Właściwości farmakokinetyczne
Flonidan 10 mg

Wprowadzenie do farmakokinetyki loratadyny

Loratadyna, substancja czynna zawarta w produkcie leczniczym Flonidan (10 mg, tabletki), charakteryzuje się kompleksowym profilem farmakokinetycznym. Właściwości farmakokinetyczne obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku z organizmu. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę tych procesów, uwzględniającą zarówno parametry samej loratadyny, jak i jej głównego, aktywnego metabolitu – desloratadyny (DCL).¹

Wchłanianie loratadyny

Loratadyna po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) loratadyna osiąga po 1-1,5 godziny, natomiast jej aktywny metabolit desloratadyna po 1,5-3,7 godziny od momentu podania.²

Obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym wywiera nieznaczny wpływ na proces wchłaniania loratadyny, powodując jego opóźnienie, jednakże nie wpływa to istotnie na działanie kliniczne leku.³

Badania wykazały, że dostępność biologiczna zarówno loratadyny, jak i jej aktywnego metabolitu jest proporcjonalna do zastosowanej dawki leku.⁴

Dystrybucja loratadyny w organizmie

Loratadyna charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji, co wskazuje na jej zdolność do szerokiej penetracji tkanek organizmu.⁵ Wiązanie z białkami osocza jest bardzo wysokie i wynosi 97-99%, natomiast jej aktywny metabolit desloratadyna wiąże się z białkami osocza w stopniu umiarkowanym, w zakresie 73-76%.⁶

Średni okres półtrwania loratadyny wynosi 8,4 godziny, z obserwowanym zakresem od 3 do 20 godzin. Natomiast główny metabolit charakteryzuje się znacznie dłuższym okresem półtrwania, wynoszącym średnio 28 godzin, z zakresem od 8,8 do 92 godzin.⁷

Istotną cechą loratadyny i jej aktywnego metabolitu jest ograniczona zdolność do przenikania przez barierę krew-mózg, co prawdopodobnie przyczynia się do minimalizacji działań niepożądanych związanych z ośrodkowym układem nerwowym.⁸

Wykazano również, że loratadyna i jej aktywny metabolit przenikają do mleka kobiecego, co stanowi istotną informację dla pacjentek karmiących piersią.⁹

Metabolizm loratadyny

Loratadyna podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie. Głównym szlakiem biotransformacji jest przemiana z udziałem izoenzymów cytochromu P450, przede wszystkim CYP3A4 i CYP2D6.¹⁰

Głównym metabolitem loratadyny jest desloratadyna (DCL), która wykazuje 4-krotnie większą aktywność farmakologiczną niż związek macierzysty i w znacznym stopniu odpowiada za obserwowane efekty kliniczne terapii.¹¹

Interakcje metaboliczne

W kontrolowanych badaniach klinicznych zaobserwowano, że jednoczesne stosowanie loratadyny z inhibitorami enzymatycznymi, takimi jak ketokonazol, erytromycyna i cymetydyna, prowadzi do zwiększenia stężenia loratadyny w osoczu. Jednakże efekt ten nie powoduje zmian istotnych klinicznie, w tym nie wpływa na zapis elektrokardiograficzny (EKG).¹²

Eliminacja loratadyny

Po podaniu pojedynczej dawki loratadyny okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 10 godzin, natomiast dla desloratadyny parametr ten osiąga wartość 17 godzin.¹³

Loratadyna i jej metabolity są wydalane zarówno z moczem, jak i z kałem. W ciągu 10 dni około 40% podanej dawki jest wydalane z moczem, a 42% z kałem, głównie w postaci sprzężonych metabolitów. Należy podkreślić, że około 27% dawki jest wydalane z moczem już w ciągu pierwszych 24 godzin po podaniu.¹⁴

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Mimo obserwowanych znaczących różnic międzyosobniczych w parametrach farmakokinetycznych, ogólny profil farmakokinetyczny loratadyny i jej metabolitów jest podobny u zdrowych dorosłych ochotników oraz u zdrowych osób w podeszłym wieku.¹⁵

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek obserwuje się zwiększenie wartości pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) oraz maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) zarówno loratadyny, jak i jej metabolitu w porównaniu do pacjentów z prawidłową funkcją nerek.¹⁶

Średnie wartości okresu półtrwania loratadyny i jej metabolitu u pacjentów z niewydolnością nerek nie różnią się istotnie od wartości obserwowanych u osób zdrowych.¹⁷ Dodatkowo, przeprowadzona hemodializa nie wpływa na parametry farmakokinetyczne loratadyny i jej aktywnego metabolitu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.¹⁸

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z przewlekłą poalkoholową chorobą wątroby wartości AUC i Cmax loratadyny są dwukrotnie większe w porównaniu do pacjentów z prawidłową funkcją wątroby. Profil farmakokinetyczny metabolitu nie ulega znaczącej zmianie.¹⁹

Istotne zmiany obserwuje się w odniesieniu do okresu półtrwania loratadyny i jej metabolitu u pacjentów z niewydolnością wątroby – parametry te wynoszą odpowiednio 24 godziny dla loratadyny i 37 godzin dla metabolitu. Co więcej, obserwuje się tendencję do wydłużania się okresu półtrwania wraz z narastaniem stopnia uszkodzenia wątroby.²⁰

Parametry farmakokinetyczne loratadyny