Właściwości farmakokinetyczne
Telmisartan Viatris 40 mg

Właściwości farmakokinetyczne telmisartanu

Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych telmisartanu, obejmującą procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku, a także omówienie specyficznych aspektów farmakokinetycznych w różnych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie i biodostępność

Telmisartan charakteryzuje się szybkim, ale zróżnicowanym stopniem wchłaniania z przewodu pokarmowego. Średnia wartość biodostępności bezwzględnej wynosi około 50%, co wskazuje na umiarkowaną dostępność biologiczną leku po podaniu doustnym.²

Przyjmowanie leku z pokarmem wpływa na parametry farmakokinetyczne telmisartanu, powodując zmniejszenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC0-∞) w zakresie od 6% (dla dawki 40 mg) do 19% (dla dawki 160 mg). Warto jednak zauważyć, że przez pierwsze 3 godziny od przyjęcia preparatu stężenie leku w osoczu jest zbliżone, niezależnie od tego, czy lek przyjęto na czczo, czy wraz z posiłkiem.³

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka telmisartanu nie wykazuje liniowej zależności między zastosowaną dawką a stężeniem leku w osoczu krwi. Obserwuje się nieproporcjonalny wzrost stężenia maksymalnego (Cmax) oraz, w mniejszym stopniu, wartości AUC przy stosowaniu dawek przekraczających 40 mg. Mimo to, niewielkie zmniejszenie wartości AUC nie powinno prowadzić do istotnego klinicznie zmniejszenia skuteczności terapeutycznej leku.⁴

Dystrybucja w organizmie

Telmisartan wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza, przekraczający 99,5%. Wiąże się szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji leku w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 litrów, co świadczy o znacznej dystrybucji telmisartanu do tkanek obwodowych. ^{99,5%), szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 l.”>5}

Metabolizm

Proces biotransformacji telmisartanu opiera się głównie na mechanizmie sprzęgania do pochodnych glukuronidowych związków macierzystych. Powstałe w ten sposób metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej, co oznacza, że efekt terapeutyczny leku zależy wyłącznie od postaci niezmienionej.⁶

Eliminacja

Farmakokinetyka eliminacji telmisartanu charakteryzuje się przebiegiem zgodnym z krzywą wykładniczą, przy czym okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) wynosi ponad 20 godzin. Pomimo stosunkowo długiego okresu półtrwania i nieliniowego wzrostu stężenia maksymalnego wraz ze zwiększaniem dawki, nie wykazano istotnej klinicznie kumulacji telmisartanu przy stosowaniu w zalecanych dawkach terapeutycznych. ^{20 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się nieproporcjonalnie do dawki. Nie wykazano by telmisartan stosowany w zalecanych dawkach ulegał kumulacji mającej znaczenie kliniczne.”>7}

Telmisartan jest eliminowany z organizmu głównie z kałem (w postaci niezmienionej), po podaniu zarówno doustnym, jak i dożylnym. Wydalanie przez nerki stanowi mniej niż 1% podanej dawki, co wskazuje na dominujący udział wątroby w procesie eliminacji leku. Całkowity klirens osoczowy telmisartanu (Cltot) jest wysoki i wynosi około 1000 ml/min, co stanowi znaczącą wartość w porównaniu z przepływem wątrobowym krwi (około 1500 ml/min).<sup data-drug="Telmisartan Viatris" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem wynosi 8

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Różnice związane z płcią

Wykazano istotne różnice w parametrach farmakokinetycznych telmisartanu między mężczyznami a kobietami. U kobiet obserwuje się wyższe stężenia leku w osoczu, przy czym stężenie maksymalne (Cmax) jest około 3-krotnie wyższe, a pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) około 2-krotnie wyższe niż u mężczyzn. Pomimo tych różnic, nie wykazano ich istotnego wpływu na skuteczność terapeutyczną leku.⁹

Pacjenci w podeszłym wieku

Wiek pacjentów nie wpływa istotnie na parametry farmakokinetyczne telmisartanu. Nie stwierdzono znaczących różnic w farmakokinetyce leku między pacjentami w wieku powyżej i poniżej 65 lat.¹⁰

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

Ocenę farmakokinetyki telmisartanu u pacjentów pediatrycznych przeprowadzono jako cel drugorzędowy w badaniu obejmującym 57 dzieci z nadciśnieniem w wieku od 6 do poniżej 18 lat. Pacjenci otrzymywali telmisartan w dawce 1 mg/kg lub 2 mg/kg przez okres czterech tygodni. Główne cele badania obejmowały ustalenie stanu stacjonarnego dla telmisartanu oraz ocenę różnic związanych z wiekiem.<sup data-drug="Telmisartan Viatris" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Farmakokinetyka dwóch dawek telmisartanu była oceniana, jako cel drugorzędowy u pacjentów z nadciśnieniem (n = 57) w wieku od 6 do 11

Chociaż badana grupa była zbyt mała dla miarodajnej oceny farmakokinetyki u dzieci poniżej 12 lat, uzyskane wyniki są zasadniczo zgodne z obserwacjami u dorosłych i potwierdzają nieliniowość parametrów farmakokinetycznych telmisartanu, szczególnie w odniesieniu do stężenia maksymalnego (Cmax).¹²

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego oraz z ciężką niewydolnością nerek obserwuje się dwukrotne zwiększenie stężenia telmisartanu w osoczu w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek.¹³

Natomiast u chorych z niewydolnością nerek poddawanych hemodializie stwierdza się zmniejszone stężenia leku w osoczu. Zjawisko to jest związane z wysokim stopniem wiązania telmisartanu z białkami osocza, co uniemożliwia jego usunięcie podczas zabiegu hemodializy. Okres półtrwania w fazie eliminacji pozostaje niezmieniony u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek.¹⁴

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby wykazały znaczne zwiększenie biodostępności bezwzględnej telmisartanu, która osiąga wartość zbliżoną do 100%. Jest to istotna zmiana w porównaniu z wartością około 50% obserwowaną u osób z prawidłową czynnością wątroby. Pomimo zwiększonej biodostępności, okres półtrwania w fazie eliminacji nie ulega zmianie u pacjentów z niewydolnością wątroby.¹⁵