Wprowadzenie do właściwości farmakokinetycznych

Właściwości farmakokinetyczne leku Clatra Allergy Fast (bilastyna 20 mg) zostały szczegółowo zbadane w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej. Przeprowadzono dwa badania farmakokinetyczne z udziałem zdrowych ochotników, które wykazały biorównoważność tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej z tradycyjnymi tabletkami zawierającymi 20 mg bilastyny.¹

Parametry farmakokinetyczne podstawowe

Wchłanianie

Bilastyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu drogą doustną. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 1,3 godziny od podania. Ważną cechą farmakokinetyczną leku jest brak kumulacji w organizmie nawet przy wielokrotnym podawaniu. Średnia biodostępność bilastyny po podaniu doustnym wynosi 61%.²

Dystrybucja

W zakresie dystrybucji, bilastyna wykazuje znaczne powinowactwo do białek osocza – w dawkach terapeutycznych wiąże się z nimi w 84-90%. Badania przeprowadzone zarówno in vitro, jak i in vivo wykazały, że bilastyna jest substratem dla glikoproteiny P (P-gp) oraz polipeptydów transportujących aniony organiczne (OATP). Nie jest natomiast substratem dla innych białek transportujących, takich jak BCRP czy transporterów nerkowych OCT2, OAT1 i OAT3.³

Badania in vitro wskazują, że bilastyna ma jedynie łagodny wpływ hamujący na niektóre białka transportujące, głównie P-glikoproteinę, OATP2B1 i OCT1. Wartości stężenia hamującego IC50 wynoszą ≥ 300 µM, co znacznie przewyższa maksymalne stężenie leku (Cmax) osiągane w surowicy po podaniu dawek terapeutycznych. Dzięki temu interakcje na poziomie białek transportujących nie powinny mieć istotnego klinicznego znaczenia. Nie można jednak wykluczyć potencjalnego wpływu hamującego bilastyny na białka nośnikowe obecne w błonie śluzowej jelit, takie jak P-glikoproteina.⁴

Metabolizm

Bilastyna nie jest metabolizowana w istotnym stopniu w organizmie człowieka. Badania in vitro wykazały, że bilastyna nie indukuje ani nie hamuje aktywności izoenzymów cytochromu P450 (CYP450), co znacząco ogranicza ryzyko interakcji lekowych na poziomie metabolizmu.⁵

Eliminacja

W badaniu bilansu masy przeprowadzonym z użyciem bilastyny znakowanej izotopem węgla 14C wykazano, że po podaniu jednorazowej dawki 20 mg, prawie 95% podanej dawki zostało wydalone w postaci niezmienionej. Wydalanie następuje dwoma drogami: 28,3% dawki eliminowane jest z moczem, natomiast 66,5% z kałem. Dane te potwierdzają, że bilastyna nie podlega istotnym procesom metabolicznym w organizmie człowieka. Średni okres półtrwania leku u zdrowych ochotników wynosi 14,5 godziny.⁶

Liniowość

Bilastyna charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w szerokim zakresie badanych dawek od 5 do 220 mg. Obserwuje się niewielką zmienność międzyosobniczą parametrów farmakokinetycznych, co wskazuje na przewidywalne zachowanie leku w populacji.⁷

Farmakokinetyka w populacjach specjalnych

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Przeprowadzone badania z udziałem pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wykazały istotne zmiany w parametrach farmakokinetycznych bilastyny. Poniższa tabela przedstawia szczegółowe dane na temat wpływu zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę bilastyny:

U wszystkich pacjentów, niezależnie od stopnia zaburzenia czynności nerek, bilastyna była całkowicie wydalona z moczem po 48-72 godzinach. Pomimo obserwowanych zmian w farmakokinetyce, stężenia bilastyny w osoczu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek pozostawały w bezpiecznym zakresie. Dlatego nie oczekuje się, aby te zmiany miały klinicznie istotny wpływ na bezpieczeństwo stosowania leku. ^{80 ml/min/1,73 m2) do: 967,4 (±140,2) ng x h/ml u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (GFR: 50-80 ml/min/1,73 m2), 1384,2 (±263,23) ng x h/ml u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (GFR: 30 – <50 ml/min/1,73 m2), i 1708,5 (±699,0) ng x h/ml u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR: 8}

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Brak jest specyficznych danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania bilastyny u osób z zaburzeniami czynności wątroby. Jednak, biorąc pod uwagę fakt, że bilastyna nie jest metabolizowana w organizmie ludzkim oraz jest wydalana głównie przez nerki (z minimalnym udziałem wydalania z żółcią), nie przewiduje się, aby zaburzenia czynności wątroby miały istotny klinicznie wpływ na farmakokinetykę tego leku.⁹

Osoby w podeszłym wieku

Dostępne dane dotyczące farmakokinetyki bilastyny u osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) są ograniczone. Pomimo to, przeprowadzone badania nie wykazały statystycznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych między osobami w podeszłym wieku a młodszą populacją dorosłych (18-35 lat).¹⁰

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka bilastyny w populacji młodzieży w wieku 12-17 lat została ustalona poprzez ekstrapolację danych z populacji dorosłych, ze względu na brak bezpośrednich danych farmakokinetycznych w tej grupie wiekowej. W przypadku dzieci młodszych (4-11 lat) przeprowadzono badanie farmakokinetyczne fazy II z udziałem 31 dzieci z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek lub przewlekłą pokrzywką.¹¹

Analiza farmakokinetyczna wykazała, że u dzieci w wieku 6-11 lat podanie bilastyny w dawce 10 mg raz na dobę powoduje ekspozycję ogólnoustrojową równoważną tej obserwowanej po podaniu 20 mg bilastyny dorosłym i młodzieży. Średnia wartość AUC u dzieci w tej grupie wiekowej wynosiła 1014 ng*hr/ml. Uzyskane wartości ekspozycji były znacznie poniżej progu bezpieczeństwa wyznaczonego na podstawie danych dotyczących podawania 80 mg bilastyny raz na dobę dorosłym. Badania te potwierdziły, że dawka 10 mg bilastyny podawana doustnie raz na dobę jest odpowiednią dawką terapeutyczną dla dzieci w wieku 6-11 lat, pod warunkiem że ich masa ciała wynosi co najmniej 20 kg.¹²