stężenie maksymalne
Stężenie maksymalne (Cmax) to najwyższa wartość stężenia substancji aktywnej w osoczu lub surowicy krwi, osiągana po podaniu leku. Jest to jeden z kluczowych parametrów farmakokinetycznych, który pozwala ocenić siłę i szybkość działania substancji leczniczej.
Wartość Cmax dostarcza istotnych informacji o biodostępności leku i jest ściśle związana z czasem osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax). Parametr ten jest szczególnie ważny przy ocenie leków, których działanie terapeutyczne zależy od osiągnięcia określonego progu stężenia w organizmie.
W badaniach klinicznych stężenie maksymalne jest jednym z głównych punktów odniesienia przy analizie biorównoważności leków. Pozwala ono na porównanie różnych form farmaceutycznych tej samej substancji czynnej oraz ocenę wpływu czynników takich jak pokarm czy inne leki na absorpcję substancji aktywnej.
Monitorowanie stężenia maksymalnego ma szczególne znaczenie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie przekroczenie optymalnego zakresu stężeń może prowadzić do wystąpienia działań niepożądanych lub toksycznych. Jest to również istotny parametr przy indywidualizacji dawkowania leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levetiracetam NeuroPharma 1000 mg
Lewetyracetam wykazuje korzystny, liniowy profil farmakokinetyczny z niemal całkowitą biodostępnością (100%) i szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 1,3 godziny po podaniu doustnym. U dorosłych po pojedynczej dawce 1000 mg Cmax wynosi około 31 μg/ml, a po dawkach wielokrotnych 43 μg/ml. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (<10%) oraz objętością dystrybucji 0,5-0,7 l/kg. Metabolizm jest minimalny, głównie przez enzymatyczną hydrolizę do nieaktywnego metabolitu ucb L057 (24% dawki), a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (95% dawki w moczu). Okres półtrwania u dorosłych wynosi 7±1 godzin, a klirens całkowity 0,96 ml/min/kg. W populacji pediatrycznej (1 miesiąc–12 lat) okres półtrwania jest krótszy (5-6 godzin), a klirens wyższy (1,1-1,5 ml/min/kg), co wymaga uwzględnienia masy ciała i wieku przy dawkowaniu. U osób starszych i pacjentów z niewydolnością nerek okres półtrwania wydłuża się odpowiednio do 10-11 i nawet 25 godzin, co wymaga dostosowania dawki.
biodostępność, cytochrom P450, dializa, filtracja kłębuszkowa, glukuronidacja kwasu walproinowego, glukuronylotransferaza, hydroksylacja pierścienia pirolidynowego, hydroksylaza epoksydowa, hydroliza grupy acetamidowej, indukcja CYP2B6, indukcja enzymatyczna, klirens, klirens kreatyniny, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, liniowy profil farmakokinetyczny, monitorowanie stężenia leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otwarcie pierścienia pirolidynowego, padaczka, pozorna objętość dystrybucji, pozorny klirens, profil farmakokinetyczny, reabsorpcja kanalikowa, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie lewetyracetamu, stężenie maksymalne, stężenie w stanie stacjonarnym, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hascovir 200 mg
Acyklowir, dostępny w preparacie Hascovir w dawkach 200 mg i 400 mg, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną (15-20%) oraz niskim stopniem wiązania z białkami osocza (9-33%). Po podaniu doustnym w dawkach 200 mg i 400 mg co 4 godziny, osiąga średnie stężenia maksymalne odpowiednio 0,7 µg/ml i 1,2 µg/ml, a stężenia minimalne 0,4 µg/ml i 0,6 µg/ml. Lek wykazuje dobrą penetrację do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 50% stężenia osoczowego), co jest istotne w terapii zakażeń OUN. Metabolizm acyklowiru jest ograniczony, z głównym metabolitem 9-karboksymetoksymetyloguaniną wydalaną z moczem (10-15% dawki), natomiast większość leku jest eliminowana przez nerki w formie niezmienionej. Okres półtrwania u dorosłych z prawidłową funkcją nerek wynosi około 2,9 godziny, a klirens nerkowy przewyższa klirens kreatyniny, wskazując na aktywne wydzielanie kanalikowe. Probenecyd wydłuża okres półtrwania acyklowiru o 18% i zwiększa AUC o 40%, potwierdzając udział transportu kanalikowego w eliminacji.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, biodostępność, dystrybucja leku, filtracja kłębuszkowa, Hascovir, hemodializa, infekcja ośrodkowego układu nerwowego, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, przewlekła niewydolność nerek, stężenie maksymalne, transport kanalikowy, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, wydzielanie kanalikowe, zakażenie HIV, zakażenie wirusowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piramil 1,25 mg 1,25 mg
Ramipryl, podawany doustnie, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny, niezależnie od obecności pokarmu. Biodostępność aktywnego metabolitu ramiprylatu wynosi około 45% dla dawek 2,5 mg i 5 mg, z maksymalnym stężeniem osiąganym po 2-4 godzinach. Ramiprylat, odpowiedzialny za efekt terapeutyczny, wykazuje okres półtrwania 13-17 godzin przy dawkach 5-10 mg, z dłuższym okresem półtrwania przy mniejszych dawkach, co wiąże się z wysycalnym wiązaniem z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE). U pacjentów z niewydolnością nerek klirens ramiprylatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co powoduje wolniejszą eliminację metabolitu, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się opóźniony metabolizm ramiprylu do ramiprylatu, choć maksymalne stężenia metabolitu pozostają niezmienione. U dzieci w wieku 2-16 lat klirens ramiprylatu koreluje silnie z masą ciała i dawką, a ekspozycja po dawce 0,05 mg/kg jest porównywalna do ekspozycji dorosłych po 5 mg, natomiast dawka 0,2 mg/kg powoduje ekspozycję przekraczającą tę uzyskiwaną u dorosłych po dawce 10 mg.
aparat przykłębuszkowy, enzym konwertujący angiotensynę, esterazy wątrobowe, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens nerkowy, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, poszerzenie miedniczki nerkowej, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiazyt 500 mg
Produkt leczniczy ABIAZYT zawiera 524,1 mg azytromycyny dwuwodnej, odpowiadającej 500 mg azytromycyny, podawanej w formie tabletek powlekanych z możliwością podziału dawki. Po podaniu doustnym biodostępność azytromycyny wynosi około 37%, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2-3 godzinach. Lek charakteryzuje się znaczną dystrybucją do tkanek, gdzie stężenia mogą być nawet 50-krotnie wyższe niż w osoczu, co przekłada się na wysoką skuteczność w miejscach infekcji. Wiązanie z białkami osocza jest stężeniowo zależne (12-52%), a objętość dystrybucji wynosi około 31 l/kg. Okres półtrwania w osoczu wynosi 2-4 dni, co wskazuje na długotrwałe utrzymywanie się leku w organizmie. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią oraz w 12% z moczem w postaci niezmienionej. Metabolizm obejmuje N- i O-demetylację, hydroksylację oraz koniugację z kladynozą, jednak metabolity nie wykazują istotnej aktywności przeciwdrobnoustrojowej.
aktywność przeciwdrobnoustrojowa, antybiotyk makrolidowy, AUC, azytromycyna dwuwodna, białko osocza, biodostępność, Cmax, demetylacja, fagocyt, faza eliminacji, hydroksylacja, klirens wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do tkanek, profil dystrybucji, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, tabletka powlekana, test mikrobiologiczny, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bortezomib MSN 3,5 mg
Bortezomib, stosowany głównie w terapii szpiczaka mnogiego, wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne w zależności od drogi podania. Po dożylnym podaniu dawki 1,0-1,3 mg/m² maksymalne stężenia osoczowe wynoszą od 57 do 120 ng/ml, natomiast po podskórnym podaniu dawki 1,3 mg/m² całkowite narażenie (AUClast) jest równoważne z dożylnym, choć Cmax jest istotnie niższe (20,4 ng/ml vs. 223 ng/ml). Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1659-3294 l) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (~83%). Metabolizm bortezomibu odbywa się głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2, a głównym szlakiem jest deboronacja prowadząca do nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania w fazie eliminacji jest zmienny i wynosi od 40 do 193 godzin, z wyraźnie szybszą eliminacją po pierwszej dawce (klirens 102-112 l/h) w porównaniu do kolejnych (15-32 l/h), co sugeruje nasycenie enzymatyczne lub zmiany w wiązaniu białkowym.
AUC, białko osocza, bortezomib, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, deboronacja, farmakokinetyka, inhibitor proteasomu, klirens całkowity, klirens kreatyniny, mikrosom wątrobowy, narażenie ogólnoustrojowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, podanie dożylne, podanie podskórne, powierzchnia ciała, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, szpiczak mnogi, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tanyz 0,4 mg
Tamsylosyna, podawana w dawce 0,4 mg w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu (Tanyz), charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością przy wchłanianiu jelitowym, które jest istotnie obniżone przy przyjęciu leku bezpośrednio po posiłku. Zaleca się stałe przyjmowanie leku po tym samym posiłku w celu zapewnienia powtarzalności farmakokinetycznej. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki, a stan stacjonarny ustala się po 5 dniach stosowania wielokrotnego, przy czym Cmax w stanie stacjonarnym jest o około 2/3 wyższe niż po dawce pojedynczej. Tamsylosyna wykazuje wysokie, około 99%, wiązanie z białkami osocza oraz niewielką objętość dystrybucji około 0,2 l/kg, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do tkanek pozanaczyniowych. Metabolizm tamsylosyny zachodzi głównie w wątrobie, z minimalnym efektem pierwszego przejścia i niewielką indukcją enzymów mikrosomalnych, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby. Lek i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki, z około 9% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 10 godzin po pojedynczej dawce i wydłuża się do około 13 godzin w stanie stacjonarnym. Z uwagi na farmakokinetykę, nie jest wymagana zmiana dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Te właściwości farmakokinetyczne mają istotne znaczenie kliniczne przy optymalizacji terapii tamsylosyną.
białko osocza, biodostępność, efekt pierwszego przejścia, enzym mikrosomalny wątroby, faza eliminacji, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kinetyka liniowa, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, postać niezmieniona, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, tamsylosyny chlorowodorek, zaburzenie czynności nerek, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xaloptic 0,05 mg/ml
Latanoprost, ester izopropylowy kwasu latanoprostowego o stężeniu 0,005% (0,05 mg/ml) w preparacie Xaloptic, jest prolekiem aktywowanym przez hydrolizę w rogówce oka do biologicznie czynnego kwasu latanoprostowego. Maksymalne stężenie w cieczy wodnistej osiągane jest około 2 godziny po aplikacji miejscowej. Lek wykazuje selektywną dystrybucję w przednim odcinku oka (komora przednia, spojówki, powieki), z minimalnym przenikaniem do tylnej komory. Metabolizm w oku jest znikomy, natomiast biotransformacja zachodzi głównie w wątrobie, a okres półtrwania w osoczu wynosi około 17 minut. Metabolity, głównie pochodne 1,2-dinor i 1,2,3,4-tetranor, są nieaktywne lub słabo aktywne i eliminowane przez nerki z moczem.
biotransformacja, ciecz wodnista, dystrybucja tkankowa, działanie niepożądane ogólnoustrojowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, jaskra, komora przednia, komora tylna oka, kwas latanoprostowy, latanoprost, nadciśnienie śródgałkowe, okres półtrwania eliminacji, okres półtrwania leku, powieka, przedni odcinek oka, rogówka, spojówka, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, Xaloptic - Leksykon substancji czynnych
Asparaginian – Właściwości farmakokinetyczne
L-ornityny L-asparaginian, podawany doustnie (OptiHepan, Ornispar) lub dożylnie (Hepa-Merz), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i natychmiastową dysocjacją do ornityny oraz kwasu asparaginowego. Oba aminokwasy wykazują zbliżony okres półtrwania w fazie eliminacji wynoszący 0,3-0,4 godziny, co świadczy o szybkim metabolizmie i eliminacji. Kwas asparaginowy jest częściowo wydalany z moczem w postaci niezmienionej, co wskazuje na nerkowy mechanizm eliminacji. Biodostępność preparatu jest wysoka, a parametry farmakokinetyczne pozostają zbliżone niezależnie od drogi podania, choć czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego może się różnić.
aminokwasy, asparaginian, badanie kliniczne, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, dawkowanie leku, dystrybucja leku, eliminacja nerkowa, faza eliminacji, forma doustna, L-ornityny L-asparaginian, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, przewód pokarmowy, roztwór do infuzji, stężenie maksymalne, wydalanie z moczem, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon substancji czynnych
Duloksetyna – Właściwości farmakokinetyczne
Duloksetyna, podawana jako pojedynczy enancjomer, charakteryzuje się znaczną zmiennością farmakokinetyczną (50-60%), zależną m.in. od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Lek jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po około 6 godzinach (wydłużonym do 10 godzin przy jednoczesnym spożyciu pokarmu), z całkowitą dostępnością biologiczną wynoszącą średnio 50% (zakres 32-80%). Duloksetyna wiąże się z białkami osocza w około 96%, głównie z albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolizm odbywa się głównie przez enzymy CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6, prowadząc do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów wydalanych głównie z moczem. Okres półtrwania leku wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 godzin), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym i doustnym wynosi odpowiednio średnio 36 l/h i 101 l/h (zakres 33-261 l/h). U pacjentów z obniżoną aktywnością CYP2D6 obserwuje się zwiększone stężenia duloksetyny, jednak brak jest szczegółowych badań w tej grupie.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, choroba wątroby, cytochrom P450, dostępność biologiczna, duże zaburzenie depresyjne, dystrybucja leku, enzym CYP2D6, farmakokinetyka leku, glukuronid sprzężony, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, okres półtrwania leku, pozorny klirens osoczowy, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esseliv forte 300 mg
Esseliv forte zawiera 300 mg fosfolipidów z nasion soi (Phospholipidum essentiale) w jednej kapsułce. Polienylofosfatydylocholina (PPC) charakteryzuje się wysoką biodostępnością (90%) i niemal całkowitą hydrolizą do 1-acylo-lizofosfatydylocholiny i kwasu linolowego w przewodzie pokarmowym, z udziałem fosfolipazy A2. Po absorpcji w jelicie czczym następuje reacylacja około 50% substancji. Maksymalne stężenie PPC w osoczu osiągane jest po 6 godzinach i wynosi 10-20% dawki, a do wątroby trafia 18-22% dawki. Okres półtrwania PPC wynosi około 30 godzin, co umożliwia długotrwałe utrzymanie substancji w organizmie. PPC jest głównie wbudowywana do frakcji HDL, a także do błon komórkowych, z wyraźnym preferencyjnym stężeniem w HDL (2-6 razy wyższym niż w lipoproteinach z apolipoproteiną B). Nie ulega hydrolizie podczas lipolizy chylomikronów i VLDL, co wpływa na jej stabilność farmakokinetyczną.
1-acylo-lizofosfatydylocholina, apolipoproteina B, biodostępność, cholina, chylomikrony, diesteraza, fosfolipaza A2, fosfolipidy sojowe, fosforany, glicerol, glicerolofosfatydylocholina, hepatocyty, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas linolowy, lipaza lipoproteinowa, lipoproteiny o dużej gęstości, okres półtrwania, polienylofosfatydylocholina, reacylacja, stężenie maksymalne, VLDL - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nicorette Classic Gum 2 mg
Produkt leczniczy Nicorette Classic Gum, dostępny w dawkach 2 mg i 4 mg nikotyny, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem przez błonę śluzową jamy ustnej, z wykrywalnymi stężeniami we krwi już po 5-7 minutach od rozpoczęcia żucia. Maksymalne stężenie nikotyny osiągane jest po 5-10 minutach od zakończenia żucia, co różni się od farmakokinetyki nikotyny podczas palenia papierosów. Średnia ilość uwolnionej nikotyny wynosi około 1,4 mg dla gumy 2 mg oraz 3,4 mg dla gumy 4 mg. Stężenia nikotyny w stanie stacjonarnym wynoszą 12-14 ng/ml (2 mg) oraz 25-26 ng/ml (4 mg) przy żuciu co 2 sekundy przez 30 minut, co stanowi około jedną trzecią stężenia uzyskiwanego podczas palenia papierosów (~60 ng/ml). Biodostępność nikotyny połkniętej jest ograniczona przez efekt pierwszego przejścia wątrobowego, co dodatkowo różnicuje farmakokinetykę w porównaniu do inhalacji dymu tytoniowego.
biodostępność układowa, błona śluzowa jamy ustnej, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka nikotyny, guma lecznicza, hemodializa, klirens osoczowy, kotynina, marskość wątroby, niewydolność nerek, nikotyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa, stężenie maksymalne, stężenie stacjonarne nikotyny, trans-3′-hydroksykotynina, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Flurbiprofen – Właściwości farmakokinetyczne
Flurbiprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, wykazuje szybkie wchłanianie niezależnie od formy podania, z wykrywalnym stężeniem we krwi już po 2-5 minutach (aerozol) do 5 minut (pastylki twarde 8,75 mg). Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w czasie 30-90 minut, zależnie od postaci farmaceutycznej: pastylki twarde 8,75 mg osiągają 1,4 μg/mL po 40-45 minutach, Vocaflam 2,65 μg/mL po 40-60 minutach, aerozol Strepsils Intensive Direct 1,6 μg/mL po 30 minutach, a tabletki 50 mg wykazują stężenie około 6,2 μg/mL, czyli 4-4,4 razy wyższe. Wchłanianie zachodzi częściowo przez błonę śluzową jamy ustnej na drodze dyfuzji biernej, a szybkość wchłaniania i osiągane stężenia są porównywalne do podania doustnego równoważnej dawki. Flurbiprofen wiąże się w około 99% z białkami osocza i jest metabolizowany głównie przez CYP2C9, z okresem półtrwania eliminacji wynoszącym 3-6 godzin. Około 20-25% dawki doustnej wydalane jest w postaci niezmienionej przez nerki, a lek przenika do mleka matki w bardzo niskich stężeniach (<0,05 μg/mL).
biorównoważność, CYP2C9, dyfuzja bierna, dystrybucja w organizmie, flurbiprofen, hydroksylacja, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, podanie doodbytnicze, postać niezmieniona, stężenie maksymalne, substancja czynna, wchłanianie flurbiprofenu, wchłanianie podpoliczkowe, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Grindeks 7,5 mg
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie, charakteryzującym się szybkim wchłanianiem (Cmax osiągane po 0,5-2 godzinach) oraz niskim stopniem wiązania z białkami osocza (23% u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, 29% u zdrowych ochotników). Wydalany jest głównie przez nerki, z 82% dawki wydalanej w postaci niezmienionej z moczem, a 90% całkowitego klirensu stanowi wydalanie nerkowe. Okres półtrwania wynosi około 3 godzin u zdrowych ochotników i 3-5 godzin u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Spożycie posiłku wysokotłuszczowego i wysokokalorycznego obniża AUC o około 20% i Cmax nawet o 50%, jednak w badaniach klinicznych lek podawano niezależnie od posiłków, co pozwala na elastyczność w stosowaniu.
AUC, BCRP, białko oporności wielolekowej, białko osocza, bilirubina całkowita, BSEP, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksylenalidomid, klirens kreatyniny, lenalidomid, mieszanina racemiczna, N-acetylolenalidomid, OATP, schyłkowa choroba nerek, stężenie maksymalne, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin Vitabalans 500 mg
Chlorowodorek metforminy, substancja czynna leku Metformin Vitabalans 500 mg, charakteryzuje się Tmax około 2,5 godziny oraz biodostępnością 50-60% po podaniu doustnym dawki 500 mg lub 850 mg. Około 20-30% dawki jest wydalane z kałem jako frakcja niewchłonięta, co wskazuje na nieliniowy i częściowo wysycony proces wchłaniania. Stężenie metforminy w stanie stacjonarnym osiąga wartości poniżej 1 µg/ml w ciągu 24-48 godzin, a maksymalne stężenie (Cmax) nie przekracza 4 µg/ml nawet przy dawkach maksymalnych. Pokarm istotnie zmniejsza Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłuża Tmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje nieokreślone. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, dużą objętość dystrybucji (63-276 l) oraz brak metabolizmu, co skutkuje wydalaniem leku w postaci niezmienionej z moczem. Klirens nerkowy przekracza 400 ml/min, co wskazuje na eliminację przez przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie kanalikowe, a okres półtrwania eliminacji wynosi około 6,5 godziny.
AUC, biodostępność, chlorowodorek metforminy, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, erytrocyt, farmakokinetyka metforminy, frakcja niewchłonięta, klirens nerkowy, kontrola glikemii, krwinka czerwona, metformina, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, stężenie stacjonarne, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xerdoxo 15 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Xerdoxo, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność zależy od dawki i przyjmowania posiłku: dla dawek 2,5 mg i 10 mg wynosi 80-100%, dla dawki 20 mg na czczo około 66%, a przy dawce 20 mg z posiłkiem AUC wzrasta o 39%. Profil farmakokinetyczny jest prawie liniowy do dawki 15 mg, z umiarkowaną zmiennością (CV 30-40%). Wchłanianie jest zależne od miejsca uwalniania w przewodzie pokarmowym, z istotnym zmniejszeniem ekspozycji przy uwalnianiu dystalnie od żołądka. Rywaroksaban charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (92-95%) i umiarkowaną objętością dystrybucji (Vss około 50 l u dorosłych, u dzieci zależną od masy ciała). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz hydrolizę amidów, a eliminacja odbywa się w około 2/3 przez metabolizm i wydalanie nerkowe i kałowe, z klirensem około 10 l/h u dorosłych. Okres półtrwania wynosi 5-9 h u młodych dorosłych i wydłuża się do 11-13 h u osób starszych.
białko oporności raka piersi, biodostępność doustna, CYP2J2, CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, rywaroksaban, stężenie maksymalne, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie czasu protrombinowego, wydzielanie nerkowe, zahamowanie czynnika Xa, zakrzepica żył głębokich, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zawiesina doustna, zgłębnik żołądkowy, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa