biorównoważność
Biorównoważność to parametr farmakokinetyczny określający stopień, w jakim dwa preparaty tego samego leku o identycznej dawce, ale różniące się postacią farmaceutyczną lub pochodzące od różnych producentów, są biologicznie równoważne pod względem ich biodostępności w organizmie.
W praktyce klinicznej biorównoważność ma kluczowe znaczenie przy porównywaniu leków generycznych z oryginalnymi, gdyż umożliwia ocenę, czy lek generyczny wykazuje taką samą skuteczność terapeutyczną jak lek oryginalny. Dwa preparaty uznaje się za biorównoważne, gdy ich profile farmakokinetyczne (wyrażone przez parametry AUC – pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu oraz Cmax – maksymalne stężenie leku we krwi) różnią się nie więcej niż o 20% (przedział 80-125%).
Badania biorównoważności stanowią podstawę procesu rejestracji leków generycznych i są niezbędne do wykazania ich terapeutycznej ekwiwalentności z lekami oryginalnymi. Dzięki temu lekarze mogą z pewnością stosować leki generyczne jako alternatywę dla droższych odpowiedników oryginalnych, mając pewność podobnej skuteczności i bezpieczeństwa terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sandimmun Neoral 50 mg
Cyklosporyna zawarta w preparacie Sandimmun Neoral charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) we krwi w ciągu 1-2 godzin, z bezwzględną dostępnością biologiczną w zakresie 20-50%. Występuje liniowa zależność między dawką a narażeniem (AUC) w dawkach terapeutycznych, z zmiennością między- i wewnątrzosobniczą na poziomie 10-20%. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku obniża AUC o około 13% i Cmax o 33%. Preparat Sandimmun Neoral wykazuje biorównoważność między roztworem a kapsułkami elastycznymi, jednak w porównaniu do starszej formulacji Sandimmun obserwuje się wzrost Cmax o 59% i dostępności biologicznej o 29%. Profil farmakokinetyczny Sandimmun Neoral jest bardziej stabilny, z mniejszym wpływem posiłków i rytmu dobowego, co przekłada się na porównywalne minimalne stężenia terapeutyczne przy zamianie preparatów w stosunku 1:1.
biorównoważność, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, dihydroksylacja, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, erytrocyty, farmakokinetyka, granulocyty, klirens układowy, limfocyty, lipoproteiny, maksymalne stężenie we krwi, marskość wątroby, monohydroksylacja, N-demetylacja, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przeszczepienie wątroby, Sandimmun Neoral, transplantacja nerki, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Viatris 80 mg
Leczenie produktem leczniczym Dasatinib Viatris powinno być prowadzone przez lekarza z doświadczeniem w terapii białaczek, ze szczególnym uwzględnieniem odpowiedniego dawkowania i formy podania. U dorosłych pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową (CML) w fazie przewlekłej zalecana dawka początkowa wynosi 100 mg raz na dobę, natomiast w fazie akceleracji, przełomie blastycznym oraz w Ph+ ALL dawka ta wzrasta do 140 mg raz na dobę. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest uzależnione od masy ciała, z dawkami od 40 mg do 100 mg na dobę, przy czym u pacjentów poniżej 10 kg zaleca się stosowanie proszku do sporządzania zawiesiny doustnej, gdyż tabletki nie są w tej grupie zalecane. Produkt dostępny jest w formie tabletek powlekanych o różnych mocach (20 mg, 50 mg, 70 mg, 80 mg, 100 mg, 140 mg) oraz proszku do zawiesiny, które nie są biorównoważne i wymagają odpowiedniego dostosowania dawkowania przy zmianie formy podania.
białaczka Ph+, biorównoważność, chemioterapia podstawowa, chromosom Philadelphia, dazatynib, faza akceleracji, faza przewlekła, laktoza jednowodna, nietolerancja leczenia, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna, pełna odpowiedź cytogenetyczna, progresja choroby, przełom blastyczny, przeszczepienie komórek macierzystych, przewlekła białaczka szpikowa, tabletka powlekana, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Daruph 40 mg
Leczenie dazatynibem (Daruph) wymaga doświadczenia w terapii białaczek, ze względu na jego wyższą biodostępność i konieczność stosowania indywidualnego dawkowania. U dorosłych z przewlekłą białaczką szpikową w fazie przewlekłej (CML-CP) zalecana dawka początkowa wynosi 79 mg/dobę, natomiast w fazie zaawansowanej CML lub Ph+ ALL – 111 mg/dobę. U dzieci i młodzieży dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała, z dawkami od 32 mg/dobę (10–20 kg) do 79 mg/dobę (≥45 kg). Tabletki powlekane nie są zalecane u pacjentów <10 kg, gdzie stosuje się proszek do zawiesiny. Leczenie prowadzi się do progresji choroby lub nietolerancji, a u dzieci z Ph+ ALL maksymalnie do 2 lat, często w skojarzeniu z chemioterapią. W razie braku odpowiedzi możliwe jest zwiększenie dawki do 111 mg/dobę (CML-CP) lub 142 mg/dobę (faza zaawansowana/Ph+ ALL). Dawkowanie wymaga regularnej korekty co 3 miesiące, uwzględniając masę ciała i tolerancję.
achlorhydria, aspiracja szpiku, biodostępność, biopsja szpiku, biorównoważność, działanie niepożądane, faza akceleracji, glikokortykosteroid, granulocyty obojętnochłonne, hematopoetyczny czynnik wzrostu, hipochlorhydria, inhibitor CYP3A4, leczenie białaczki, lek moczopędny, małopłytkowość, neutropenia, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna, postać farmaceutyczna, przełom blastyczny, przeszczepienie komórek macierzystych, przetoczenie masy czerwonokrwinkowej, przetoczenie płytek krwi, przewlekła białaczka szpikowa, wysięk opłucnowy, zahamowanie szpiku kostnego, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Daruph 55 mg
Produkt Daruph, zawierający dazatynib, charakteryzuje się wyższą biodostępnością niż inne preparaty z dazatynibem, co wymaga zmniejszenia dawki o 21% w celu uzyskania porównywalnej ekspozycji. Zalecane dawki początkowe wynoszą 79 mg raz na dobę w fazie przewlekłej przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz 111 mg raz na dobę w fazie zaawansowanej CML (akceleracja, przełom blastyczny) i w ostrej białaczce limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL). Dawkowanie u dzieci i młodzieży jest dostosowywane do masy ciała, z dawkami od 32 mg do 79 mg na dobę, przy czym u pacjentów <10 kg zaleca się stosowanie proszku do sporządzania zawiesiny doustnej, gdyż tabletki powlekane nie są zalecane. Leczenie prowadzi się do progresji choroby lub nietolerancji, a u dzieci z Ph+ ALL dazatynib stosuje się maksymalnie przez 2 lata w skojarzeniu z chemioterapią. Produkt dostępny jest w tabletkach powlekanych o różnych mocach (16 mg do 111 mg), co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki i jej modyfikację w zależności od odpowiedzi i tolerancji pacjenta.
achlorhydria, aspiracja szpiku kostnego, biodostępność, biorównoważność, całkowita odpowiedź hematologiczna, dazatynib, faza akceleracji, faza przewlekła CML, hematopoetyczny czynnik wzrostu, hipochlorhydria, inhibitor CYP3A4, komórkowość szpiku kostnego, neutropenia i małopłytkowość, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, Ph+ ALL, Ph+ CML-CP, postać limfoblastyczna przełomu blastycznego, postać mieloblastyczna, przeszczepienie komórek macierzystych, przetoczenie masy czerwonokrwinkowej, przetoczenie płytek krwi, toksyczność hematologiczna, wysięk w jamie opłucnej, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pirfenidone Aurovitas 267 mg
Pirfenidon, dostępny w tabletkach 267 mg i 801 mg, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką, w której podanie doustne z pokarmem znacząco obniża maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 40-50%, przy jednoczesnym mniejszym wpływie na całkowitą ekspozycję (AUC), która wynosi około 80-85% wartości po podaniu na czczo. U osób starszych (50-66 lat) po dawce 801 mg po posiłku obserwuje się spowolnienie wchłaniania i zmniejszenie Cmax, co koreluje z mniejszą częstością działań niepożądanych, takich jak nudności i zawroty głowy, co uzasadnia zalecenie podawania leku z jedzeniem. Pirfenidon wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (50-58%) i stosunkowo niewielką dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 70 L). Metabolizm odbywa się głównie przez CYP1A2 (70-80%), a głównym metabolitem jest 5-karboksy-pirfenidon, który wykazuje aktywność farmakologiczną i ulega zwiększonej ekspozycji u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek.
5-karboksy-pirfenidon, albumina, biorównoważność, CYP1A2, cytochrom P450, dializoterapia, działania niepożądane, idiopatyczne włóknienie płuc, inhibitor CYP1A2, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pirfenidon, stężenie w osoczu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Sandoz 140 mg
Dasatinib Sandoz jest wskazany do leczenia przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (ALL Ph+). Zalecana dawka początkowa u dorosłych z fazy przewlekłej CML wynosi 100 mg raz na dobę, natomiast w fazie zaawansowanej CML (akceleracja, przełom blastyczny) oraz ALL Ph+ dawka początkowa to 140 mg raz na dobę. U dzieci i młodzieży dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała, np. 40 mg dla masy 10–<20 kg, 60 mg dla 20–<30 kg, 70 mg dla 30–<45 kg oraz 100 mg dla ≥45 kg, podawane raz dziennie. Dazatynib podaje się doustnie, tabletki powlekane należy połykać w całości, a u pacjentów o masie ciała <10 kg dostępna jest postać proszku do sporządzania zawiesiny doustnej, która nie jest biorównoważna z tabletkami. Leczenie prowadzi się do progresji choroby lub wystąpienia nietolerancji, a u dzieci z ALL Ph+ dazatynib stosuje się maksymalnie do 2 lat w połączeniu z chemioterapią, z możliwością kontynuacji do roku po przeszczepieniu komórek macierzystych.
bezwzględna liczba neutrofilów, biopsja szpiku kostnego, biorównoważność, całkowita odpowiedź hematologiczna, chromosom Philadelphia, czynnik wzrostu hematopoezy, faza akceleracji, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, kortykosteroid, lek moczopędny, mielosupresja, neutropenia i małopłytkowość, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, progresja choroby, przełom blastyczny, przeszczep komórek macierzystych, przewlekła białaczka szpikowa, przewlekła faza białaczki szpikowej, sok grejpfrutowy, wysięk w jamie opłucnej, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clatra Allergy Fast 20 mg
Bilastyna w dawce 20 mg, podawana w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, wykazuje farmakokinetykę zbliżoną do tradycyjnych tabletek doustnych. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 1,3 godziny, a średnia biodostępność wynosi 61%. Lek charakteryzuje się brakiem kumulacji przy wielokrotnym podawaniu oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 5-220 mg. Bilastyna wiąże się z białkami osocza w 84-90%, jest substratem P-glikoproteiny (P-gp) i OATP, ale nie jest metabolizowana istotnie, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych na poziomie CYP450. Po podaniu dawki 20 mg, 95% leku jest wydalane w postaci niezmienionej – 28,3% z moczem i 66,5% z kałem, a okres półtrwania wynosi średnio 14,5 godziny.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, badanie bilansu masy, BCRP, bilastyna, biodostępność, biorównoważność, Cmax, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, interakcje lekowe, OCT2, okres półtrwania, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, stężenie hamujące IC50, stężenie osoczowe, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, transportery OAT, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etform SR 750 mg
Metformina chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Etform SR) wykazuje opóźnione wchłanianie z Tmax około 7 godzin, w porównaniu do 2,5 godziny dla formy o natychmiastowym uwalnianiu. Jednorazowa dawka 2000 mg SR daje podobne AUC jak 1000 mg formy natychmiastowej podawane dwukrotnie dziennie, przy czym Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki. Wchłanianie jest istotnie modyfikowane przez pokarm – podanie na czczo zwiększa AUC o 30%, natomiast po posiłku dawka 1000 mg SR powoduje wzrost AUC o 77% i Cmax o 26%, z nieznacznym wydłużeniem Tmax. Średnie Cmax dla dawki 1500 mg (2×750 mg) wynosi 1193 ng/ml (Tmax 5 h, zakres 4-12 h), a dla 1000 mg po posiłku 1214 ng/ml (Tmax 5 h, zakres 4-10 h). Metformina SR wykazuje biorównoważność z odpowiednimi dawkami formy 500 mg, zarówno na czczo, jak i po posiłku. Nie obserwuje się akumulacji przy dawkach do 2000 mg.
akumulacja leku, biorównoważność, dostosowanie dawki, dystrybucja tkankowa leku, ekspozycja na lek, eliminacja leku, erytrocyt, Etform SR, farmakokinetyka metforminy, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meloxistad 15 mg
Meloksykam, substancja czynna preparatu Meloxistad, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 89%, niezależnie od postaci farmaceutycznej (tabletki, kapsułki, zawiesina). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2 godzinach dla zawiesiny oraz po 5-6 godzinach dla postaci stałych. W stanie stacjonarnym, ustalanym w ciągu 3-5 dni, stężenia meloksykamu wahają się od 0,4 do 1,0 µg/ml dla dawki 7,5 mg oraz od 0,8 do 2,0 µg/ml dla dawki 15 mg, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (99%), głównie albuminami, oraz małą objętość dystrybucji około 11 litrów, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni pozakomórkowej. Meloksykam przenika do płynu maziówkowego, osiągając tam stężenia około połowy wartości osoczowych, co jest istotne dla jego działania przeciwzapalnego w obrębie stawów.
5′-hydroksymetylomeloksykam, 5′-karboksymeloksykam, absorpcja z przewodu pokarmowego, biodostępność, biorównoważność, biotransformacja w wątrobie, farmakokinetyka liniowa, izoenzym CYP 2C9, izoenzym CYP 3A4, klirens osoczowy, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peroksydaza, płyn maziówkowy, przyjmowanie leku z pokarmem, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie w stanie stacjonarnym, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku - Leksykon substancji czynnych
Desloratadyna – Właściwości farmakodynamiczne
Desloratadyna, będąca selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H1, charakteryzuje się długotrwałym działaniem przeciwhistaminowym bez efektu sedatywnego, co potwierdza brak przenikania do ośrodkowego układu nerwowego. W badaniach in vitro wykazano jej zdolność do hamowania uwalniania cytokin prozapalnych (IL-4, IL-6, IL-8, IL-13) oraz ekspresji selektyny P na komórkach śródbłonka, choć kliniczne znaczenie tych efektów wymaga dalszej weryfikacji. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnego wpływu na układ krążenia przy dawkach do 20 mg/dobę, a nawet przy dawce 45 mg/dobę (9-krotność dawki terapeutycznej) nie obserwowano wydłużenia odstępu QTc. Desloratadyna w dawce 5 mg/dobę nie zwiększała częstości występowania senności w porównaniu z placebo i nie wpływała negatywnie na sprawność psychoruchową, również w połączeniu z alkoholem.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa sezonowe, antagonista receptora H1, antybiotyk makrolidowy, biorównoważność, cytokina prozapalna, desloratadyna, granulocyt zasadochłonny, interakcja lekowa, komórka śródbłonka, komórka tuczna, lek przeciwhistaminowy, obwodowy receptor histaminowy H1, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ośrodkowy układ nerwowy, pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, roztwór doustny, selektyna P, sprawność psychoruchowa, tabletka ulegająca rozpadowi, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, uwalnianie cytokin, uwalnianie histaminy, wydłużenie odstępu QTc - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metcrean XR 500 mg
Metcrean XR, zawierający metforminę chlorowodorek w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 500 mg, 750 mg, 1000 mg), charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem w porównaniu do form o natychmiastowym uwalnianiu, z Tmax około 7 godzin (vs. 2,5 h). W stanie stacjonarnym Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki, a ekspozycja po jednorazowej dawce 2000 mg XR jest porównywalna z podwójną dawką 1000 mg IR. Zmienność farmakokinetyczna (Cmax, AUC) jest podobna dla obu form. Podanie na czczo zmniejsza AUC o ~30%, bez wpływu na Cmax i Tmax, natomiast podanie po posiłku zwiększa AUC o 77%, Cmax o 26% i wydłuża Tmax o około 1 godzinę (dotyczy dawki 1000 mg). Nie obserwowano kumulacji po wielokrotnym podawaniu do 2000 mg. Biorównoważność potwierdzono między dawkami 1500 mg w formie 750 mg i 500 mg oraz między 1000 mg w formie pojedynczej tabletki i dwóch tabletek 500 mg, zarówno na czczo, jak i po posiłku.
biorównoważność, ekspozycja systemowa, erytrocyt, klirens nerkowy, krwinka czerwona, maksymalne stężenie leku, metformina, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, preparat o natychmiastowym uwalnianiu, przesączanie kłębuszkowe, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Elicea Q-Tab 10 mg
Lek Elicea Q-Tab zawiera escytalopram w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, dostępnych w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg. Maksymalna bezpieczna dawka dobowa wynosi 20 mg. Dawkowanie jest zróżnicowane w zależności od wskazań klinicznych: w epizodach dużej depresji standardowa dawka to 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg, a czas do uzyskania efektu terapeutycznego wynosi 2-4 tygodnie; w zaburzeniach lękowych z napadami lęku dawka początkowa to 5 mg/dobę przez pierwszy tydzień, następnie 10 mg/dobę, z maksymalną dawką 20 mg/dobę i czasem do maksymalnej skuteczności około 3 miesięcy. W fobii społecznej, zaburzeniu lękowym uogólnionym oraz zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych stosuje się dawkę początkową i standardową 10 mg/dobę, z maksymalną dawką 20 mg/dobę, a czas leczenia jest długoterminowy, od 12 tygodni do kilku miesięcy lub dłużej, w zależności od wskazania. U pacjentów w podeszłym wieku dawka początkowa i standardowa wynosi 5 mg/dobę, a maksymalna 10 mg/dobę. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby oraz u wolnych metabolizerów CYP2C19 zaleca się dawkę początkową 5 mg/dobę przez 2 tygodnie, z maksymalną dawką 10 mg/dobę. Nie zaleca się stosowania u osób poniżej 18 roku życia.
agorafobia, biorównoważność, dawka dobowa, duża depresja, escytalopram, escytalopram szczawiowy, farmakoterapia, fobia społeczna, izoenzym CYP2C19, klirens kreatyniny, leczenie farmakologiczne, lęk paniczny, tabletka ulegająca rozpadowi, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zespół odstawienny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – MeloxiMed Forte 15 mg
Meloksykam, substancja czynna MeloxiMed Forte, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (89%) po podaniu doustnym oraz biorównoważnością różnych postaci farmaceutycznych (tabletki, kapsułki, zawiesina). Tmax wynosi około 2 godziny dla zawiesiny i 5-6 godzin dla postaci stałych. Stan równowagi dynamicznej osiągany jest po 3-5 dniach stosowania raz na dobę, z minimalnymi i maksymalnymi stężeniami w osoczu odpowiednio: 0,4–1,0 μg/ml dla dawki 7,5 mg oraz 0,8–2,0 μg/ml dla dawki 15 mg. Meloksykam wiąże się w 99% z albuminami, a jego objętość dystrybucji wynosi około 11 litrów. Pokarm nie wpływa na wchłanianie leku, a stężenie w mazi stawowej osiąga około 50% stężenia w osoczu.
albuminy, biodostępność, biorównoważność, biotransformacja, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, hydroksymetylomeloksykam, karboksymeloksykam, klirens osoczowy, maź stawowa, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, równowaga dynamiczna, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zawiesina doustna