trombocytopenia
Trombocytopenia (małopłytkowość) to stan charakteryzujący się obniżeniem liczby płytek krwi poniżej 150 tys./μl. Jest to jedno z najczęstszych zaburzeń hematologicznych, które może występować jako izolowany problem lub towarzyszyć innym schorzeniom.
Etiologia trombocytopenii jest zróżnicowana i obejmuje przyczyny związane ze zmniejszonym wytwarzaniem płytek w szpiku kostnym (np. w przebiegu nowotworów hematologicznych, po chemioterapii, w zespołach mielodysplastycznych), zwiększonym niszczeniem obwodowym (immunologicznym, jak w ITP – immunologicznej trombocytopenii, lub nieimmunologicznym, np. w DIC – zespole rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego), sekwestracją śledzionową (w splenomegalii) oraz rozcieńczeniem (po masywnych przetoczeniach).
Objawy kliniczne małopłytkowości zależą od stopnia obniżenia liczby płytek krwi. Przy wartościach powyżej 50 tys./μl pacjenci zwykle nie wykazują objawów, przy wartościach 20-50 tys./μl mogą wystąpić krwawienia po urazach, zaś przy wartościach poniżej 20 tys./μl wzrasta ryzyko samoistnych krwawień śluzówkowych, skórnych (wybroczyny, krwawienie z dziąseł, nosa) oraz krwawień do narządów wewnętrznych.
Diagnostyka trombocytopenii obejmuje badanie morfologii krwi z oceną rozmazu, badania szpiku kostnego, testy na obecność przeciwciał przeciwpłytkowych oraz diagnostykę obrazową (USG jamy brzusznej z oceną śledziony). Leczenie zależy od przyczyny i stopnia nasilenia małopłytkowości oraz obecności objawów krwotocznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Pixigan 150 mg
Bupropion, substancja czynna leku Pixigan 150 mg (tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania podczas terapii. Najczęstsze działania niepożądane obejmują bóle głowy (≥1/10), suchość błony śluzowej jamy ustnej, nudności i wymioty (≥1/10), a także bezsenność (≥1/10). Często obserwuje się drżenia, zawroty głowy, zaburzenia smaku, pobudzenie, lęk, ból brzucha, zaparcia oraz reakcje nadwrażliwości, takie jak pokrzywka (≥1/100 do <1/10). Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) mogą wystąpić napady drgawkowe (około 0,1%), uogólnione toniczno-kloniczne, z ryzykiem ponapadowego splątania i zaburzeń pamięci. Bardzo rzadkie działania niepożądane (<1/10 000) obejmują poważne reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny), zespół Stevens-Johnsona, zaostrzenie łuszczycy, zaburzenia wątroby (wzrost enzymów, żółtaczka, zapalenie wątroby), a także poważne zaburzenia psychiczne, w tym myśli i zachowania samobójcze, psychozę oraz zespół serotoninowy (częstość nieznana). Wzrost ciśnienia tętniczego, czasem znaczny, oraz tachykardia są obserwowane często lub niezbyt często, co wymaga kontroli parametrów sercowo-naczyniowych.
anoreksja, ataksja, bupropion, depersonalizacja, dystonia, hiponatremia, inkontynencja, kserostomia, lęk paniczny, leukopenia, łuszczyca, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, napad toniczno-kloniczny, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, parkinsonizm, reakcja nadwrażliwości, retencja moczu, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, SNRI, SSRI, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie glikemii, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Ofloksacyna – Działania niepożądane
Ofloksacyna stosowana miejscowo w okulistyce oraz doustnie wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których większość ma charakter odwracalny, a poważne reakcje są rzadkie. Po miejscowym podaniu okulistycznym ofloksacyna wchłania się do krążenia ogólnoustrojowego w niewielkim stopniu, co może prowadzić do podobnych działań niepożądanych jak przy podaniu doustnym. W obrębie oka najczęściej obserwuje się podrażnienie i dyskomfort, rzadziej odkładanie złogów w rogówce, a także objawy takie jak zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, fotofobia czy zespół suchego oka. Bardzo rzadko mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i wstrząs anafilaktyczny. Działania niepożądane obejmują również zawroty głowy, arytmie komorowe i wydłużenie odstępu QT w EKG, nudności oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zerwania ścięgien, zwłaszcza u pacjentów starszych, stosujących kortykosteroidy lub z obciążeniem ścięgien.
agranulocytoza, arytmia komorowa, ciało obce w oku, eozynofilia, fluorochinolony, leukopenia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ofloksacyna, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, światłowstręt, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie ścięgna, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka, złogi w rogówce, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zaranta 20 mg
Produkt leczniczy Zaranta, zawierający rozuwastatynę wapniową, wykazuje profil działań niepożądanych, który w większości przypadków jest łagodny i przemijający. Mniej niż 4% pacjentów w badaniach klinicznych przerwało terapię z powodu działań niepożądanych. Częstość występowania działań niepożądanych jest zależna od dawki, szczególnie powyżej 20 mg. Do najczęstszych należą bóle mięśni, bóle głowy, zawroty głowy, zaparcia, nudności oraz zwiększenie aktywności aminotransferaz. Rzadziej obserwuje się miopatię, rabdomiolizę, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia psychiczne (depresja, zaburzenia snu), a także zaburzenia wątroby i nerek, w tym proteinurię (do 3% przy dawce 40 mg) i hematurię. W przypadku znacznego wzrostu kinazy kreatynowej (>5 x GGN) konieczne jest przerwanie leczenia. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, choć częściej obserwuje się wzrost kinazy kreatyniny >10 x GGN oraz objawy mięśniowe po wysiłku.
aminotransferaza, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawu, choroba ścięgna, ginekomastia, hematuria, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, nudność, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, rozuwastatyna wapniowa, śródmiąższowe zapalenie płuc, świąd, trombocytopenia, utrata pamięci, wysypka, zaburzenie snu, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluconazole Kabi 2 mg/ml
Flukonazol, substancja aktywna produktu Fluconazole Kabi (2 mg/ml, roztwór do infuzji), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) obejmują ból głowy, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunkę, wysypkę oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej, asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej). Istotne są również zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość (często), agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i neutropenia (niezbyt często), a także rzadkie przypadki anafilaksji. Wśród zaburzeń metabolicznych często występują hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia i hipokaliemia, co wymaga monitorowania szczególnie u pacjentów z ryzykiem kardiologicznym. W zakresie układu nerwowego dominują ból głowy (często), a rzadziej drgawki, parestezje, zawroty głowy i zmiany smaku. Rzadko obserwuje się groźne zaburzenia rytmu serca, takie jak torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT, co wymaga ostrożności u pacjentów z predyspozycjami do arytmii.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, cholestaza, drgawki, działania niepożądane flukonazolu, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, leukopenia, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, roztwór do infuzji, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wysypka polekowa, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aripilek 10 mg
Aripilek, zawierający arypiprazol w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 30 mg, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla leków przeciwpsychotycznych, z najczęstszymi objawami takimi jak akatyzja i nudności (>3%). W badaniach klinicznych u pacjentów ze schizofrenią i zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym typu I, częstość występowania objawów pozapiramidowych (EPS) wynosiła odpowiednio 19-26,6% dla arypiprazolu, co jest istotnie niższe niż w grupach leczonych haloperydolem (53,3-57,3%). Akatyzja występowała u 6,2-12,1% pacjentów, a ryzyko ostrej dystonii było wyższe u młodszych mężczyzn. W populacji pediatrycznej obserwowano częstsze występowanie senności, zaburzeń pozapiramidowych, suchości w jamie ustnej, zwiększonego apetytu i niedociśnienia ortostatycznego. Zmiany masy ciała u młodzieży po 12 i 30 tygodniach leczenia wynosiły odpowiednio 2,4 kg i 5,8 kg, a u dorosłych nie stwierdzono istotnych klinicznie różnic w parametrach laboratoryjnych i lipidowych.
akatyzja, anoreksja, arypiprazol, arytmia, cukrzyca, dysfagia, dystonia, epizod maniakalny, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, hiperinsulinemia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, hipoprolaktynemia, hipotermia, kwasica ketonowa, leukopenia, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, schizofrenia, skurcz mięśni, suchość jamy ustnej, trombocytopenia, uzależnienie od hazardu, zaburzenia kontroli impulsów, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zespół abstynencyjny noworodków, zespół DRESS - Leksykon leków
Działania niepożądane – Esopol 40 mg
Esomeprazol, substancja czynna leku Esopol 40 mg (proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały zidentyfikowane zarówno w badaniach klinicznych, jak i w praktyce klinicznej. W zakresie hematologicznym mogą wystąpić rzadko leukopenia i trombocytopenia, a bardzo rzadko agranulocytoza i pancytopenia, stanowiące poważne zagrożenie życia. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, również należą do rzadkich, ale potencjalnie zagrażających życiu powikłań. Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiponatremia, hipomagnezemia, hipokalcemia i hipokaliemia, mogą występować z różną częstością i mają istotne znaczenie kliniczne. W sferze neurologicznej najczęściej obserwuje się bóle głowy, a rzadziej zawroty głowy, parestezje, senność oraz zaburzenia smaku. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują często ból brzucha, zaparcia, biegunkę, wzdęcia, nudności, wymioty oraz polipy dna żołądka o charakterze łagodnym. Niezbyt często obserwuje się suchość w jamie ustnej, zapalenie jamy ustnej i zakażenia grzybicze przewodu pokarmowego, a także mikroskopowe zapalenie okrężnicy o nieznanej częstości.
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, dysgeuzja, encefalopatia, esomeprazol, ginekomastia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, leukopenia, łysienie, martwica toksyczna naskórka, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nadwrażliwość na światło, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, osłabienie mięśni, pancytopenia, parestezje, pobudzenie, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość jamy ustnej, świąd, toczeń rumieniowaty skórny, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcia, zakażenie grzybicze przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Stevensa-Johnsona, złamania kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Moxifloxacin Aurovitas 400 mg
Moksyfloksacyna, fluorochinolon stosowany w dawce 400 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą przewodu pokarmowego (nudności, biegunka, bóle brzucha) oraz układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy), występujące u ≥1/100 do <1/10 pacjentów. Większość działań niepożądanych pojawia się z częstością poniżej 3%. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale potencjalnie nieodwracalne reakcje obejmujące zapalenie i zerwanie ścięgien, neuropatie, zaburzenia psychiczne (depresja, omamy, majaczenie), a także poważne zaburzenia rytmu serca, takie jak wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes i zatrzymanie akcji serca, zwłaszcza u pacjentów z hipokaliemią. Ponadto, moksyfloksacyna może wywołać ciężkie reakcje alergiczne, w tym anafilaksję i obrzęk naczynioruchowy, oraz zagrażające życiu pęcherzowe reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, AGEP, toksyczna nekroliza naskórka i DRESS.
agranulocytoza, aminotransferaza, anafilaksja, biegunka, DRESS, drgawki, dyzestezja, eozynofilia, fluorochinolony, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, guz rzekomy mózgu, hiperglikemia, hiperkalcemia, hipernatremia, hiperurykemia, hipoglikemia, kandydoza jamy ustnej, leukopenia, majaczenie, miastenia, napad padaczkowy, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedomykalność zastawek serca, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, polineuropatia, rabdomioliza, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, SIADH, śpiączka hipoglikemiczna, tętniak aorty, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, trombocytoza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie naczyń, zapalenie ścięgna, zastój żółci, zerwanie ścięgna, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Choligrip Menthol Active 600 mg + 40 mg + 10 mg
Choligrip Menthol Active zawiera 600 mg paracetamolu, 40 mg kwasu askorbinowego oraz 10 mg fenylefryny chlorowodorku w jednej saszetce. Paracetamol może wywoływać bardzo rzadkie działania niepożądane (≤1/10 000), takie jak trombocytopenia, reakcje anafilaktyczne, nadwrażliwość skórna (wysypka, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, zespół Stevensa-Johnsona), skurcz oskrzeli u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ oraz zaburzenia czynności wątroby. Fenylefryna może powodować nerwowość, ból głowy, zawroty głowy, bezsenność, nudności, wymioty oraz zwiększenie ciśnienia krwi. Rzadziej (1/10 000 do <1/1 000) obserwuje się tachykardię, palpitacje, rozszerzenie źrenicy, jaskrę ostrą zamykającego się kąta, reakcje alergiczne skórne oraz zaburzenia układu moczowego, takie jak bolesne oddawanie moczu i zatrzymanie moczu, szczególnie u pacjentów z rozrostem gruczołu krokowego.
alergiczne zapalenie skóry, bezsenność, ból głowy, bolesne oddawanie moczu, choroba układu krążenia, działanie sympatykomimetyczne, fenylefryna chlorowodorek, jaskra ostra zamykającego się kąta, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kołatanie serca, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, palpitacje, paracetamol, pęcherzowy rumień wielopostaciowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rozrost gruczołu krokowego, rozszerzenie źrenicy, skurcz oskrzeli, tachykardia, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności wątroby, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mirzaten 30 mg 30 mg
Ocena działań niepożądanych mirtazapiny jest utrudniona ze względu na nakładanie się symptomów depresji z efektami ubocznymi leku. Metaanaliza 20 randomizowanych, kontrolowanych placebo badań (1501 pacjentów na mirtazapinie do 60 mg/dobę, 134 osobo-lata obserwacji) wykazała, że najczęstsze działania niepożądane (>5%) to senność, uspokojenie, suchość w jamie ustnej, zwiększenie masy ciała i apetytu, zawroty głowy oraz zmęczenie. Szczególnie istotne są poważne reakcje skórne (SCARs), takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, DRESS, pęcherzowe zapalenie skóry i rumień wielopostaciowy, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i intensywnej opieki. Ponadto, rzadkie, ale poważne działania obejmują zahamowanie czynności szpiku kostnego, hiponatremię związaną z niewłaściwym wydzielaniem ADH, hiperprolaktynemię, zaburzenia psychiczne (mania, halucynacje, myśli samobójcze), zespół serotoninowy oraz rabdomiolizę.
agranulocytoza, akatyzja, anemia aplastyczna, dyzartria, eozynofilia, ginekomastia, granulocytopenia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, mirtazapina, mlekotok, parestezje, pęcherzowe zapalenie skóry, priapizm, przyrost masy ciała, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, senność, suchość jamy ustnej, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, zahamowanie czynności szpiku, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół niewłaściwego wydzielania ADH, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększony apetyt - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kabiven Peripheral –
Kabiven Peripheral to emulsja do infuzji dożylnej stosowana w żywieniu pozajelitowym, której działania niepożądane wynikają zarówno ze składu (emulsja tłuszczowa, aminokwasy, glukoza), jak i drogi podania. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Do często obserwowanych należą bóle brzucha, nudności, wymioty, podwyższenie temperatury ciała, dreszcze i zmęczenie. Niezbyt często występują reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, wysypka i pokrzywka, a także zaburzenia ciśnienia tętniczego (niedociśnienie i nadciśnienie). Zakrzepowe zapalenie żył jest częstym powikłaniem przy podawaniu do żył obwodowych, co jest typowe dla roztworów hipertonicznych. W badaniach diagnostycznych może wystąpić zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych oraz objawy hematologiczne, takie jak hemoliza, retikulocytoza, anemia, leukopenia i trombocytopenia.
aminokwasy, anemia, ból brzucha, ból głowy, dreszcze, emulsja do infuzji dożylnej, emulsja tłuszczowa, enzymy wątrobowe, gorączka, hemoliza, hiperlipidemia, infuzja dożylna, leukopenia, naciek tłuszczu, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności, pokrzywka, powiększenie śledziony, powiększenie wątroby, priapizm, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, retikulocytoza, roztwór hipertoniczny, śpiączka, tachypnoe, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył obwodowych, zespół przedawkowania tłuszczu, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Alepton 160 mg
Lek Alepton zawiera 160 mg kwasu acetylosalicylowego w postaci tabletek dojelitowych i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na salicylany lub inne NLPZ, w tym na substancje pomocnicze takie jak laktoza jednowodna (96 mg/tabletkę) i lecytyna (0,42 mg/tabletkę). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z astmą indukowaną przez salicylany, ostrą chorobą wrzodową przewodu pokarmowego, aktywnym lub nawracającym wrzodem trawiennym, krwawieniami z przewodu pokarmowego, skazą krwotoczną, zaburzeniami krzepnięcia (np. hemofilia, trombocytopenia) oraz krwotokami mózgowo-naczyniowymi. Przeciwwskazania obejmują także ciężką niewydolność wątroby, nerek i serca oraz stosowanie metotreksatu w dawce >15 mg/tydzień. W trzecim trymestrze ciąży dawki >100 mg/dobę są przeciwwskazane ze względu na ryzyko powikłań okołoporodowych i przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu.
agregacja płytek krwi, astma indukowana przez salicylany, choroba alergiczna, dna moczanowa, dysfagia, hemoliza, klopidogrel, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok mózgowo-naczyniowy, krwotok z żołądka, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lecytyna, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, nefrotoksyczność, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, ostra choroba wrzodowa przewodu pokarmowego, pokrzywka, powikłanie hematologiczne, skaza krwotoczna, toksyczność metotreksatu, trombocytopenia, trzeci trymestr ciąży, warfaryna, wrzód trawienny, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon substancji czynnych
Ketoprofen – Działania niepożądane
Ketoprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny z grupy pochodnych kwasu propionowego, jest stosowany w leczeniu objawowym chorób zapalnych i zwyrodnieniowych układu kostno-stawowego oraz w terapii bólu różnego pochodzenia. Działania niepożądane ketoprofenu obejmują głównie zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak dyspepsja, nudności, wymioty, bóle brzucha, a także poważniejsze powikłania, w tym owrzodzenia, krwawienia (występujące u około 1% pacjentów po 3-6 miesiącach terapii dawką 200 mg/dobę) oraz perforacje przewodu pokarmowego. Ponadto, lek może wywoływać działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, niewydolność serca, migotanie przedsionków), układu nerwowego (bóle i zawroty głowy, parestezje, rzadziej drgawki i jałowe zapalenie opon mózgowych), układu oddechowego (skurcz oskrzeli, napady astmy), nerek (ostra niewydolność nerek, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek) oraz skóry (wysypki, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka). Występują także zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość, leukopenia, agranulocytoza i trombocytopenia.
agranulocytoza, astma, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zwyrodnieniowa, drgawki, duszność, dyskineza, dyspepsja, halucynacja, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, kłębuszkowe zapalenie nerek, kwas propionowy, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, owrzodzenie dwunastnicy, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, skurcz oskrzeli, stan splątania, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, układ kostno-stawowy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie jelita grubego, zapalenie opon mózgowych, zapalenie śródmiąższowe nerek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, zwiększenie aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rytmonorm 3,5 mg/ml
Propafenon (chlorowodorek), stosowany w postaci roztworu do wstrzykiwań 3,5 mg/ml (Rytmonorm), wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania klinicznego. Najczęściej obserwowane efekty uboczne to zawroty głowy, zaburzenia przewodzenia serca oraz kołatanie serca. Szczególną uwagę należy zwrócić na działania proarytmiczne, takie jak tachykardia, migotanie komór oraz blokady przewodzenia (zatokowo-przedsionkowy, przedsionkowo-komorowy, śródkomorowy), które mogą zagrażać życiu i wymagać natychmiastowej interwencji. Propafenon może również nasilać niewydolność serca oraz powodować nieprawidłowości w funkcji wątroby, manifestujące się podwyższeniem aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferaza asparaginianowa, alaninowa, gamma-glutamylotransferaza, fosfataza zasadowa). U mężczyzn odnotowano odwracalne zmniejszenie liczby plemników.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok śródkomorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia zatokowa, duszność, działanie proarytmiczne, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, granulocytopenia, kołatanie serca, leukopenia, migotanie komór, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, oligospermia, osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, propafenon, stan splątania, tachykardia, tachykardia komorowa, trombocytopenia, trzepotanie przedsionków, zaburzenia przewodzenia, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawroty głowy, zespół toczeniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Concerta 18 mg
Metylofenidat chlorowodorek, substancja czynna leku Concerta, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, potwierdzonych badaniami klinicznymi oraz zgłoszeniami po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego i psychiki, w tym bezsenność, nerwowość i ból głowy (≥1/10), a także labilność emocjonalna, agresja, pobudzenie, lęk, depresja, drażliwość i tiki (≥1/100 do <1/10). Metylofenidat może powodować istotne zmiany hemodynamiczne, takie jak wzrost ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca (≥1/10), a w rzadkich przypadkach zgłaszano nagłą śmierć sercową (<1/10 000). U dzieci długotrwałe stosowanie leku może prowadzić do opóźnienia wzrastania i umiarkowanego zmniejszenia przyrostu masy ciała (≥1/10), co wymaga regularnej kontroli antropometrycznej. Ponadto, częstość występowania zaburzeń hematologicznych, takich jak niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia i plamica małopłytkowa, wynosi ≥1/100 do <1/10, a reakcje nadwrażliwości pojawiają się niezbyt często (≥1/1000 do <1/100).
agresja, bezsenność, ból głowy, ból głowy napięciowy, bruksizm, ciśnienie tętnicze krwi, częstomocz, depresja, drażliwość, drgawka, dysfemia, dyskineza, działanie niepożądane, ginekomastia, hiperaktywność psychoruchowa, jadłowstręt, jąkanie, krwiomocz, krwotok mózgowy, labilność emocjonalna, lęk, leukopenia, mania, metylofenidat chlorowodorek, myśl samobójcza, nagła śmierć sercowa, nerwowość, niedokrwienne zaburzenie neurologiczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie wzrastania, pancytopenia, parestezja, plamica małopłytkowa, pobudzenie, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, ruch choreoatetotyczny, stan maniakalny, substancja czynna, tik, trombocytopenia, zaburzenie erekcji, zaburzenie funkcji seksualnej, zaburzenie libido, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zaburzenie układu krwiotwórczego, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vinorelbine Zentiva 80 mg
Profil bezpieczeństwa winorelbiny w postaci kapsułek miękkich został ustalony na podstawie badań klinicznych u 316 pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc i rakiem piersi, stosujących dawki 60 mg/m²/tydzień przez pierwsze trzy podania, a następnie 80 mg/m²/tydzień. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zahamowanie czynności szpiku kostnego, w tym neutropenia (71,5%, G3-4: 47,7%), leukopenia (70,6%), niedokrwistość (67,4%), małopłytkowość (10,8%), oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe takie jak nudności (74,7%, G3-4: 7,3%), wymioty (54,7%, G3-4: 6,3%), biegunka (49,7%, G3-4: 5,7%), zapalenie jamy ustnej (10,4%) i zaparcia (19%, G3-4: 0,9%). Gorączka (13%, G3-4: 12,1%), zmęczenie (36,7%, G3-4: 8,5%) oraz łysienie (29,4%) również występują często. Gorączka neutropeniczna pojawia się u 2,8% pacjentów i wymaga pilnej interwencji. Poza tym, zgłaszano infekcje bakteryjne, wirusowe i grzybicze zarówno niezależne od neutropenii (12,7%), jak i związane z neutropenią (3,5%).
ataksja, ból stawów, cisplatyna, dławica piersiowa, dysfagia, dysuria, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, hipoosmolalność osocza, kapecytabina, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, niedrobnokomórkowy rak płuc, niedrożność porażenna jelit, niewydolność serca, pancytopenia, posocznica neutropeniczna, rak piersi, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, układ chłonny, winorelbina, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia ruchowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenia bakteryjne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lorabex 2,5 mg
Lorazepam, dostępny w dawkach 0,5 mg, 1 mg oraz 2,5 mg, wykazuje działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w sposób zależny od dawki, co może prowadzić do nasilonej depresji oddechowej przy wyższych dawkach. Lek posiada potencjał uzależniający, a nagłe odstawienie, zwłaszcza po kilku dniach stosowania, może wywołać zespół odstawienia objawiający się m.in. zaburzeniami snu, nasileniem lęku, pobudzeniem, bólami głowy, drgawkami oraz objawami ze strony układu krążenia. Ryzyko wystąpienia tych objawów wzrasta wraz z czasem i dawką terapii, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, szczególnie u pacjentów z padaczką lub przyjmujących leki obniżające próg drgawkowy. W trakcie terapii należy monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych i potencjalnych reakcji nadwrażliwości.
agranulocytoza, amnezja, ataksja, benzodiazepina, bezdech senny, ból głowy, depresja oddechowa, depresja OUN, dezorientacja, dysfagia, dyzartria, hiperbilirubinemia, hipertermia, hiponatremia, hipotermia, impotencja, kołatanie serca, leukopenia, lorazepam, nadwrażliwość słuchowa, napad padaczkowy, napad paniki, nasilenie lęku, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, omam, osłabienie mięśni, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pancytopenia, próg drgawkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja paradoksalna, splątanie, tachykardia, tolerancja lekowa, trombocytopenia, zaburzenia libido, zaburzenia percepcji, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienia, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Teicopix 200 mg
Przedawkowanie teikoplaniny, choć rzadkie, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie u noworodków i małych dzieci, u których niedojrzałość układów metabolicznych i wydalniczych zwiększa ryzyko toksyczności. Opisano przypadek podania dożylnego dawki 400 mg (około 95 mg/kg mc.) u 29-dniowego noworodka, co wywołało objawy pobudzenia psychoruchowego. Potencjalne objawy przedawkowania obejmują pobudzenie psychoruchowe, nefrotoksyczność (z możliwym wzrostem kreatyniny i zmniejszeniem diurezy), ototoksyczność (szumy uszne, zaburzenia słuchu), zaburzenia hematologiczne (leukopenia, neutropenia, trombocytopenia) oraz reakcje miejscowe przy podaniu dożylnym. Diagnostyka jest utrudniona ze względu na ograniczoną liczbę raportów i szeroki profil bezpieczeństwa leku.
antybiotyk glikopeptydowy, dializa otrzewnowa, diureza, hemodializa, leukopenia, manifestacja kliniczna przedawkowania, monitorowanie stężenia leku, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, ototoksyczność, pobudzenie psychoruchowe, podanie dożylne, przedawkowanie teikoplaniny, szum uszny, trombocytopenia, upośledzenie funkcji nerek, uszkodzenie nerwu słuchowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie słuchu, zapalenie żyły, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon substancji czynnych
Kwas folinowy – Działania niepożądane
Kwas folinowy, stosowany w postaci folinianu wapnia, pełni rolę antidotum na toksyczność antagonistów kwasu foliowego oraz wspomaga terapię przeciwnowotworową, zwłaszcza w skojarzeniu z 5-fluorouracylem (5-FU). Dostępny jest w formie roztworów do wstrzykiwań/infuzji oraz kapsułek twardych. Profil bezpieczeństwa obejmuje szerokie spektrum działań niepożądanych, w tym bardzo rzadkie reakcje anafilaktoidalne i anafilaktyczne, rzadkie zaburzenia psychiatryczne (bezsenność, pobudzenie, depresja), zwiększenie częstości napadów drgawkowych u pacjentów z padaczką oraz rzadkie zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Niezbyt często obserwowano gorączkę po podaniu dożylnym, a z nieznaną częstością zgłaszano ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka, zwłaszcza w terapii skojarzonej z innymi lekami.
5-fluorouracyl, antagonista kwasu foliowego, bezsenność, biegunka, Calcium Folinate Kabi, Calcium folinate Kalceks, Calcium folinate Sandoz, Calciumfolinat-Ebewe, depresja, folinian wapnia, gorączka, hiperamonemia, kwas folinowy, leukopenia, napad drgawkowy, neurotoksyczność, niewydolność szpiku kostnego, odwodnienie, padaczka, pobudzenie, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, terapia przeciwnowotworowa, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty i nudności, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie błon śluzowych, zapalenie czerwieni wargowej, zapalenie jamy ustnej, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Valarox 80 mg + 10 mg
Valarox, zawierający rozuwastatynę wapniową oraz walsartan w dawkach 10 mg + 80 mg, 20 mg + 80 mg, 10 mg + 160 mg i 20 mg + 160 mg, wykazuje profil działań niepożądanych charakterystyczny dla obu substancji czynnych. Rozuwastatyna może powodować miopatię, rabdomiolizę, podwyższenie aktywności transaminaz (występujące niezbyt często), zapalenie wątroby, żółtaczkę (rzadko), a także zwiększa ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 (często). Walsartan natomiast może wywoływać hiperkaliemię (częstość nieznana), obrzęk naczynioruchowy (częstość nieznana) oraz zmniejszenie liczby hemoglobiny i erytrocytów (częstość nieznana). Częstość działań niepożądanych nie wykazuje zależności od dawki, czasu leczenia, płci, wieku ani rasy pacjentów. W badaniach klinicznych odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł poniżej 4%.
białkomocz, cukrzyca typu 2, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, kinaza kreatynowa, krwiomocz, leukopenia, mioglobina, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, polineuropatia, rabdomioliza, rozuwastatyna wapniowa, transaminazy, trombocytopenia, walsartan, zapalenie mięśni, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Imatinib Altan 100 mg
Imatinib Altan jest wskazany do leczenia hematologicznych nowotworów złośliwych oraz mięsaków złośliwych, a jego dawkowanie zależy od konkretnej jednostki chorobowej i stanu pacjenta. U dorosłych z Ph+ ALL zalecana dawka wynosi 600 mg/dobę, podawana w skojarzeniu z chemioterapią lub jako monoterapia w przypadku nawrotu. U dzieci z Ph+ ALL dawka ustalana jest na podstawie powierzchni ciała (340 mg/m², max. 600 mg). W MDS/MPD stosuje się 400 mg/dobę, a w HES/CEL początkowo 100 mg/dobę z możliwością zwiększenia do 400 mg. W DFSP dawka wynosi 800 mg/dobę, podzielona na dwie dawki po 400 mg. Imatinib podaje się doustnie podczas posiłku, popijając dużą ilością wody, co zmniejsza ryzyko podrażnienia przewodu pokarmowego. W przypadku pacjentów niepołykających kapsułek, zawartość można rozpuścić w niegazowanej wodzie lub soku jabłkowym, z zachowaniem ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym ze względu na potencjalną toksyczność na rozrodczość.
aminotransferaza wątrobowa, AspAT, aspiracja szpiku kostnego, białaczka oporna na leczenie, bilirubina, biopsja, chemioterapia, działanie niepożądane pozahematologiczne, farmakokinetyka, faza indukcji, granulocyt obojętnochłonny, guzowaty włókniakomięsak skóry, leczenie podtrzymujące, mięsak złośliwy, neutropenia, nowotwór hematologiczny, ostra białaczka limfoblastyczna Philadelphia, podrażnienie przewodu pokarmowego, progresja choroby, trombocytopenia, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa – Patofizjologia i mechanizm
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa (HPS/HCPS) to ciężka choroba charakteryzująca się zwiększoną przepuszczalnością naczyń mikrokrążenia i ostrą niewydolnością oddechową, z wysokim wskaźnikiem śmiertelności 30-60%. Patogeneza obejmuje zakażenie komórek śródbłonka naczyń włosowatych płuc przez hantawirusy, głównie poprzez integryny β-3, co prowadzi do zaburzeń bariery naczyniowej i masowego przecieku osocza. Kluczowe mechanizmy to nadprodukcja cytokin zapalnych (TNF-α, IFN-γ), wzrost produkcji VEGF i aktywacja układu kalikreina-kinina z uwalnianiem bradykininy, co potęguje przepuszczalność naczyń. W patogenezie istotna jest także silna odpowiedź limfocytów T oraz unikanie apoptozy zakażonych komórek śródbłonka przez wirusa, co utrudnia eliminację zakażenia i sprzyja rozwojowi obrzęku płuc i niewydolności wielonarządowej. Fazy choroby obejmują inkubację (1-8 tygodni), prodromalną (3-6 dni), fazę sercowo-płucną z 40% śmiertelnością oraz fazę diuretyczną i zdrowienia.
błona szklista, bradykinina, cytotoksyczny limfocyt T, czynnik martwicy nowotworów alfa, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, eozynofilia, faza prodromalna, faza sercowo-płucna, gorączka krwotoczna, integryna β-3, interferon gamma, interferon typu I, lek wazopresyjny, limfocyt T, monocytoza, neutrofilia, niewydolność wielonarządowa, objawy grypopodobne, obrzęk płuc, okres inkubacji, ostra niewydolność oddechowa, polimeraza RNA zależna od RNA, przepuszczalność naczyń, resuscytacja płynowa, śródbłonek naczyń włosowatych, śródbłonek płucny, test serologiczny, trombocytopenia, układ kalikreina-kinina, wentylacja mechaniczna, wiremia, zespół płucno-sercowy hantawirusa - Leksykon chorób i schorzeń
Żylaki przełyku – Patofizjologia i mechanizm
Żylaki przełyku to patologicznie poszerzone naczynia żylne podśluzówkowe w dolnej części przełyku, powstające głównie w wyniku nadciśnienia wrotnego, które najczęściej jest konsekwencją marskości wątroby. Nadciśnienie wrotne definiuje się jako ciśnienie w układzie wrotnym przekraczające 5 mmHg, a wartości ciśnienia w żyle wrotnej mogą wzrastać do 15-20 mmHg w przypadku obstrukcji. Rozwój żylaków następuje przy gradientach ciśnienia wrotno-wątrobowego (HVPG) powyżej 10 mmHg, a ryzyko krwawienia wzrasta znacząco przy HVPG ≥12 mmHg. Patofizjologia obejmuje zwiększony opór wewnątrzwątrobowy spowodowany zwłóknieniem i skurczem naczyń zatok wątrobowych, a także zwiększony napływ krwi wrotnej w wyniku rozszerzenia naczyń trzewnych. Pęknięcie żylaków, które zwykle mają średnicę >5 mm, jest głównym powikłaniem i wiąże się z wysoką śmiertelnością (około 20%). Czynniki ryzyka krwawienia to m.in. duży rozmiar żylaków, obecność czerwonych znamion, zaawansowana marskość (klasa B/C wg Child-Pugha), INR >1,5 oraz małopłytkowość.
beta-adrenolityk, ciśnienie wrotne, encefalopatia, gradient ciśnienia, guzek regeneracyjny, INR, komórka gwiaździsta wątroby, krążenie oboczne, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, pierwotna marskość żółciowa, połączenie przełykowo-żołądkowe, schistosomatoza, skleroterapia, skurcz naczyniowy, śródbłonek naczyniowy, TIPS, tlenek azotu, transplantacja wątroby, trombocytopenia, układ wrotny, VEGF, zespół Budda-Chiariego, żylak przełyku - Leksykon substancji czynnych
Triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych – Przedawkowanie
Triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości łańcucha, stosowane w preparatach do żywienia pozajelitowego (np. Nutriflex Lipid peri, SmofKabiven extra Nitrogen), stanowią ważne źródło energii, jednak ich przedawkowanie może prowadzić do syndromu przeciążenia tłuszczami (fat overload syndrome). Objawy tego zespołu obejmują powiększenie wątroby (hepatomegalia) i śledziony (splenomegalia), stłuszczenie narządów wewnętrznych, zaburzenia laboratoryjne (podwyższone enzymy wątrobowe, hipertriglicerydemia >3 mmol/l, anemia, leukopenia, trombocytopenia) oraz zaburzenia krzepnięcia (wydłużony czas krwawienia, protrombinowy). Klinicznie mogą wystąpić także gorączka, bóle głowy, żołądka, zmęczenie, a wczesne reakcje niepożądane to m.in. zaczerwienienie twarzy, dreszcze, nudności, wymioty, zaburzenia oddychania i wahania ciśnienia krwi. Monitorowanie stężenia triglicerydów w osoczu podczas infuzji jest kluczowe i nie powinno przekraczać 3 mmol/l.
anemia, cyanoza, czas protrombinowy, enzymy wątrobowe, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, hepatomegalia, hiperlipidemia, leukopenia, parametry czynności wątroby, reakcja anafilaktyczna, sinica, skaza krwotoczna, splenomegalia, stężenie triglicerydów w osoczu, stłuszczenie narządów, syndrom przeciążenia, triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych, trombocytopenia, zaburzenia oddychania, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie żyły, żółtaczka, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gabapentin Aurovitas 100 mg
Gabapentyna, stosowana w terapii padaczki i bólu neuropatycznego, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować w trakcie leczenia. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to senność, zawroty głowy oraz ataksja, które mogą istotnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Często występują również drgawki, hiperkinezy, dyzartria, niepamięć, drżenie, bezsenność i ból głowy. Wśród innych często obserwowanych działań są zakażenia (np. zapalenie płuc, zakażenia dróg moczowych), leukopenia, zaburzenia psychiczne (depresja, lęk, wrogość), zaburzenia metaboliczne (jadłowstręt, hiperglikemia, hipoglikemia), a także objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka) i skóry (wysypka, świąd, obrzęk twarzy). Rzadziej występują poważne reakcje alergiczne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej.
anafilaksja, ataksja, ból neuropatyczny, choreoatetoza, drgawki, drgawki kloniczne, duszność, dysfagia, dyskineza, dystonia, dyzartria, eozynofilia, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkineza, hipertrofia piersi, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, jadłowstręt, kołatanie serca, labilność emocjonalna, leukopenia, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niedoczulica, niepamięć, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, oczopląs, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, osutka polekowa z eozynofilią, parestezja, podwójne widzenie, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, schyłkowa niewydolność nerek, szum uszny, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, uzależnienie lekowe, zakażenie dróg moczowych, zakażenie wirusowe, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie dziąseł, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Octaplex 1000 j.m.
Octaplex, zawierający ludzkie czynniki krzepnięcia II, VII, IX, X oraz białka C i S, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocniczą, w tym heparynę, której zawartość wynosi 100–250 j.m. w fiolce 500 j.m. oraz 200–500 j.m. w fiolce 1000 j.m. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią alergii na heparynę lub małopłytkowości indukowanej heparyną (HIT), gdyż podanie Octaplex może wywołać nawrót poważnych powikłań zakrzepowych. Ponadto, preparat jest bezwzględnie przeciwwskazany u osób z niedoborem immunoglobuliny A (IgA) i obecnością przeciwciał anty-IgA ze względu na ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych.
alergia na heparynę, białka C i S, czynniki krzepnięcia, immunoglobulina A, kompleks protrombiny, małopłytkowość poheparynowa, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór immunoglobuliny A, powikłanie zakrzepowe, poziom przeciwciał, przeciwciała anty-IgA, reakcja anafilaktyczna, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne, zawartość sodu, zespół protrombiny ludzkiej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oriven 75 mg
Oriven (wenlafaksyna), lek z grupy SNRI dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg, 150 mg i 225 mg, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych. Do bardzo często występujących należą nudności, suchość w jamie ustnej, bóle głowy oraz nadmierne pocenie się (>1/10). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli i zachowań samobójczych, agresji, zespołu serotoninowego oraz złośliwego zespołu neuroleptycznego (NMS). Istotne są również zaburzenia sercowo-naczyniowe, w tym wydłużenie odstępu QT, które może prowadzić do torsade de pointes i innych groźnych arytmii. Profil działań niepożądanych u dzieci i młodzieży (6-17 lat) jest podobny do dorosłych, z dodatkowymi objawami takimi jak ból brzucha, wybroczyny, krwawienia z nosa oraz zwiększone ryzyko myśli samobójczych i agresji.
agranulocytoza, akatyzja, dyskineza późna, dystonia, eozynofilia płucna, hiponatremia, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra zamkniętego kąta, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, kardiomiopatia Takotsubo, krwotok poporodowy, majaczenie, myśli samobójcze, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, SIADH, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, wydłużony odstęp QT, zapalenie wątroby, zawroty głowy błędnikowe, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fragmin 2500 j.m. a.Xa/0,2 ml
Dalteparyna sodowa (Fragmin) jest heparyną drobnocząsteczkową, której aktywność wyrażana jest w międzynarodowych jednostkach anty-Xa. Profil bezpieczeństwa leku wskazuje, że około 3% pacjentów stosujących dalteparynę profilaktycznie doświadcza działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) to łagodna, odwracalna trombocytopenia typu I, krwotoki o łagodnym przebiegu zależne od dawki, podskórne krwiaki i ból w miejscu podania oraz przejściowe podwyższenie aktywności transaminaz. Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, martwica skóry, przemijające łysienie oraz poważne powikłania immunologiczne, takie jak immunologiczna małopłytkowość indukowana heparyną (typu II), która wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Ryzyko ciężkich krwawień, w tym krwawień wewnątrzczaszkowych i do przestrzeni zaotrzewnowej, jest istotne i koreluje z dawką leku, co może prowadzić do zgonu.
ciężkie krwawienie, dalteparyna, Fragmin, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, hipoaldosteronizm, jednostka anty-Xa, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie zaotrzewnowe, krwiak podpajęczynówkowy, krwiak podskórny, krwotok, łysienie, małopłytkowość indukowana heparyną, martwica skóry, nadwrażliwość, osteoporoza, powikłanie zakrzepowe, przewlekła niewydolność nerek, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, transaminazy, trombocytopenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dnor 300 mg
Allopurynol (Dnor 300 mg) wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych, których częstość występowania jest zależna od dawki oraz współistniejącego leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby, u których ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym poważnych zaburzeń hematologicznych (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia), jest zwiększone. Reakcje nadwrażliwości, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), choć bardzo rzadkie (<1/10 000), mogą być zagrażające życiu i wymagają natychmiastowego odstawienia leku. W przypadku łagodniejszych zmian skórnych możliwe jest ponowne wprowadzenie allopurynolu w małych dawkach (np. 50 mg/dobę) z monitorowaniem, jednak ponowne wystąpienie zmian wymaga trwałego zaprzestania terapii. Nudności i wymioty są najczęstszymi działaniami niepożądanymi ze strony układu pokarmowego i można je ograniczyć przez przyjmowanie leku po posiłku.
agranulocytoza, allopurynol, azotemia, choroba nerek, czyraczność, eozynofilia, glikokortykosteroid, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, kamica moczowa, krwiomocz, leukocytoza, leukopenia, limfadenopatia angioimmunoblastyczna, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, toksyczne martwicze oddzielenie naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, złogi ksantynowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosuvastatin MSN 10 mg
Rozuwastatyna charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa, w którym działania niepożądane mają przeważnie łagodny i przemijający charakter, a odsetek przerwań leczenia z ich powodu wynosi poniżej 4%. Częstość występowania działań niepożądanych jest zależna od dawki, szczególnie przy dawce 40 mg obserwuje się zwiększone ryzyko rabdomiolizy oraz poważnych zaburzeń nerek i wątroby, manifestujących się głównie podwyższoną aktywnością aminotransferaz. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane obejmują bóle mięśni, miopatię, zapalenie mięśni, a także zaburzenia ze strony układu pokarmowego (nudności, biegunka), skóry (świąd, wysypka) oraz układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy). Proteinuria, głównie o charakterze kanalikowym, występuje rzadko i jest zwykle przemijająca, z częstością poniżej 1% przy dawkach 10-20 mg i około 3% przy dawce 40 mg. W przypadku wzrostu aktywności kinazy kreatynowej powyżej 5-krotnej górnej granicy normy zaleca się przerwanie terapii.
ból mięśni, ginekomastia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitory reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra choroba nerek, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meaxin 100 mg
Meaxin, zawierający imatynib w formie mezylanu, jest dostępny w tabletkach do sporządzania zawiesiny doustnej o dawkach 100 mg i 400 mg. Dawkowanie leku jest ściśle uzależnione od fazy choroby i wskazań klinicznych, a terapia powinna być prowadzona przez specjalistów z doświadczeniem w onkologii hematologicznej i mięsakach. W fazie przewlekłej przewiduje się dawkę 400 mg/dobę, w fazie akceleracji i przełomie blastycznym 600 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 800 mg/dobę w przypadku braku odpowiedzi lub progresji. Lek należy przyjmować doustnie podczas posiłku, a tabletki rozpuszczać w odpowiedniej ilości niegazowanej wody lub soku jabłkowego (min. 25 ml dla 100 mg i 100 ml dla 400 mg), przyjmując zawiesinę natychmiast po przygotowaniu. Dawkowanie u dzieci ustala się na podstawie powierzchni ciała, z zalecaną dawką 340 mg/m²/dobę (maksymalnie 800 mg), z możliwością podziału dawki na dwie porcje.
aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy, aspiracja szpiku, bilirubina, chemioterapia, dializa, faza akceleracji, faza przewlekła, granulocyty zasadochłonne, imatynib mezylan, leczenie adjuwantowe, leczenie podtrzymujące, neutrofile, neutropenia, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, posiłek, progresja choroby, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, trombocytopenia, włókniakomięsak guzowaty skóry, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół hipereozynofilowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Agapurin SR 400 400 mg
Agapurin SR 400, zawierający 400 mg pentoksyfiliny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na pentoksyfilinę, inne metyloksantyny lub substancje pomocnicze preparatu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także niedawno przebyty ostry zawał mięśnia sercowego oraz udar mózgu, ze względu na ryzyko powikłań krwotocznych i zaburzeń procesów regeneracyjnych. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z aktywnym, nasilonym krwawieniem, ciężką trombocytopenią, hemofilią, chorobą von Willebranda, zaawansowaną chorobą wątroby z koagulopatią, aktywną chorobą wrzodową przewodu pokarmowego oraz w przypadku wylewu do siatkówki, gdzie ryzyko nasilenia krwawienia może prowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń wzroku.
choroba przełyku, choroba von Willebranda, choroba wrzodowa przewodu pokarmowego, hemofilia, koagulopatia, krwawienie, metyloksantyna, nadwrażliwość na lek, pentoksyfilina, schorzenie okulistyczne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, trombocytopenia, udar mózgu, wylew do siatkówki, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie połykania, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranitydyna Aurovitas 150 mg
Ranitydyna Aurovitas w dawce 150 mg, stosowana doustnie, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, zaparcia i nudności (niezbyt często). Bardzo rzadko występują poważne reakcje hematologiczne, w tym leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza oraz pancytopenia, które mogą prowadzić do zahamowania czynności szpiku kostnego. Rzadko notuje się reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli oraz wstrząs anafilaktyczny, stanowiący bezpośrednie zagrożenie życia. Ponadto, bardzo rzadko obserwuje się zaburzenia psychiczne (dezorientacja, depresja, omamy), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, ruchy mimowolne), zaburzenia rytmu serca (bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, tachykardia) oraz ostre zapalenie trzustki i wątroby.
agranulocytoza, akomodacja, antagonista receptora H2, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, bradykardia, chlorowodorek, depresja, dezorientacja, duszność, ginekomastia, leukopenia, łysienie, mlekotok, morfologia krwi, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostre śródmiąższowe zapalenie nerek, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, pokrzywka, przemijająca impotencja, ranitydyna, ruchy mimowolne, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, stężenie kreatyniny w osoczu, szpik kostny, tachykardia, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ondansetron B. Braun 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml
Ondansetron B. Braun 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ondansetron lub jego chlorowodorek dwuwodny, który stanowi 2 mg substancji czynnej w 1 ml roztworu. Ampułki dostępne są w dawkach 4 mg (2 ml) oraz 8 mg (4 ml). Należy również uwzględnić nadwrażliwość na składniki pomocnicze, w tym na sód, którego zawartość wynosi 3,34 mg/ml w postaci sodu cytrynianu dwuwodnego i sodu chlorku, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Preparat jest przezroczystym, bezbarwnym roztworem wodnym, podawanym drogą iniekcyjną, co wymaga ostrożności u osób z zaburzeniami krzepnięcia, trombocytopenią lub stosujących leki przeciwzakrzepowe ze względu na ryzyko powikłań związanych z inwazyjną metodą podania.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Linorion 7,5 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, szczególnie przy dawkach ≥150 mg, prowadzi głównie do hematologicznych działań toksycznych, takich jak trombocytopenia, neutropenia oraz anemia, które zwiększają ryzyko krwawień, infekcji i ogólnego osłabienia. W badaniach klinicznych odnotowano przypadki podawania dawek nawet do 400 mg, co wiązało się z mielosupresją i pancytopenią. Dodatkowo mogą wystąpić zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), neurologiczne (zawroty głowy, splątanie, senność przy dawkach >200 mg) oraz skórne (wysypka, świąd). Ze względu na brak antidotum, kluczowe jest natychmiastowe odstawienie leku oraz intensywne monitorowanie parametrów hematologicznych.
anemia, biegunka, ciężka neutropenia, czynnik wzrostu, działanie hematologiczne, działanie toksyczne, element morfotyczny krwi, G-CSF, koncentrat krwinek czerwonych, koncentrat krwinek płytkowych, konsultacja hematologiczna, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, nudność, odstawienie leku, pancytopenia, parametr hematologiczny, parametr hemodynamiczny, preparat krwiopochodny, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przedawkowanie lenalidomidu, reakcja alergiczna, ryzyko krwawienia, splątanie, szpik kostny, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wymioty, wysypka, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie skórne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaparcie, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sitagliptin Adamed 100 mg
Profil bezpieczeństwa sytagliptyny został szeroko zbadany w badaniach klinicznych oraz w praktyce klinicznej po wprowadzeniu leku do obrotu. Najistotniejsze działania niepożądane obejmują zapalenie trzustki oraz reakcje nadwrażliwości, które wymagają szczególnego monitorowania. Hipoglikemia występuje często, zwłaszcza w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7-13,8%) oraz insuliną (9,6%), co podkreśla konieczność ścisłej kontroli glikemii. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości i układów narządowych, z częstością hipoglikemii i bólu głowy określoną jako „często”, a innymi zdarzeniami, takimi jak trombocytopenia czy zapalenie trzustki, jako „rzadko” lub o częstości nieznanej. W terapii skojarzonej obserwuje się zwiększoną częstość występowania działań niepożądanych, takich jak hipoglikemia, grypa, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, obrzęki obwodowe, senność, biegunka i suchość w ustach, co wymaga uwzględnienia w planowaniu leczenia.
artropatia, badanie TECOS, cukrzyca typu 2, EGFR, farmakoterapia, hipoglikemia, martwicze zapalenie trzustki, monoterapia sytagliptyną, obrzęk naczynioruchowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, Sitagliptin Adamed, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, terapia skojarzona, trombocytopenia, układ sercowo-naczyniowy, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona