biorównoważność
Biorównoważność to parametr farmakokinetyczny określający stopień, w jakim dwa preparaty tego samego leku o identycznej dawce, ale różniące się postacią farmaceutyczną lub pochodzące od różnych producentów, są biologicznie równoważne pod względem ich biodostępności w organizmie.
W praktyce klinicznej biorównoważność ma kluczowe znaczenie przy porównywaniu leków generycznych z oryginalnymi, gdyż umożliwia ocenę, czy lek generyczny wykazuje taką samą skuteczność terapeutyczną jak lek oryginalny. Dwa preparaty uznaje się za biorównoważne, gdy ich profile farmakokinetyczne (wyrażone przez parametry AUC – pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu oraz Cmax – maksymalne stężenie leku we krwi) różnią się nie więcej niż o 20% (przedział 80-125%).
Badania biorównoważności stanowią podstawę procesu rejestracji leków generycznych i są niezbędne do wykazania ich terapeutycznej ekwiwalentności z lekami oryginalnymi. Dzięki temu lekarze mogą z pewnością stosować leki generyczne jako alternatywę dla droższych odpowiedników oryginalnych, mając pewność podobnej skuteczności i bezpieczeństwa terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levalox 500 mg
Lewofloksacyna w formie tabletek powlekanych (Levalox 250 mg lub 500 mg) jest stosowana raz lub dwa razy na dobę, a dawkowanie zależy od rodzaju i nasilenia zakażenia oraz wrażliwości patogenu. Wskazania obejmują m.in. ostre bakteryjne zapalenie zatok (500 mg raz/dobę przez 10-14 dni), ostre zaostrzenie POChP (500 mg raz/dobę przez 7-10 dni), pozaszpitalne zapalenie płuc (500 mg raz lub dwa razy/dobę przez 7-14 dni), ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek (500 mg raz/dobę przez 7-10 dni), powikłane zakażenia układu moczowego (500 mg raz/dobę przez 7-14 dni), niepowikłane zakażenia pęcherza moczowego (250 mg raz/dobę przez 3 dni), przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego (500 mg raz/dobę przez 28 dni), powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich (500 mg raz lub dwa razy/dobę przez 7-14 dni) oraz płucną postać wąglika (500 mg raz/dobę przez 8 tygodni). U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek dawkowanie modyfikuje się w zależności od klirensu kreatyniny, np. przy klirensie 50-20 ml/min pierwsza dawka wynosi 250 mg, następnie 125 mg co 24 godziny, a przy klirensie <10 ml/min 125 mg co 48 godzin. Nie jest konieczne podawanie dodatkowych dawek po hemodializie lub CADO.
bakteryjne zapalenie zatok, biorównoważność, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, hemodializa, klirens kreatyniny, leczenie dożylne, lek zobojętniający sok żołądkowy, lewofloksacyna, odmiedniczkowe zapalenie nerek, patogen, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, tabletka powlekana, uszkodzenie chrząstek stawowych, wąglik płucny, wchłanianie leku, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie pęcherza moczowego, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie oskrzeli, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Combodiab 50 mg + 850 mg
Lek Combodiab, zawierający sytagliptynę (50 mg) i metforminę (850 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z danymi dotyczącymi jednoczesnego podawania tych substancji jako osobnych preparatów. Wśród działań niepożądanych najczęściej obserwuje się hipoglikemię (częstość występowania 13,8% przy jednoczesnym stosowaniu z pochodnymi sulfonylomocznika oraz 10,9% z insuliną), objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, wymioty, ból brzucha), a także reakcje nadwrażliwości i zapalenie trzustki (częstość występowania 0,3% w badaniu TECOS). Rzadko występują poważne powikłania, takie jak kwasica mleczanowa, zaburzenia czynności wątroby czy niedokrwistość megaloblastyczna związana z niedoborem witaminy B12. Profil działań niepożądanych u dzieci i młodzieży (10-17 lat) jest zbliżony do dorosłych, z podwyższonym ryzykiem hipoglikemii niezależnie od stosowania insuliny bazowej.
bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, biorównoważność, cukrzyca typu 2, EGFR, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, metformina, niedobór witaminy B12, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zentasta 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Zentasta, zawierający ezetymib i atorwastatynę, wykazuje biorównoważność z jednoczesnym podawaniem oddzielnych tabletek obu substancji. Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym w ciągu 4-12 godzin, natomiast jego aktywny metabolit, glukuronid ezetymibu, osiąga Cmax w 1-2 godziny. Biodostępność ezetymibu nie została precyzyjnie określona ze względu na jego niską rozpuszczalność w wodzie, jednakże nie jest ona modyfikowana przez obecność pokarmu, niezależnie od jego zawartości tłuszczu. Ezetymib i jego glukuronid wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza, odpowiednio 99,7% i 88-92%.
bezwzględna biodostępność, biodostępność względna, biorównoważność, całkowita biodostępność, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, ezetymib i atorwastatyna, glukuronid ezetymibu, glukuronid fenolowy, liniowa zależność farmakokinetyczna, maksymalne stężenie, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, penetracja do tkanek, przewód pokarmowy, reduktaza HMG-CoA, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levofloxacin Genoptim 500 mg
Levofloxacin Genoptim jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 250 mg i 500 mg, a dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia oraz wrażliwości patogenu. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny > 50 ml/min) dawki wahają się od 250 mg do 500 mg raz lub dwa razy na dobę, z czasem leczenia od 3 dni (niepowikłane zapalenie pęcherza moczowego) do 8 tygodni (płucna postać wąglika). W przypadku zaburzeń czynności nerek (klirens ≤ 50 ml/min) konieczna jest modyfikacja dawkowania, z dawkami dostosowanymi do stopnia niewydolności nerek, np. przy klirensie 19-10 ml/min dawka podtrzymująca wynosi 125 mg co 24 lub 48 godzin, a u pacjentów dializowanych nie jest wymagana dodatkowa dawka po hemodializie lub CADO. U pacjentów z niewydolnością wątroby oraz osób w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowanie dawki poza uwzględnieniem funkcji nerek.
bakteryjne zapalenie oskrzeli, bakteryjne zapalenie zatok, biorównoważność, CADO, dializa otrzewnowa, didanozyna, hemodializa, klirens kreatyniny, lek zobojętniający kwas żołądkowy, lewofloksacyna, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, sole cynku, sole żelaza, sukralfat, wąglik płucny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Metformax SR Combi 50 mg + 1000 mg
Metformax SR Combi to preparat złożony zawierający sytagliptynę (50 mg lub 100 mg) oraz metforminę chlorowodorek (500 mg lub 1000 mg) w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu. Produkt jest biorównoważny z jednoczesnym podawaniem obu substancji osobno. W trakcie terapii obserwowano poważne działania niepożądane, takie jak zapalenie trzustki oraz reakcje nadwrażliwości. Hipoglikemia występowała częściej przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika (13,8%) lub insuliny (10,9%). Profil działań niepożądanych obejmuje m.in. trombocytopenię (rzadko), reakcje anafilaktyczne (częstość nieznana), śródmiąższową chorobę płuc (częstość nieznana), objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia) oraz zmiany skórne, takie jak wysypka, pokrzywka czy zespół Stevensa-Johnsona (częstość nieznana). Długotrwałe stosowanie metforminy może prowadzić do niedoboru witaminy B12 i niedokrwistości megaloblastycznej.
artropatia, biorównoważność, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, metformina chlorowodorek, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, witamina B12, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Treprostynil – Właściwości farmakokinetyczne
Treprostynil, stosowany w leczeniu nadciśnienia płucnego, osiąga stężenia stacjonarne w osoczu po 15-18 godzinach od rozpoczęcia infuzji podskórnej lub dożylnej, z proporcjonalnym wzrostem stężenia w zakresie dawek 2,5-125 ng/kg/min. Objętość dystrybucji wynosi 1,11-1,22 l/kg, co wskazuje na efektywną dystrybucję tkankową. Okres półtrwania treprostynilu jest zmienny i zależy od czasu trwania infuzji: 1,32-1,42 godziny po 6-godzinnej infuzji, 4,61 godziny po 72-godzinnej oraz 2,93 godziny po infuzjach trwających co najmniej trzy tygodnie. Klirens osoczowy wynosi 586,2-646,9 ml/kg/h, jednak jest obniżony u pacjentów otyłych (BMI > 30 kg/m²). Wydalanie leku następuje głównie z moczem (78,6% dawki w ciągu 224 godzin), z niewielkim udziałem kału (13,4%), a tylko 3,7% dawki jest wydalane w formie niezmienionej, co podkreśla istotny metabolizm treprostynilu, głównie przez izoenzym CYP2C8.
białko mikrosomalne, biorównoważność, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A, cytochrom P450, eliminacja leku, glukuronid, infuzja dożylna, infuzja podskórna, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, nadciśnienie płucne, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rytm dobowy, stan stacjonarny, stężenie leku, utlenianie, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem, zaburzenie czynności nerek, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Jansitin Duo 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Jansitin Duo zawiera sytagliptynę (50 mg) i metforminę chlorowodorek (1000 mg) w formie tabletek powlekanych, wykazując biorównoważność z podawaniem tych substancji oddzielnie. Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87%, Tmax wynosi 1-4 godziny, a średni okres półtrwania to 12,4 godziny. Lek jest eliminowany głównie przez nerki (87% z moczem), z minimalnym metabolizmem przez CYP3A4 i CYP2C8. Wchłanianie sytagliptyny nie jest istotnie modyfikowane przez posiłki bogate w tłuszcze. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 45 do < 90 mL/min) obserwuje się 1,2- do 1,6-krotne zwiększenie AUC, co nie wymaga korekty dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (GFR < 30 mL/min) AUC wzrasta 2- do 4-krotnie, co wymaga ostrożności. Hemodializa usuwa około 13,5% dawki podczas 3-4 godzinnej sesji.
biodostępność bezwzględna, biorównoważność, CYP2C8, CYP3A4, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, krwinki czerwone, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, szybkie wchłanianie, wydzielanie kanalikowe, wysycalność wchłaniania, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trosicam 15 mg
Meloksykam, substancja czynna preparatu Trosicam, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 89% oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 7,5-15 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2 godzinach dla zawiesiny doustnej oraz po 5-6 godzinach dla postaci stałych (tabletki, kapsułki). Stan stacjonarny ustala się po 3-5 dniach stosowania raz na dobę, z zakresami stężeń w osoczu odpowiednio 0,4-1,0 µg/ml dla dawki 7,5 mg oraz 0,8-2,0 µg/ml dla dawki 15 mg. Meloksykam wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99%), głównie albuminami, oraz stosunkowo małą objętość dystrybucji około 11 litrów. Przenika do płynu stawowego, osiągając tam stężenia około połowy wartości osoczowych, co jest istotne dla jego działania przeciwzapalnego.
biodostępność bezwzględna, biorównoważność, biotransformacja w wątrobie, choroba reumatyczna, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450, działanie przeciwzapalne, farmakokinetyka liniowa, hydroksymetylomeloksykam, interakcja międzylekowa, karboksymeloksykam, klirens osoczowy, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn stawowy, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zawiesina doustna - Leksykon substancji czynnych
Cyklosporyna – Właściwości farmakokinetyczne
Cyklosporyna wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne z istotną zmiennością między- i wewnątrzosobniczą. Po podaniu doustnym maksymalne stężenia osiągane są w 1-6 godzin, z dostępnością biologiczną 20-50%. Wchłanianie jest modyfikowane przez spożycie pokarmu, zwłaszcza wysokotłuszczowego, co różnie wpływa na preparaty: Cyclaid wykazuje wzrost AUC i Cmax o 37%, natomiast Equoral i Sandimmun Neoral zmniejszenie tych parametrów odpowiednio o 13% i 33%. Preparaty mikroemulsyjne charakteryzują się wyższą biodostępnością (wzrost Cmax o 59% i dostępności o 29%) oraz bardziej stabilnym profilem wchłaniania. Cyklosporyna dystrybuuje się głównie do tkanek (objętość dystrybucji 3,5 l/kg), z około 90% związaniem z białkami osocza, głównie lipoproteinami. Metabolizm zachodzi w wątrobie przez CYP3A4, prowadząc do około 15 metabolitów, z których niektóre wykazują słabe działanie immunosupresyjne (do 10% aktywności leku macierzystego).
biodostępność cyklosporyny, biopsja, biorównoważność, choroba wątroby, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka cyklosporyny, hydroksylacja, klirens układowy, lek immunosupresyjny, lipoproteiny, marskość wątroby, metoda HPLC, metoda radioimmunologiczna, N-demetylacja, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami, zmienność międzyosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Cefuroksym aksetyl – Dawkowanie i sposób podawania
Cefuroksym aksetyl w postaci tabletek powlekanych (Furocef 250 mg i 500 mg) stosowany jest doustnie, z zaleceniem przyjmowania po posiłku dla optymalizacji biodostępności. Standardowy czas terapii wynosi zwykle 7 dni, z możliwością wydłużenia do 10 dni, a w przypadku choroby z Lyme do 14 dni (zakres 10-21 dni). Dawkowanie u dorosłych i dzieci o masie ciała ≥40 kg jest uzależnione od rodzaju zakażenia i jego ciężkości, np. 250 mg dwa razy na dobę w ostrym zapaleniu migdałków i gardła, a 500 mg dwa razy na dobę w ostrym zapaleniu ucha środkowego. U dzieci <40 kg stosuje się zawiesinę doustną z dawkowaniem 10-15 mg/kg dwa razy na dobę, z maksymalną dawką odpowiednio 125-250 mg dwa razy na dobę, dostosowaną do rodzaju zakażenia. Należy podkreślić, że tabletki i zawiesina nie są biorównoważne, co wynika z różnic farmakokinetycznych i uniemożliwia proste przeliczenie dawek między postaciami.
bakteryjne zapalenie zatok, biodostępność leku, biorównoważność, cefuroksym aksetyl, choroba z Lyme, farmakokinetyka, hemodializa, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, okres półtrwania, przewlekłe zapalenie oskrzeli, tabletki powlekane, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenia skóry, zakażenia tkanki miękkiej, zapalenie migdałków, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ucha środkowego, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bortezomib Reddy 3,5 mg
Bortezomib Reddy (3,5 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań) wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne, które różnią się w zależności od drogi podania (dożylna IV vs podskórna SC), dawki oraz indywidualnych cech pacjenta. Po dożylnym podaniu dawki 1,0 mg/m² i 1,3 mg/m² u pacjentów ze szpiczakiem mnogim stężenia maksymalne (Cmax) wynosiły odpowiednio 57 ng/ml i 112 ng/ml, a po kolejnych dawkach utrzymywały się w zakresie 67-106 ng/ml (1,0 mg/m²) oraz 89-120 ng/ml (1,3 mg/m²). Podanie podskórne dawki 1,3 mg/m² skutkowało znacząco niższym Cmax (20,4 ng/ml) w porównaniu do dożylnego (223 ng/ml), przy zachowaniu równoważnej całkowitej ekspozycji (AUClast wskaźnik 0,99). Bortezomib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1659-3294 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~83%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2, z powstaniem nieaktywnych metabolitów po deboronacji. Okres półtrwania w fazie eliminacji jest zmienny (40-193 h), a klirens po pierwszej dawce jest wyższy (102-112 l/h) niż po kolejnych (15-32 l/h).
Badania kliniczne wykazały, że łagodne zaburzenia czynności wątroby nie wpływają istotnie na farmakokinetykę bortezomibu, natomiast umiarkowane i ciężkie zaburzenia powodują około 60% wzrost ekspozycji (AUC), co wymaga redukcji dawki i monitorowania. W przypadku zaburzeń czynności nerek (CrCL od ≥60 do <20 ml/min/1,73 m²) oraz u pacjentów dializowanych farmakokinetyka leku (AUC i Cmax) pozostaje porównywalna, nie wymaga więc modyfikacji dawkowania. U dzieci i młodzieży (2-16 lat) z ostrą białaczką limfoblastyczną lub mieloblastyczną klirens bortezomibu (średnia geometryczna 7,79 l/h/m²) oraz inne parametry farmakokinetyczne są podobne do dorosłych po uwzględnieniu powierzchni ciała, a wiek, masa ciała i płeć nie mają istotnego wpływu na klirens.
AUC, biorównoważność, bortezomib, Cmax, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, deboronacja, inhibitor proteasomu, izoenzymy cytochromu P450, klirens całkowity, klirens kreatyniny, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, pacjent dializowany, podanie dożylne, podanie podskórne, powierzchnia ciała, redukcja dawki, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dutasteride + Tamsulosin hydrochloride León Farma 0,5 mg + 0,4 mg
Produkt leczniczy Dutasteride + Tamsulosin hydrochloride León Farma (0,5 mg + 0,4 mg) jest stosowany w terapii łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) i zawiera dwie substancje czynne: dutasteryd oraz tamsulosynę. Dane bezpieczeństwa pochodzą głównie z czteroletniego badania klinicznego CombAT, które wykazało, że częstość działań niepożądanych związanych z leczeniem zmniejsza się wraz z czasem terapii. W pierwszym roku terapii skojarzonej odnotowano 22% częstość działań niepożądanych, w porównaniu do 15% dla monoterapii dutasterydem i 13% dla monoterapii tamsulosyną. W kolejnych latach częstość ta spadała do 2% po czterech latach. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi w terapii skojarzonej były zaburzenia układu rozrodczego, zwłaszcza zaburzenia wytrysku nasienia.
badanie CombAT, badanie REDUCE, biorównoważność, dutasteryd i tamsulosyna, impotencja, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kołatanie serca, łagodny rozrost gruczołu krokowego, monoterapia BPH, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, terapia skojarzona, tkliwość piersi, wstrząs kardiogenny, zaburzenia układu rozrodczego, zaburzenia wytrysku nasienia, zapalenie błony śluzowej nosa, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Endoxan 200 mg
Cyklofosfamid, substancja czynna preparatu Endoxan, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, a stężenia we krwi po podaniu dożylnym i doustnym są biorównoważne, co umożliwia elastyczne dostosowanie drogi podania bez konieczności zmiany dawki. Po dożylnym podaniu pojedynczej dawki, stężenie cyklofosfamidu i jego metabolitów w surowicy znacząco spada w ciągu pierwszych 24 godzin, jednak wykrywalne poziomy utrzymują się do 72 godzin. Lek jest prolekiem, nieaktywnym in vitro, wymagającym enzymatycznej aktywacji metabolicznej in vivo, co jest kluczowe dla jego działania farmakologicznego.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rymphysia 500 mg
Farmakokinetyka ludzkiego inhibitora alfa1-proteinazy (alfa1-PI) została oceniona w dwóch badaniach klinicznych obejmujących dożylne podanie produktów Rymphysia oraz ARALAST w dawce 60 mg/kg masy ciała raz w tygodniu. W pierwszym badaniu, z udziałem 28 pacjentów z niedoborem alfa1-PI i rozedmą płuc, stwierdzono, że minimalne stężenia antygenowego i czynnego alfa1-PI w surowicy przed infuzją w stanie stacjonarnym wynosiły odpowiednio 15,3 ± 2,5 µM i 15,3 ± 2,4 µM dla ARALAST oraz 16,9 ± 2,3 µM i 15,7 ± 2,6 µM dla produktu referencyjnego. Okres półtrwania ARALAST wynosił 5,9 ± 1,2 dni, a minimalne stężenia czynnego alfa1-PI przekraczały wartość progową 11 µM już w 2.-3. tygodniu terapii, utrzymując się powyżej tej wartości do 24. tygodnia. Ponadto, zaobserwowano istotny wzrost stężenia antygenowego alfa1-PI w płynie wyściełającym nabłonek (ELF) w popłuczynach oskrzelowo-pęcherzykowych (BAL), choć bez istotnego wzrostu kompleksów elastaza neutrofilowa-alfa1-PI (ANEC).
biorównoważność, farmakokinetyka, infuzja, inhibitor alfa1-proteinazy, klirens, leczenie wspomagające, niedobór alfa1-PI, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn wyściełający nabłonek, popłuczyny oskrzelowo-pęcherzykowe, rozedma płuc, stan stacjonarny, stężenie antygenowe alfa1-PI, terapia substytucyjna - Leksykon substancji czynnych
Cyprofloksacyna – Właściwości farmakokinetyczne
Cyprofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, wykazuje zróżnicowany profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania i postaci farmaceutycznej. Po podaniu doustnym dawek 250-750 mg, maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) osiągane są w ciągu 1-2 godzin i mieszczą się w zakresie 0,56-3,7 mg/l, z dostępnością biologiczną około 70-80%. Porównywalne wartości AUC uzyskuje się po dożylnym podaniu 400 mg co 12 godzin (60-minutowa infuzja) oraz po doustnym podaniu 500 mg co 12 godzin. Cyprofloksacyna wiąże się z białkami osocza w 20-30%, ma objętość dystrybucji 2-3 l/kg i osiąga wysokie stężenia w tkankach takich jak płuca, zatoki, układ moczowo-płciowy oraz oko, gdzie stężenia miejscowe przewyższają MIC90 dla większości patogenów. Metabolizowana jest do czterech głównych metabolitów (M1-M4) o słabszym działaniu przeciwbakteryjnym, a jej eliminacja odbywa się głównie przez nerki (44,7-61,5% dawki w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu przez kał i metabolity.
analiza farmakokinetyczna, biorównoważność, deetylenocyprofloksacyna, dostępność biologiczna, droga podania, dystrybucja cyprofloksacyny, działanie przeciwbakteryjne, faza eliminacji, fluorochinolon, formylocyprofloksacyna, izoenzym cytochromu P450, klirens nerkowy, klirens pozanerkowy, krzywa stężenia w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksocyprofloksacyna, parametr farmakokinetyczny, posocznica, postać farmaceutyczna, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, schemat dawkowania, stężenie w osoczu, substancja aktywna, sulfocyprofloksacyna, wchłanianie cyprofloksacyny, wiązanie z białkami, właściwość farmakokinetyczna, wydzielanie jelitowe, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Avamina SR 750 mg
Avamina SR to preparat metforminy chlorowodorku o przedłużonym uwalnianiu dostępny w dawkach 500 mg, 750 mg i 1000 mg (odpowiednio 390 mg, 585 mg i 780 mg metforminy). Charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem w porównaniu do form o natychmiastowym uwalnianiu, z Tmax wynoszącym około 7 godzin dla dawki 500 mg oraz około 5 godzin (zakres 4-12 h) dla dawek 750 mg i 1000 mg. Maksymalne stężenia Cmax po jednorazowym podaniu wynoszą odpowiednio 1193 ng/ml (750 mg, dawka 1500 mg) i 1214 ng/ml (1000 mg, po posiłku). Farmakokinetyka metforminy wykazuje nieliniowość, a podawanie dawki 2000 mg SR daje AUC porównywalne do 1000 mg formy natychmiastowej podawanej dwukrotnie dziennie. Produkt nie wykazuje kumulacji przy dawkach do 2000 mg. Metformina jest słabo wiązana z białkami osocza, przenika do erytrocytów, a jej objętość dystrybucji wynosi 63-276 l. Lek jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki, z klirensem nerkowym >400 ml/min i okresem półtrwania około 6,5 godziny.
biorównoważność, cukrzyca typu 2, dystrybucja metforminy, erytrocyty, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, maksymalne stężenie w osoczu, metformina chlorowodorek, natychmiastowe uwalnianie, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil wchłaniania, przedłużone uwalnianie, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza