Właściwości farmakokinetyczne
Movalis 10 mg/ml (15 mg/1,5 ml)

Właściwości farmakokinetyczne meloksykamu

Meloksykam, składnik aktywny produktu leczniczego Movalis (15 mg/1,5 ml, roztwór do wstrzykiwań), charakteryzuje się szczególnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji tego leku.

Wchłanianie

Meloksykam po podaniu domięśniowym ulega całkowitemu wchłanianiu. Jego względna biodostępność w porównaniu z podaniem doustnym wynosi niemal 100%, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania przy zmianie drogi podania z domięśniowej na doustną. Po domięśniowym podaniu dawki 15 mg, maksymalne stężenie w osoczu (C_max) osiąga wartość około 1,62-1,8 μg/ml w czasie 1-6 godzin od aplikacji.¹

Dystrybucja

Charakterystyczną cechą meloksykamu jest jego bardzo silne wiązanie z białkami osocza, szczególnie z albuminami, sięgające 99%. Lek przenika do mazi stawowej, gdzie osiąga stężenie równe około połowie stężenia występującego w osoczu. Objętość dystrybucji po podaniu domięśniowym lub dożylnym jest relatywnie mała i wynosi około 11 litrów, wykazując zmienność osobniczą na poziomie 7-20%. W przypadku wielokrotnego doustnego podawania meloksykamu w dawkach 7,5-15 mg, objętość dystrybucji zwiększa się do około 16 litrów, przy współczynniku zmienności od 11 do 32%.²

Metabolizm

Meloksykam podlega intensywnym procesom biotransformacji zachodzącym głównie w wątrobie. W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit, 5′-karboksymeloksykam, stanowi około 60% podanej dawki i powstaje w procesie utleniania metabolitu pośredniego – 5′-hydroksymetylomeloksykamu, który jest wydalany w mniejszej ilości (9% dawki).

Badania in vitro wskazują, że w szlaku metabolicznym meloksykamu istotną rolę odgrywa enzym CYP 2C9, przy mniejszym udziale izoenzymu CYP 3A4. Za powstawanie dwóch pozostałych metabolitów, stanowiących odpowiednio 16% i 4% podanej dawki, prawdopodobnie odpowiedzialna jest aktywność peroksydazy u pacjenta.³

Eliminacja

Wydalanie meloksykamu odbywa się głównie w postaci metabolitów, w równych proporcjach przez nerki (z moczem) i przez przewód pokarmowy (z kałem). Zaledwie mniej niż 5% dawki dobowej wydalane jest w postaci niezmienionej z kałem, natomiast w moczu występują jedynie śladowe ilości niezmienionego leku. Średni okres półtrwania (t_1/2) meloksykamu waha się od 13 do 25 godzin, niezależnie od drogi podania (doustnej, domięśniowej czy dożylnej). Całkowity klirens osoczowy wynosi około 7-12 ml/minutę po podaniu pojedynczej dawki drogą doustną, dożylną lub doodbytniczą.⁴

Liniowość farmakokinetyki

Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 mg do 15 mg, zarówno po podaniu doustnym, jak i domięśniowym. Oznacza to, że zwiększenie dawki leku powoduje proporcjonalny wzrost jego stężenia w osoczu.⁵

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z niewydolnością wątroby i nerek

Parametry farmakokinetyczne meloksykamu nie ulegają istotnym zmianom u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek obserwuje się istotny wzrost całkowitego klirensu leku. Natomiast u osób ze schyłkową niewydolnością nerek dochodzi do osłabienia wiązania meloksykamu z białkami osocza. Ten efekt, w połączeniu ze zwiększoną objętością dystrybucji, może prowadzić do wyższego stężenia wolnej, niezwiązanej frakcji leku.⁶

Osoby w podeszłym wieku

U mężczyzn w podeszłym wieku parametry farmakokinetyczne meloksykamu są zbliżone do tych obserwowanych u młodych mężczyzn. Natomiast u kobiet w podeszłym wieku stwierdzono wyższe wartości pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) oraz dłuższy okres półtrwania leku w porównaniu z młodszymi osobami obojga płci. Średnia wartość klirensu osoczowego w stanie równowagi u osób starszych jest nieco mniejsza niż u osób młodszych.⁷