Właściwości farmakokinetyczne
Hemkortin-HC 10 mg + 10 mg

Hemkortin-HC to preparat doodbytniczy w formie czopków zawierający 10 mg octanu hydrokortyzonu oraz 10 mg jednowodnego siarczanu cynku. Po podaniu doodbytniczym hydrokortyzon wykazuje wysoką biodostępność, mieszczącą się w zakresie 30-90%, co umożliwia jego znaczące wchłanianie do krążenia ogólnego i dystrybucję do tkanek docelowych. Hydrokortyzon wiąże się w dużym stopniu z białkami osocza, głównie globulinami wiążącymi kortykosteroidy oraz albuminami, co wpływa na jego farmakokinetykę. Siarczan cynku natomiast działa głównie miejscowo, z minimalnym przenikaniem do komórek, co ogranicza jego działanie do powierzchni błon śluzowych i skóry.

Właściwości farmakokinetyczne leku Hemkortin-HC

Hemkortin-HC to preparat w postaci czopków zawierający 10 mg octanu hydrokortyzonu (Hydrocortisoni acetas) oraz 10 mg jednowodnego siarczanu cynku (Zinci sulfas). Charakterystyka farmakokinetyczna tego leku obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji jego składników aktywnych z organizmu. 1

Wchłanianie

W przypadku podania doodbytniczego, w przeciwieństwie do miejscowego stosowania na zdrową skórę, składniki aktywne leku Hemkortin-HC wykazują znaczący stopień wchłaniania do krążenia ogólnego. Hydrokortyzon podany we wlewkach doodbytniczych charakteryzuje się wysokim zakresem biodostępności, która może wynosić od 30% do nawet 90%. Ten znaczący stopień wchłaniania przez błonę śluzową odbytnicy umożliwia dystrybucję substancji czynnej do krążenia ogólnego. 2

W przypadku siarczanu cynku, drugi składnik aktywny leku Hemkortin-HC, wykazuje odmienny profil wchłaniania. Substancja ta działa głównie miejscowo na powierzchni skóry lub błon śluzowych, jedynie w niewielkim stopniu przenikając do wnętrza komórek. Dzięki temu jego działanie ma charakter przede wszystkim lokalny. 3

Dystrybucja

Po wchłonięciu do krążenia ogólnego, hydrokortyzon w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza. Głównymi białkami transportującymi tę substancję są globuliny wiążące kortykosteroidy oraz albuminy. Ten wysoki stopień wiązania z białkami osocza wpływa na dystrybucję hydrokortyzonu w organizmie oraz na jego dostępność dla tkanek docelowych. 4

Metabolizm

Hydrokortyzon podlega intensywnym procesom metabolicznym, które zachodzą w większości tkanek organizmu. Głównym miejscem biotransformacji tej substancji jest wątroba, gdzie dochodzi do przekształcenia hydrokortyzonu w związki pozbawione aktywności biologicznej. Procesy metaboliczne obejmują różne szlaki enzymatyczne, które prowadzą do powstania metabolitów nieaktywnych farmakologicznie. 5

Eliminacja

Eliminacja metabolitów hydrokortyzonu odbywa się głównie przez nerki. Nieczynne biologicznie metabolity są wydalane przede wszystkim w postaci skoniugowanej jako glukuronidy i siarczany, choć część z nich może być również wydalana w formie nieskoniugowanej. Dodatkowo, niewielka ilość metabolitów hydrokortyzonu jest wydzielana z żółcią do przewodu pokarmowego. 6

Parametr farmakokinetyczny Octan hydrokortyzonu Siarczan cynku
Wchłanianie po podaniu doodbytniczym 30-90% Minimalne przenikanie do komórek
Dystrybucja Znaczne wiązanie z białkami osocza (globuliny wiążące kortykosteroidy, albuminy) Działanie głównie miejscowe
Metabolizm Głównie w wątrobie do związków nieaktywnych biologicznie Dane niedostępne
Eliminacja Głównie przez nerki (w postaci glukuronidów, siarczanów i pochodnych nieskoniugowanych), niewielkie ilości z żółcią Dane niedostępne
  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl