albumina
Albumina to główne białko osocza krwi, stanowiące około 50-60% wszystkich białek osocza. Jest syntetyzowana w wątrobie i odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu ciśnienia onkotycznego, dzięki czemu zapobiega przesączaniu płynów z naczyń krwionośnych do tkanek.
W diagnostyce medycznej poziom albuminy jest ważnym parametrem oceny funkcji wątroby, stanu odżywienia oraz procesów zapalnych. Obniżone stężenie albuminy (hipoalbuminemia) może występować w chorobach wątroby, zespole nerczycowym, niedożywieniu, przewlekłych stanach zapalnych czy rozległych oparzeniach.
Preparaty albuminy ludzkiej są stosowane w lecznictwie jako leki krwiozastępcze, głównie w stanach hipowolemii, wstrząsie, ciężkich oparzeniach oraz w przypadku obrzęków wywołanych hipoalbuminemią. Podawanie albuminy może być również wskazane w przypadku ostrej niewydolności wątroby i zespołu wątrobowo-nerkowego.
Albumina posiada również zdolność wiązania i transportu wielu substancji, w tym hormonów, leków, bilirubiny, kwasów tłuszczowych czy jonów metali, co czyni ją ważnym nośnikiem w organizmie. Ta właściwość ma istotne znaczenie w farmakokinetyce wielu leków, wpływając na ich dystrybucję i biodostępność.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zinkorot 25 mg Zn2+
Preparat Zinkorot zawiera 25 mg cynku w formie cynku orotonianu dwuwodnego i charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym. Wchłanianie cynku odbywa się głównie w jelicie cienkim za pośrednictwem białek transportowych, absorpcji zwykłej oraz biernej dyfuzji, z efektywnością wahającą się od 15 do 60%. Proces ten wykazuje adaptacyjny charakter, gdzie przy niskim poziomie cynku w organizmie zwiększa się jego wchłanianie, a przy wysokim – zmniejsza, co pozwala na utrzymanie homeostazy. Dystrybucja cynku jest nierównomierna, z najwyższymi stężeniami w włosach, oczach, męskich narządach płciowych i kościach, a 80% cynku we krwi znajduje się w erytrocytach. W osoczu cynk wiąże się słabo z albuminą, około 7% z aminokwasami, a reszta z makroglobuliną alfa 2 i innymi białkami osocza.
absorpcja, albumina, białko transportowe, biodostępność, cynku orotonian dwuwodny, dyfuzja bierna, dystrybucja tkanek, eliminacja cynku, erytrocyt, farmakoterapia, homeostaza, homeostaza cynku, jelito cienkie, kation dwuwartościowy, krew, makroglobulina alfa 2, osocze, profil farmakokinetyczny, tkanka, tkanka kostna, transporter, układ pokarmowy, wchłanianie jelitowe, wydalanie jelitowe, żółć - Leksykon chorób i schorzeń
Wzw (wirusowe zapalenie wątroby) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Prognozowanie przebiegu i wyniku klinicznego wirusowego zapalenia wątroby (WZW) opiera się na analizie czynników gospodarza, genetycznych oraz wirusowych, które determinują odpowiedź na terapię i rokowanie. Zaawansowane włóknienie i marskość wątroby są niezależnymi predyktorami słabej odpowiedzi na leczenie przeciwwirusowe. Szybka odpowiedź wirusologiczna (RVR), definiowana jako niewykrywalny poziom RNA HCV w 4. tygodniu terapii, ma wysoką wartość predykcyjną (ok. 89%) dla trwałej odpowiedzi wirusologicznej (SVR). W przypadku HBV-ACLF modele prognostyczne oparte na regresji logistycznej i analizie drzewa klasyfikacji (CART) przewyższają tradycyjne skale MELD w przewidywaniu 180-dniowej śmiertelności, a model HBV-ACLFD wykazuje AUROC 0,848 (kohorta derywacyjna) i 0,813 (walidacyjna) dla 30-dniowej śmiertelności. Dodatkowo, wiek, wiremia i poziom ALT mogą prognozować stabilny przebieg przewlekłego WZW B, co pozwala na optymalizację monitoringu i kosztów leczenia.
albumina, alkoholowe zapalenie wątroby, bilirubina całkowita, chłoniak rozlany z dużych komórek B, czynnik von Willebranda, encefalopatia wątrobowa, gamma-glutamylotransferaza, immunoterapia, marskość wątroby, model prognostyczny, odpowiedź na leczenie, ostra niewydolność wątroby, przeszczep wątroby, przewlekłe zakażenie, rak wątrobowokomórkowy, skala MELD, stłuszczenie wątroby, szybka odpowiedź wirusologiczna, terapia przeciwwirusowa, trwała odpowiedź wirusologiczna, uczenie maszynowe, wirusowe zapalenie wątroby, włóknienie wątroby, wodobrzusze, wynik MELD, WZW typu B, WZW typu C, zakażenie HCV, zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Multimel N4-550E komora z 10% emulsją tłuszczową (co odpowiada 10 g/100 ml) (200 ml) – 20,00 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 4,56 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,53 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,27 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,06 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,32 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,61 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,60 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,88 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,23 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,50 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,10 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,92 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,40 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,09 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,28 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,98 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,14 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,19 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,45 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 88,00 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 0,30 g
Multimel N4-550 E to emulsja do żywienia pozajelitowego, zawierająca aminokwasy, glukozę oraz emulsję tłuszczową (ok. 80% oleju z oliwek i 20% oleju sojowego), a także elektrolity (sód, potas, magnez, wapń, fosforany, octany, chlorki). Produkt jest przeznaczony do infuzji w trójkomorowych workach i wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Aktualnie brak jest wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania Multimel N4-550 E w tych grupach, co uniemożliwia jednoznaczną ocenę wpływu na rozwijający się płód oraz wydzielanie składników do mleka matki.
albumina, aminokwas, białko całkowite, bilirubina, elektrolit, emulsja tłuszczowa, funkcja nerek, funkcja wątroby, glikemia, glukoza, gospodarka węglowodanowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, kreatynina, mocznik, Multimel N4-550 E, niedożywienie, olej sojowy, olej z oliwek, transaminaza, układ krzepnięcia, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba trzewna – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba trzewna (celiakia) to przewlekła autoimmunologiczna enteropatia wywołana spożyciem glutenu u osób genetycznie predysponowanych, charakteryzująca się zapaleniem dwunastnicy. Rokowanie zależy od czasu diagnozy, przestrzegania diety bezglutenowej oraz rozwoju powikłań. Wczesne wykrycie i ścisłe stosowanie diety prowadzi do cofnięcia większości uszkodzeń i poprawy jakości życia, jednak chorzy mają nieznacznie podwyższone ryzyko śmiertelności, zwłaszcza z powodu chorób sercowo-naczyniowych (wzrost ryzyka o 27%, HR=1,27; 95% CI: 1,11-1,45), nowotworów jelita cienkiego (4-krotnie wyższe ryzyko) oraz chorób układu oddechowego. Późna diagnoza (po 50. roku życia) i nieprzestrzeganie diety zwiększają śmiertelność, a ryzyko powikłań nowotworowych, takich jak chłoniaki jelitowe (ok. 7% przypadków) i gruczolakorak jelita cienkiego, jest istotne. Oporna choroba trzewna (RCD), występująca u około 5% pacjentów, wiąże się z wysoką śmiertelnością, zwłaszcza typu 2, gdzie czynniki ryzyka 5-letniej śmiertelności to wiek diagnozy (HR=2,21 na każde 20 lat; 95% CI: 1,38-3,55), nieprawidłowe śródnabłonkowe limfocyty (HR=2,85; 95% CI: 1,22-6,62) oraz niskie stężenie albuminy (HR=0,72 na wzrost o 0,5 g/dl; 95% CI: 0,61-0,85).
albumina, anemia, ataksja, chłoniak jelitowy, chłoniak T-komórkowy, cholesterol całkowity, choroba autoimmunologiczna, choroba sercowo-naczyniowa, choroba trzewna, choroba wieńcowa serca, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 1, dieta bezglutenowa, enteropatia, gluten, gruczolakorak jelita cienkiego, HLA-DQ8, neuropatia obwodowa, niepłodność, oporna choroba trzewna, opryszczkowate zapalenie skóry, osteomalacja, osteopenia, osteoporoza, śmiertelność, stwardnienie rozsiane, trudności w uczeniu się, utrata masy ciała, wskaźnik masy ciała, zapalenie dwunastnicy, zapalenie płuc, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nasienie Płesznika –
Brak jest bezpośrednich danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania nasienia płesznika (Plantago psyllium L. i/lub Plantago indica L.), dlatego ocena opiera się na badaniach toksykologicznych łupiny nasiennej babki jajowatej, substancji o podobnych właściwościach. W badaniach na szczurach karmionych dietą zawierającą 10% łupiny nasiennej (dawki od 3876 do 11809 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 3-16-krotności dawki przeliczeniowej dla człowieka 60 kg) zaobserwowano obniżenie poziomów białek osoczowych, albumin, globulin, wapnia, potasu, cholesterolu oraz zmniejszenie zdolności wiązania żelaza. Ponadto stwierdzono podwyższenie aktywności aminotransferaz AspAT i AlAT. Mimo tych zmian nie odnotowano białkomoczu ani negatywnego wpływu na wzrost i efektywność karmienia, a badania histopatologiczne przewodu pokarmowego, wątroby i nerek nie wykazały istotnych zmian patologicznych.
albumina, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badanie histopatologiczne, białko osoczowe, cholesterol, genotoksyczność, globulina, kancerogenność, łupina nasienna babki jajowatej, nasienie płesznika, NOAEL, potas, rozwój płodowy, rozwój potomstwa, rozwój zarodkowo-płodowy, teratogeneza, wapń, zdolność wiązania żelaza - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Biseko 50 mg/ml
Biseko to 5% izotoniczny roztwór białek ludzkiej surowicy, klasyfikowany jako preparat krwiozastępczy (kod ATC: B05AA02), zawierający 50 g białka osocza na 1000 ml, w tym około 31 g albuminy oraz 10 g immunoglobulin (IgG 7,0 g, IgA 1,4 g, IgM 0,5 g). Preparat pozyskiwany jest z osocza ponad 1000 dawców, co zapewnia szerokie spektrum przeciwciał i biologicznie aktywnych białek. Obecność kompletnych i stabilnych immunoglobulin, zwłaszcza IgM, które wykazują aktywność przeciwbakteryjną wobec bakterii Gram-ujemnych i Gram-dodatnich oraz ich toksyn, czyni Biseko skutecznym wsparciem układu odpornościowego u pacjentów z przejściowym niedoborem przeciwciał, np. po zabiegach operacyjnych. Preparat zawiera również albuminę i białka transportowe w fizjologicznych stężeniach, co umożliwia kompensację niedoboru koloidów osocza i przywracanie prawidłowej osmolarności w stanach ryzyka hemokoncentracji.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan + HCT Genoptim 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmisartan + HCT Genoptim zawiera telmisartan (40 mg, 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg, 25 mg) w różnych kombinacjach. Telmisartan charakteryzuje się szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (0,5-1,5 h), biodostępnością zależną od dawki (42% dla 40 mg, 58% dla 160 mg) oraz wysokim (>99,5%) wiązaniem z białkami osocza. Metabolizowany jest głównie przez sprzęganie do farmakologicznie nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Telmisartan jest eliminowany głównie z żółcią (>97%), z klirensem osoczowym >1500 ml/min i długim okresem półtrwania (>20 h), umożliwiającym dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax w 1-3 h, ma biodostępność około 60%, wiązanie z białkami na poziomie 68%, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany przez nerki (60% dawki w ciągu 48 h) z klirensem nerkowym 250-300 ml/min oraz okresem półtrwania 10-15 h (wydłużonym do 34 h u pacjentów z niewydolnością nerek). Farmakokinetyka telmisartanu jest nieliniowa w zakresie dawek 20-160 mg, natomiast hydrochlorotiazydu liniowa.
acyloglukuronid, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, farmakokinetyka telmisartanu, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens nerkowy, klirens osoczowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry biodostępności, telmisartan, wchłanianie telmisartanu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Viatris 40 mg
Telmisartan charakteryzuje się umiarkowaną biodostępnością bezwzględną około 50% po podaniu doustnym, z szybkim, lecz zróżnicowanym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Przyjmowanie leku z pokarmem powoduje zmniejszenie AUC0-∞ o 6% przy dawce 40 mg do 19% przy dawce 160 mg, jednak stężenia w osoczu w pierwszych 3 godzinach pozostają porównywalne niezależnie od obecności pokarmu. Farmakokinetyka telmisartanu jest nieliniowa, z nieproporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC przy dawkach powyżej 40 mg. Lek wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną, oraz dużą objętość dystrybucji (Vdss około 500 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie do nieaktywnych metabolitów glukuronidowych, a eliminacja odbywa się głównie z kałem w postaci niezmienionej, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1%). Okres półtrwania w fazie eliminacji przekracza 20 godzin, a całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, co jest znaczące w porównaniu z przepływem wątrobowym (około 1500 ml/min).
albumina, AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność bezwzględna telmisartanu, biotransformacja telmisartanu, farmakokinetyka telmisartanu, hemodializa, klirens osoczowy, krzywa wykładnicza, kwaśna alfa-1-glikoproteina, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna glukuronidowa, sprzęganie, stężenie maksymalne, telmisartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dicloreum 25 mg/ml
Diklofenak sodowy podany domięśniowo w dawce 75 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 2,5 μg/ml (8 μmol/l) w ciągu około 20 minut. Lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%, głównie albuminami 99,4%) oraz objętość dystrybucji w zakresie 0,12-0,17 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek, w tym do płynu maziowego. Maksymalne stężenie diklofenaku w płynie maziowym pojawia się 2-4 godziny po osiągnięciu Cmax w osoczu, a okres półtrwania w płynie maziowym jest wydłużony do 3-6 godzin, co umożliwia utrzymanie wyższych stężeń leku w miejscu działania przez około 12 godzin.
aktywność biologiczna, albumina, Dicloreum, diklofenak sodowy, dystrybucja leku, działanie farmakologiczne, eliminacja z żółcią, faza eliminacji, glukuronizacja, hydroksy-diklofenak, hydroksylacja i metoksylacja, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn maziowy, pochodna fenolowa, podanie domięśniowe, połączenie glukuronidowe, roztwór do wstrzykiwań, schorzenie reumatyczne, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Uvadex 20 mikrogramów/ml roztwór do frakcjonowania krwi 20 mcg/ml
Metoksalen, główny składnik Uvadex (20 µg/ml), wykazuje silne hamowanie mikrosomalnych enzymów wątrobowych, zwłaszcza cytochromów CYP1A2, 2A6 i 2B1, co prowadzi do istotnych interakcji farmakokinetycznych. Obniża klirens kofeiny i fenazonu, a jednoczesne stosowanie substratów P450 może wydłużać okres półtrwania metoksalenu, zwiększając ryzyko przedłużonej fotouczulności. Metoksalen zmniejsza również metaboliczną aktywację paracetamolu, co może obniżać jego toksyczność. Lek silnie wiąże się z albuminą, ale jest wypierany przez dikumarol, prometazynę i tolbutamid, z których ten ostatni w stężeniach terapeutycznych znacząco zwiększa wolne frakcje metoksalenu, nasilając fotowrażliwość. Przykład kliniczny wskazuje, że induktor enzymów, fenytoina, obniża stężenie metoksalenu i skuteczność terapii PUVA, co można skorygować zmianą leku na walproinian.
albumina, cytochrom P450, dikumarol, fenazon, fenotiazyna, fenytoina, fluorochinolony, fotofereza, fotouczulenie, furosemid, indukcja enzymatyczna, inhibitor enzymatyczny, interakcja farmakologiczna, kwas nalidyksowy, lek przeciwpadaczkowy, metoksalen, paracetamol, reakcja fototoksyczna, retynoidy, sulfonamidy, sulfonylomocznik, tetracykliny, tiazydy, tolbutamid, utlenianie mikrosomalne, walproinian, warfaryna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak odbytnicy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak odbytnicy, zlokalizowany w ostatnich 15-20 cm jelita grubego, wymaga wielokierunkowego leczenia obejmującego chirurgię, radioterapię, chemioterapię oraz terapie celowane. Objawy kliniczne to m.in. krew w stolcu, zmiany rytmu wypróżnień, ból brzucha, utrata masy ciała i osłabienie. Kompleksowa opieka pielęgniarska powinna uwzględniać monitorowanie parametrów życiowych, stanu odżywienia (masa ciała, albuminy, białko całkowite), funkcji jelitowych, a także wsparcie psychologiczne. Kluczowe jest przygotowanie pacjenta do operacji, w tym edukacja, profilaktyka przeciwzakrzepowa oraz ocena ryzyka powikłań. Pooperacyjna opieka koncentruje się na kontroli bólu, zapobieganiu zakażeniom, monitorowaniu rany i funkcji jelitowych oraz rehabilitacji, w tym wczesnej mobilizacji.
albumina, anemia, biegunka, ból brzucha, dieta ubogoresztkowa, drabina analgetyczna WHO, dysfunkcja seksualna, elektrolity, gastroenterologia, ileostomia, krew w stolcu, lęk, martwica, nawyki jelitowe, niedrożność jelit, opieka stomijna, ostry ból, pielęgniarka onkologiczna, pielęgniarka stomijna, przewlekłe zmęczenie, radioterapia, rak odbytnicy, stan zapalny, technika relaksacyjna, terapia celowana, uczucie niepełnego wypróżnienia, zaburzenie lękowe, zaburzenie odżywiania, zakażenie, zespół niskiej przedniej resekcji, zmiana rytmu wypróżnień, żywienie parenteralne - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na jajka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Alergia na jajka, występująca u około 1,3-2,5% dzieci i 0,1% dorosłych, najczęściej ujawnia się około 10. miesiąca życia i jest związana z nadwrażliwością układu immunologicznego na białka jaja, głównie owomukoid i owoalbuminę. Reakcje alergiczne są zwykle IgE-zależne i mogą obejmować objawy skórne (pokrzywka, obrzęk, wysypka), żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka) oraz oddechowe (katar, kaszel, świszczący oddech, stridor). Anafilaksja, choć rzadka, stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowego podania adrenaliny (epinefryny) i hospitalizacji. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, testach skórnych, oznaczeniu specyficznych IgE (np. ImmunoCAP) oraz, w razie potrzeby, doustnym teście prowokacji pokarmowej pod kontrolą specjalisty. U około 71% dzieci alergia ustępuje do 6. roku życia, a u 2/3 do 16. roku życia, jednak u niektórych może utrzymywać się przez całe życie.
adrenalina, albumina, alergia na jajka, alergia pokarmowa, alergolog, anafilaksja, astma, autostrzykawka z adrenaliną, biegunka, ból brzucha, doustny test prowokacji pokarmowej, egzema, immunoterapia doustna, immunoterapia podjęzykowa, katar sienny, livetyna, lizozym, nadwrażliwość, obrzęk, obrzęk gardła, owoalbumina, owomukoid, pokrzywka, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, spadek ciśnienia krwi, stridor, świst krtaniowy, świszczący oddech, szczepionka przeciw grypie, szczepionka przeciwko odrze, test skórny, układ odpornościowy, wymioty, wysypka skórna - Leksykon substancji czynnych
Tikagrelor – Przeciwwskazania stosowania
Tikagrelor, stosowany w profilaktyce zdarzeń zakrzepowych u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich: nadwrażliwość na tikagrelor lub substancje pomocnicze, czynne krwawienie patologiczne, przebyte krwotoki śródczaszkowe oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Szczególnie istotne jest wykluczenie aktywnego krwawienia ze względu na mechanizm działania leku polegający na hamowaniu agregacji płytek, co może nasilać krwawienia. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby metabolizm tikagreloru jest zaburzony, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Przed terapią należy wykonać badania funkcji wątroby, takie jak aktywność aminotransferaz (ALT, AST), stężenie bilirubiny, czas protrombinowy oraz poziom albumin.
agregacja płytek krwi, albumina, aminotransferaza, antybiotyk, atazanawir, bilirubina, czas protrombinowy, działanie przeciwpłytkowe, funkcja wątroby, hemostaza, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie patologiczne, krwawienie śródczaszkowe, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwwirusowy, nefazodon, niewydolność wątroby, ostry zespół wieńcowy, reakcja nadwrażliwości, rytonawir, tikagrelor, zdarzenie zakrzepowe