śródmiąższowe zapalenie nerek

Śródmiąższowe zapalenie nerek (TIN – Tubulointerstitial Nephritis) to stan zapalny dotyczący głównie tkanki śródmiąższowej nerek oraz kanalików nerkowych, z relatywnym oszczędzeniem kłębuszków nerkowych. Schorzenie może występować w postaci ostrej lub przewlekłej, prowadząc do różnego stopnia upośledzenia funkcji nerek.

Ostra postać śródmiąższowego zapalenia nerek najczęściej wywołana jest przez reakcje nadwrażliwości na leki (m.in. antybiotyki, NLPZ, inhibitory pompy protonowej), infekcje (bakteryjne, wirusowe, grzybicze), choroby autoimmunologiczne lub zaburzenia metaboliczne. Klinicznie manifestuje się gorączką, wysypką, eozynofilią, umiarkowanym białkomoczem oraz objawami ostrego uszkodzenia nerek.

Przewlekłe śródmiąższowe zapalenie nerek rozwija się powoli i może być skutkiem długotrwałego narażenia na leki nefrotoksyczne, metale ciężkie, przewlekłych infekcji układu moczowego, chorób metabolicznych (np. hiperurykemia, hiperkalcemia) lub chorób autoimmunologicznych. Prowadzi do postępującego włóknienia śródmiąższu i zaniku kanalików nerkowych, objawiając się przewlekłą chorobą nerek z zaburzeniami elektrolitowymi, kwasicą metaboliczną i postępującą niewydolnością nerek.

Rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym, badaniach laboratoryjnych, obrazowych oraz biopsji nerki, która pozostaje złotym standardem diagnostycznym. Leczenie polega przede wszystkim na usunięciu czynnika wywołującego, leczeniu objawowym oraz w przypadkach o podłożu immunologicznym – na zastosowaniu glikokortykosteroidów lub innych leków immunosupresyjnych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Renazol 15 mg

Lek Renazol zawierający 15 mg lanzoprazolu w postaci kapsułek dojelitowych może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak wymioty, suchość w jamie ustnej, nudności, biegunki, bóle brzucha, zaparcia, wzdęcia oraz niestrawność, a także łagodne polipy dna żołądka. Niezbyt często występuje zapalenie trzustki, kandydoza przełyku, zapalenie języka i błony śluzowej jamy ustnej oraz charakterystyczne czarne zabarwienie języka. Reakcje skórne obejmują wysypkę, pokrzywkę, świąd, rumień wielopostaciowy, wybroczyny, wypadanie włosów, plamicę oraz poważne zespoły Stevensa-Johnsona i toksycznej martwicy naskórka, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Bardzo rzadko mogą pojawić się objawy neurologiczne, takie jak bóle i zawroty głowy, depresja, omamy, splątanie, bezsenność, drżenia, parestezje i niepokój ruchowy. Z nieznaną częstością obserwuje się zaburzenia funkcji wątroby (wzrost enzymów, zapalenie, żółtaczka), śródmiąższowe zapalenie nerek, zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, eozynofilia, pancytopenia, agranulocytoza) oraz inne poważne reakcje, w tym wstrząs anafilaktyczny.
agranulocytoza, biegunka, ból brzucha, duszność, enzym wątrobowy, eozynofilia, ginekomastia, hemodializa, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipomagnezemia, kandydoza przełyku, kołatanie serca, lanzoprazol, leukopenia, łysienie, mlekotok, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, omamy wzrokowe, pancytopenia, polip dna żołądka, Renazol, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg

Polsart Plus to lek złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), którego profil bezpieczeństwa wynika z działania obu składników. W badaniu klinicznym na 1471 pacjentach częstość działań niepożądanych była porównywalna między grupą stosującą telmisartan z hydrochlorotiazydem (80 mg + 25 mg lub 80 mg + 12,5 mg) a grupą stosującą sam telmisartan, bez zależności od dawki, płci, wieku czy rasy. Działania niepożądane klasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Najczęstsze działania niepożądane obejmują hipokaliemię, hiponatremię, zawroty głowy, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz zaburzenia psychiczne i neurologiczne.
agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, antagonista receptora angiotensyny II, arytmia, cukromocz, częstoskurcz, diuretyk tiazydowy, duszność, dyspepsja, działanie niepożądane, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra ostra, kwas moczowy, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parestezja, posocznica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzadkoskurcz, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, telmisartan z hydrochlorotiazydem, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie widzenia, zakażenie układu moczowego, zapalenie gardła, zapalenie naczyń skóry, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie ślinianki, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zapalenie żołądka, zawroty głowy, zespół toczniopodobny, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Toralis 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Toralis zawiera dwie substancje czynne: lizynopryl, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę (ACEI), oraz torasemid, diuretyk pętlowy. Dane przedkliniczne wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa obu składników przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. W badaniach toksyczności wielokrotnego podania torasemidu u psów i szczurów obserwowano odwracalne zmiany nerkowe (poszerzenie kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek) oraz wzrost stężenia kreatyniny i mocznika, co wiązało się z nasilonym działaniem moczopędnym, a nie bezpośrednią toksycznością narządową. Lizynopryl nie wykazał działania genotoksycznego ani rakotwórczego w standardowych testach, jednak jego stosowanie w ciąży jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko obumarcia płodu, wad wrodzonych (szczególnie czaszki), działania fetotoksycznego, opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego oraz przetrwałego przewodu tętniczego, wynikające z wpływu na układ renina-angiotensyna płodu oraz niedokrwienia łożyska.
działanie farmakodynamiczne, działanie fetotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt moczopędny, inhibitor ACE, kreatynina i mocznik, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przetrwały przewód tętniczy, śródmiąższowe zapalenie nerek, układ renina-angiotensyna, wada rozwojowa płodu, wada wrodzona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Depakine Chronosphere 500 (333,30 mg + 145,14 mg)/sasz.

Depakine Chronosphere, zawierający sodu walproinian i kwas walproinowy, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących układy hematologiczny, metaboliczny, neurologiczny, wątrobowy oraz dermatologiczny. Szczególnie istotne jest ryzyko ciężkich powikłań u niemowląt i dzieci poniżej 3. roku życia, w tym uszkodzenia wątroby i zapalenia trzustki. Często obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość i trombocytopenia (≥1/10), oraz zaburzenia psychiczne u dzieci i młodzieży, w tym agresję, pobudzenie i zaburzenia uwagi. Wśród działań neurologicznych najczęściej występuje drżenie (≥1/10), a także zaburzenia pozapiramidowe i encefalopatia. Ryzyko poważnych reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i DRESS, choć rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000), wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, walproinian wiąże się z ryzykiem wrodzonych wad rozwojowych, co stanowi istotne ostrzeżenie dla kobiet w wieku rozrodczym.
agranulocytoza, ataksja, encefalopatia, hiperamonemia, hiperandrogenizm, hiperplazja dziąseł, hipokarnitynemia, hiponatremia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość makrocytowa, niewydolność szpiku kostnego, osteopenia, osteoporoza, pancytopenia, parestezja, parkinsonizm, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śpiączka, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu i kwas walproinowy, wrodzona wada rozwojowa, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie poznawcze, zaburzenie układu nerwowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół Fanconiego, zespół mielodysplastyczny, zespół niedostosowanego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół policystycznych jajników, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Karbicombi 16 mg + 12,5 mg

Karbicombi, lek zawierający kandesartan cyleksetyl oraz hydrochlorotiazyd, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, wykazuje profil działań niepożądanych zgodny z charakterystyką poszczególnych składników. W badaniach klinicznych odsetek przerwań terapii z powodu działań niepożądanych wynosił 2,3-3,3% w grupie leczonej Karbicombi, co jest porównywalne z grupą placebo (2,7-4,3%). Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zakażenia układu oddechowego (kandesartan), hiperglikemię, hiperurykemię oraz zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiponatremia i hipokaliemia (hydrochlorotiazyd). Rzadkie, ale istotne działania obejmują leukopenię, neutropenię, agranulocytozę, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia rytmu serca, niewydolność oddechową oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (NMSC) związane z hydrochlorotiazydem, zwłaszcza przy wyższych dawkach i długotrwałym stosowaniu.
agranulocytoza, badanie kliniczne, cukromocz, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jaskra zamkniętego kąta, kandesartan cyleksetyl, krótkowzroczność, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie tętnic, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Biofuroksym 250 mg

Biofuroksym, cefalosporynowy antybiotyk zawierający cefuroksym sodowy w dawkach 250 mg, 500 mg i 750 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny u dorosłych i dzieci. Najczęstsze działania niepożądane obejmują neutropenię, eozynofilię, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha) oraz przemijające podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST) i bilirubiny. Rzadziej obserwuje się reakcje alergiczne, takie jak gorączka polekowa, śródmiąższowe zapalenie nerek, anafilaksja, a także poważne reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka). Cefuroksym może powodować dodatni odczyn Coombs’a, co w bardzo rzadkich przypadkach prowadzi do niedokrwistości hemolitycznej.
anafilaksja, antybiotyk cefalosporynowy, azot mocznikowy, bilirubina, ból w miejscu wstrzyknięcia, cefuroksym, Clostridioides difficile, enzymy wątrobowe, eozynofilia, gorączka polekowa, hemoglobina, kandydoza, klirens kreatyniny, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, odczyn Coombsa, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń skóry, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon chorób i schorzeń
Ostre uszkodzenie nerek – Diagnostyka i diagnoza

Ostre uszkodzenie nerek (OUN, AKI) definiuje się jako nagłe pogorszenie funkcji nerek, potwierdzone wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy o ≥0,3 mg/dl (26,5 µmol/l) w ciągu 48 godzin lub do ≥1,5-krotności wartości wyjściowej w ciągu 7 dni, bądź zmniejszeniem diurezy poniżej 0,5 ml/kg/h przez co najmniej 6 godzin, zgodnie z kryteriami KDIGO. Diagnostyka opiera się na dokładnym wywiadzie, badaniu fizykalnym (ocena stanu nawodnienia, obecność wysypek, ekspozycji na nefrotoksyny) oraz badaniach laboratoryjnych, w tym oznaczeniu kreatyniny, morfologii krwi, badaniu moczu, frakcyjnym wydalaniu sodu (FENa <1% wskazuje na przyczynę przednerkową, >2% na nerkową) i mocznika (FEurea <35% przednerkowa, >50% nerkowa). Badania obrazowe, zwłaszcza ultrasonografia nerek, są kluczowe w wykluczeniu przyczyn zanerkowych, takich jak niedrożność dróg moczowych. Biopsja nerek jest wskazana w przypadku niejasnej etiologii wewnątrznerkowej po wykluczeniu przyczyn przed- i zanerkowych. Nowoczesne biomarkery, takie jak NGAL, KIM-1, IGFBP7 i TIMP-2, umożliwiają wcześniejsze wykrycie OUN i ocenę ryzyka progresji, co potwierdza test NephroCheck zatwierdzony przez FDA.
badanie moczu, biopsja nerki, dializoterapia, hipowolemia, kamienie nerkowe, leki nefrotoksyczne, nefropatia toczniowa, niedrożność dróg moczowych, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, rezonans magnetyczny, scyntygrafia nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie kreatyniny, tkankowy inhibitor metaloproteinaz, tomografia komputerowa, ultrasonografia nerek, urografia rezonansu magnetycznego, wątrobowe białko wiążące kwasy tłuszczowe, wodonercze, zakażenie dróg moczowych, zapalenie naczyń ANCA
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pentasa 1 g

Mesalazyna w dawce 1 g (tabletki o przedłużonym uwalnianiu, Pentasa) stosowana w terapii chorób zapalnych jelit może wywoływać szerokie spektrum działań niepożądanych, od często występujących zaburzeń żołądkowo-jelitowych (biegunka, nudności, ból brzucha, wymioty) oraz bólów głowy i wysypki, po rzadkie, ale poważne powikłania. Do tych ostatnich należą ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto obserwuje się reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, gorączkę polekową, DRESS oraz rumień wielopostaciowy. Wśród działań niepożądanych bardzo rzadkich znajdują się zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia), nefrologiczne (ostre i przewlekłe śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy), hepatotoksyczność (zwiększona aktywność aminotransferaz, marskość, niewydolność wątroby) oraz kardiologiczne (zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia). Zaleca się regularne monitorowanie morfologii krwi i funkcji narządów u pacjentów długotrwale leczonych mesalazyną.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, alergiczne zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, cholestaza, choroba zapalna jelit, eozynofilia płucna, fotoalergia, gorączka polekowa, hepatotoksyczność, kamica moczowa, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, mesalazyna, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wyprysk atopowy, zaostrzenie choroby, zapalenie całej okrężnicy, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie wątroby, zastoinowe zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Auglavin PPH 875 mg + 125 mg

Lek Auglavin PPH zawiera amoksycylinę trójwodną (875 mg) oraz potasu klawulanian (125 mg) i jest związany z szeregiem działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane są zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym biegunka (bardzo często, ≥1/10), nudności i wymioty (często, ≥1/100 do <1/10), które można częściowo złagodzić podając lek podczas posiłku. Inne działania niepożądane obejmują niestrawność (niezbyt często, ≥1/1 000 do <1/100), zapalenie jelita grubego, ostre zapalenie trzustki oraz czarny język włochaty (częstość nieznana). Wśród zaburzeń wątroby obserwuje się niezbyt często zwiększenie aktywności AspAT i/lub AlAT, a także zapalenie wątroby i żółtaczkę zastoinową (częstość nieznana). Zaburzenia hematologiczne, takie jak przemijająca leukopenia, trombocytopenia (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1 000) oraz agranulocytoza i niedokrwistość hemolityczna (częstość nieznana), wymagają monitorowania morfologii krwi podczas długotrwałego leczenia.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, amoksycylina trójwodna, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, biegunka, choroba posurowicza, czarny język włochaty, czas protrombinowy, drgawki, hemodializa, kandydoza skórna, klawulanian potasu, krwotoczne zapalenie jelita, krystaluria, leukopenia, linijna dermatoza IgA, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre uszkodzenie nerek, ostre zapalenie trzustki, pęcherzowe zapalenie skóry, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, polekowe zapalenie jelit, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, trombocytopenia, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka zastoinowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Edolox 90 mg

Bezpieczeństwo stosowania etorykoksybu oceniono w szerokich badaniach klinicznych obejmujących 9295 pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów (ChZS), reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS), przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. W badaniu programu MEDAL, 17 412 pacjentów leczono dawkami 60 mg lub 90 mg przez średnio 18 miesięcy. Profil działań niepożądanych był spójny w różnych wskazaniach i dawkach, obejmując m.in. często występujące działania ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha ≥10%, zaparcia, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit), układu sercowo-naczyniowego (kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze) oraz zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia). Działania niepożądane klasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000).
białkomocz, choroba wrzodowa żołądka, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, etorykoksyb, incydent zakrzepowy, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie błony śluzowej, owrzodzenie żołądka, parestezja, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, przewlekły ból lędźwiowo-krzyżowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reumatoidalne zapalenie stawów, selektywny inhibitor COX-2, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wyrostka zębodołowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół jelita drażliwego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Atazanavir Accord 150 mg

Analiza bezpieczeństwa stosowania Atazanaviru Accord (kapsułki 150 mg, 200 mg, 300 mg) opiera się na danych z badań klinicznych oraz doświadczeniach po wprowadzeniu do obrotu, uwzględniając dawki 400 mg raz na dobę oraz 300 mg z rytonawirem 100 mg raz na dobę. Najczęstsze działania niepożądane to nudności (20%), biegunka (10%) oraz żółtaczka (13% przy 400 mg atazanawiru; 19% przy 300 mg z rytonawirem), z żółtaczką i podwyższonym stężeniem bilirubiny całkowitej (do 87% pacjentów, w tym 37% stopnia 3-4) występującymi częściej w schemacie z rytonawirem. Zgłaszano także przypadki przewlekłej choroby nerek, szczególnie przy łącznym stosowaniu atazanawiru i rytonawiru, niezależnie od ekspozycji na tenofowir, co wymaga stałego monitorowania funkcji nerek. Działania niepożądane obejmują również wysypki (często), rzadziej poważne reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona, a także zaburzenia metaboliczne, w tym wzrost masy ciała i lipidów.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, atazanawir, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, ginekomastia, granulocyt obojętnochłonny, hiperbilirubinemia, kamica nerkowa, kinaza kreatynowa, krwiomocz, martwica kości, miopatia, nudności, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła choroba nerek, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczny wykwit skórny, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zespół DRESS, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pentasa 4 g

Mesalazyna, substancja czynna leku Pentasa 4 g, może powodować działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, ból brzucha, nudności i wymioty (≥1/100 do <1/10), a także bóle głowy i wysypkę. Bardzo rzadkie (<1/10 000) reakcje obejmują poważne zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza), neuropatię obwodową, zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia, ostre zapalenie trzustki, hepatotoksyczność, śródmiąższową chorobę płuc oraz ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości, w tym zespół Stevensa i Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). Mechanizmy niektórych poważnych działań, takich jak zapalenie mięśnia sercowego, trzustki, nerek i wątroby, mogą mieć podłoże alergiczne, choć nie są w pełni poznane. Nadwrażliwość na światło może prowadzić do ciężkich reakcji, zwłaszcza u pacjentów z atopowym zapaleniem skóry.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, alergiczne zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, bóle brzucha, cholestaza, choroba zapalna jelita, eozynofilia płucna, fotonadwrażliwość, gorączka polekowa, łysienie przemijające, marskość wątroby, mesalazyna, neuropatia obwodowa, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SCAR, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wyprysk atopowy, zapalenie całej okrężnicy, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie nerek, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowe zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczeniopodobny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Nonpres Duo 50 mg + 40 mg

Profil bezpieczeństwa leku Eplexemid, zawierającego eplerenon i furosemid, opiera się na danych z badań klinicznych EPHESUS i EMPHASIS-HF oraz obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu. Eplerenon wykazuje częstość działań niepożądanych porównywalną z placebo, z niezbyt częstymi przypadkami odmiedniczkowego zapalenia nerek, eozynofilii oraz rzadką niedoczynnością tarczycy i hiperkaliemią. Furosemid najczęściej powoduje zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hiponatremia), hipowolemię i odwodnienie, szczególnie u osób starszych. Obie substancje mogą prowadzić do zaburzeń czynności nerek, od przemijającego wzrostu kreatyniny i mocznika do niewydolności nerek. W badaniu EPHESUS odnotowano nieistotny statystycznie wzrost udarów mózgu u pacjentów ≥75 lat. Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest według MedDRA, z podziałem na bardzo często (>1/10), często (>1/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1000 do <1/100), rzadko (>1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000).
agranulocytoza, cholestaza wewnątrzwątrobowa, encefalopatia wątrobowa, eozynofilia, eplerenon i furosemid, ginekomastia, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipoproteinemia, hipowolemia, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odmiedniczkowe zapalenie nerek, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie trzustki, parestezja, plamica, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śpiączka hiperosmolarna, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, udar mózgu, wysypka pęcherzowa, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie naczyń, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbis 8 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej leku Karbis, wykazały brak toksycznego wpływu na narządy docelowe przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi. W modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, małpy) stosowanie dawek znacznie przekraczających dawki terapeutyczne prowadziło do zmian w nerkach, takich jak śródmiąższowe zapalenie, rozstrzenie kanalików, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, prawdopodobnie wtórnych do hipotensyjnego działania leku. Zaobserwowano również zmniejszenie parametrów morfologii krwi (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt) oraz rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak ten ostatni efekt nie występował przy dawkach terapeutycznych u ludzi. U młodych zwierząt odnotowano zmniejszenie masy ciała i masy serca, a ekspozycja na kandesartan w dawkach 10 mg/kg była wielokrotnie wyższa niż u dzieci leczonych dawkami terapeutycznymi (0,2 mg/kg u dzieci 1–<6 lat oraz 16 mg u dzieci 6–<17 lat), co podkreśla ograniczenia w ocenie marginesu bezpieczeństwa i klinicznej istotności tych efektów.
aparat przykłębuszkowy, działanie hipotensyjne, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetyl, kreatynina, krwinki czerwone, mocznik, morfologia krwi, noworodek normotensyjny, rakotwórczość, rozstrzenie kanalików nerkowych, rozwój nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność narządowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne
Leksykon leków
Działania niepożądane – Azimycin 125 mg

Azimycin (azytromycyna) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego, gdzie biegunka występuje bardzo często (≥ 1/10), a wymioty, ból brzucha i nudności często (≥1/100 do <1/10). Niezbyt często obserwuje się zaparcia, wzdęcia, niestrawność, zapalenie błony śluzowej żołądka oraz dysfagię. Istotne są również rzadkie, ale poważne działania niepożądane, takie jak zaburzenia czynności wątroby, żółtaczka cholestatyczna, a także niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie i martwica wątroby o nieznanej częstości. Neurologiczne działania niepożądane obejmują ból głowy (często), zawroty głowy, senność, parestezje (niezbyt często) oraz poważne zaburzenia, takie jak drgawki i miastenia (częstość nieznana). W zakresie układu sercowo-naczyniowego odnotowano kołatania serca (niezbyt często) oraz groźne zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT (częstość nieznana).
azytromycyna, częstoskurcz komorowy, dyzuria, eozynofilia, fotowrażliwość, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, Mycobacterium avium, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, piorunujące zapalenie wątroby, polekowa wysypka z eozynofilią, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia słuchu, zapalenie trzustki, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Irprestan 75 mg

Badania przedkliniczne irbesartanu wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej i narządowej przy dawkach klinicznie istotnych. Wysokie dawki ≥250 mg/kg/dobę u szczurów oraz ≥100 mg/kg/dobę u makaków powodowały obniżenie parametrów hematologicznych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Dawki ≥500 mg/kg/dobę indukowały zmiany zwyrodnieniowe w nerkach (śródmiąższowe zapalenie, poszerzenie kanalików, nacieki zapalne, podwyższone mocznik i kreatynina), będące efektem farmakodynamicznym przeciwnadciśnieniowego działania irbesartanu, a nie bezpośrednią toksycznością. Rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego obserwowano przy dawkach ≥90 mg/kg/dobę u szczurów i ≥10 mg/kg/dobę u makaków, co uznano za efekt farmakologiczny bez znaczenia klinicznego dla dawek terapeutycznych. Nie stwierdzono potencjału mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego.
aparat przykłębuszkowy, bariera łożyskowa, ciałko żółte, dysfagia, działanie klastogenne, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, implantacja zarodka, irbesartan, naciek z bazofilów, obrzęk podskórny, parametr hematologiczny, poszerzenie kanalików nerkowych, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność rozwojowa, wodniak moczowodu
Leksykon leków
Działania niepożądane – Amotaks 500 mg

Amoksycylina w dawce 500 mg w kapsułkach twardych jest związana z szeregiem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się biegunki i nudności (często ≥1/100 do <1/10) oraz wysypkę skórną (często). Rzadziej występują wymioty (niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100). Bardzo rzadkie działania obejmują kandydozę skóry i błon śluzowych, przemijającą leukopenię, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczną, zaburzenia krzepnięcia (wydłużenie czasu krwawienia i protrombinowego), ciężkie reakcje alergiczne (obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja), a także poważne reakcje skórne takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, DRESS i AGEP. Zgłaszano również bardzo rzadkie zaburzenia neurologiczne (hiperkinezja, drgawki), aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz zespół Kounisa (ostry zespół wieńcowy w przebiegu reakcji alergicznej). Wśród powikłań ze strony przewodu pokarmowego odnotowano bardzo rzadkie zapalenie jelita grubego, w tym rzekomobłoniaste i krwotoczne zapalenie jelita grubego, a także czarny, włochaty język.
agranulocytoza, amoksycylina, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, biegunka, choroba posurowicza, czas krwawienia, czas protrombinowy, drgawki, dysbioza jelitowa, enzymy wątrobowe, hiperkinezja, język włochaty, kandydoza, kapsułka twarda, krwotoczne zapalenie jelita, krystaluria, leukopenia, liniowa IgA dermatoza, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre uszkodzenie nerek, ostry zespół wieńcowy, pokrzywka, polekowa reakcja z eozynofilią, reakcja alergiczna, reakcja Jarischa-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wysypka skórna, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie jelit, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka zastoinowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Movalis

Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wymaga stosowania najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Maksymalna dawka dobowa nie powinna być przekraczana, a jednoczesne stosowanie innych NLPZ, w tym selektywnych inhibitorów COX-2, jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią chorób przewodu pokarmowego (np. wrzody, zapalenie przełyku), osób w podeszłym wieku oraz u chorych z chorobami zapalnymi jelit (wrzodziejące zapalenie okrężnicy, choroba Crohna). W tych grupach wskazane jest stosowanie najniższych dawek oraz rozważenie terapii ochronnej (mizoprostol, inhibitory pompy protonowej), zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub leków zwiększających ryzyko krwawień. W przypadku wystąpienia owrzodzeń lub krwawień z przewodu pokarmowego leczenie meloksykamem należy natychmiast przerwać.
aminotransferazy, antagonista receptora angiotensyny, bilirubina, choroba Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, cyklooksygenaza-2, filtracja kłębuszkowa, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor pompy protonowej, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, martwica rdzenia nerki, meloksykam, nefropatia toczniowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, owrzodzenie, perforacja przewodu pokarmowego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tenofovir disoproxil Accord 245 mg

Tenofowir dizoproksyl jest stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZW B). Profil bezpieczeństwa różni się w zależności od choroby: u pacjentów z HIV-1 działania niepożądane występują u około 33%, głównie jako łagodne lub umiarkowane zaburzenia żołądkowo-jelitowe, a u 1% leczenie jest przerywane z tego powodu. U chorych na WZW B działania niepożądane pojawiają się u około 25%, najczęściej nudności (5,4%). Szczególną uwagę należy zwrócić na nefrotoksyczność, w tym zaburzenia czynności kanalika bliższego nerek i zespół Fanconiego, które mogą wymagać monitorowania funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka. W badaniach klinicznych u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby odnotowano 7% przerwań leczenia z powodu działań niepożądanych oraz 9% przypadków potwierdzonego wzrostu stężenia kreatyniny ≥0,5 mg/dl lub hipofosfatemii (<2 mg/dl). U dzieci i młodzieży obserwowano podobny profil działań niepożądanych, w tym zmniejszenie gęstości mineralnej kości (BMD).
działanie nefrotoksyczne, efawirenz, hipofosfatemia, hipokaliemia, HIV-1, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, martwica kości, miopatia, moczówka prosta pochodzenia nerkowego, nefrotoksyczność, niewyrównana czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, przesączanie kłębuszkowe, rabdomioliza, rak wątrobowokomórkowy, rozmiękanie kości, skala CPT, śródmiąższowe zapalenie nerek, stłuszczenie wątroby, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaostrzenie zapalenia wątroby, zapalenie trzustki, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zwiększona aktywność aminotransferaz
Leksykon leków
Działania niepożądane – Roticox 30 mg

Etorykoksyb (Roticox) jest selektywnym inhibitorem COX-2 dostępnym w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg i 120 mg, stosowanym w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów (ChZS), reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS), przewlekłego bólu lędźwiowo-krzyżowego oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa. Bezpieczeństwo leku oceniono na podstawie danych klinicznych obejmujących 7152 pacjentów, w tym 4614 z ChZS i RZS, z czego około 600 leczono przez ≥1 rok. W badaniu MEDAL (n=17 412) pacjenci otrzymywali etorykoksyb w dawkach 60 mg lub 90 mg przez średnio 18 miesięcy. Profil działań niepożądanych obejmuje m.in. często występujące obrzęki i zatrzymanie płynów, bóle głowy, zawroty głowy, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze oraz skurcz oskrzeli. Rzadziej obserwowano reakcje anafilaktyczne, niedokrwistość, leukopenię, trombocytopenię, a także poważne powikłania żołądkowo-jelitowe, takie jak owrzodzenia i perforacje. Warto podkreślić, że stosowanie etorykoksybu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem poważnych incydentów tętniczych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, z bezwzględnym wzrostem ryzyka do około 1% rocznie.
ból głowy, ból pooperacyjny, choroba wrzodowa żołądka, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, dusznica bolesna, etorykoksyb, inhibitor COX-2, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, owrzodzenie żołądka, parestezje, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, przewlekły ból lędźwiowo-krzyżowy, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wyrostka zębodołowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół jelita drażliwego, zespół nerczycowy, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Meloxistad

Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wymaga stosowania najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby zminimalizować ryzyko powikłań, takich jak krwawienia, owrzodzenia i perforacje przewodu pokarmowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobą wrzodową w wywiadzie, osobami w podeszłym wieku oraz u tych stosujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko krwawień (np. heparyna, doustne kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny). W przypadku wystąpienia objawów krwawienia z przewodu pokarmowego lub owrzodzenia, meloksykam należy natychmiast odstawić. Ponadto, lek może powodować zatrzymanie płynów, obrzęki oraz niewydolność nerek, zwłaszcza u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, zastoinową niewydolnością serca, chorobami nerek lub wątroby, co wymaga regularnej kontroli parametrów klinicznych i laboratoryjnych, w tym funkcji nerek i elektrolitów.
aminotransferaza, choroba Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, czynnościowa niewydolność nerek, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor COX-2, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kłębuszkowe zapalenie nerek, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek osłonowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, martwica rdzenia nerki, meloksykam, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, udar mózgu, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon substancji czynnych
Kwas acetylosalicylowy – Działania niepożądane

Kwas acetylosalicylowy (ASA) jest szeroko stosowanym lekiem o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym i przeciwzakrzepowym, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony układu krwiotwórczego i przewodu pokarmowego. ASA powoduje nieodwracalne hamowanie cyklooksygenazy płytkowej, co skutkuje upośledzeniem funkcji płytek i zwiększoną skłonnością do krwawień, które mogą utrzymywać się przez 4-8 dni po odstawieniu leku. Do najczęstszych objawów należą krwawienia z nosa, dziąseł, dróg moczowo-płciowych oraz krwiaki, a w rzadkich przypadkach krwotok z przewodu pokarmowego i krwotok mózgowy, szczególnie u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym i stosujących inne leki przeciwzakrzepowe. Długotrwałe krwawienia mogą prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza lub ostrej niedokrwistości pokrwotocznej. Ponadto, ASA może wywoływać małopłytkowość, agranulocytozę, niedokrwistość aplastyczną oraz hemolizę u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD).
agranulocytoza, astma aspirynowa, białkomocz, choroba wrzodowa żołądka, cyklooksygenaza płytkowa, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dna moczanowa, dyspepsja, enteropatia zwężeniowa jelit, eozynopenia, hemostaza, hiperurykemia, hipoglikemia, krwawienie okołooperacyjne, krwotoczne zapalenie naczyń, krwotok miesiączkowy, krwotok mózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, menorrhagia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, obrzęk naczynioruchowy, ostra encefalopatia, plamica, płytki krwi, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, triada aspirynowa, tromboksan A2, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Reye’a, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefazolin TZF 1 g

Cefazolina, jako cefalosporyna I generacji, może wywoływać liczne działania niepożądane, które należy monitorować podczas terapii. Do najważniejszych należą reakcje alergiczne o różnym nasileniu, od łagodnych (rumień, pokrzywka, świąd) po zagrażający życiu szok anafilaktyczny wymagający natychmiastowej interwencji. W zakresie hematologicznym obserwuje się małopłytkowość, neutropenię, leukopenię, eozynofilię, granulocytozę oraz rzadko niedokrwistość hemolityczną. Cefazolina może również powodować zaburzenia krzepnięcia, szczególnie u pacjentów z niedoborem witaminy K lub innymi czynnikami ryzyka. Neurologicznie mogą wystąpić bóle głowy, zawroty, parestezje, stany pobudzenia, mioklonie i drgawki, zwłaszcza przy przedawkowaniu lub niewłaściwej dawce u chorych z niewydolnością nerek. W układzie pokarmowym najczęściej pojawiają się biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia i bóle brzucha, a poważnym powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie jelit, wymagające natychmiastowego leczenia.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cefalosporyna pierwszej generacji, Clostridioides difficile, drgawka, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gorączka polekowa, granulocytoza, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, leukopenia, małopłytkowość, mioklonia, nadkażenie, neutropenia, niedobór witaminy K, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, nudność, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, rumień, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, szok anafilaktyczny, utrata apetytu, wymioty, wzdęcie, zaburzenia krzepnięcia krwi, zakrzepica, zapalenie wątroby, zapalenie żyły, zawrót głowy, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Noacid 40 mg

Pantoprazol w dawce 40 mg (Noacid 40 mg, zawierający 45,1 mg pantoprazolu sodowego półtorawodnego) wykazuje działania niepożądane u około 5% leczonych pacjentów. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia i zaparcia, a także suchość w jamie ustnej i zapalenie błony śluzowej żołądka. Rzadziej występują poważniejsze reakcje, w tym mikroskopowe zapalenie jelita grubego. W zakresie zaburzeń wątroby notuje się niezbyt często podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy, γ-GT) oraz rzadko wzrost stężenia bilirubiny, a po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki uszkodzenia komórek wątroby, żółtaczki i niewydolności wątroby. Reakcje skórne obejmują wysypkę, świąd, pokrzywkę, a w rzadkich przypadkach ciężkie zespoły, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i zespół Lyella, wymagające natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, aminotransferaza, biegunka, bilirubina, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, enzymy wątrobowe, fotowrażliwość, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, niewydolność wątroby, nudności, pantoprazol, pantoprazol sodowy półtorawodny, parestezje, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość jamy ustnej, świąd, toksyczna nekroliza naskórka, triglicerydy, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zaparcie, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefotaxime Dali Pharma 2 g

Cefotaksym, cefalosporyna III generacji, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania podczas terapii. Bardzo często obserwuje się hematologiczne zaburzenia, takie jak granulocytopenia, leukopenia, eozynofilia i małopłytkowość, a w cięższych przypadkach niewydolność szpiku, pancytopenię czy niedokrwistość hemolityczną. Częstym powikłaniem są nadkażenia, np. kandydoza jamy ustnej lub pochwy (≥1/10), wynikające z eliminacji wrażliwej flory bakteryjnej. Istotne są również reakcje immunologiczne, w tym reakcja Jarischa-Herxheimera podczas leczenia boreliozy, objawiająca się gorączką, dreszczami i dolegliwościami stawowymi. Cefotaksym może indukować zaburzenia neurologiczne, takie jak drgawki i encefalopatia, szczególnie przy dużych dawkach lub u pacjentów z niewydolnością nerek. Wśród działań niepożądanych znajdują się także zaburzenia rytmu serca (tachykardia, arytmia) związane z szybkim podaniem dożylnym oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, w tym biegunka, nudności, wymioty i poważne zapalenie jelit, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridioides difficile.
agranulocytoza, arytmia, borelioza, cefalosporyna trzeciej generacji, cefotaksym, Clostridioides difficile, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, granulocytopenia, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, krętek, leukopenia, małopłytkowość, mioklonie, nadkażenie, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, reakcja Jarischa-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toksyczna martwica naskórka, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedawkowanie – Dialginum 500 mg

Przedawkowanie metamizolu sodowego (Dialginum) powyżej maksymalnej dawki dobowej 3 g, szczególnie przy dawkach przekraczających 10 g, może prowadzić do wielonarządowej toksyczności. Objawy obejmują zaburzenia OUN (zawroty głowy, drgawki toniczno-kloniczne, śpiączka), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja, tachykardia), pokarmowego (nadżerki, krwawienia, perforacja), wątroby (ostra niewydolność), nerek (śródmiąższowe zapalenie, martwica cewek), układu oddechowego (alergiczny skurcz oskrzeli), skóry (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz krwiotwórczego (leukopenia, trombocytopenia, niedokrwistość aplastyczna). W przypadku agranulocytozy konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i monitorowanie morfologii krwi.
agranulocytoza, alergiczny skurcz oskrzeli, ciśnienie tętnicze krwi, dializa otrzewnowa, drgawki toniczno-kloniczne, forsowna diureza, hipotensja, kwas rubazonowy, leukopenia, martwica cewek nerkowych, metamizol sodowy, morfologia krwi, morfologia krwi z rozmazem, nadżerka błony śluzowej, niedokrwistość aplastyczna, niestabilność hemodynamiczna, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, perforacja, płukanie żołądka, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, technika nerkozastępcza, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, uszkodzenie szpiku, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Działania niepożądane – Naklofen 25 mg/ml

Diklofenak sodowy w roztworze do wstrzykiwań (Naklofen 25 mg/ml) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się bóle i zawroty głowy oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, niestrawność i bóle brzucha. Często występuje także podrażnienie i ból w miejscu podania. Rzadziej pojawiają się reakcje nadwrażliwości, zatrzymanie płynów, obrzęki, a także zaburzenia hematologiczne, w tym trombocytopenia, leukopenia i agranulocytoza, które mogą stanowić zagrożenie życia. Bardzo rzadko notuje się poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, ostre zapalenie wątroby, niewydolność nerek, zespół Stevensa-Johnsona czy martwica skóry w miejscu wstrzyknięcia. W przypadku wystąpienia poważnych działań niepożądanych konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wdrożenie odpowiedniego leczenia.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, choroba Crohna, choroba wrzodowa żołądka, diklofenak sodowy, embolia cutis medicamentosa, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, plamica alergiczna, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Nicolaua, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon substancji czynnych
Metamizol sodowy – Przedawkowanie

Przedawkowanie metamizolu sodowego manifestuje się wieloukładowo, obejmując objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, nadżerki, krwawienia, perforacje), ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, szum w uszach, pobudzenie psychoruchowe, senność, śpiączka, drgawki toniczno-kloniczne), sercowo-naczyniowego (spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia, wstrząs), nerek (zaburzenia czynności, śródmiąższowe zapalenie, ostra niewydolność) oraz hematologicznego (leukopenia, małopłytkowość, uszkodzenie szpiku, niedokrwistość aplastyczna). Charakterystycznym markerem jest czerwone zabarwienie moczu spowodowane wydalaniem kwasu rubazonowego, obserwowane przy bardzo dużych dawkach. Dodatkowo mogą wystąpić reakcje alergiczne i skórne, w tym wysypka, pokrzywka, złuszczające zapalenie skóry oraz alergiczny skurcz oskrzeli, stanowiące potencjalne zagrożenie życia. Uszkodzenie wątroby objawia się wzrostem enzymów i zaburzeniem funkcji narządu przy dużym przedawkowaniu.
4-N-metyloaminoantypiryna, alergiczny skurcz oskrzeli, czerwone zabarwienie moczu, drgawki toniczno-kloniczne, filtracja osocza, glikokortykosteroidy, hemodializa, hemofiltracja, hemoperfuzja, hipotensja, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas rubazonowy, leki sympatykomimetyczne, leukopenia, małopłytkowość, metamizol sodowy, nadżerki błony śluzowej, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, nudności i wymioty, obrzęk, ostra niewydolność nerek, perforacja, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, pozycja Trendelenburga, reakcje skórne, śpiączka, śródmiąższowe zapalenie nerek, szum w uszach, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, uszkodzenie szpiku kostnego, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wstrząs, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia słuchu, zaburzenia świadomości, zawroty głowy, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Gasec-20 Gastrocaps 20 mg

Lek Gasec-20 Gastrocaps zawiera 20 mg omeprazolu i może wywoływać działania niepożądane, najczęściej ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności/wymioty) oraz bóle głowy, występujące u 1-10% pacjentów. Działania niepożądane nie wykazują zależności od dawki. Rzadziej obserwuje się leukopenię, trombocytopenię, reakcje nadwrażliwości, hiponatremię, zaburzenia psychiczne (pobudzenie, splątanie, depresja), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, parestezje), zaburzenia wątroby (zwiększenie enzymów, zapalenie, niewydolność), a także poważne skórne reakcje niepożądane, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka (TEN), zespół DRESS i ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP). Długotrwałe stosowanie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem złamań kości (biodra, nadgarstka, kręgosłupa), szczególnie u osób starszych i z osteoporozą.
AGEP, agranulocytoza, encefalopatia, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kandydoza przewodu pokarmowego, małopłytkowość, martwica naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita, omeprazol, osteoporoza, parestezje, polipy żołądka, rumień wielopostaciowy, SCAR, skurcz oskrzeli, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Syntarpen 1 g

Kloksacylina, substancja czynna leku Syntarpen, jest penicyliną o stosunkowo dobrej tolerancji, jednak może wywoływać działania niepożądane, które należy monitorować. Najczęściej obserwowaną reakcją jest biegunka, natomiast bardzo rzadko występują poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak eozynofilia, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, agranulocytoza, zahamowanie czynności szpiku oraz niedokrwistość hemolityczna. Reakcje alergiczne, zarówno natychmiastowe (obrzęk naczynioruchowy, skurcz krtani, oskrzeli, spadek ciśnienia, zapaść naczyniowa), jak i opóźnione (wysypki, gorączka, bóle mięśni i stawów, choroba posurowicza, alergiczne zapalenie naczyń), występują bardzo rzadko, ale mogą być zagrażające życiu, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami alergicznymi i przy podawaniu dużych dawek, zwłaszcza parenteralnie.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, aminotransferaza, astma, bezmocz, białkomocz, biegunka, choroba posurowicza, czarny język włochaty, eozynofilia, katar sienny, kloksacylina, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe złuszczające zapalenie skóry, penicylina, pokrzywka, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, skurcz krtani, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie czynności kanalików nerkowych, zaburzenie czynności płytek krwi, zaburzenie hematologiczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kidofen Duo (100 mg + 125 mg)/5 ml

Produkt leczniczy Kidofen Duo w postaci zawiesiny doustnej zawiera ibuprofen (100 mg/5 ml) oraz paracetamol (125 mg/5 ml). Profil działań niepożądanych obejmuje zarówno reakcje związane z ibuprofenem, jak i paracetamolem, sklasyfikowane według układów narządowych i częstości występowania. Ibuprofen najczęściej wywołuje działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (dyspepsja, bóle brzucha, nudności, biegunka, zaparcia, krwawienia, wrzody), a także rzadkie, ale ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka). Paracetamol, mimo korzystnego profilu bezpieczeństwa, może powodować bardzo rzadkie zaburzenia czynności wątroby, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu lub przedawkowaniu. Wśród działań niepożądanych odnotowano także zaburzenia hematologiczne (anemia, leukopenia, małopłytkowość), reakcje nadwrażliwości, zaburzenia nerek (w tym śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy) oraz objawy ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zawroty, bezsenność).
agranulocytoza, anemia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ból brzucha, choroba Crohna, dyspepsja, ibuprofen i paracetamol, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Paduden Express 200 mg

Profil działań niepożądanych ibuprofenu w preparacie Paduden Express (kapsułki miękkie, 200 mg) opiera się na danych klinicznych obejmujących zarówno krótkotrwałe stosowanie niskich dawek, jak i długotrwałą terapię wysokimi dawkami (do 2400 mg/dobę) u pacjentów z reumatyzmem. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują dolegliwości takie jak ból brzucha, nudności, niestrawność, biegunka, wzdęcia, zaparcia, zgaga, wymioty oraz niewielkie krwawienia, które w rzadkich przypadkach mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym owrzodzeń, perforacji i krwawień z przewodu pokarmowego. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek wiąże się z nieznacznym wzrostem ryzyka incydentów zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu. Ponadto, zgłaszano obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca, a także zaostrzenie stanów zapalnych związanych z zakażeniami, w tym rozwój martwiczego zapalenia powięzi.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, ibuprofen, incydent zakrzepowo-zatorowy, jałowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, pokrzywka, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szum uszny, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, zaburzenie widzenia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – AntyGrypin

Produkt leczniczy AntyGrypin zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego, 150 mg kwasu askorbowego oraz 50 mg kofeiny w jednej tabletce musującej. Stosowanie leku wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ, chorobą wrzodową, nadciśnieniem tętniczym, niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej oraz u osób przyjmujących leki przeciwzakrzepowe ze względu na zwiększone ryzyko krwawień, w tym z przewodu pokarmowego. Długotrwałe stosowanie kwasu acetylosalicylowego może prowadzić do śródmiąższowego zapalenia nerek i trwałego uszkodzenia funkcji nerek, dlatego konieczne jest monitorowanie ich funkcji. Ponadto, kwas acetylosalicylowy zmniejsza wydalanie kwasu moczowego, co może wywołać napady dny moczanowej u predysponowanych pacjentów. Kwas askorbowy w dawce 150 mg niesie ryzyko kamicy nerkowej przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek, a kofeina (50 mg) może powodować przejściowy wzrost ciśnienia tętniczego.
choroba wrzodowa żołądka, cyklooksygenaza, dieta ubogosodowa, dna moczanowa, hiperurykemia, kamica nerkowa, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na leki przeciwzapalne, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, przewód pokarmowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, udar, właściwości antyagregacyjne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie płodności, zawał serca
Leksykon leków
Działania niepożądane – Eupirin 300 mg

Kwas acetylosalicylowy (ASA) w dawce 300 mg, stosowany w leku Eupirin, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zaburzenia hematologiczne, immunologiczne, neurologiczne, sercowo-naczyniowe, gastroenterologiczne, hepatologiczne oraz nefrologiczne. Najczęściej obserwuje się małopłytkowość, niedokrwistość z niedoboru żelaza (w wyniku przewlekłych mikrokrwawień z przewodu pokarmowego), wydłużenie czasu krwawienia i czasu protrombinowego, a także reakcje nadwrażliwości skórne i ogólnoustrojowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko owrzodzenia żołądka, które występuje u około 15% pacjentów przy długotrwałym stosowaniu ASA, oraz na możliwość wystąpienia niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują szumy uszne, zaburzenia słuchu i zawroty głowy, natomiast układ sercowo-naczyniowy może reagować niewydolnością serca i nadciśnieniem tętniczym.
agranulocytoza, aminotransferaza, białkomocz, bilirubina, ból brzucha, brak łaknienia, choroba wrzodowa, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, eozynopenia, fosfataza alkaliczna, gorączka reumatyczna, hemostaza, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątrobowych, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niestrawność, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, perforacja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia słuchu, zawroty głowy, zgaga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Augmentin 500 mg + 125 mg

Augmentin, zawierający 500 mg amoksycyliny (w postaci amoksycyliny trójwodnej) oraz 125 mg kwasu klawulanowego (klawulanian potasu), wykazuje profil działań niepożądanych, z których najczęściej obserwowane są biegunka (bardzo często, ≥1/10), nudności i wymioty (często, ≥1/100 do <1/10). Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, a wśród nich istotne są zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak zapalenie jelita związanego z antybiotykiem (częstość nieznana), które może prowadzić do poważnych powikłań, w tym infekcji Clostridioides difficile. Ponadto, niezbyt często obserwuje się wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AspAT i/lub AlAT), a poważniejsze zaburzenia wątroby, takie jak zapalenie wątroby czy żółtaczka zastoinowa, występują z nieznaną częstością. Reakcje skórne, w tym wysypka, świąd i pokrzywka, pojawiają się niezbyt często, natomiast ciężkie reakcje, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczna nekroliza naskórka, są rzadkie, ale wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, AlAT, amoksycylina trójwodna, anafilaksja, AspAT, biegunka, choroba posurowicza, Clostridioides difficile, czarny język włochaty, drgawki, enzymy wątrobowe, eozynofilia, IgA dermatoza, kandydoza, klawulanian potasu, krystaluria, kwas klawulanowy, leukopenia, morfologia krwi, nadmierna ruchliwość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewrażliwe bakterie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, osutka krostkowa, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wymioty, wysypka skórna, zapalenie jelit polekowe, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka zastoinowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefazolin Noridem 2 g

Cefazolina sodowa (Cefazolin Noridem) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki oraz czasu terapii. Do najistotniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, a także ciężkie powikłania jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna czy pancytopenia. Obserwuje się również zmiany w metabolizmie glukozy (hiperglikemia lub hipoglikemia) oraz zaburzenia krzepnięcia krwi, szczególnie u pacjentów z niedoborem witaminy K, chorobami wątroby, nerek lub predyspozycjami do krwawień. Reakcje nadwrażliwości obejmują od łagodnych zmian skórnych (rumień, pokrzywka) po ciężkie zespoły Stevensa-Johnsona i toksycznej nekrolizy naskórka, a także anafilaksję z objawami wstrząsu, obrzęku krtani i tachykardii.
agranulocytoza, aktywność padaczkogenna, azot mocznikowy, białkomocz, cefazolina sodowa, eozynofilia, hipoglikemia, kandydoza jamy ustnej, leukocytoza, leukopenia, monocytoza, napad drgawkowy, nefropatia, nefrotoksyczność, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk krtani, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wysięk opłucnowy, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia neurologiczne, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pochwy, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Flutamid Egis 250 mg

Flutamid EGIS, zawierający 250 mg flutamidu, jest stosowany w terapii nowotworów androgenozależnych i charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych. W monoterapii najczęściej występują ginekomastia i bolesność sutków (≥1/10), często zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), bezsenność, zmęczenie oraz przejściowe zaburzenia czynności wątroby i zapalenie wątroby (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się zmniejszenie libido, bóle głowy, zaburzenia skórne, neurologiczne i immunologiczne, a także zaburzenia spermatogenezy. Bardzo rzadko (<1/10 000) występują reakcje nadwrażliwości na światło oraz doniesienia o złośliwym raku gruczołu sutkowego u mężczyzn. Flutamid może powodować wydłużenie odcinka QT, a także przypadki ostrej niewydolności nerek i niedokrwienia mięśnia sercowego. W terapii skojarzonej z agonistami LHRH najczęstsze działania niepożądane to uderzenia gorąca, osłabienie libido, impotencja oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, przy czym częstość ginekomastii jest znacznie niższa niż w monoterapii.
agonista LHRH, biegunka, bolesność sutków, choroba zakrzepowo-zatorowa, encefalopatia wątrobowa, flutamid, ginekomastia, hepatotoksyczność, impotencja, leukopenia, marskość wątroby, martwica komórek wątrobowych, methemoglobinemia, mlekotok, nadwrażliwość na światło, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość makrocytowa, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk węzłów chłonnych, osłabienie libido, ostra niewydolność nerek, półpasiec, rak gruczołu sutkowego, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, trombocytopenia, uderzenia gorąca, wymioty, zaburzenia spermatogenezy, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zespół toczniopodobny, żółtaczka zastoinowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Skudexa

Skudexa, zawierająca deksketoprofen i tramadol, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych charakterystycznych dla obu składników. Deksketoprofen, jako NLPZ, niesie ryzyko krwawień, owrzodzeń i perforacji przewodu pokarmowego, zwłaszcza u pacjentów z chorobą wrzodową, w podeszłym wieku oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków zwiększających ryzyko krwawienia (np. doustne kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe, SSRI, kwas acetylosalicylowy). Nefrotoksyczność, w tym kłębuszkowe i śródmiąższowe zapalenie nerek, martwica brodawek nerkowych oraz ostra niewydolność nerek, wymaga monitorowania funkcji nerek, szczególnie u pacjentów z hipowolemią lub stosujących diuretyki. Wątroba może wykazywać przemijające wzrosty AspAT i AlAT, a u pacjentów z chorobami serca (nadciśnienie, niewydolność serca, choroba niedokrwienna) istnieje ryzyko nasilenia objawów i zdarzeń zakrzepowych. Deksketoprofen może wywołać ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), a u osób starszych zwiększa ryzyko powikłań. Lek może maskować objawy zakażeń, co wymaga monitorowania przebiegu infekcji, zwłaszcza w ospie wietrznej, gdzie stosowanie NLPZ jest przeciwwskazane.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, centralny bezdech senny, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa żołądka, CYP2D6, depresja oddechowa, inhibitor pompy protonowej, kłębuszkowe zapalenie nerek, lek antyagregacyjny, lek przeciwzakrzepowy, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obturacyjny bezdech senny, ostra niewydolność nerek, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rifamazid 300 mg + 150 mg

Rifamazid, zawierający ryfampicynę i izoniazyd, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie podczas długotrwałej lub przerywanej terapii przeciwgruźliczej. Ryfampicyna może powodować małopłytkowość z plamicą, zwłaszcza w schemacie przerywanym, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku ze względu na ryzyko krwawień do mózgu. Często obserwuje się objawy grypopodobne (gorączka, dreszcze, bóle głowy i mięśni) między 3. a 6. miesiącem leczenia, szczególnie przy dawkach ≥25 mg/kg masy ciała w schemacie jednotygodniowym. Inne działania obejmują zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość hemolityczna, leukopenia), immunologiczne (obrzęk twarzy, wstrząs anafilaktyczny), neurologiczne (bóle głowy, ataksja), żołądkowo-jelitowe (zgaga, nudności, biegunka), wątrobowe (zwiększenie enzymów wątrobowych, toksyczne zapalenie wątroby) oraz charakterystyczne pomarańczowe zabarwienie płynów ustrojowych. Izoniazyd może wywoływać małopłytkowość, agranulocytozę, zapalenie wielonerwowe, drgawki oraz zapalenie naczyń krwionośnych, a także rzadkie, ale potencjalnie ciężkie zapalenie wątroby, które może prowadzić do śmierci.
agranulocytoza, ataksja, bilirubinemia, drgawki, eozynofilia, hemoglobinuria, izoniazyd, krwiomocz, leczenie przeciwgruźlicze, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, napad padaczkowy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja uczuleniowa, rifamazid, ryfampicyna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie endokrynologiczne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wielonerwowe, zespół Lyella, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candezek Combi 16 mg + 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu wykazały brak ogólnoustrojowej toksyczności przy dawkach odpowiadających klinicznym u ludzi. W modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, małpy) obserwowano wpływ na parametry erytrocytarne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz zmiany w funkcji nerek, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co interpretowane jest jako efekt hipotensyjny leku. Dodatkowo stwierdzono rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego w dawkach terapeutycznych. Kandesartan wykazuje toksyczność płodową w zaawansowanej ciąży, nie wykazuje natomiast aktywności mutagennej, klastogennej ani rakotwórczej w warunkach klinicznych. Amlodypina, podawana w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg), powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego trwania oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach na szczurach dawki do 10 mg/kg mc./dobę (około 8-krotnie większe niż u ludzi) nie wpływały na płodność, jednak podawanie bezylanu amlodypiny w dawkach porównywalnych do klinicznych skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego, testosteronu oraz zmniejszeniem gęstości nasienia i liczby komórek Sertoliego. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach przy dawkach do 2,5 mg/kg mc./dobę (zbliżonych lub dwukrotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi) nie wykazały działania rakotwórczego. Amlodypina nie wykazuje mutagenności ani klastogenności. Podsumowując, oba składniki Candezek Combi charakteryzują się korzystnym profilem bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych, z uwzględnieniem potencjalnej toksyczności reprodukcyjnej i nerkowej.
aparat przykłębuszkowy, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kandesartan cyleksetyl, komórki Sertoliego, krwinki czerwone, mocznik i kreatynina, mutagenność, naciek bazofilów, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał rakotwórczy, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron
Leksykon substancji czynnych
Tenofowir – Działania niepożądane

Tenofowir dizoproksyl, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, jest szeroko stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). Profil bezpieczeństwa leku jest dobrze poznany i obejmuje działania niepożądane o różnej częstości, zależnie od wskazania. W leczeniu HIV-1 działania niepożądane występują u około 33% pacjentów, głównie jako zaburzenia żołądkowo-jelitowe, z 1% odsetkiem przerwania terapii z tego powodu. W terapii HBV działania niepożądane dotyczą około 25% pacjentów, najczęściej nudności (5,4%). Profil bezpieczeństwa w profilaktyce przedekspozycyjnej (PrEP) jest zbliżony, z bólem głowy u 1% pacjentów. Najpoważniejsze działania niepożądane to nefrotoksyczność (w tym uszkodzenie kanalika bliższego, zespół Fanconiego, ostra i przewlekła niewydolność nerek), zmniejszenie gęstości mineralnej kości (osteomalacja, zwiększone ryzyko złamań), kwasica mleczanowa oraz zaburzenia czynności wątroby, w tym zaostrzenia zapalenia wątroby po przerwaniu terapii u pacjentów z HBV.
astenia, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, choroba Gravesa-Basedowa, dializa otrzewnowa, emtrycytabina, gęstość mineralna kości, hemodializa, hipofosfatemia, hipokaliemia, kwasica mleczanowa, moczówka prosta pochodzenia nerkowego, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, profilaktyka przedekspozycyjna, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rabdomioliza, rak wątrobowokomórkowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stłuszczenie wątroby, tenofowir dizoproksyl, zakażenie HIV-1, zaostrzenie zapalenia wątroby, zapalenie wątroby, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz 16 mg + 5 mg + 12,5 mg

W badaniach przedklinicznych dotyczących preparatu Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz nie przeprowadzono kompleksowych testów dla połączenia trzech substancji czynnych, jednak dane dotyczące poszczególnych składników i ich kombinacji wskazują na brak nowych działań toksycznych. Kandesartan w dawkach terapeutycznych nie wykazywał toksyczności ogólnoustrojowej, choć w dużych dawkach obserwowano nefrotoksyczność, zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt) oraz zmiany w aparacie przykłębkowym nerek, które są uważane za efekt farmakologiczny i prawdopodobnie nieistotne klinicznie. Badania rozrodczości wykazały toksyczny wpływ kandesartanu na płód w późniejszym okresie ciąży, natomiast testy mutagenności i rakotwórczości nie potwierdziły działania mutagennego ani rakotwórczego.
działanie klastogenne, działanie moczopędne, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, mutagenność, naciek bazofilów, nefrotoksyczność, parametr czerwonokrwinkowy, rozstrzeń kanalików nerkowych, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron
Leksykon leków
Działania niepożądane – Gerdin Max 20 mg

Podczas terapii pantoprazolem w dawce 20 mg (lek Gerdin Max) obserwuje się działania niepożądane u około 5% pacjentów, z najczęstszymi objawami takimi jak biegunka i ból głowy występującymi u około 1%. Działania niepożądane obejmują szeroki zakres układów i narządów, w tym zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, małopłytkowość, leukopenia, pancytopenia – częstość nieznana), reakcje nadwrażliwości (w tym rzadkie wstrząsy anafilaktyczne), zaburzenia metaboliczne (hiperlipidemie, hiponatremia, hipomagnezemia), psychiczne (zaburzenia snu, depresja, dezorientacja), neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy), żołądkowo-jelitowe (polipy dna żołądka, nudności, wzdęcia), wątrobowe (podwyższone enzymy, żółtaczka), skórne (wysypki, zespół Stevensa-Johnsona), mięśniowo-szkieletowe (złamania kości), nerkowe (śródmiąższowe zapalenie nerek) oraz inne. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (≤1/10 000), z wieloma działaniami o częstości nieznanej ze względu na ograniczone dane.
agranulocytoza, biegunka, ból głowy, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperlipidemia, hipomagnezemia, inhibitor pompy protonowej, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita, nadwrażliwość na światło, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, pancytopenia, pantoprazol, podwyższona bilirubina, polip żołądka, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, zaburzenia smaku, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości biodrowej
Leksykon chorób i schorzeń
Leptospiroza (choroba weila) – Patofizjologia i mechanizm

Leptospiroza, wywoływana przez krętki z rodzaju Leptospira, jest zoonozą o przebiegu dwufazowym: faza ostra (septyczna) trwająca około tygodnia charakteryzuje się bakteriemią i objawami grypopodobnymi, a faza immunologiczna wiąże się z produkcją przeciwciał i eliminacją bakterii z krwi, choć mogą one utrzymywać się w nerkach, oczach i mózgu. Ciężka postać choroby, zespół Weila, występuje u 5-10% pacjentów i objawia się uszkodzeniem wielonarządowym, głównie nerek, wątroby i płuc. Patogeneza obejmuje bezpośrednie uszkodzenie komórek przez proteazy leptospir, zapalenie naczyń włosowatych z obrzękiem śródbłonka i martwicą, a także nadmierną odpowiedź immunologiczną, w tym „burzę cytokinową” z udziałem IL-6, IL-1β, TNF-α i IL-8, co prowadzi do masowego stanu zapalnego i uszkodzenia tkanek. Genetyczna zmienność gospodarza, zwłaszcza w loci HLA-A, B oraz genach IL12RB1, IL1 i CISH, wpływa na podatność na zakażenie.
bakteriemia, burza cytokinowa, choroba Weila, czynnik martwicy nowotworów alfa, dysbioza jelitowa, faza immunologiczna, hipokaliemia, hipotensja, interleukina-1β, interleukina-6, krętki Leptospira, leptospiroza, lipopolisacharyd, mikrobiota jelitowa, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, ostra niewydolność nerek, płyn mózgowo-rdzeniowy, rabdomioliza, śródmiąższowe zapalenie nerek, uszkodzenie śródbłonka, wstrząs septyczny, zapalenie naczyń włosowatych, zespół krwotoczny płuc, zespół Weila, żółtaczka, zoonoza
Leksykon leków
Działania niepożądane – Etoricoxib Teva 60 mg

Produkt leczniczy Etoricoxib Teva, zawierający etorykoksyb w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg oraz 120 mg, jest selektywnym inhibitorem COX-2 stosowanym w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów, reumatoidalnego zapalenia stawów, przewlekłego bólu lędźwiowo-krzyżowego, zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa oraz ostrego bólu pooperacyjnego. Profil bezpieczeństwa leku został szczegółowo oceniony w badaniach klinicznych obejmujących ponad 9000 pacjentów, w tym 17 412 uczestników programu MEDAL, gdzie etorykoksyb stosowano przez średnio 18 miesięcy. Działania niepożądane obejmują przede wszystkim ryzyko sercowo-naczyniowe, takie jak kołatanie serca, arytmie, migotanie przedsionków, tachykardię, zastoinową niewydolność serca, dusznicę bolesną oraz rzadko zawał mięśnia sercowego. Często obserwuje się nadciśnienie tętnicze, a także działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (np. bóle brzucha, zapalenie błony śluzowej żołądka, zgaga, biegunka) oraz wątroby (często podwyższenie AlAT i AspAT). Występują również reakcje skórne, zaburzenia nerek oraz reakcje nadwrażliwości, w tym rzadkie ciężkie reakcje anafilaktyczne.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia, bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, białkomocz, ból okolicy lędźwiowo-krzyżowej, choroba wrzodowa żołądka, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, dusznica bolesna, hiperkaliemia, incydent zakrzepowy, inhibitor COX-2, kołatanie serca, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie błony śluzowej, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowy, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, wykwit polekowy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół jelita drażliwego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 50 mg + 12,5 mg

Leczenie skojarzone losartanem potasowym z hydrochlorotiazydem wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. W badaniach klinicznych jedynym działaniem niepożądanym o częstości ≥1% w porównaniu z placebo były zawroty głowy. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do najczęstszych działań należą m.in. ból głowy, kaszel, zaburzenia czynności nerek, osłabienie, zmęczenie, bóle mięśni i zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, biegunka). Zgłaszano także hiperkaliemię, niewielkie zmniejszenie hematokrytu i hemoglobiny oraz rzadkie przypadki zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych i bilirubiny.
agranulocytoza, blok przedsionkowo-komorowy stopnia II, cholestaza wewnątrzwątrobowa, cukromocz, dławica piersiowa, dna moczanowa, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, jadłowstręt, leukopenia, losartan potasowy, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra jaskra z zamkniętym kątem, ostra krótkowzroczność, parestezja, pierwotne nadciśnienie tętnicze, plamica Henocha-Schönleina, rabdomioliza, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczna nekroliza naskórka, zakażenie dróg moczowych, zapalenie krtani, zapalenie ślinianki, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rantudil Retard 90 mg

Acemetacyna, substancja czynna leku Rantudil Retard (90 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu), jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) obarczonym ryzykiem licznych działań niepożądanych, szczególnie ze strony przewodu pokarmowego. Najczęstsze objawy obejmują nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha oraz poważne powikłania, takie jak krwawienia i perforacje, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Ryzyko krwawień jest zależne od dawki i czasu terapii. Ponadto, acemetacyna może powodować reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, pokrzywka), a w rzadkich przypadkach ciężkie reakcje anafilaktyczne z obrzękiem naczynioruchowym i wstrząsem. Wśród innych działań niepożądanych wymienia się zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, pancytopenia), zaburzenia psychiczne (pobudzenie, splątanie, psychoza), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, napady drgawkowe), a także zaburzenia metaboliczne i narządowe, w tym uszkodzenia wątroby i nerek.
acemetacyna, agranulocytoza, alergiczne zapalenie płuc, białkomocz, choroba Crohna, choroba Parkinsona, dusznica bolesna, glukozuria, hiperglikemia, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zaburzenie lękowe, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zawał serca, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki, żółtaczka, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dialginum 500 mg

Dialginum (metamizol sodowy, 500 mg) jest związany z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym agranulocytozy, która występuje bardzo rzadko (<1/10 000) i charakteryzuje się drastycznym spadkiem granulocytów, manifestującym się wysoką gorączką, dreszczami, bólem gardła oraz zapaleniem błon śluzowych. Ryzyko agranulocytozy wzrasta przy stosowaniu leku powyżej 7 dni. Inne istotne działania niepożądane to reakcje anafilaktoidalne i anafilaktyczne (rzadko ≥1/10 000 do <1/1000), które mogą prowadzić do wstrząsu anafilaktycznego (częstość nieznana), oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (bardzo rzadko). Metamizol może również wywoływać uszkodzenie szpiku kostnego, niedokrwistość hemolityczną u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, a także zaburzenia wątroby i nerek, w tym ostre zapalenie wątroby, cholestazę, hiperbilirubinemię oraz ostrą niewydolność nerek.
agranulocytoza, bezmocz, białkomocz, cholestaza, choroba Lyella, drgawki padaczkopodobne, dysfagia, hemoliza krwinek, hiperbilirubinemia, leukopenia, metamizol sodowy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, plamica, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktoidalna, reakcja hipotensyjna, sinica, skąpomocz, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, uszkodzenie szpiku, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wysypka plamkowo-grudkowa, wysypka polekowa, zespół astmy analgetycznej, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – APAP 325 mg 325 mg

APAP 325 mg zawiera paracetamol w dawce 325 mg w postaci tabletek powlekanych. Lek może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, w tym poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak rzadko występujące zahamowanie czynności szpiku kostnego i zaburzenia krzepnięcia, oraz bardzo rzadko niedokrwistość, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia i agranulocytoza. Reakcje nadwrażliwości obejmują rzadko pokrzywkę, rumień i wysypkę, a bardzo rzadko obrzęk naczynioruchowy i wstrząs anafilaktyczny. Paracetamol może także powodować bardzo rzadką hipoglikemię oraz nieznaną częstość kwasicę metaboliczną z wysoką luką anionową. W sferze psychicznej obserwuje się rzadko depresję, splątanie i omamy, a w układzie nerwowym rzadko drżenie i ból głowy. Działania niepożądane dotyczące narządu wzroku, serca, układu oddechowego, przewodu pokarmowego, wątroby, skóry, nerek oraz ogólne objawy, takie jak zawroty głowy, gorączka i nadmierne uspokojenie, występują z częstością od rzadkiej do bardzo rzadkiej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko przedawkowania, które może prowadzić do ostrego uszkodzenia wątroby.
agranulocytoza, aminotransferaza wątrobowa, hipoglikemia, jałowy ropomocz, kwasica metaboliczna, leukopenia, martwica wątroby, napad astmy oskrzelowej, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie wątroby, paracetamol, plamica barwnikowa, pokrzywka, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zatrucie paracetamolem, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carzap 32 mg

Badania przedkliniczne kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej leku Carzap, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych, bez istotnych toksycznych efektów systemowych czy narządowych. W wysokich dawkach obserwowano zmiany w nerkach (śródmiąższowe zapalenie, rozstrzenie kanalików, wałeczki zasadochłonne) oraz zaburzenia parametrów hematologicznych, takich jak redukcja liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu. Zmiany te były prawdopodobnie wtórne do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzeń przepływu nerkowego, a nie bezpośrednią toksycznością. Ponadto, stwierdzono rozrost komórek aparatu przykłębuszkowego, uznany za efekt farmakologiczny bez klinicznego znaczenia u ludzi. W badaniach genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani onkogennego, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania leku.
aparat przykłębuszkowy, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetyl, kreatynina, mocznik, obniżenie ciśnienia tętniczego, parametry hematologiczne, przepływ nerkowy, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozstrzeń kanalika nerkowego, ryzyko onkogenne, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, toksyczność płodowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczek zasadochłonny