Właściwości farmakokinetyczne
Hygroton 50 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Hygroton (chlortalidon) 50 mg

Hygroton zawierający 50 mg chlortalidonu wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny, który determinuje jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji tego leku z organizmu.¹

Wchłanianie

Biodostępność doustnej dawki 50 mg Hygrotonu wynosi około 64%. Maksymalne stężenie leku we krwi obserwuje się po 8 do 12 godzinach od momentu zażycia. Dla dawki 50 mg wartość Cmax wynosi przeciętnie 3,2 µg/ml (9,4 µmol/L), podczas gdy dla dawki 25 mg osiąga poziom 1,5 µg/ml (4,4 µmol/l).²

Dla dawek nieprzekraczających 100 mg obserwuje się proporcjonalne zwiększanie wartości AUC (pola pod krzywą stężenia w czasie). Co istotne, podczas wielokrotnego podawania dawki dobowej 50 mg, stan równowagi dynamicznej osiągany jest po 1-2 tygodniach, a średnie stężenie we krwi mierzone pod koniec 24-godzinnej przerwy w dawkowaniu wynosi 7,2 µg/ml (21,2 µmol/l).³

Dystrybucja

Chlortalidon charakteryzuje się szczególnym profilem dystrybucji w organizmie. Tylko niewielka frakcja leku pozostaje w postaci wolnej we krwi, co wynika z dwóch głównych mechanizmów:⁴

• Ekstensywne gromadzenie w erytrocytach – chlortalidon wykazuje duże powinowactwo do anhydrazy węglanowej erytrocytów, co skutkuje tym, że jedynie 1,4% całkowitej ilości leku znajduje się we krwi w stanie równowagi dynamicznej podczas leczenia dawką 50 mg⁵
• Wiązanie z białkami osocza – in vitro chlortalidon wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą, w około 76%⁶

Chlortalidon ma zdolność przenikania przez barierę łożyska i jest wydzielany do mleka matki. U kobiet stosujących dawkę 50 mg na dobę przed i po porodzie, stężenie leku we krwi płodu stanowiło około 15% wartości stężenia obserwowanego we krwi matki. Natomiast stężenie chlortalidonu w płynie owodniowym oraz mleku kobiecym wynosiło około 4% wartości stężenia we krwi matczynej.⁷

Metabolizm

Metabolizm wątrobowy oraz wydalanie do żółci stanowią jedynie niewielki udział w całkowitej eliminacji chlortalidonu z organizmu. W okresie 120 godzin od podania, około 70% dawki ulega wydaleniu z moczem i kałem, przeważnie w postaci niezmienionej.⁸

Eliminacja

Chlortalidon jest wydalany z krwi i osocza głównie w postaci niezmienionej. Okres półtrwania leku wynosi przeciętnie 50 godzin i pozostaje stabilny nawet podczas długotrwałej terapii. Większość wchłoniętej dawki chlortalidonu jest eliminowana przez nerki, ze średnim klirensem nerkowym wynoszącym 60 ml/min.⁹

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Zaburzenia czynności nerek nie wykazują istotnego wpływu na profil farmakokinetyczny chlortalidonu. Czynnikiem limitującym szybkość eliminacji leku z krwi lub osocza jest prawdopodobnie powinowactwo leku do anhydrazy węglanowej erytrocytów. W związku z tym, u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania.¹⁰

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku eliminacja chlortalidonu przebiega wolniej w porównaniu do młodych, zdrowych dorosłych, mimo że wchłanianie leku pozostaje na podobnym poziomie. Z tego powodu u pacjentów geriatrycznych zalecana jest wzmożona obserwacja lekarska podczas terapii chlortalidonem.¹¹