działanie mutagenne

Działanie mutagenne to zdolność czynnika chemicznego, fizycznego lub biologicznego do wywoływania mutacji w materiale genetycznym organizmu. Mutacje są trwałymi zmianami w sekwencji DNA, które mogą prowadzić do zmian w funkcjonowaniu komórek i całego organizmu.

Mutageny mogą powodować różne typy uszkodzeń DNA, w tym substytucje par zasad, delecje, insercje czy rearanżacje chromosomowe. Działanie mutagenne jest szczególnie niebezpieczne, gdy dotyczy komórek rozrodczych, ponieważ zmiany te mogą być przekazywane potomstwu. W komórkach somatycznych mutacje mogą prowadzić do zaburzenia funkcji komórek, a w konsekwencji do rozwoju chorób, w tym nowotworów.

Wśród czynników o działaniu mutagennym wyróżnia się promieniowanie jonizujące i ultrafioletowe, niektóre wirusy, a także liczne związki chemiczne. W praktyce klinicznej istotna jest świadomość potencjalnego działania mutagennego niektórych leków, szczególnie w kontekście ich stosowania u kobiet w ciąży. Badanie potencjału mutagennego substancji stanowi ważny element oceny bezpieczeństwa leków, kosmetyków i dodatków do żywności.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dermovit F 25 mg/g

Produkt leczniczy Dermovit F, zawierający 25 mg/g witaminy F, nie był poddany badaniom przedklinicznym dotyczącym bezpieczeństwa stosowania. Brak jest danych na temat toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjalnego działania mutagennego, rakotwórczego oraz wpływu na funkcje rozrodcze. Ocena bezpieczeństwa opiera się wyłącznie na doświadczeniach klinicznych oraz znanych właściwościach witaminy F jako substancji czynnej.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo stosowania, doświadczenie kliniczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, funkcje rozrodcze, praktyka kliniczna, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, witamina F, zastosowanie dermatologiczne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Acatar Care Kids 0,25 mg/ml

Dane przedkliniczne chlorowodorku oksymetazoliny, substancji czynnej produktu Acatar Care Kids, wykazują szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej LD50 u szczurów wynosiła 0,9 mg/kg (i.v.) oraz 1,3 mg/kg (p.o.), a u myszy odpowiednio 9,2 mg/kg (i.v.) i 26 mg/kg (p.o.). Objawy ostrego zatrucia obejmowały m.in. stroszenie sierści, wytrzeszcz oczu, rozszerzenie źrenic, krwawienia z nozdrzy oraz drgawki spowodowane niedotlenieniem. W badaniach toksyczności podostrej i przewlekłej na psach, przy dawkach odpowiednio 0,3 mg (0,6 mL 0,05% roztworu) trzy razy dziennie przez 13 tygodni oraz 0,06 mL i 0,24 mL dwa razy dziennie przez rok, nie zaobserwowano działań toksycznych ani zmian w EKG czy badaniu okulistycznym. Dawki te były odpowiednio 60- i 3-krotnie wyższe niż zalecane u ludzi, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania chlorowodorku oksymetazoliny w dawkach terapeutycznych.
badanie okulistyczne, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, błona śluzowa nosa, chlorowodorek oksymetazoliny, dawka śmiertelna, drgawki, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, elektrokardiogram, krwawienie z nozdrzy, LD50, niedotlenienie organizmu, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał mutagenny, reprodukcja, resorpcja płodu, rozszerzenie źrenic, ryzyko teratogenne, sinica, test Amesa, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wytrzeszcz oczu, zatrucie
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomid Adamed 14 mg

Przedkliniczne badania teriflunomidu wykazały toksyczność wielonarządową, obejmującą szpik kostny (niedokrwistość, trombocytopenia, leukopenia, limfopenia), narządy limfatyczne (osłabienie funkcji immunologicznych i zakażenia wtórne), błony śluzowe przewodu pokarmowego, narządy rozrodcze (zaburzenia płodności) oraz trzustkę. Mechanizm toksyczności wiąże się z hamowaniem podziału komórek. Zwierzęta wykazywały większą wrażliwość na działanie teriflunomidu niż ludzie, z toksycznymi efektami obserwowanymi przy stężeniach równoważnych lub niższych od terapeutycznych stosowanych u ludzi. Badania genotoksyczności potwierdziły brak mutagenności in vitro i klastogenności in vivo, mimo że w warunkach in vitro zaobserwowano działanie klastogenne związane z hamowaniem DHO-DH. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność i klastogenność in vitro, lecz nie potwierdzono tego in vivo. Długoterminowe badania na szczurach i myszach nie wykazały potencjału rakotwórczego teriflunomidu.
4-trifluorometyloanilina, czerwona krwinka, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie utleniające, immunoglobuliny, inhibicja enzymatyczna, leukopenia, limfopenia, narząd rozrodczy, narządy limfatyczne, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, szpik kostny, teriflunomid, toksyczność wielokrotna, trombocytopenia, układ immunologiczny, układ limfatyczny, zakażenie wtórne
Leksykon substancji czynnych
Jodek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Produkt Bocheńska Lecznicza Sól Jodowo-Bromowa zawiera jodki w stężeniu nie mniejszym niż 0,03%, jednak producent nie przeprowadził badań przedklinicznych oceniających bezpieczeństwo stosowania tej substancji. W dokumentacji brak jest danych dotyczących toksyczności ostrej, toksyczności po podaniu wielokrotnym, mutagenności, rakotwórczości oraz wpływu na rozrodczość jodków w preparacie. Oprócz jodków, sól zawiera również bromki (≥0,05%), wapń (≤1,5%), magnez (≤0,8%), sód (≥32%), potas (≤0,5%), chlorki (≥55%), żelazo (≤0,001%), wodę (≤18%) oraz składniki nierozpuszczalne w wodzie (≤0,5%).
badanie przedkliniczne, Bocheńska Lecznicza Sól Jodowo-Bromowa, bromek, chlorek, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, jodek, magnez, potas, proszek krystaliczny, sód, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wapń, wpływ na rozrodczość, żelazo, związek jodu
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nintedanib STADA 100 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne nintedanibu wykazały niewielką toksyczność po jednorazowej dawce u szczurów i myszy, natomiast po wielokrotnym podaniu zaobserwowano charakterystyczne, nieodwracalne zmiany w szkliwie i zębinie szybko rosnących siekaczy u młodych szczurów oraz odwracalne pogrubienie chrząstek nasadowych. Objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka i wymioty, występowały u zwierząt innych niż gryzonie, co prowadziło do zmniejszenia masy ciała. Nie stwierdzono istotnego wzrostu aktywności enzymów wątrobowych u szczurów i psów, a u makaków rezus odnotowano jedynie łagodne zwiększenie enzymów bez poważnych działań niepożądanych. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały mutagennego ani kancerogennego działania nintedanibu, co potwierdza jego akceptowalny profil bezpieczeństwa w tych aspektach.
badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, chrząstka nasadowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja terapeutyczna, enzym wątrobowy, inhibitor VEGFR-2, letalność zarodkowa, maksymalna zalecana dawka, nintedanib, potencjał genotoksyczny, przenikanie do mleka, przewód pokarmowy, rozwój pre- i postnatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, szkielet osiowy, układ sercowo-naczyniowy, zagnieżdżenie zarodka
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Normoton 500 mg

Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa metforminy chlorowodorku, substancji czynnej leku Normoton, oparta na szerokim spektrum badań laboratoryjnych i eksperymentalnych, nie wykazała istotnych efektów toksycznych ani zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego i ośrodkowego układu nerwowego. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym potwierdziły brak klinicznie istotnych zmian patologicznych w organach i tkankach, zarówno w kontekście ostrym, jak i przewlekłym, co świadczy o akceptowalnym profilu bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu leku. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test aberracji chromosomowych oraz test mikrojądrowy, dały wyniki negatywne, wykluczając mutagenne i genotoksyczne działanie substancji czynnej.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie karcynogenności, działanie mutagenne, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, metformina chlorowodorek, nowotwór, ośrodkowy układ nerwowy, parametr rozrodczy, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, układ sercowo-naczyniowy, zmiana patologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prestozek Combi 4 mg + 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Prestozek Combi, zawierającego peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę, wykazały, że peryndopryl wywołuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po podaniu doustnym, bez działania mutagennego ani karcynogennego. W badaniach reprodukcyjnych peryndopryl nie wykazał embriotoksyczności ani teratogenności, jednak jako inhibitor ACE może opóźniać rozwój płodu, powodując uszkodzenia nerek i zwiększoną śmiertelność okołoporodową u gryzoni i królików. Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach nie potwierdziły działania rakotwórczego peryndoprylu.
badanie karcynogenności, badanie mutagenności, dojrzała spermatyda, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, in vitro, in vivo, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, przeżywalność potomstwa, regeneracja tkanki nerkowej, śmiertelność okołoporodowa, stężenie testosteronu, toksyczność przewlekła peryndoprylu, uszkodzenie nerek, wada wrodzona, wpływ na rozród
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symamis 400 mg

Przeprowadzone badania przedkliniczne amisulprydu wykazały brak istotnego ryzyka toksyczności ogólnoustrojowej, narządowej, teratogennej, mutagennej oraz rakotwórczej. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt (szczury: 200 mg/kg/dobę, psy: 120 mg/kg/dobę) odpowiadały ekspozycji 2-7-krotnie wyższej (mierzonej jako AUC) niż u ludzi stosujących dawki terapeutyczne. W badaniach rakotwórczości na myszach (do 120 mg/kg/dobę) i szczurach (do 240 mg/kg/dobę) nie zaobserwowano działania kancerogennego, a badania reprodukcyjne na szczurach, królikach i myszach nie wykazały efektów teratogennych.
amisulpryd, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja AUC, maksymalna tolerowana dawka, model zwierzęcy, ocena bezpieczeństwa leku, profil bezpieczeństwa substancji, ryzyko ogólnoustrojowe, Symamis, toksyczność narządowa, toksyczność ogólnoustrojowa, wpływ na rozrodczość
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Solifenacin Stada 10 mg

Solifenacyny bursztynian przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo farmakologiczne, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję oraz potencjał genotoksyczny i rakotwórczy. Wyniki nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi, a profil bezpieczeństwa był zgodny z oczekiwaniami dla leków z tej grupy. Badania reprodukcyjne nie wskazały na teratogenność ani negatywny wpływ na płodność, jednak w modelu mysim zaobserwowano dawkozależne obniżenie przeżywalności osesków, zmniejszenie masy ciała oraz opóźnienie rozwoju fizycznego przy ekspozycji w okresie laktacji. W badaniach na młodych myszach podawanie solifenacyny od 10. dnia życia wiązało się ze zwiększoną śmiertelnością oraz wyższą ekspozycją w osoczu, co nie zostało dotychczas wyjaśnione pod kątem klinicznym.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie płodności, badanie przedkliniczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, ekspozycja na lek, ekspozycja na solifenacynę, ekspozycja systemowa, laktacja, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność osesków, rozwój fizyczny, rozwój prenatalny i postnatalny, rozwój zarodka i płodu, solifenacyna bursztynian, teratogenność, toksyczność dawki wielokrotnej, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmizek HCT 80 mg + 25 mg

Badania przedkliniczne produktu złożonego zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeprowadzone na szczurach i psach z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, wykazały, że dawki zapewniające ekspozycję porównywalną z klinicznymi dawkami terapeutycznymi (np. 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu) nie powodowały dodatkowych niepożądanych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu substancji oddzielnie. W badaniach tych zaobserwowano charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny w osoczu, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było ograniczyć poprzez podawanie doustnych roztworów soli i izolację zwierząt. U psów dodatkowo obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z farmakologiczną aktywnością telmisartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, badanie przedkliniczne, ciśnienie tętnicze, czerwona krwinka, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hemodynamika nerek, hipertrofia, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, produkt złożony, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna, zmiana hematologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lotensin 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa benazeprylu chlorowodorku wykazały brak negatywnego wpływu na funkcje reprodukcyjne u szczurów przy dawkach do 500 mg/kg mc./dobę. Testy teratogenności przeprowadzone na myszach (do 150 mg/kg mc./dobę), szczurach (do 500 mg/kg mc./dobę) oraz królikach (do 5 mg/kg mc./dobę) nie wykazały działania teratogennego ani szkodliwego wpływu na rozwój zarodka i płodu. Potencjał mutagenny substancji został wykluczony na podstawie kompleksowych badań in vitro i in vivo, które nie potwierdziły właściwości mutagennych benazeprylu chlorowodorku.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie niekliniczne, benazeprylu chlorowodorek, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodka i płodu, wpływ na reprodukcję, zdolność reprodukcyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Faxigen XL 37,5 mg 37,5 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna leku Faxigen XL, nie wykazuje działania rakotwórczego ani mutagennego w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych (szczury, myszy) oraz in vitro i in vivo. W zakresie wpływu na reprodukcję, przy dawce 30 mg/kg mc./dobę (co odpowiada 4-krotności dobowej dawki ludzkiej 375 mg), zaobserwowano u szczurów negatywne efekty, takie jak zmniejszenie masy potomstwa, wzrost liczby martwych urodzeń oraz zwiększoną śmiertelność potomstwa w pierwszych 5 dniach laktacji. Poziom NOAEL dla reprodukcji ustalono na dawce odpowiadającej 1,3-krotności dawki ludzkiej, przy której nie stwierdzono działań niepożądanych.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, Faxigen XL, laktacja, martwe urodzenie, metabolit aktywny, NOAEL, O-desmetylowenlafaksyna, śmiertelność neonatalna, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie materiału genetycznego, wenlafaksyna, wpływ na rozrodczość, zaburzenia płodności
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azulan –

Produkt leczniczy AZULAN, dostępny w formie płynu doustnego, do stosowania w jamie ustnej oraz na skórę, zawiera wyciąg płynny z kwiatu rumianku (Matricaria recutita L.) w proporcji 1:2, z ekstrahentem stanowiącym 70% (V/V) etanol. Każdy 1 ml preparatu zawiera 0,915 g wyciągu oraz 60-68% (V/V) etanolu. Nie przeprowadzono badań przedklinicznych dotyczących toksyczności ostrej, przewlekłej, mutagenności, karcynogenności ani wpływu na rozrodczość i rozwój płodu, co ogranicza możliwość oceny bezpieczeństwa na podstawie danych eksperymentalnych. Ocena ryzyka opiera się zatem na długoletnim doświadczeniu klinicznym oraz tradycyjnym zastosowaniu wyciągów z rumianku w praktyce medycznej. Ze względu na wysoką zawartość etanolu (60-68% V/V) w preparacie, należy zachować ostrożność przy stosowaniu AZULAN w grupach pacjentów, u których obecność alkoholu etylowego może stanowić przeciwwskazanie lub zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Brak szczegółowych danych dotyczących potencjalnej toksyczności, działania mutagennego, teratogennego oraz wpływu na płodność wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka przed zastosowaniem produktu, zwłaszcza u pacjentów wrażliwych lub z grup ryzyka. W praktyce klinicznej wskazane jest monitorowanie pacjentów i uwzględnienie alternatywnych terapii w przypadku przeciwwskazań do stosowania preparatu zawierającego etanol.
alkohol etylowy, bezpieczeństwo stosowania, działanie mutagenne, działanie teratogenne, etanol, kwiat rumianku, płyn do jamy ustnej, płyn doustny, płyn na skórę, potencjał mutagenny, rozwój płodu, rumianek pospolity, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, wyciąg płynny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tensart HCT 160 mg + 12,5 mg

Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego Tensart HCT, zawierającego walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki, z nefropatią i naciekami bazofilowymi w kanalikach nerkowych. Zmiany te obserwowano u szczurów od dawki 30 mg/kg mc./dobę walsartanu i 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu (0,9/3,5-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi) oraz u marmozet od dawki 10 mg/kg mc./dobę walsartanu i 3 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu (0,3/1,2-krotności dawki terapeutycznej). Dodatkowo, duże dawki skojarzenia powodowały obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz przerost tętniczek doprowadzających w nerkach, przy czym zmiany hematologiczne występowały u szczurów od 100 mg/kg mc./dobę walsartanu i 31 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu (3,0/12-krotność dawki terapeutycznej), a u marmozet od 30 mg/kg mc./dobę i 9 mg/kg mc./dobę (0,9/3,5-krotności dawki). U marmozet zaobserwowano także uszkodzenia błony śluzowej żołądka od dawki 30 mg/kg mc./dobę walsartanu i 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu.
angiotensyna II, badanie przedkliniczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kanalik nerkowy, kreatynina w osoczu, naciek bazofilowy, nefropatia, nefrotoksyczność, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, potas w surowicy, przerost tętniczek doprowadzających, rozwój zarodka, stężenie elektrolitów, stężenie mocznika, toksyczność przewlekła, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie nerki, walsartan z hydrochlorotiazydem
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – IBUPREX MAX 400 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne ibuprofenu, substancji czynnej leku IBUPREX MAX, wykazały charakterystyczne dla NLPZ działania toksyczne na przewód pokarmowy, w tym zmiany w błonie śluzowej oraz owrzodzenia, wynikające z hamowania syntezy prostaglandyn. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego, a długoterminowe testy na szczurach i myszach nie wykazały efektów rakotwórczych. W zakresie bezpieczeństwa reprodukcyjnego, ibuprofen wpływał negatywnie na funkcje rozrodcze zwierząt, powodując zahamowanie owulacji u królików, zaburzenia implantacji u różnych gatunków oraz wady rozwojowe płodu, w tym wady przegrody międzykomorowej serca po ekspozycji na dawki toksyczne dla matki.
bariera łożyskowa, błona śluzowa przewodu pokarmowego, dojrzewanie szyjki macicy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, hamowanie owulacji, hamowanie syntezy prostaglandyn, ibuprofen, in vitro, in vivo, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opóźnienie porodu, owrzodzenie, potencjał mutagenny, przewód pokarmowy, skurcz macicy, toksyczność subchroniczna, trudny poród, wada przegrody międzykomorowej, wada rozwojowa, zaburzenie implantacji
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mobilat (0,2 g + 1 g + 2 g)/100 g

Produkt leczniczy Mobilat zawiera trzy składniki aktywne: kwas salicylowy, mukopolisacharydowy polisiarczan oraz ekstrakt z kory nadnerczy. Kwas salicylowy szybko przenika przez skórę, jednak przy stosowaniu miejscowym zgodnie z zaleceniami nie osiąga się stężeń w surowicy przekraczających 30 mg/dl, co eliminuje ryzyko toksyczności. Brak jest jednoznacznych danych dotyczących mutagenności i kancerogenności kwasu salicylowego, natomiast badania teratogenności wskazują na potencjalne ryzyko przy regularnym stosowaniu u zwierząt, obejmujące zaburzenia zagnieżdżania zarodków oraz toksyczność wobec zarodków i płodów. Mukopolisacharydowy polisiarczan wykazuje toksyczność zarodkową przy dawce 32 mg/kg, objawiającą się zmniejszoną masą ciała, zwiększoną resorpcją zarodków i obniżoną przeżywalnością płodów, jednak bez działania teratogennego; nie stwierdzono mutagenności, a badania rakotwórczości nie zostały przeprowadzone.
aberracja chromosomalna, badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekstrakt z kory nadnerczy, hormon kory nadnerczy, kortykosteroid, kwas salicylowy, mukopolisacharydowy polisiarczan, podrażnienie miejsca podania, potencjał kancerogenny, powiększenie węzłów chłonnych, przenikanie przez skórę, stężenie ogólnoustrojowe, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy krwi, test Amesa, toksyczność przewlekła, toksyczność zarodkowa, zatrucie kwasem salicylowym
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pixigan 150 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bupropionu chlorowodorku, substancji czynnej Pixigan, wykazały brak istotnego wpływu na płodność, ciążę i rozwój płodowy u szczurów przy dawkach odpowiadających maksymalnej zalecanej dawce u ludzi. U królików, przy dawkach do 7-krotnie wyższych niż maksymalna dawka ludzka (w mg/m²), zaobserwowano jedynie niewielkie zaburzenia układu szkieletowego, takie jak dodatkowe żebro piersiowe i opóźnione kostnienie paliczków, oraz zmniejszenie masy ciała płodów przy dawkach toksycznych dla ciężarnych samic. W badaniach toksyczności ogólnej u szczurów i psów odnotowano objawy neurotoksyczności (ataksyję, drgawki) oraz objawy ze strony OUN i układu pokarmowego (osłabienie, drżenia, wymioty) przy dawkach kilkakrotnie przekraczających terapeutyczne, a także zwiększoną śmiertelność przy wysokich dawkach.
ataksja, bupropion chlorowodorek, dawka toksyczna, dodatkowe żebro piersiowe, drgawki, drżenia, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, indukcja enzymów, metabolizm, mutagen, narażenie ogólnoustrojowe, neurotoksyczność, opóźnione kostnienie paliczków, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał rakotwórczy, rozwój płodowy, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, układ pokarmowy, zaburzenia układu szkieletowego, zagrożenie genotoksyczne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Toramide 5 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne torasemidu wykazały bardzo niski poziom toksyczności ostrej, co potwierdza wysoki margines bezpieczeństwa przy jednorazowym podaniu nawet dużych dawek. W badaniach toksyczności przewlekłej na psach i szczurach zaobserwowano zmiany takie jak zmniejszenie masy ciała, wzrost stężenia kreatyniny i mocznika w surowicy oraz rozszerzenie kanalików nerkowych i śródmiąższowe zapalenie nerek, które były odwracalne i związane z farmakodynamicznym działaniem leku (zwiększoną diurezą). Wyniki te wskazują, że obserwowane efekty nie wynikają z toksyczności narządowej, lecz z mechanizmu działania torasemidu, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania przy zachowaniu odpowiednich dawek terapeutycznych.
badanie rakotwórczości, diureza, działanie farmakodynamiczne, działanie mutagenne, filtracja nerkowa, indeks terapeutyczny, kanaliki nerkowe, kreatynina i mocznik, lek moczopędny, mutacja genetyczna, potencjał kancerogenny, potencjał teratogenny, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność leku, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wady rozwojowe płodu
Leksykon substancji czynnych
Gestoden – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Gestoden, syntetyczny progestagen stosowany w hormonalnych środkach antykoncepcyjnych, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych. Standardowe testy farmakologiczne i toksykologiczne, w tym badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności in vitro i in vivo oraz długoterminowe badania rakotwórczości, nie wykazały istotnego ryzyka mutagennego, kancerogennego ani toksycznego dla organizmu ludzkiego. Badania reprodukcyjne potwierdziły brak teratogenności przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami, choć zaleca się przerwanie stosowania w przypadku nieumyślnego przyjęcia na początku ciąży. Ponadto, toksykologiczne badania przedawkowania nie wskazały na ryzyko ciężkich działań niepożądanych.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, etynyloestradiol, genotoksyczność, gestoden, hormonalny środek antykoncepcyjny, nowotwór hormonozależny, preparat antykoncepcyjny, progestagen syntetyczny, przedawkowanie, steroid płciowy, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję
Leksykon substancji czynnych
Flawonoidy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Flawonoidy obecne w ekstraktach roślinnych, takich jak Ginkgoherb, Ginkoflav Med, Liść Brzozy oraz Tanakan, wykazują stosunkowo niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach stosowano dawki od 20 mg/kg m.c. do 500 mg/kg m.c., uzyskując współczynniki bezpieczeństwa do 16,8 u szczurów i 46,3 u psów. Niewielka toksyczność została zaobserwowana jedynie u psów przy najwyższych dawkach, natomiast u szczurów nie stwierdzono istotnych efektów toksycznych. Dane dotyczące toksyczności reprodukcyjnej i teratogenności są niejednoznaczne, z rozbieżnymi wynikami w badaniach na różnych modelach zwierzęcych, w tym obserwacjami efektów rozwojowych na zarodkach kurzych. Testy mutagenności wykazały zróżnicowane wyniki – od braku mutagenności w teście Amesa do pozytywnych wyników w testach mutacji genów u bakterii, natomiast badania karcinogenności wskazały na specyficzne dla gryzoni zmiany nowotworowe, które nie mają odniesienia do ryzyka dla ludzi.
bezocze, działanie mutagenne, działanie teratogenne, flawonoid, funkcja rozrodcza, glikozyd flawonowy, guz tarczycy, hiperozyd, hipopigmentacja, indukcja enzymów wątrobowych, krwawienie podskórne, krwawienie z pochwy, miłorząb japoński, model zwierzęcy, mutacja genu, parametr rozrodczości, rak wątrobowokomórkowy, rozwój płodu, teratogenność i embriotoksyczność, test Amesa, test genotoksyczności, test mikrojąderek, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, wpływ genotoksyczny, wyciąg EGb761, wyciąg roślinny, wyciąg z miłorzębu japońskiego, zarodek kurzy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Althyxin 75 mcg

Przedkliniczne badania toksykologiczne lewotyroksyny sodowej, substancji czynnej preparatu Althyxin, wykazały bardzo niski poziom toksyczności ostrej, co sugeruje minimalne ryzyko ostrych objawów toksycznych nawet przy jednorazowym podaniu wysokich dawek. W badaniach przewlekłej toksyczności na szczurach i psach zaobserwowano zmiany patologiczne, takie jak hepatopatia, zwiększona częstość pierwotnego zespołu nerczycowego oraz zmiany masy narządów wewnętrznych, wskazujące na potencjalne uszkodzenia wątroby, nerek oraz wpływ na metabolizm przy długotrwałej ekspozycji na wysokie dawki lewotyroksyny. Nie przeprowadzono jednak badań dotyczących wpływu na funkcje rozrodcze, co stanowi istotne ograniczenie w ocenie bezpieczeństwa w kontekście płodności i ciąży.
Althyxin, działanie mutagenne, hepatopatia, hormon tarczycy, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, materiał genetyczny komórek, pierwotny zespół nerczycowy, potencjał karcynogenny, profil toksyczności, rozwój nowotworów, substancja endogenna, tkanka wątrobowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie genomu, uszkodzenie kłębuszków nerkowych, zmiany masy narządów
Leksykon substancji czynnych
Pirosiarczyn sodu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Pirosiarczyn sodu, obecny w stężeniu 0,5 mg/ml jako substancja pomocnicza w roztworze do wstrzykiwań Vitaminum C Teva, wymaga uwagi ze względu na potencjalne ryzyko działań niepożądanych u pacjentów z nadwrażliwością na ten związek. Przedkliniczne dane koncentrują się głównie na kwasie askorbowym, substancji czynnej preparatu, który w dużych dawkach może wykazywać działanie mutagenne i genotoksyczne. Jednakże badania na modelach gryzoni nie wykazały działania rakotwórczego kwasu askorbowego, co sugeruje względne bezpieczeństwo stosowania preparatu w kontekście kancerogenezy.
działanie mutagenne, działanie niepożądane, kwas askorbowy, model gryzoni, nadwrażliwość, pirosiarczyn sodu, podanie domięśniowe, podanie dożylne, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, roztwór do wstrzykiwań, substancja pomocnicza
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Colchicine Genoptim 0,5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kolchicyny, substancji czynnej preparatu Colchicine Genoptim (500 mikrogramów), wskazują na potencjalne ryzyko genotoksyczności. Testy mutagenności dały wyniki niejednoznaczne: niewielkie działanie mutagenne wykazano w jednym teście bakteryjnym, natomiast w dwóch innych testach bakteryjnych oraz badaniach na Drosophila melanogaster nie potwierdzono mutagenności. Jednakże kolchicyna indukuje aberracje chromosomalne, powstawanie mikrojąder oraz uszkodzenia DNA, co sugeruje jej potencjalne działanie genotoksyczne i wymaga ostrożności w stosowaniu.
aberracja chromosomalna, Colchicine Genoptim, Drosophila melanogaster, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, kolchicyna, mikrojądro, potencjał genotoksyczny, rozwój płodu, test mutagenności, uszkodzenie DNA, wiek rozrodczy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aderolio 0,75 mg

Profil bezpieczeństwa ewerolimusu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, w tym myszy, szczurach, świń miniaturowych, małpach i królikach. Wykazano toksyczne działanie leku na układ rozrodczy (np. zwyrodnienie kanalików plemnikotwórczych u samców, zanik macicy u samic), płuca (zwiększenie liczby makrofagów pęcherzykowych u szczurów) oraz zmiany nerkowe o charakterze gatunkowo specyficznym. Ewerolimus nasilał także przewlekłe choroby towarzyszące, takie jak zapalenie mięśnia sercowego u szczurów czy zakażenia wirusem Coxsackie u małp. Działania toksyczne obserwowano najczęściej przy ekspozycji na poziomie terapeutycznym lub wyższym, z wyjątkiem szczurów, gdzie zmiany występowały przy ekspozycji poniżej terapeutycznej ze względu na wysoką dystrybucję leku do tkanek. Współpodawanie cyklosporyny zwiększało ekspozycję i toksyczność ewerolimusu, prowadząc do krwotoków i zapalenia tętnic u małp.
bariera łożyska, cyklosporyna, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, ewerolimus, genotoksyczność, makrofag pęcherzykowy, nabłonek kanalików nerkowych, narząd docelowy, potencjał rakotwórczy, przewlekłe zapalenie mięśnia sercowego, resorpcja zarodka, rozszczep mostka, śmiertelność płodu, stężenie testosteronu, toksyczność leku, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ rozrodczy, wada rozwojowa, wirus Coxsackie, wpływ na płodność, zapalenie tętnic, zmętnienie soczewki, zwyrodnienie kanalików plemnikotwórczych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Moreme 150 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne bupropionu chlorowodorku, substancji czynnej leku MOREME, wykazały brak negatywnego wpływu na płodność i rozwój płodowy u szczurów przy dawkach odpowiadających maksymalnym dawkom zalecanym u ludzi. U królików, przy dawkach do 7-krotnie wyższych (w mg/m²), zaobserwowano jedynie nieznaczne zaburzenia układu szkieletowego, takie jak dodatkowe żebro piersiowe i opóźnione kostnienie paliczków, a także zmniejszenie masy ciała płodów przy dawkach toksycznych dla ciężarnych samic. W badaniach toksyczności ogólnej u zwierząt (szczury, psy) odnotowano objawy neurologiczne (ataksyja, drgawki) oraz objawy ogólne (osłabienie, drżenia, wymioty) przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne, z towarzyszącym wzrostem śmiertelności. Metabolizm bupropionu u zwierząt różni się od ludzkiego, co ogranicza bezpośrednie przeniesienie wyników, zwłaszcza że indukcja enzymów wątrobowych obserwowana u zwierząt nie występuje u ludzi przy dawkach terapeutycznych.
ataksja, badania przedkliniczne, bupropion chlorowodorek, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, indukcja enzymatyczna, metabolizm leku, MOREME, mutagen, narażenie ogólnoustrojowe, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia układu szkieletowego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivastigmine Mylan 1,5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy wykazały, że wielokrotne podawanie leku u szczurów, myszy i psów powodowało jedynie efekty wynikające z nasilonego działania farmakologicznego, bez toksyczności narządowej. W testach genotoksyczności, zarówno in vitro, jak i in vivo, nie stwierdzono mutagenności, z wyjątkiem testu aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach przy ekspozycji 104-krotnie przekraczającej maksymalne narażenie kliniczne. Test mikrojąderkowy in vivo był ujemny, podobnie jak badania metabolitu NAP226-90. Długoterminowe badania na szczurach i myszach przy maksymalnych tolerowanych dawkach (około 6-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna 12 mg/dobę) nie wykazały działania rakotwórczego, a ekspozycja zwierząt była porównywalna do ludzkiej po uwzględnieniu różnic w powierzchni ciała.
aberracje chromosomalne, badania in vitro, badania in vivo, działanie drażniące, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, limfocyty obwodowe, podrażnienie błon śluzowych, podrażnienie oczu, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przenikanie przez łożysko, rywastygmina, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, wpływ na płodność
Leksykon substancji czynnych
Klonazepam – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne badania klonazepamu, stosowanego w dawkach od 0,5 mg do 2 mg w formie tabletek oraz 1 mg/ml w roztworze do wstrzykiwań, wykazały istotne działanie teratogenne u myszy i szczurów przy dawkach 3, 9 i 18-krotnie przekraczających maksymalne dawki zalecane u ludzi. Zaobserwowano ≥2-krotny wzrost częstości wad wrodzonych, takich jak rozszczep podniebienia, otwarte powieki, anomalie mostka i kończyn, przy dawkach do 20 mg/kg mc./dobę. W badaniach organogenezy nie stwierdzono negatywnego wpływu na matkę i płód przy dawkach do 20-40 mg/kg mc./dobę. W zakresie toksyczności przewlekłej, 18-miesięczne badanie u szczurów przy dawce do 300 mg/kg mc./dobę nie wykazało zmian histopatologicznych, co sugeruje brak działania rakotwórczego. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły mutagenności klonazepamu.
aktywacja metaboliczna, badania płodności, Clonazepamum TZF, dane przedkliniczne, dane toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, Klonafen, klonazepam, kobieta w ciąży, organogeneza, otwarte powieki, potencjał genotoksyczny, przeżywalność potomstwa, rakotwórczość, rozszczep podniebienia, rozwój zarodka i płodu, testy mutagenności, toksyczność przewlekła, wady kończyn, wpływ na rozrodczość, wskaźnik ciąż, zaburzenia płodności, zdolność rozrodcza, zmiany histopatologiczne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clotidal 10 mg/g

Przeprowadzone badania toksykologiczne i farmakologiczne klotrymazolu, substancji czynnej kremu dopochwowego Clotidal (10 mg/g), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Badania toksyczności ostrej i przewlekłej nie ujawniły istotnych zagrożeń przy stosowaniu miejscowym, a działania niepożądane pojawiały się jedynie po doustnym podaniu wysokich dawek, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne. Wątroba była narządem najbardziej narażonym na toksyczność przy dużych dawkach doustnych. Ponadto, klotrymazol nie wykazał działania genotoksycznego ani kancerogennego, a także nie wpływał negatywnie na płodność, rozwój płodu, przebieg ciąży oraz rozwój postnatalny potomstwa.
aberracja chromosomowa, badanie toksykologiczne, droga dożylna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, ekspozycja niemowląt, genotoksyczność, kancerogenność, klotrymazol, krem dopochwowy, mutacja genowa, potencjał kancerogenny, proces nowotworowy, przenikanie do mleka, rozrodczość, rozwój płodu, rozwój postnatalny, stężenie w osoczu krwi, toksyczność ostrej dawki, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wątroba
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fromilid 250 250 mg

Substancją czynną leku Fromilid jest klarytromycyna, której profil bezpieczeństwa oceniono w szerokim zakresie badań przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą, wpływ na rozrodczość, teratogenność oraz mutagenność. Toksyczność ostra wykazała bardzo niski potencjał toksyczny, z dawką śmiertelną przekraczającą 5 g/kg mc. (około 350-krotność maksymalnej dawki klinicznej). W badaniach podostrych i przewlekłych tolerancja klarytromycyny różniła się w zależności od gatunku: naczelne tolerowały dawki do 100 mg/kg mc./dobę (~7x dawka kliniczna) przez 14 dni, psy do 50 mg/kg mc./dobę (~3,5x) przez 14 dni, a szczury do 8 mg/kg mc./dobę (~0,6x) przez 6 miesięcy bez istotnych działań niepożądanych. Głównym narządem narażonym na toksyczność była wątroba, z odwracalnym wzrostem enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna, GGTP, LDH). Objawy toksyczności obejmowały wymioty, osłabienie, zmniejszone spożycie pokarmu, ślinotok i odwodnienie. Przy bardzo wysokich dawkach (400 mg/kg mc./dobę) odnotowano zgony u małp oraz zmętnienie rogówki u psów i małp.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badania przedkliniczne, cholestaza, dawka toksyczna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, klarytromycyna, nadaktywność, obrzęk rogówki, podanie dawki, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, rozwój embrionalny, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, uszkodzenie wątroby, wady układu krążenia, wczesne poronienie, zaczerwienienie spojówek, zmętnienie rogówki, γ-glutamylotransferaza
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Accord 300 mg

Badania przedkliniczne darunawiru, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z rytonawirem, wykazały ograniczone działania toksyczne głównie na układ krwiotwórczy, wątrobę oraz tarczycę u myszy, szczurów i psów. Zaobserwowano zmniejszenie parametrów erytrocytarnych, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji, przerost hepatocytów, wakuolizację oraz podwyższenie enzymów wątrobowych, a także przerost pęcherzyków tarczycy. Skojarzone podawanie z rytonawirem nieznacznie nasilało te efekty, a u samców szczurów pojawiło się włóknienie wysepek trzustkowych. U psów nie stwierdzono istotnych działań toksycznych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. W badaniach reprodukcyjnych darunawir nie wykazał działania teratogennego, choć u szczurów odnotowano zmniejszenie liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków jedynie przy toksycznym wpływie na matkę. W okresie przed- i pourodzeniowym obserwowano przejściowe opóźnienia rozwojowe potomstwa, które ustępowały po zakończeniu karmienia mlekiem matki.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czerwone ciałka krwi, częściowa tromboplastyna po aktywacji, darunawir, drgawki, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzym mikrosomalny wątroby, enzym wątrobowy, gruczoł tarczowy, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, implantacja zarodka, nerczyca, nowotwór tarczycy, nowotwór wątrobowokomórkowy, odwracalna mutacja bakterii, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia postępująca, rak wątrobowokomórkowy, rytonawir, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, wątroba, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Synoptis 150 mg

Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa darunawiru obejmowały toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję, rozwój okołoporodowy oraz potencjał rakotwórczy i genotoksyczny. W badaniach na myszach, szczurach i psach zaobserwowano ograniczone działania toksyczne, głównie w układzie krwiotwórczym, wątrobie i tarczycy u gryzoni, z objawami takimi jak zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek, przerost hepatocytów i pęcherzyków tarczycy. Stosowanie darunawiru z rytonawirem nasilało nieznacznie te efekty, a u samców szczurów odnotowano zwiększone włóknienie wysepek trzustkowych. U psów nie wykryto poważniejszych działań toksycznych przy ekspozycji klinicznej. Wpływ na płodność był ograniczony, z nieistotnym klinicznie zmniejszeniem liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5-krotny w stosunku do dawek ludzkich). Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów, królików i myszy, a obserwowane efekty rozwojowe u potomstwa (np. opóźnienie otwarcia oczu i uszu, zmniejszenie przyrostu masy ciała) były przejściowe i związane z ekspozycją przez mleko matki.
aberracja chromosomowa, badanie teratogenności, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czerwona krwinka, częściowa tromboplastyna po aktywacji, darunawir, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, enzym wątrobowy, gruczoł tarczowy, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hepatocyt, implantacja zarodka, indukcja enzymów mikrosomalnych wątroby, nerczyca, nowotwór wątrobowokomórkowy, odwracalna mutacja bakterii, profil bezpieczeństwa substancji, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia postępująca, rak wątrobowokomórkowy, rozwój przed- i pourodzeniowy, rytonawir, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fingolimod Teva 0,5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fingolimodu przeprowadzone na myszach, szczurach, psach i małpach wykazały, że głównymi narządami docelowymi są układ limfatyczny (limfopenia, zanik tkanki limfoidalnej), płuca (przyrost masy, hipertrofia mięśni gładkich), serce (ujemny efekt chronotropowy, wzrost ciśnienia krwi, zmiany okołonaczyniowe, zwyrodnienie mięśnia sercowego) oraz naczynia krwionośne (waskulopatia u szczurów przy dawkach ≥0,15 mg/kg mc., co odpowiada około 4-krotności ekspozycji AUC u ludzi po dawce 0,5 mg/dobę). Badania rakotwórczości wykazały brak działania u szczurów przy dawkach do 2,5 mg/kg mc. (około 50-krotność ekspozycji AUC u ludzi), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaków złośliwych przy dawkach ≥0,25 mg/kg mc. (około 6-krotność ekspozycji AUC u ludzi). Nie stwierdzono działania mutagennego ani klastogennego, a także wpływu na płodność nawet przy dawkach do 10 mg/kg mc. (około 150-krotność ekspozycji AUC u ludzi).
Fingolimod wykazywał działanie teratogenne u szczurów już przy dawkach 0,1 mg/kg mc., odpowiadających ekspozycji terapeutycznej u ludzi (0,5 mg/dobę), manifestujące się m.in. przetrwałym pniem tętniczym i wadą przegrody komorowej. U królików obserwowano zwiększoną śmiertelność zarodka i płodu przy dawkach ≥1,5 mg/kg mc., z ekspozycją porównywalną do ludzkiej. U szczurów odnotowano zmniejszone przeżycie miotu F1 we wczesnym okresie poporodowym, bez wpływu na rozwój i płodność potomstwa. Fingolimod przenika do mleka zwierząt w stężeniach 2-3-krotnie wyższych niż w osoczu matki oraz przez łożysko u królików. Badania na młodych szczurach wykazały zmiany w mineralnej gęstości kości, zaburzenia neurobehawioralne i osłabioną odpowiedź immunologiczną przy dawkach ≥1,5 mg/kg mc., jednak efekty te nie zostały uznane za działania niepożądane. W porównaniu do dorosłych szczurów, młode osobniki nie wykazywały przerostu mięśni gładkich w płucach.
badanie przedkliniczne, chłoniak złośliwy, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, działanie toksyczne, efekt chronotropowy, ekspozycja układowa, fingolimod, genotoksyczność, hipertrofia mięśni gładkich, limfopenia, mineralna gęstość kości, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź neurobehawioralna, opóźnione dojrzewanie płciowe, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, przerost tkanki mięśniowej, przetrwały pień tętniczy, śmiertelność zarodka, wada przegrody komorowej, waskulopatia, zaburzenia neurobehawioralne, zwyrodnienie mięśnia sercowego
Leksykon substancji czynnych
Beklometazon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane przedkliniczne dotyczące beklometazonu dipropionianu wskazują, że działania toksyczne obserwowane u zwierząt są związane głównie ze zwiększoną aktywnością farmakologiczną kortykosteroidu, w tym zahamowaniem funkcji układu immunologicznego. W badaniach na szczurach wykazano, że wysokie dawki beklometazonu prowadziły do zmniejszenia płodności samic, obniżenia prawdopodobieństwa zagnieżdżenia zarodka oraz toksycznego wpływu na rozwój zarodka i płodu, w tym rozszczepu podniebienia i zahamowania wzrostu wewnątrzmacicznego. Narażenie na metabolit 17-monopropionian było około 200-krotnie wyższe niż stężenia terapeutyczne u ludzi. W produktach złożonych zawierających formoterol obserwowano wydłużenie ciąży i porodu, co wiąże się z działaniem tokolitycznym beta2-sympatykomimetyków, przy stężeniach formoterolu niższych niż terapeutyczne. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności, a dane dotyczące potencjalnego działania rakotwórczego nie sugerują ryzyka u ludzi.
Analiza bezpieczeństwa gazu nośnego HFA-134a stosowanego w inhalatorach z beklometazonem nie wykazała toksycznego wpływu ani działania genotoksycznego czy rakotwórczego, nawet przy ekspozycji wziewnej znacznie przekraczającej dawki stosowane u pacjentów. Dane przedkliniczne potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa beklometazonu dipropionianu przy stosowaniu wziewnym w zalecanych dawkach terapeutycznych, z nieistotnym ogólnoustrojowym działaniem toksycznym. Brak jest również klinicznie istotnych zagrożeń w przypadku preparatów takich jak Beclonasal Aqua. Profil toksyczności produktów złożonych odzwierciedla sumę działań poszczególnych substancji czynnych, bez nasilenia efektów niepożądanych.
badanie genotoksyczności, Beclonasal Aqua, beklometazon dipropionian, chlorofluorowęglowodór, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie tokolityczne, formoterol, gaz nośny HFA 134a, kortykosteroid, lek beta2-sympatykomimetyczny, metabolit beklometazonu, podanie wziewne, rozszczep podniebienia, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, zahamowanie układu immunologicznego, zahamowanie wzrostu wewnątrzmaciczne
Leksykon substancji czynnych
Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne badania toksykologiczne immunoglobuliny króliczej przeciw ludzkim tymocytom, zawartej w preparacie Thymoglobuline 5 mg/ml, obejmowały ocenę bezpieczeństwa po podaniu pojedynczej oraz wielokrotnych dawek. Wyniki tych badań nie wykazały specyficznych działań toksycznych, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście toksykologicznym. Niemniej jednak, baza danych przedklinicznych jest ograniczona, gdyż nie przeprowadzono standardowych testów genotoksyczności, mutagenności ani badań wpływu na rozród, co stanowi istotne luki w ocenie bezpieczeństwa tej substancji czynnej.
badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, dane przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie toksyczne, genotoksyczność, immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom, mutacja genetyczna, mutagenność, przebieg ciąży, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, Thymoglobuline, wiek rozrodczy, wpływ na rozród
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Venlafaxine Actavis 75 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wenlafaksyny wykazały brak działania rakotwórczego i mutagennego w modelach zwierzęcych (szczury, myszy) oraz in vitro i in vivo. Badania karcynogenności nie potwierdziły potencjału rakotwórczego, a testy mutagenności nie wykazały genotoksyczności. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej, przy dawce 30 mg/kg/dobę (czterokrotność maksymalnej dawki ludzkiej 375 mg/dobę w przeliczeniu na mg/kg) zaobserwowano u szczurów zmniejszenie masy potomstwa, wzrost liczby płodów martwo urodzonych oraz zwiększoną śmiertelność w pierwszych 5 dniach laktacji. Dawka NOAEL dla toksyczności reprodukcyjnej wyniosła 1,3-krotność dawki stosowanej u ludzi, przy której nie stwierdzono działań niepożądanych.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, dawka niewykazująca działania toksycznego, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, laktacja, martwe urodzenie, metabolit aktywny, NOAEL, O-demetylowenlafaksyna, ODV, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność potomstwa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wenlafaksyny, Venlafaxine Actavis, wenlafaksyna, wpływ na rozród i płodność
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ristidic 6 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy, substancji czynnej leku Ristidic, obejmowały toksyczność po wielokrotnym podaniu, mutagenność, kancerogenność oraz wpływ na reprodukcję i rozwój płodu. W badaniach na szczurach, myszach i psach nie stwierdzono toksyczności narządowej, a obserwowane efekty wiązały się jedynie z nasilonym działaniem farmakologicznym. Testy mutagenne in vitro i in vivo wykazały brak działania mutagennego, z wyjątkiem testu aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach przy dawkach 104-krotnie przekraczających maksymalną ekspozycję kliniczną, natomiast test mikrojąderkowy in vivo był negatywny. Badania kancerogenności na szczurach i myszach nie wykazały działania rakotwórczego przy dawkach do około 6-krotnie wyższych niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (12 mg/dobę). Riwastygmina przenika przez barierę łożyskową i do mleka zwierząt, jednak nie wykazano działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów i królików.
aberracja chromosomalna, badanie przedkliniczne, bariera łożyskowa, dawka terapeutyczna, działanie drażniące, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, limfocyt obwodowy, margines bezpieczeństwa, model zwierzęcy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rywastygmina, test mikrojąderkowy in vivo, toksyczność narządowa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, wpływ na reprodukcję
Leksykon substancji czynnych
Auklandia – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Auklandia (Saussurea costus), będąca składnikiem preparatu Padma 28 Formuła w dawce 40 mg na kapsułkę, została poddana standardowym badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. Testy toksyczności pojedynczej i wielokrotnej dawki nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia, nie stwierdzono kumulacji toksycznych metabolitów ani uszkodzeń narządowych. Ponadto, badania genotoksyczności potwierdziły brak działania mutagennego i genotoksycznego, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa auklandii w konwencjonalnych modelach toksykologicznych. Należy jednak podkreślić, że badania te dotyczyły substancji w kontekście preparatu złożonego, gdzie auklandia współwystępuje z innymi składnikami roślinnymi i pomocniczymi.
Istotnym ograniczeniem w ocenie bezpieczeństwa auklandii jest brak danych dotyczących jej wpływu na rozród i rozwój potomstwa, co stanowi lukę w pełnej charakterystyce toksykologicznej, zwłaszcza w kontekście stosowania u kobiet w ciąży lub planujących ciążę. Pomimo pozytywnych wyników badań toksyczności i genotoksyczności, brak tych informacji wymaga ostrożności przy rozważaniu terapii produktami zawierającymi auklandię w grupach ryzyka reprodukcyjnego. W związku z tym, choć auklandia wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w standardowych testach przedklinicznych, konieczne są dalsze badania dotyczące jej potencjalnego wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój potomstwa.
auklandia, badania toksykologiczne, działanie mutagenne, genotoksyczność, kapsułka twarda, korzeń auklandii, metabolity toksyczne, modele badawcze, Padma 28, preparat ziołowy złożony, profil bezpieczeństwa, substancja pomocnicza, toksyczność dawki wielokrotnej, toksyczność ostrej dawki, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wpływ na materiał genetyczny
Leksykon substancji czynnych
Balsam peruwiański – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Balsam peruwiański, stosowany miejscowo w preparatach takich jak maść Balsolan (100 mg/g) oraz żele Aromatol Hot i Depulol (6 g/100 g), charakteryzuje się ograniczonymi danymi przedklinicznymi dotyczącymi bezpieczeństwa. Nie przeprowadzono badań genotoksyczności, kancerogenności ani toksyczności reprodukcyjnej dla tej substancji, co podkreśla brak kompleksowej oceny ryzyka mutagennego i rakotwórczego. W preparacie TRUE Test 36, zawierającym 800 μg/cm² balsamu peruwiańskiego, dostępne dane wskazują na brak istotnego ryzyka toksycznego, co sugeruje względne bezpieczeństwo stosowania w testach alergologicznych, mimo że niektóre alergeny wykazywały działanie rakotwórcze w badaniach na zwierzętach przy innych ekspozycjach.
alergen testowy, alergia kontaktowa, badanie alergologiczne, badanie genotoksyczności, badanie kancerogenności, balsam peruwiański, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, kancerogeneza, ocena toksyczności, praktyka kliniczna, stosowanie miejscowe, test alergologiczny, toksyczność reprodukcyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Otrivin 1 mg/ml

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ksylometazoliny chlorowodorku, substancji czynnej aerozolu do nosa Otrivin (1 mg/ml), wykazały brak działania mutagennego oraz teratogennego. Testy mutagenności potwierdziły, że ksylometazolina nie indukuje mutacji genetycznych, co jest kluczowe dla oceny bezpieczeństwa stosowania miejscowego w jamie nosowej. Ponadto, badania teratogenności przeprowadzone na modelach zwierzęcych (myszy i szczury) po podaniu podskórnym nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój płodów, co jest istotne w kontekście potencjalnego stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
aerozol donosowy, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ksylometazoliny chlorowodorek, model zwierzęcy, mutacja genetyczna, mutagenność, Otrivin, podanie donosowe, podanie podskórne, rozwój płodu, teratogenność, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Etoposide Kabi 20 mg/ml

W terapii etopozydem (Etoposide Kabi, 20 mg/ml) kluczowe jest poinformowanie pacjentek o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji podczas leczenia oraz przez co najmniej 6 miesięcy po jego zakończeniu, ze względu na działanie teratogenne i mutagenne leku potwierdzone w badaniach na modelach zwierzęcych. Stosowanie etopozydu w ciąży jest przeciwwskazane, chyba że korzyści kliniczne przewyższają ryzyko dla płodu, a w przypadku zajścia w ciążę podczas terapii konieczna jest natychmiastowa konsultacja i omówienie dalszego postępowania. Lekarz powinien również zasugerować konsultację genetyczną pacjentkom planującym ciążę po zakończeniu leczenia. W preparacie obecne są substancje pomocnicze: alkohol benzylowy (30 mg/ml) i etanol (241,4 mg/ml), które mogą dodatkowo wpływać na bezpieczeństwo stosowania w ciąży i laktacji.
alkohol benzylowy, cytostatyk, działania niepożądane, działanie mutagenne, działanie teratogenne, etanol, Etoposide Kabi, etopozyd, karmienie piersią, konsultacja genetyczna, krioprezerwacja nasienia, modele zwierzęce, potencjał mutagenny, przenikanie do mleka, toksyczność reprodukcyjna, wiek rozrodczy, zmniejszenie płodności
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tirosint Sol 137 mcg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lewotyroksyny sodowej zawartej w preparacie Tirosint Sol wykazały bardzo niski poziom toksyczności ostrej, nawet przy stosowaniu wysokich dawek. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach zaobserwowano zmiany patologiczne, takie jak hepatopatia, zwiększona częstość pierwotnego zespołu nerczycowego oraz zmiany masy narządów wewnętrznych, co wskazuje na potencjalne ryzyko przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek leku. Niestety, brak jest danych dotyczących wpływu lewotyroksyny na procesy reprodukcyjne, co ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa w kontekście płodności i rozwoju zarodkowo-płodowego.
działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, hepatopatia, hormon endogenny, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, pierwotny zespół nerczycowy, potencjał rakotwórczy, Tirosint Sol, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zmiana patologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Singulair Mini 4 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa montelukastu, substancji czynnej preparatu Singulair Mini 4 mg, wykazały korzystny profil toksykologiczny. W badaniach toksyczności ogólnej u gryzoni zaobserwowano jedynie niewielkie, przemijające zmiany biochemiczne (wzrost ALT, zmiany glukozy, fosforu i triglicerydów) przy narażeniu ponad 17-krotnie przekraczającym dawkę kliniczną. U małp objawy toksyczne pojawiły się dopiero przy dawce 150 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji ponad 232-krotnie wyższej niż kliniczna. Toksyczność ostra wykazała bardzo szeroki margines bezpieczeństwa – brak śmiertelności przy dawce 5000 mg/kg u myszy i szczurów, co stanowi 25 000-krotność dawki klinicznej. Montelukast nie wykazywał działania fototoksycznego przy dawkach do 500 mg/kg/dobę oraz nie powodował mutagenności ani rakotwórczości w testach in vitro i in vivo.
aminotransferaza alaninowa, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, bariera łożyskowa, dawka kliniczna, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fosfor, genotoksyczność, glukoza, montelukast sodowy, niepełne kostnienie, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, test in vitro, test in vivo, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, triglicerydy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Deflegmin KIDS 15 mg/5 ml

Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Deflegmin KIDS, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym nie zaobserwowano działań niepożądanych przy dawkach NOAEL wynoszących odpowiednio: 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Badania toksyczności po podaniu dożylnym (3-godzinne infuzje) w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów nie wykazały ciężkich działań toksycznych ani zmian histopatologicznych. Ponadto, ambroksol nie wykazuje toksyczności narządowej, a obserwowane działania niepożądane miały charakter przemijający, co potwierdza jego bezpieczeństwo terapeutyczne.
ambroksolu chlorowodorek, badanie genotoksyczne, badanie genotoksyczności, badanie potencjału rakotwórczego, badanie reprodukcyjne, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo terapeutyczne, Deflegmin KIDS, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, mutagenność bakteryjna, No Observed Adverse Effect Level, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, substancja lecznicza, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczne działanie w narządach docelowych, toksyczność dla samic, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu dożylnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie płodności, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klacid 500 mg

Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) przekracza 5 g/kg masy ciała przy podaniu doustnym u myszy i szczurów. W badaniach podostrych i przewlekłych tolerancja leku różniła się między gatunkami: naczelne tolerowały dawki do 100 mg/kg mc./dobę przez 14 dni i 35 mg/kg mc./dobę przez miesiąc bez działań niepożądanych, szczury tolerowały dawki do 75 mg/kg mc./dobę przez miesiąc, a psy wykazywały większą wrażliwość, tolerując dawki do 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni. Przy bardzo wysokich dawkach (400 mg/kg mc./dobę) u małp odnotowano zgony (2/10) oraz żółte zabarwienie kału, a u psów i małp zmętnienie i obrzęk rogówki. Głównym narządem docelowym toksyczności była wątroba, z podwyższeniem enzymów wątrobowych (ALP, ALT, AST, γ-GT, LDH), które zazwyczaj normalizowały się po odstawieniu leku. Dodatkowo obserwowano sporadyczne zmiany patologiczne w żołądku, grasicy, układzie limfatycznym i nerkach oraz objawy takie jak wymioty, osłabienie, ślinotok i odwodnienie.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dawka śmiertelna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, hepatotoksyczność, naczelne, obrzęk rogówki, płodność, poronienie, rozszczep podniebienia, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ limfatyczny, wątroba, wrodzona wada układu krążenia, zaczerwienienie spojówki, γ-glutamylotransferaza
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg

Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wskazują na istotny potencjał teratogenny leku, potwierdzony badaniami na małpach i królikach. U małp, dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę podawane w trakcie ciąży powodowały poważne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz nieprawidłowości narządów wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, obserwowano zmiany rozwojowe, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, z nasileniem efektów przy wyższych dawkach. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z dawkami letalnymi doustnymi u gryzoni przekraczającymi 2000 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie mutagenne, komórki mieloidalne/erytroidalne, krwinka biała i czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, minimalna dawka letalna, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, poziom NOAEL, szpik kostny, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dobutamin Sandoz 250 mg

Przedkliniczne badania dotyczące dobutaminy wykazały brak działania teratogennego u szczurów i królików, jednak podawanie dawek toksycznych dla samic ciężarnych skutkowało zaburzeniami reprodukcyjnymi, takimi jak zaburzenia zagnieżdżania zarodka oraz opóźnienie wzrostu przed- i pourodzeniowego potomstwa. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność samic i samców, co wskazuje na brak istotnego oddziaływania na podstawowe funkcje rozrodcze. Warto podkreślić, że obserwowane efekty rozwojowe pojawiały się wyłącznie przy dawkach toksycznych dla matki, co sugeruje zależność między toksycznością matczyną a niekorzystnymi skutkami dla potomstwa.
aberracja chromosomowa, dobutamina, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, modele zwierzęce, parametry płodności, potencjał kancerogenny, rakotwórczość, rozrodczość, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie zagnieżdżania zarodka
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluorocholine (18F) Synektik 1 GBq/mL

Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa radiofarmaceutyku FLUOROCHOLINE (18F) SYNEKTIK opiera się głównie na badaniach toksyczności ostrej przeprowadzonych na szczurach, gdzie dożylne podanie nierozcieńczonego produktu w dawce 5 mL/kg masy ciała nie wykazało objawów toksyczności. Dawka ta znacznie przekracza maksymalną stosowaną u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa w zastosowaniach klinicznych. Jednakże brak jest danych dotyczących mutagenności (brak testów Amesa, aberracji chromosomowych i mikrojądrowych), wpływu na rozrodczość, teratogenności oraz długoterminowej rakotwórczości. Krótki okres półtrwania fluoru-18 (110 minut) oraz jednorazowy charakter podania ograniczają potencjalne ryzyko długotrwałego narażenia na promieniowanie jonizujące.
aberracja chromosomowa, anihilacja, badanie długoterminowe, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fluorocholina, genotoksyczność, ochrona radiologiczna, okres półtrwania, profil bezpieczeństwa, promieniowanie gamma, promieniowanie jonizujące, promieniowanie pozytonowe, radiofarmaceutyk, radionuklid, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, wpływ na rozrodczość
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esotkaleno 25 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa prednizonu, substancji czynnej Esotkaleno, obejmują szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych oraz reprodukcyjnych. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach ustalono LD50 na poziomie 240 mg/kg masy ciała. W toksyczności podostrej i przewlekłej zaobserwowano zmiany narządowe zależne od gatunku i dawki: u szczurów zmiany w komórkach wysp trzustkowych Langerhansa po dawce 33 mg/kg przez 7-14 dni, u królików uszkodzenie wątroby po 2-3 mg/kg przez 2-4 tygodnie, a u świnek morskich i psów martwicę mięśni po dawkach 0,5-5 mg/kg i 4 mg/kg odpowiednio przez kilka tygodni. Badania genotoksyczności nie wykazały istotnego potencjału mutagennego ani karcynogennego.
dane przedkliniczne, dawka śmiertelna, działanie histotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, glikokortykosteroid, LD50, martwica mięśni, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, podanie dootrzewnowe, potencjał mutagenny, prednizolon, prednizon, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie wątroby, wyspy Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mitomycin Accord 20 mg

Mitomycyna wykazuje wyraźną toksyczność wobec intensywnie dzielących się tkanek, zwłaszcza szpiku kostnego i błony śluzowej przewodu pokarmowego, co koreluje z jej mechanizmem działania polegającym na alkilacji i tworzeniu wiązań krzyżowych w DNA, prowadzącym do zahamowania syntezy DNA i zaburzeń podziałów komórkowych. Przedkliniczne badania na modelach zwierzęcych potwierdziły również zahamowanie spermatogenezy, co wskazuje na potencjalne ryzyko zaburzeń płodności u mężczyzn. Mitomycyna wykazuje silne działanie mutagenne i genotoksyczne, potwierdzone zarówno in vitro, jak i in vivo, co przekłada się na jej potencjał rakotwórczy, obserwowany przy długotrwałej ekspozycji w modelach zwierzęcych. Ponadto, lek ma działanie teratogenne, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania w ciąży oraz wymaga stosowania skutecznej antykoncepcji u obu płci podczas terapii i po jej zakończeniu.
alkilacja, błona śluzowa przewodu pokarmowego, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, martwica tkanek, mitomycyna, mutacja genetyczna, organogeneza, płodność męska, powikłania miejscowe, szpik kostny, toksyczność tkankowa, wiązania krzyżowe DNA, wstrzyknięcie okołożylne, wynaczynienie, zahamowanie spermatogenezy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide Pharmascience 14 mg

Przedkliniczne badania teriflunomidu wykazały wieloaspektową toksyczność obejmującą głównie szpik kostny, narządy limfatyczne, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę. W badaniach wielomiesięcznych na myszach, szczurach i psach stwierdzono niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię i limfopenię, co wskazuje na immunosupresję i wtórne zakażenia, związane z hamowaniem proliferacji komórek. Zwierzęta wykazywały większą wrażliwość na toksyczność niż ludzie, a toksyczne efekty pojawiały się nawet przy dawkach równoważnych lub niższych od terapeutycznych stosowanych u ludzi. Badania genotoksyczności potwierdziły brak mutagenności i klastogenności teriflunomidu in vivo, mimo że metabolit 4-trifluorometylanilina (TFMA) wykazywał działanie mutagenne in vitro. Nie zaobserwowano działania rakotwórczego w badaniach na szczurach i myszach, co sugeruje niskie ryzyko onkogenne.
czerwona krwinka, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja poznawcza, hamowanie podziału komórek, leukopenia, limfocyt B, limfocyt T, limfopenia, narząd limfatyczny, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, odpowiedź przeciwciał, płytka krwi, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, szpik kostny, teriflunomid, zakażenie wtórne