g/dobę, zwiększają ekspozycję na rozuwastatynę (1,9-krotny wzrost AUC), co wymaga ograniczenia dawki rozuwastatyny do maksymalnie 20 mg/dobę. Inhibitory proteazy (np. atazanawir/rytonawir) podnoszą AUC rozuwastatyny 3,1-krotnie, wskazując na konieczność ograniczenia dawki do 10 mg/dobę. Zaleca się rozpoczynanie terapii rozuwastatyną od dawki 5 mg/dobę przy przewidywanym dwukrotnym lub większym wzroście ekspozycji, z monitorowaniem enzymów wątrobowych i kinazy kreatynowej, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka miopatii.
antagoniści witaminy K, atazanawir/rytonawir, baikalina, BCRP, białka transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir rytonawir, doustne środki antykoncepcyjne, eltrombopag, enzymy wątrobowe, erytromycyna, ezetymib, farmakokinetyka i farmakodynamika, fibraty, gemfibrozyl, glekaprewir/pibrentaswir, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitory proteazy, INR, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, itrakonazol, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miopatia, OATP1B1, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, tikagrelor, welpataswir
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil SUN 10 mg

Badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że lek jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co powoduje istotne zmiany farmakokinetyczne przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów (ketokonazol, ritonawir, erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy) oraz induktorów (ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) tego izoenzymu. Ketokonazol w dawce 200 mg/dobę podwaja AUC tadalafilu 10 mg i zwiększa Cmax o 15%, a dawka 400 mg/dobę czterokrotnie zwiększa AUC tadalafilu 20 mg i podnosi Cmax o 22%. Ritonawir podwaja AUC tadalafilu 20 mg bez wpływu na Cmax. Ryfampicyna redukuje AUC tadalafilu 10 mg o 88%, co może obniżać skuteczność terapeutyczną. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich łączna terapia jest przeciwwskazana; odstęp czasowy po tadalafilu powinien wynosić minimum 48 godzin. Jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg) znacząco nasila ryzyko niedociśnienia i omdleń, dlatego jest niewskazane. Inhibitory PDE5 i riocyguat nie powinny być stosowane łącznie ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia.
alfuzosyna, azotan, białko transportujące, bloker kanałów wapniowych, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, bloker receptorów angiotensyny II, bloker receptorów beta-adrenergicznych, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, nitrogliceryna podjęzykowa, P-glikoproteina, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Claritine 10 mg

Loratadyna, substancja czynna produktu Claritine, charakteryzuje się szerokim indeksem terapeutycznym i niskim ryzykiem istotnych interakcji lekowych. W badaniach klinicznych wykazano, że jednoczesne stosowanie loratadyny z inhibitorami metabolizmu wątrobowego, takimi jak ketokonazol, erytromycyna czy cymetydyna, prowadzi do zwiększenia stężenia loratadyny w osoczu, jednak bez klinicznie istotnych zmian, w tym zaburzeń elektrokardiograficznych. Loratadyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2D6, co stanowi potencjalne źródło interakcji farmakokinetycznych z lekami hamującymi te izoenzymy. Zaleca się monitorowanie pacjenta, jednak zazwyczaj modyfikacja dawki nie jest konieczna. Brak danych dotyczących interakcji u dzieci i młodzieży wymaga ostrożności w tej grupie wiekowej.
cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, działanie niepożądane, elektrokardiografia, erytromycyna, indeks terapeutyczny, inhibitor izoenzymu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, loratadyna, metabolizm wątrobowy, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie loratadyny w osoczu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mucosolvan inhalacje 15 mg/2 ml

Mucosolvan inhalacje zawierają ambroksolu chlorowodorek (15 mg/2 ml), mukolityk o wielokierunkowym działaniu na układ oddechowy, potwierdzonym badaniami przedklinicznymi i klinicznymi. Ambroksol stymuluje wydzielanie śluzu, co zwiększa produkcję surfaktantu płucnego i poprawia funkcję rzęsek nabłonka, skutkując lepszym klirensem śluzowo-rzęskowym. Efektem jest ułatwione odkrztuszanie i łagodzenie kaszlu. Dodatkowo ambroksol wykazuje miejscowe działanie znieczulające poprzez odwracalne blokowanie kanałów sodowych oraz działanie przeciwzapalne, zmniejszając uwalnianie cytokin z komórek jednojądrzastych i wielojądrzastych. Klinicznie potwierdzono skuteczność w łagodzeniu bólu i zaczerwienienia gardła oraz objawów górnych dróg oddechowych, w tym dyskomfortu ucha, nosa i tchawicy po inhalacji.
ambroksolu chlorowodorek, amoksycylina, antybiotyk makrolidowy, ból gardła, cefalosporyna, cefuroksym, chlorek benzalkoniowy, cytokina, działanie przeciwzapalne, erytromycyna, górne drogi oddechowe, kanał sodowy, klirens śluzowo-rzęskowy, komórki jednojądrzaste, komórki wielojądrzaste, lek mukolityczny, nebulizacja, odkrztuszanie, penicylina półsyntetyczna, plwocina, rzęski nabłonka oddechowego, surfaktant płucny, wydzielanie śluzu, wydzielina oskrzelowo-płucna, zaczerwienienie gardła
Leksykon leków
Interakcje leku – Reverantza 20 mg + 5 mg

Reverantza, zawierająca olmesartan medoksomil (antagonista receptora angiotensyny II) oraz amlodypinę (bloker kanałów wapniowych), jest stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Ze względu na obecność dwóch substancji czynnych, lek wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II oraz aliskirenem ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek. Współpodawanie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu lub substytutami soli zawierającymi potas wymaga regularnej kontroli stężenia potasu w surowicy. Ponadto, jednoczesne stosowanie z litem może prowadzić do odwracalnego wzrostu stężenia litu i toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2 i kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dobę, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe Reverantzy oraz zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek i hiperkaliemii.
alfa-adrenolityk, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, bloker kanałów wapniowych, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, cytochrom P450, dantrolen, digoksyna, diltiazem, dysfagia, działanie hipotensyjne, dziurawiec, erytromycyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, klarytromycyna, kolesewelam, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek zobojętniający kwas żołądkowy, makrolid, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, olmesartan medoksomil, prawastatyna, ryfampicyna, symwastatyna, takrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Skład i postać leku – Doxycyclinum TZF 20 mg/ml

Doxyclinum TZF to roztwór do infuzji zawierający doksycyklinę w stężeniu 20 mg/ml, dostępny w ampułkach po 5 ml (100 mg doksycykliny). Substancją pomocniczą jest m.in. pirosiarczyn sodu (E 223). Roztwór ma kwaśny odczyn i barwę od żółtej do bursztynowej, co jest istotne przy łączeniu z innymi lekami. Przed podaniem należy rozcieńczyć zawartość ampułki do 10 ml wodą do wstrzykiwań, a następnie rozcieńczyć ten roztwór w 100-1000 ml 0,9% NaCl lub 5% glukozy, uzyskując stężenie doksycykliny od 0,1 do 1 mg/ml. Roztwór należy przygotować bezpośrednio przed podaniem i nie przechowywać po rozcieńczeniu.
aminofilina, chlorek magnezu, chlorek sodu, doksycyklina hyklan, erytromycyna, etanoloamina, hydrokortyzon, kwaśny odczyn, niezgodność fizykochemiczna, pirosiarczyn sodu, powidon, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, sulfonamid, warfaryna, witamina z grupy B, woda do wstrzykiwań
Leksykon substancji czynnych
Sildenafil – Interakcje

Sildenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na te enzymy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, powodują znaczące zwiększenie Cmax sildenafilu o 300% i AUC o 1000%, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin. Podobnie sakwinawir i ketokonazol zwiększają ekspozycję na sildenafil, co wskazuje na konieczność redukcji dawki początkowej do 25 mg. Umiarkowane inhibitory, jak erytromycyna i cymetydyna, również podnoszą stężenia sildenafilu (odpowiednio o 182% i 56%), co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan i ryfampicyna, obniżają stężenia sildenafilu odpowiednio o 62,6% i znacznie, co może wymagać zwiększenia dawki leku. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami zobojętniającymi kwas solny, inhibitorami CYP2C9 i CYP2D6, diuretykami, inhibitorami ACE, antagonistami kanału wapniowego czy beta-adrenolitykami.
amlodypina, azotany, azytromycyna, bozentan, cGMP, cymetydyna, cytochrom P450, doksazosyna, dysfunkcja erekcyjna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost prostaty, leki alfa-adrenolityczne, leki przeciwgrzybicze, metabolizm sildenafilu, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sildenafil, sok grejpfrutowy, tlenek azotu, tolbutamid, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Xiltess 20 mg

Rywaroksaban jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i transportowany przez P-gp, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu 2,5-2,6-krotnie oraz Cmax 1,6-1,7-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko krwawienia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), powodują wzrost AUC o 1,3-1,5 raza i Cmax o 1,3-1,4 raza, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (AUC do 2,0x, Cmax do 1,6x). Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z enoksaparyną (40 mg) i innymi lekami przeciwzakrzepowymi, co wymaga ostrożności ze względu na ryzyko krwawienia. NLPZ, kwas acetylosalicylowy (500 mg) oraz inhibitory agregacji płytek (klopidogrel 300 mg dawka nasycająca, 75 mg podtrzymująca) zwiększają ryzyko krwawień, choć interakcje farmakokinetyczne są minimalne. SSRI i SNRI również podnoszą ryzyko krwawienia poprzez wpływ na funkcję płytek.
atorwastatyna, cytochrom P450, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik anty-Xa, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie gastropatyczne, działanie przeciwkrzepliwe, działanie przeciwpłytkowe, enoksaparyna, epizod krwawienia, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, funkcja płytek krwi, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor czynnika Xa, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpłytkowy, midazolam, naproksen, NLPZ, omeprazol, parametr koagulologiczny, ryfampicyna, rytonawir, ryzyko krwawienia, skuteczność terapeutyczna, SNRI, SSRI, układ krzepnięcia, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bilaxten 10 mg

Bilastyna, substancja czynna leku Bilaxten 10 mg, jest selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H1, charakteryzującym się długotrwałym działaniem (24-godzinnym) i brakiem powinowactwa do receptorów muskarynowych oraz właściwości uspokajających. W badaniach klinicznych u dorosłych i młodzieży z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek (sezonowym i całorocznym) oraz przewlekłą pokrzywką idiopatyczną, bilastyna w dawce 20 mg raz na dobę przez 14-28 dni skutecznie łagodziła objawy takie jak kichanie, wydzielina z nosa, świąd i zaczerwienienie oczu, a także intensywność świądu i liczbę bąbli w pokrzywce, poprawiając jakość snu i życia. Nie stwierdzono istotnego wpływu na odstęp QTc ani układ sercowo-naczyniowy nawet przy dawkach do 200 mg/dobę oraz w interakcjach z inhibitorami glikoproteiny P (ketokonazol, erytromycyna). Profil bezpieczeństwa bilastyny był porównywalny z placebo, bez zwiększonej senności czy zaburzeń psychomotorycznych, także u osób starszych (≥65 lat).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, antagonizm receptorowy, badanie kliniczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, bilastyna, erytromycyna, histamina, inhibitor glikoproteiny p, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy, odcinek QTc, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, Paediatric Sleep Questionnaire, placebo, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, receptor H1, receptor muskarynowy, sedacja, sprawność psychomotoryczna, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefepime Kabi 1 g

Cefepim wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczególnie ważne jest monitorowanie funkcji nerek przy jednoczesnym stosowaniu cefepimu z lekami nefrotoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) oraz silne diuretyki pętlowe (furosemid, torasemid), ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności. Ponadto, cefepim może nasilać działanie doustnych antykoagulantów pochodnych kumaryny (np. warfaryny), co wymaga częstszego monitorowania parametrów krzepnięcia (INR, PT) i ewentualnej korekty dawki. Interakcje z antybiotykami bakteriostatycznymi (tetracykliny, makrolidy, chloramfenikol, linkozamidy) mogą obniżać skuteczność bakteriobójczą cefepimu, dlatego ich jednoczesne stosowanie powinno być rozważane ostrożnie.
acenokumarol, aminoglikozydy, antybiotyk bakteriostatyczny, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, chloramfenikol, czynność nerek, diuretyk pętlowy, doksycyklina, doustny antykoagulant, działanie niepożądane, erytromycyna, furosemid, klindamycyna, lek moczopędny, linkozamid, makrolid, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, probenecyd, protokół monitorowania, reakcja disulfiramowa, równowaga elektrolitowa, tetracyklina, torasemid, układ odpornościowy, warfaryna, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Lirra 0,5 mg/ml

Lewocetyryzyna wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa farmakoterapii pod względem interakcji lekowych, co potwierdzają dotychczasowe badania kliniczne, w tym dane dotyczące jej racematu – cetyryzyny. Nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z lekami takimi jak: antypiryna, azytromycyna, cymetydyna, diazepam, erytromycyna, glipizyd, ketokonazol czy pseudoefedryna. W badaniu z teofiliną (400 mg/dobę) odnotowano jedynie niewielkie zmniejszenie klirensu cetyryzyny o 16%, bez wpływu na ekspozycję na teofilinę. Natomiast jednoczesne stosowanie z rytonawirem (600 mg dwa razy na dobę) powodowało wzrost ekspozycji na cetyryzynę o około 40%, co ma umiarkowane znaczenie kliniczne. Podawanie lewocetyryzyny z pokarmem nie zmienia całkowitej biodostępności, lecz może opóźniać szybkość absorpcji.
alkohol etylowy, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, antypiryna, azytromycyna, barbiturat, benzodiazepina, biodostępność leku, cetyryzyna, cukrzyca typu 2, cymetydyna, diazepam, działanie sedatywne, enancjomer, erytromycyna, farmakokinetyka, glipizyd, induktor CYP3A4, ketokonazol, klirens leku, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, lewocetyryzyna, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, pseudoefedryna, rytonawir, sulfonylomocznik, teofilina
Leksykon leków
Interakcje leku – Silandyl 100 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, sakwinawir, ketokonazol, itrakonazol oraz erytromycyna, znacząco zwiększają ekspozycję na syldenafil (np. rytonawir podnosi AUC o 1000% i Cmaks o 300%), co wymaga redukcji dawki początkowej do 25 mg i ograniczenia częstotliwości podawania (np. maksymalnie 25 mg na 48 godzin przy rytonawirze). Induktory CYP3A4, takie jak bozentan i ryfampicyna, obniżają stężenia syldenafilu (bozentan zmniejsza AUC o 62,6% i Cmaks o 55,4%), co może wymagać zwiększenia dawki leku. Syldenafil nie wykazuje istotnego wpływu na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP2C9, CYP2D6 oraz nie nasila działania przeciwzakrzepowego warfaryny czy kwasu acetylosalicylowego.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista kanału wapniowego, azotan, azytromycyna, beta-adrenolityk, bozentan, cymetydyna, cytochrom P450, doksazosyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, metabolizm syldenafilu, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, tlenek azotu, tolbutamid, warfaryna, zawroty głowy