śródmiąższowe zapalenie nerek

Śródmiąższowe zapalenie nerek (TIN – Tubulointerstitial Nephritis) to stan zapalny dotyczący głównie tkanki śródmiąższowej nerek oraz kanalików nerkowych, z relatywnym oszczędzeniem kłębuszków nerkowych. Schorzenie może występować w postaci ostrej lub przewlekłej, prowadząc do różnego stopnia upośledzenia funkcji nerek.

Ostra postać śródmiąższowego zapalenia nerek najczęściej wywołana jest przez reakcje nadwrażliwości na leki (m.in. antybiotyki, NLPZ, inhibitory pompy protonowej), infekcje (bakteryjne, wirusowe, grzybicze), choroby autoimmunologiczne lub zaburzenia metaboliczne. Klinicznie manifestuje się gorączką, wysypką, eozynofilią, umiarkowanym białkomoczem oraz objawami ostrego uszkodzenia nerek.

Przewlekłe śródmiąższowe zapalenie nerek rozwija się powoli i może być skutkiem długotrwałego narażenia na leki nefrotoksyczne, metale ciężkie, przewlekłych infekcji układu moczowego, chorób metabolicznych (np. hiperurykemia, hiperkalcemia) lub chorób autoimmunologicznych. Prowadzi do postępującego włóknienia śródmiąższu i zaniku kanalików nerkowych, objawiając się przewlekłą chorobą nerek z zaburzeniami elektrolitowymi, kwasicą metaboliczną i postępującą niewydolnością nerek.

Rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym, badaniach laboratoryjnych, obrazowych oraz biopsji nerki, która pozostaje złotym standardem diagnostycznym. Leczenie polega przede wszystkim na usunięciu czynnika wywołującego, leczeniu objawowym oraz w przypadkach o podłożu immunologicznym – na zastosowaniu glikokortykosteroidów lub innych leków immunosupresyjnych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedawkowanie – Benlek 500 mg + 38,75 mg + 50 mg

Przedawkowanie leku Benlek, zawierającego metamizol sodowy jednowodny (500 mg), tiaminę (38,75 mg) oraz kofeinę (50 mg), prowadzi do wieloukładowych objawów toksycznych, z dominującą rolą metamizolu. W zakresie ośrodkowego układu nerwowego obserwuje się zawroty głowy, szum w uszach, zaburzenia słuchu, pobudzenie psychoruchowe, drgawki toniczno-kloniczne oraz zaburzenia świadomości aż do śpiączki. Układ sercowo-naczyniowy manifestuje się hipotonią, tachykardią i arytmiami, natomiast układ pokarmowy objawia się bólami brzucha, wymiotami, nadżerkami błony śluzowej, krwawieniami i perforacjami. Dodatkowo mogą wystąpić uszkodzenia wątroby i nerek, alergiczny skurcz oskrzeli oraz ciężkie reakcje skórne, w tym toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Szczególnie niebezpieczne są zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, małopłytkowość, uszkodzenie szpiku i niedokrwistość aplastyczna. Przedawkowanie kofeiny objawia się pobudzeniem OUN, bezsennością, drżeniem, drgawkami, bólami nadbrzusza, wymiotami, poliurią oraz tachykardią i arytmiami. Tiamina nie wykazuje toksyczności w dawkach zawartych w preparacie.
chlorowodorek tiaminy, ciśnienie tętnicze, drgawki toniczno-kloniczne, filtracja osocza, hemodializa, hemofiltracja, hemoperfuzja, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, metamizol sodowy, metyloaminoantypiryna, nadżerki błony śluzowej, niedokrwistość aplastyczna, pozaustrojowe oczyszczanie krwi, przedawkowanie metamizolu, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, układ krwiotwórczy, uszkodzenie szpiku kostnego, węgiel aktywny, zaburzenia rytmu serca, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon substancji czynnych
Fenoksymetylopenicylina – Działania niepożądane

Fenoksymetylopenicylina (penicylina V), stosowana doustnie w preparatach Ospen i Polcylin, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, wymioty, ból brzucha) oraz reakcje alergiczne skórne (pokrzywka, wysypka, świąd), które występują u około 5% pacjentów. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje alergiczne, takie jak wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy i obrzęk krtani, a także agranulocytozę, która może prowadzić do ciężkich infekcji. Długotrwałe stosowanie może skutkować parestezjami oraz rzekomobłoniastym zapaleniem jelita grubego wywołanym przez Clostridioides difficile, stanowiącym powikłanie zagrażające życiu. Zaburzenia hematologiczne, takie jak eozynofilia, małopłytkowość, neutropenia, leukopenia, niedokrwistość hemolityczna oraz dodatni test Coombsa, występują bardzo rzadko, podobnie jak hepatotoksyczność (zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna) i nefropatia (w tym śródmiąższowe zapalenie nerek).
agranulocytoza, astma oskrzelowa, Clostridioides difficile, czarny włochaty język, drgawki, eozynofilia, fenoksymetylopenicylina, leukopenia, małopłytkowość, nefropatia, neuropatia, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, penicylina V, plamica, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, test Coombsa, wstrząs anafilaktyczny, wysypka rumieniowa, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie wątroby, zespół choroby posurowiczej, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Omeprazol Biofarm 20 mg

Omeprazol, stosowany w dawkach 20 mg i 40 mg w formie kapsułek dojelitowych, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które nie wykazują zależności od dawki. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (1-10% pacjentów) to bóle głowy oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności i wymioty. Rzadziej występują zaburzenia hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia), reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja), hiponatremia, hipomagnezemia, zaburzenia psychiczne (bezsenność, pobudzenie, depresja), a także zmiany skórne, w tym ciężkie reakcje jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica naskórka. Niezbyt często odnotowuje się zwiększoną aktywność enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby, złamania kości oraz bóle mięśniowo-stawowe. W przypadku przewlekłego leczenia konieczne jest monitorowanie parametrów morfologii krwi oraz funkcji wątroby, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi schorzeniami.
agranulocytoza, działanie niepożądane, encefalopatia, encefalopatia wątrobowa, enzym wątrobowy, fotowrażliwość, ginekomastia, hipomagnezemia, hiponatremia, kandydoza przewodu pokarmowego, kapsułka dojelitowa, leukopenia, morfologia krwi, nadżerkowe zapalenie przełyku, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omeprazol, osteoporoza, pancytopenia, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, substancja czynna, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie immunologiczne, zaburzenie metaboliczne, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości biodrowej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sumamed 125 mg

Sumamed (azytromycyna dwuwodna) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości, klasyfikowanych od bardzo częstych (≥ 1/10) do bardzo rzadkich (< 1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Najczęściej obserwuje się działania ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka (bardzo często), wymioty, ból brzucha i nudności (często). Inne istotne działania obejmują zaburzenia hematologiczne (leukopenia, neutropenia, eozynofilia – niezbyt często; małopłytkowość i niedokrwistość hemolityczna – częstość nieznana), reakcje alergiczne (obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne), zaburzenia neurologiczne (ból głowy – często; zawroty głowy, parestezje – niezbyt często; drgawki i miastenia – częstość nieznana), a także poważne powikłania skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka) i kardiologiczne (torsade de pointes, wydłużenie QT – częstość nieznana). W trakcie terapii należy monitorować funkcje wątroby, nerek oraz parametry hematologiczne ze względu na ryzyko niewydolności wątroby, ostrej niewydolności nerek i zaburzeń krzepnięcia.
azytromycyna, choroba zwyrodnieniowa stawów, częstoskurcz komorowy, drożdżyca, dysfagia, dyzuria, eozynofilia, jadłowstręt, kompleks Mycobacterium avium, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, miastenia, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pęcherzowy rumień wielopostaciowy, piorunujące zapalenie wątroby, polekowa wysypka z eozynofilią, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zakażenie pochwy, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zawroty głowy błędnikowe, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mezavant

Mesalazyna, substancja czynna leku Mezavant 1200 mg w formie tabletek dojelitowych o przedłużonym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, płuc (zwłaszcza astmą) oraz w przypadku ryzyka reakcji nadwrażliwości. Zaleca się ocenę funkcji nerek przed rozpoczęciem terapii i co najmniej dwukrotnie w roku podczas leczenia, a w przypadku pogorszenia czynności nerek – przerwanie terapii. Należy monitorować parametry hematologiczne przy objawach dyskrazji krwi (krwawienia, plamica, niedokrwistość, gorączka, ból gardła) oraz obserwować pacjentów pod kątem ciężkich reakcji skórnych (DRESS, SJS, TEN) i kardiologicznych (zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia). Występuje także ryzyko ostrego zespołu nietolerancji (ok. 3% pacjentów), objawiającego się ostrym bólem brzucha, krwawą biegunką, gorączką i wysypką, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku.
astma, dyskrazja krwi, enzymy wątrobowe, kamica moczowa, krwawa biegunka, mesalazyna, nadwrażliwość krzyżowa, nefropatia z minimalnymi zmianami, niewydolność nerek, ostry ból brzucha, ostry zespół nietolerancji, plamica, śródmiąższowe zapalenie nerek, sulfasalazyna, tabletka dojelitowa o przedłużonym uwalnianiu, toksyczna rozpływna martwica naskórka, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon chorób i schorzeń
Leptospiroza (choroba weila) – Etiologia i przyczyny

Leptospiroza, wywoływana przez bakterie z rodzaju Leptospira, głównie Leptospira interrogans, jest zoonozą o globalnym zasięgu, szczególnie rozpowszechnioną w klimacie tropikalnym i subtropikalnym. Transmisja do człowieka następuje przez kontakt z moczem zakażonych zwierząt (gryzonie, psy, zwierzęta gospodarskie) lub zanieczyszczonym środowiskiem (woda, gleba), z wniknięciem bakterii przez uszkodzoną skórę lub błony śluzowe. Choroba przebiega dwufazowo: faza bakteriemiczna (3-7 dni) z objawami grypopodobnymi oraz faza immunologiczna, w której u 5-10% pacjentów rozwija się ciężka postać – zespół Weila. Patogeneza obejmuje bezpośrednie uszkodzenie hepatocytów i komórek nerkowych, uszkodzenie śródbłonka naczyniowego oraz nieprawidłową odpowiedź immunologiczną, w tym „burzę cytokinową” i aktywację inflammasomów. Charakterystyczne jest wysokie stężenie bilirubiny bezpośredniej przy stosunkowo niewielkich zmianach enzymów wątrobowych oraz śródmiąższowe zapalenie nerek prowadzące do ostrej niewydolności nerek, często wymagającej dializoterapii.
bakteriemia, burza cytokinowa, choroba odzwierzęca, choroba zakaźna, czynnik wirulencji, dysbioza jelitowa, inflammasom, kłębuszek nerkowy, kłębuszkowe zapalenie nerek, kompleks immunologiczny, Leptospira, Leptospira interrogans, leptospiroza, lipopolisacharyd, małopłytkowość, martwica hepatocytów, odporność krzyżowa, odpowiedź immunologiczna, ostra niewydolność nerek, serowar, śródmiąższowe zapalenie nerek, uszkodzenie błony komórkowej, uszkodzenie śródbłonka naczyniowego, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zespół krwotoczny płuc, zespół Weila, zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas 600 mg + 200 mg + 245 mg

Produkt leczniczy Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas zawiera efawirenz 600 mg, emtrycytabinę 200 mg oraz tenofowir dizoproksyl 245 mg w formie tabletek powlekanych. W badaniu klinicznym AI266073 (n=460) najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi w ciągu 48 tygodni były zaburzenia psychiczne (16%), układu nerwowego (13%) oraz żołądkowo-jelitowe (7%). Istotne klinicznie działania niepożądane obejmują ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy), poważne zaburzenia neurologiczne i psychiczne (ciężka depresja, zgony samobójcze, psychozy, napady drgawek), ciężkie zaburzenia czynności wątroby, zapalenie trzustki oraz kwasicę mleczanową, która może prowadzić do zgonu. Ponadto, rzadkie przypadki zaburzeń czynności nerek, w tym zespół Fanconiego, mogą skutkować zaburzeniami kości i zwiększonym ryzykiem złamań, co wymaga regularnego monitorowania funkcji nerek u pacjentów leczonych tym preparatem.
astenia, białkomocz, biegunka, ból głowy, depresja, dyspepsja, ginekomastia, hipercholesterolemia, hipertrójglicerydemia, hipofosfatemia, jadłowstręt, koinfekcja HIV-HBV, kwasica mleczanowa, mialgia, miopatia, moczówka prosta pochodzenia nerkowego, myśli samobójcze, napad drgawkowy, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, obniżenie libido, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni, ostra martwica cewek nerkowych, ostre zapalenie wątroby, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rozmiękanie kości, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość jamy ustnej, szumy uszne, wysypka krostkowa, wysypka pęcherzykowo-pęcherzowa, zaburzenie czynności kanalika bliższego nerki, zaburzenie czynności nerki, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie mowy, zaburzenie urojeniowe, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół Fanconiego, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sagalix 20 mg

Produkt leczniczy Sagalix zawierający omeprazol wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej występujące działania niepożądane (1-10% pacjentów) obejmują ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunkę, wzdęcia oraz nudności i wymioty. Rzadkie, ale istotne działania niepożądane to leukopenia, trombocytopenia, reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja), hiponatremia, zaburzenia psychiczne (pobudzenie, depresja), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, parestezje), a także poważne powikłania ze strony wątroby (zapalenie, niewydolność) i nerek (śródmiąższowe zapalenie). Długotrwałe stosowanie omeprazolu wiąże się z ryzykiem złamań kości biodrowej, nadgarstka i kręgosłupa oraz zaburzeń elektrolitowych, takich jak hipomagnezemia i hipokalcemia, które wymagają regularnego monitorowania.
agranulocytoza, agresja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, dezorientacja, encefalopatia, ginekomastia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kandydoza przewodu pokarmowego, leukopenia, łysienie, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadwrażliwość na światło, nadżerkowe zapalenie przełyku, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omamy, omeprazol, osłabienie mięśniowe, pancytopenia, parestezja, pobudzenie, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość jamy ustnej, świąd, toczeń rumieniowaty podostry skórny, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, wzdęcie, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zapalenie jamy ustnej, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości biodrowej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ospamox 500 mg 500 mg

Amoksycylina w postaci trójwodnej (dawki 500 mg, 750 mg, 1000 mg) stosowana w terapii może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Najczęściej obserwuje się biegunki, nudności oraz wysypkę skórną. Rzadkie, ale istotne działania obejmują zaburzenia hematologiczne (przemijająca leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna), reakcje alergiczne (obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja, zespół choroby posurowiczej), a także poważne powikłania skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Wśród działań niepożądanych odnotowano również zaburzenia wątroby (zapalenie, żółtaczka zastoinowa, wzrost AspAT/AlAT) oraz ciężkie zapalenia jelita grubego, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridioides difficile.
agranulocytoza, amoksycylina, anafilaksja, choroba posurowicza, Clostridioides difficile, dermatoza IgA, drgawki, działania niepożądane antybiotyków, enzymy wątrobowe, hiperkinezja, kandydoza, krwotoczne zapalenie jelita, krystaluria, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, Ospamox, ostre uszkodzenie nerek, osutka krostkowa, pokrzywka, reakcja Jarischa-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka zastoinowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Paracetamol OLIMP 500 mg

Paracetamol OLIMP w dawce 500 mg charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa przy stosowaniu dawek terapeutycznych, z działaniami niepożądanymi głównie o łagodnym i przemijającym charakterze, dotyczącymi układu żołądkowo-jelitowego. Niemniej jednak, bardzo rzadko mogą wystąpić poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak trombocytopenia, leukopenia, pancytopenia, neutropenia, anemia hemolityczna oraz agranulocytoza. W zakresie układu immunologicznego obserwuje się rzadkie reakcje alergiczne, a wstrząs anafilaktyczny, choć o nieznanej częstości, stanowi potencjalne zagrożenie życia. Skurcz oskrzeli może pojawić się u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują rzadkie bóle głowy, a ze strony przewodu pokarmowego – ból brzucha, biegunkę, nudności, wymioty i zaparcia. Najpoważniejsze ryzyko wiąże się z hepatotoksycznością, obejmującą rzadkie przypadki niewydolności wątroby, martwicy, żółtaczki oraz zapalenia wątroby.
agranulocytoza, anemia hemolityczna, hepatotoksyczność, leukopenia, martwica kanalików nerkowych, martwica wątroby, nefropatia, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pokrzywka, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, sterylny ropomocz, toksyczne martwicze oddzielenie naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Noacid 20 mg

Pantoprazol, stosowany w dawce 20 mg w preparacie Noacid, jest inhibitorem pompy protonowej wykorzystywanym w leczeniu schorzeń związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego. Działania niepożądane występują u około 5% pacjentów i obejmują m.in. łagodne polipy dna żołądka, bóle głowy oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia). Rzadko mogą wystąpić poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, małopłytkowość, leukopenia i pancytopenia, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Długotrwała terapia może prowadzić do zaburzeń elektrolitowych, w tym hipomagnezemii, hiponatremii, hipokalcemii i hipokaliemii, które mogą manifestować się objawami neurologicznymi i kardiologicznymi. Ponadto, pantoprazol może wywoływać zaburzenia neuropsychiatryczne (depresja, dezorientacja, omamy, splątanie) oraz różnorodne reakcje skórne, od wysypki po ciężkie zespoły takie jak Stevens-Johnson czy zespół Lyella.
agranulocytoza, bilirubina, enzym wątrobowy, fotowrażliwość, ginekomastia, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, kwas solny, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadmierne wydzielanie kwasu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, polip dna żołądka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, tabletka dojelitowa, tężyczka, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie komórek wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie rytmu serca, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie biodra, żółtaczka
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diuver 5 mg

Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa torasemidu obejmowała badania toksykologiczne, teratogenne oraz inne aspekty bezpieczeństwa, które potwierdziły niski profil toksyczności substancji. Toksyczność ostra po jednorazowym podaniu była bardzo niska, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa w przypadku przedawkowania. W badaniach przewlekłych na psach i szczurach zaobserwowano zmiany związane z farmakodynamicznym działaniem torasemidu, takie jak zmniejszenie masy ciała, wzrost stężenia kreatyniny i mocznika we krwi oraz zmiany strukturalne nerek (rozszerzenie kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek). Wszystkie te efekty miały charakter przemijający i były odwracalne po zakończeniu terapii.
badania toksykologiczne, działanie farmakodynamiczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekty toksyczne, kanaliki nerkowe, margines bezpieczeństwa, profil bezpieczeństwa, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, torasemid, wady rozwojowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Candepres HCT 32 mg + 25 mg

Kandepres HCT to preparat zawierający kandesartan cyleksetylu (32 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Działania niepożądane związane z kandesartanem są zazwyczaj łagodne i obejmują m.in. zawroty głowy, bóle głowy, zakażenia dróg oddechowych oraz bardzo rzadko leukopenię, neutropenię, agranulocytozę, hiperkaliemię i hiponatremię. Hydrochlorotiazyd, szczególnie w dawkach ≥25 mg, może wywoływać częstsze i bardziej zróżnicowane działania niepożądane, takie jak hiperglikemia, hiperurykemia, zaburzenia elektrolitowe (hiponatremia, hipokaliemia), glukozuria, zaburzenia hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia psychiczne, a także rzadkie powikłania ze strony układu oddechowego (ARDS) i skóry (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toczeń rumieniowaty). Istotne jest monitorowanie parametrów hematologicznych, elektrolitów, funkcji nerek i wątroby, zwłaszcza u pacjentów z grup ryzyka.
Przedawkowanie Kandepres HCT może prowadzić do objawowego niedociśnienia tętniczego, zawrotów głowy, tachykardii, zaburzeń rytmu serca, utraty płynów i elektrolitów oraz zaburzeń świadomości. Leczenie polega na podtrzymaniu funkcji życiowych, ułożeniu pacjenta z uniesionymi nogami, dożylnym podaniu izotonicznego roztworu chlorku sodu oraz wyrównaniu zaburzeń elektrolitowych i kwasowo-zasadowych. Kandesartanu nie usuwa się hemodializą, a stopień usuwania hydrochlorotiazydu tą metodą nie jest jednoznaczny. Ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym nowotworów skóry związanych z hydrochlorotiazydem, konieczne jest regularne monitorowanie pacjentów oraz zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich instytucji nadzoru farmakologicznego.
agranulocytoza, ARDS, cholestaza wewnątrzwątrobowa, hiperglikemia, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, jaskra, kandesartan cyleksetylu, małopłytkowość, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, śródmiąższowe zapalenie nerek, szpik kostny, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby
Leksykon leków
Działania niepożądane – Vancomycin-MIP 500 500 mg

Wankomycyna (Vancomycin-MIP 500) stosowana dożylnie i doustnie wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Najczęstsze reakcje obejmują zapalenie żyły, reakcje rzekomoalergiczne oraz zespół czerwonego człowieka, charakteryzujący się przekrwieniem górnej części ciała, związany z szybkim wlewem dożylnym. Nefrotoksyczność manifestuje się wzrostem stężenia kreatyniny i mocznika, a w cięższych przypadkach może prowadzić do śródmiąższowego zapalenia nerek, ostrej niewydolności nerek lub martwicy kanalików nerkowych. Ototoksyczność, objawiająca się przejściową lub trwałą utratą słuchu, jest szczególnie istotna u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i przy stosowaniu wysokich dawek. Wankomycyna może także wywoływać rzadkie, ale ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół DRESS oraz ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP), które wymagają natychmiastowego przerwania terapii.
agranulocytoza, chlorowodorek wankomycyny, ciężkie skórne działanie niepożądane, Clostridioides difficile, duszność, eozynofilia, gorączka polekowa, granulocyt obojętnochłonny, hipotensja, linijna IgA dermatoza pęcherzowa, MRSA, nefrotoksyczność, neutropenia odwracalna, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, reakcja rzekomoalergiczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, świst krtaniowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, utrata słuchu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej jelita, zapalenie żyły, zatrzymanie serca, zespół czerwonego człowieka, zespół czerwonej szyi, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Salofalk 1,5 g

Mesalazyna, substancja czynna preparatu Salofalk dostępnego w dawkach 1000 mg, 1,5 g oraz 3 g w formie granulatu o przedłużonym uwalnianiu, może powodować liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Do bardzo rzadkich, ale poważnych powikłań należą zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia, neutropenia, leukopenia i małopłytkowość (<1/10 000). Reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka alergiczna, gorączka polekowa, toczeń rumieniowaty i zapalenie jelita grubego, również występują bardzo rzadko. Neurologiczne działania niepożądane obejmują często bóle głowy (1-10%) i niezbyt często zawroty głowy (0,1-1%), a bardzo rzadko neuropatię obwodową. Poważne powikłania kardiologiczne, takie jak zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia, oraz alergiczne i zwłóknieniowe reakcje płucne (duszność, kaszel, zapalenie pęcherzyków płucnych) również klasyfikowane są jako bardzo rzadkie. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty, występują często, natomiast ostre zapalenie trzustki jest bardzo rzadkie, ale wymaga natychmiastowej interwencji.
agranulocytoza, aminotransferaza, amylaza, astenia, atopowe zapalenie skóry, cholestatyczne zapalenie wątroby, gorączka polekowa, granulat o przedłużonym uwalnianiu, kamica układu moczowego, kolka nerkowa, leukopenia, lipaza, małopłytkowość, mesalazyna, naciek płucny, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, płucna eozynofilia, reakcja polekowa z eozynofilią, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wyprysk atopowy, wysypka alergiczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zapalenie jelita grubego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – AzitroLEK 200 mg/5 ml

AzitroLEK (azytromycyna) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Szczególnie istotne są potencjalnie zagrażające życiu reakcje, takie jak ciężkie reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), zaburzenia rytmu serca (torsade de pointes, arytmie komorowe), niewydolność wątroby (w tym piorunujące zapalenie i martwica), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka, DRESS) oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego, w tym biegunka (≥1/10), wymioty, ból brzucha i nudności (≥1/100 do <1/10). Ponadto, azytromycyna może powodować zmiany w obrazie krwi (leukopenia, neutropenia, eozynofilia, małopłytkowość), reakcje nadwrażliwości, objawy neuropsychiatryczne (nerwowość, bezsenność, majaczenie, omamy) oraz zaburzenia słuchu i wzroku.
AGEP, arytmia komorowa, azytromycyna, Clostridioides difficile, drożdżyca, dysfagia, dyzuria, eozynofilia, jadłowstręt, kompleks Mycobacterium avium, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, miastenia, neutropenia, niedoczulica, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zakażenie grzybicze, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zapalenie trzustki, zawroty błędnikowe, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Przedawkowanie – Axonalgin 1000 mg

Przedawkowanie metamizolu sodowego jednowodnego (substancji czynnej Axonalgin 1000 mg) może prowadzić do wielonarządowych objawów toksycznych, w tym nudności, wymiotów, bólu brzucha, zaburzeń czynności nerek (ostrej niewydolności, śródmiąższowego zapalenia nerek) oraz objawów neurologicznych takich jak zawroty głowy, senność, śpiączka i drgawki. Charakterystycznym wskaźnikiem zatrucia jest czerwone zabarwienie moczu spowodowane wydalaniem kwasu rubazonowego, obserwowane przy bardzo wysokich dawkach. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić zagrażające życiu zaburzenia hemodynamiczne, takie jak spadek ciśnienia tętniczego, wstrząs i częstoskurcz, wymagające natychmiastowej interwencji na oddziale intensywnej terapii.
4-N-metyloaminoantypiryna, adrenalina, czerwone zabarwienie moczu, częstoskurcz, detoksykacja, drgawki, filtracja osocza, glikokortykosteroid, hemodializa, hemofiltracja, hemoperfuzja, krystaloid, kwas rubazonowy, leczenie nerkozastępcze, metamizol sodowy jednowodny, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, pozycja Trendelenburga, preparat koloidowy, reakcja anafilaktyczna, spadek ciśnienia tętniczego, śródmiąższowe zapalenie nerek, sympatykomimetyk, węgiel aktywowany, wstrząs, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Działania niepożądane – Opokan 7,5 mg

Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie układ pokarmowy, z częstością występowania bardzo często (≥1/10) objawów takich jak niestrawność, nudności, wymioty, bóle brzucha, zaparcia, wzdęcia i biegunka. Istotne klinicznie są rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak krwawienia z przewodu pokarmowego, owrzodzenia, perforacje (bardzo rzadko <1/10000), które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Dawkowanie stosowane w badaniach klinicznych obejmowało 7,5 lub 15 mg/dobę przez okres do 12 miesięcy u 15197 pacjentów. Ponadto meloksykam może powodować zaburzenia czynności wątroby (niezbyt często), reakcje hematologiczne, w tym agranulocytozę (bardzo rzadko), oraz poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (rzadko). Wśród działań niepożądanych obserwowano także nadciśnienie tętnicze, obrzęki, niewydolność serca oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaktyczne.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica kanalików nerkowych, meloksykam, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, napad astmy, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie żołądka, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Etopiryna Kontrol 300 mg + 50 mg

Etopiryna Kontrol, zawierająca kwas acetylosalicylowy (300 mg) oraz kofeinę (50 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w ocenie stosunku korzyści do ryzyka terapii. Kwas acetylosalicylowy wpływa na hemostazę, wydłużając czas krwawienia i protrombinowy, co zwiększa ryzyko krwawień, w tym okołooperacyjnych i wewnątrzczaszkowych. Może indukować zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, leukopenia, agranulocytoza oraz różne formy niedokrwistości, w tym niedokrwistość z niedoboru żelaza i hemolityczną u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Reakcje nadwrażliwości występują u 0,3% populacji ogólnej, a u 20% chorych z astmą oskrzelową lub przewlekłą pokrzywką, manifestując się od wysypki i pokrzywki po zagrażające życiu wstrząsy anafilaktyczne, często w ciągu 3 godzin od podania leku. Działania neurologiczne obejmują zawroty głowy, bóle głowy, szumy uszne i odwracalną utratę słuchu, które mogą wskazywać na zatrucie salicylanami. Ponadto obserwuje się zaburzenia kardiologiczne (niewydolność serca, obrzęk, nadciśnienie) oraz oddechowe (obrzęk płuc pozasercowy, krwawienia z nosa, zespół astmy aspirynowej). Najczęstsze działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego, w tym dyspepsji, krwawień, owrzodzeń żołądka (15% pacjentów przy długotrwałym stosowaniu) oraz perforacji. Hepatotoksyczność objawia się ogniskową martwicą komórek wątrobowych i przemijającym wzrostem enzymów wątrobowych, a nefrotoksyczność może prowadzić do białkomoczu, nefropatii z martwicą brodawek nerkowych oraz ostrej niewydolności nerek.
agranulocytoza, aminotransferaza, astma oskrzelowa, białkomocz, bilirubina, choroba wrzodowa, czas krwawienia, czas protrombinowy, dysfunkcja neurologiczna, fosfataza alkaliczna, gorączka reumatyczna, hemostaza, kofeina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok mózgowy, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątrobowych, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, morfologia krwi obwodowej, nadciśnienie, nefropatia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niestrawność, niewydolność krążeniowo-oddechowa, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie żołądka, przewlekła pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szum uszny, układowy toczeń rumieniowaty, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hematologiczne, zatrucie salicylanami, zespół astmy aspirynowej, zgaga
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mel

Meloksykam należy stosować w najmniejszej skutecznej dawce przez możliwie najkrótszy czas, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej ani łączyć meloksykamu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności. Przed terapią konieczne jest wykluczenie aktywnych chorób wrzodowych i zapaleń przewodu pokarmowego, a podczas leczenia należy monitorować objawy nawrotów. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z historią choroby wrzodowej, osób starszych oraz u tych stosujących leki zwiększające ryzyko krwawień, np. heparynę czy warfarynę. W przypadku wystąpienia owrzodzeń lub krwawień z przewodu pokarmowego leczenie meloksykamem należy przerwać. U pacjentów z chorobami zapalnymi jelit meloksykam może nasilać objawy.
aminotransferaza, aspartam, azot mocznikowy, bilirubina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, czynnościowa niewydolność nerek, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, kłębuszkowe zapalenie nerek, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, martwica rdzenia nerki, meloksykam, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk, owrzodzenie, perforacja, podeszły wiek, rumień polekowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, warfaryna, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Klozapol 25 mg

Klozapina, lek przeciwpsychotyczny o specyficznym profilu farmakologicznym, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym agranulocytozy, napadów padaczkowych, zaburzeń sercowo-naczyniowych oraz gorączki. Agranulocytoza, najpoważniejsze powikłanie, występuje najczęściej w pierwszych 18 tygodniach terapii z częstością 32,0 przypadków na 100 000 osobo-tygodni, a jej ryzyko znacząco spada po tym okresie. Monitorowanie morfologii krwi, zwłaszcza liczby leukocytów, jest kluczowe dla bezpieczeństwa leczenia. Ponadto klozapina może powodować zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperglikemia, cukrzyca, otyłość oraz dyslipidemię, a także działania neurologiczne, w tym senność, zawroty głowy i napady drgawkowe, których ryzyko wzrasta przy szybkim zwiększaniu dawki i u pacjentów z padaczką w wywiadzie.
agranulocytoza, akatyzja, arytmia, aspiracja pokarmu, cukrzyca de novo, cukrzyca typu 2, częstoskurcz, depresja oddechowa, drgawka miokloniczne, dysfagia, działanie sercowo-naczyniowe, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertermia, hipertriglicerydemia, jadłowstręt, kardiomiopatia, klozapina, kołatanie serca, kwasica ketonowa, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, marskość wątroby, morfologia krwi, nadciśnienie, nadmierne wydzielanie śliny, nadpłytkowość, napad padaczkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie jelita, niedokrwistość, niedrożność jelit, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudność, objawy pozapiramidowe, omdlenie, ostre rozdęcie okrężnicy, ostre zapalenie trzustki, piorunująca martwica wątroby, porażenna niedrożność jelita, późna dyskineza, priapizm, próg drgawkowy, psychoza w przebiegu choroby Parkinsona, schizofrenia oporna na leczenie, senność polekowa, śpiączka hiperosmolarna, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, stłuszczenie wątroby, suchość błony śluzowej jamy ustnej, uogólniony napad padaczkowy, wymioty, wysięk osierdziowy, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie tolerancji glukozy, zaburzenie układu chłonnego, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zaparcie, zapaść krążeniowa, zapis EEG, zapis EKG, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zatrzymanie oddychania, zawał jelita, zawał mięśnia sercowego, zespół cholinergiczny, zespół iglica-fala, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka cholestatyczna, zwłóknienie wątroby, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pantoprazole Kalceks 40 mg

Pantoprazol Kalceks w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań wykazuje profil działań niepożądanych obserwowanych u około 5% pacjentów. Działania te klasyfikowane są według częstości występowania: częste (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt częste (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadkie (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadkie (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Do istotnych działań niepożądanych należą agranulocytoza, trombocytopenia, leukopenia i pancytopenia, które mogą manifestować się infekcjami i krwawieniami, a także reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja. Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiponatremia, hipomagnezemia, hipokalcemia i hipokaliemia, mogą występować z nieznaną częstością i mają znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście hipomagnezemii. W sferze psychicznej obserwuje się zaburzenia snu, depresję, dezorientację, omamy i splątanie, szczególnie u pacjentów predysponowanych. Często występują bóle i zawroty głowy, a także zaburzenia smaku i parestezje.
agranulocytoza, aminotransferaza, biegunka, bilirubina, ból głowy, ból mięśnia, ból stawu, depresja, dezorientacja, ginekomastia, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omam, osłabienie, pancytopenia, pantoprazol, parestezja, pokrzywka, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśnia, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wyprysk, wysypka skórna, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zakrzepowe zapalenie żył, zaparcie, zawrót głowy, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości, zmęczenie, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Penicillinum Crystallisatum TZF 3000000 j.m.

Benzylopenicylina potasowa (Penicillinum Crystallisatum TZF) może wywoływać szereg działań niepożądanych, z których najpoważniejsze to rzadkie (<1/10 000) reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk naczynioruchowy, zespół choroby posurowiczej oraz wstrząs anafilaktyczny, stanowiące bezpośrednie zagrożenie życia. Częstość nieznana obejmuje odczyn Jarischa-Herxheimera, objawiający się gorączką, ogólnym rozbiciem i bólem głowy, szczególnie podczas leczenia kiły. Reakcje skórne, takie jak wysypki, świąd i pokrzywka, występują niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), natomiast ciężkie reakcje dermatologiczne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) są bardzo rzadkie (<1/10 000). Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) obserwuje się zaburzenia hematologiczne, w tym neutropenię, eozynofilię, małopłytkowość oraz niedokrwistość hemolityczną, zwłaszcza przy dużych dawkach leku.
aminotransferaza asparaginianowa, arytmia, azot mocznikowy, benzylopenicylina potasowa, choroba posurowicza, eozynofilia, kandydoza, małopłytkowość, nadmierna ruchliwość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Jarischa-Herxheimera, pęcherzowe złuszczające zapalenie, penicylina krystaliczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wzmożone odruchy, zakrzepowe zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Melobax 15 15 mg

Meloksykam w dawce 15 mg, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały zidentyfikowane na podstawie badań klinicznych obejmujących 15 197 pacjentów oraz danych po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują niestrawność, nudności, wymioty, bóle brzucha, zaparcia, wzdęcia i biegunkę. Poważne powikłania to choroba wrzodowa, perforacja przewodu pokarmowego oraz krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Meloksykam może również zwiększać ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, a także powodować obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca. Rzadkie, ale ciężkie działania obejmują zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, agranulocytozę oraz ciężką niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka.
agranulocytoza, astma oskrzelowa, choroba Crohna, choroba wrzodowa, ciężkie skórne działanie niepożądane, hiperkaliemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, lek mielotoksyczny, leukopenia, meloksykam, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica cewek nerkowych, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie kreatyniny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, zaburzenie krwi i układu chłonnego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie sodu i wody, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Karbagen 150 mg

Okskarbazepina (Karbagen) charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej (>10%) występują senność, bóle i zawroty głowy, podwójne widzenie, nudności, wymioty oraz zmęczenie. Często obserwuje się hiponatremię, z poziomem sodu w surowicy poniżej 125 mmol/l u 2,7% pacjentów, zwykle bezobjawową i nie wymagającą modyfikacji dawki. Rzadko mogą pojawić się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, agranulocytoza, pancytopenia czy niedokrwistość aplastyczna. Reakcje nadwrażliwości, w tym wielonarządowe z objawami skórnymi i gorączką, są bardzo rzadkie, ale mogą obejmować różne układy, w tym wątrobę, nerki, płuca i układ nerwowy. W sferze neurologicznej często występują ataksja, drżenie mięśni, oczopląs, zaburzenia koncentracji i mowy, a także zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Wśród działań niepożądanych psychicznych dominują pobudzenie, chwiejność afektu, stan splątania, depresja i apatia.
agranulocytoza, ataksja, białkomocz, blok przedsionkowo-komorowy, chwiejność afektu, depresja, drżenie mięśni, duszność, dyzartria, encefalopatia wątrobowa, eozynofilia, hamowanie szpiku kostnego, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość wielonarządowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, okskarbazepina, osteopenia, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, podwójne widzenie, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan splątania, toczeń rumieniowaty układowy, wymioty, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty błędnikowe, zespół Lyella, zespół nieprawidłowego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dololibre 50 mg/ml

Naproksen, substancja czynna leku Dololibre, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o szerokim spektrum działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, występującymi bardzo często (≥1/10) i często (≥1/100 do <1/10). Do najczęstszych należą nudności, wymioty, zgaga, ból żołądka, zaparcia lub biegunka oraz niewielka utrata krwi, która może prowadzić do niedokrwistości. Wrzody żołądka i dwunastnicy, krwawienia, perforacje oraz zapalenia przewodu pokarmowego występują z częstością od niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) do częstości nieznanej. Naproksen może również wywoływać poważne działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego (bardzo rzadko: nadciśnienie, częstoskurcz, niewydolność serca), hematologicznego (niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia, leukopenia), immunologicznego (wysypka, reakcje anafilaktyczne), wątroby (podwyższenie aminotransferaz, zapalenie wątroby) oraz nerek (obrzęki, ostra niewydolność nerek). Występują także objawy neurologiczne (bóle głowy, zawroty, zaburzenia OUN) i skórne (plamica, łysienie, ciężkie reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona). Pacjenci w podeszłym wieku są szczególnie narażeni na ciężkie powikłania przewodu pokarmowego, a długotrwałe stosowanie wymaga monitorowania parametrów hematologicznych i biochemicznych.
W praktyce klinicznej istotne jest szybkie rozpoznanie i natychmiastowe odstawienie naproksenu w przypadku wystąpienia objawów alarmowych, takich jak duszność, obrzęk twarzy lub gardła, krwawe wymioty, czarne stolce, silny ból brzucha lub głowy, zaburzenia świadomości, objawy ze strony serca czy ciężkie reakcje skórne. Lek Dololibre zawiera także substancje pomocnicze (E218, sacharozę, sorbitol, sód), które mogą wywoływać dodatkowe reakcje niepożądane, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub kontrolujących spożycie sodu. Działania niepożądane u dzieci i młodzieży są podobne do dorosłych, jednak szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych ze względu na zwiększone ryzyko powikłań. Znajomość pełnego spektrum działań niepożądanych naproksenu oraz ich częstości jest kluczowa dla bezpiecznego stosowania leku i minimalizacji ryzyka poważnych powikłań.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, biegunka, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, choroba Leśniowskiego-Crohna, częstoskurcz, eozynofilowe zapalenie płuc, fotodermatoza, hematuria, hiperkaliemia, hiperurykemia, kłębuszkowe zapalenie nerek, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, liszaj płaski, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień trwały polekowy, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tętnicze zdarzenie zakrzepowe, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Fromilid 250 250 mg

Klarytromycyna, substancja czynna preparatu Fromilid 250 mg, jest antybiotykiem makrolidowym stosowanym zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, które zwykle mają łagodne nasilenie. U pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza przy dawkach dobowych 1000 mg, częściej występują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, neurologiczne (ból głowy, zaburzenia smaku), reakcje skórne (wysypka), zaburzenia słuchu oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz AspAT i AlAT. W około 2-3% przypadków stwierdzono istotne zwiększenie AspAT, AlAT oraz nieprawidłowości hematologiczne, takie jak leukopenia i trombocytopenia.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk makrolidowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, depersonalizacja, drgawki, duszność, eozynofilia, jadłowstręt, kandydoza, klarytromycyna, leukopenia, neutropenia, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezje, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, suchość w jamie ustnej, trombocytopenia, trombocytoza, wymioty, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zakażenie Mycobacterium, zator płuc, zespół nabytego niedoboru odporności
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kostarox 90 mg

Profil bezpieczeństwa etorykoksybu, substancji czynnej leku Kostarox, został oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 9295 pacjentów, w tym 6757 z chorobą zwyrodnieniową stawów (ChZS), reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS), przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. Długoterminowe stosowanie (≥1 rok) u około 600 pacjentów z ChZS i RZS wykazało spójny profil działań niepożądanych, podobny do obserwowanego w krótkotrwałych badaniach. W badaniu ostrego zapalenia stawów w przebiegu dny moczanowej stosowano dawkę 120 mg/dobę przez 8 dni, bez istotnego odchylenia w zakresie bezpieczeństwa. Program bezpieczeństwa układu sercowo-naczyniowego, obejmujący 17 412 pacjentów przyjmujących 60 mg lub 90 mg etorykoksybu przez średnio 18 miesięcy, potwierdził profil działań niepożądanych zgodny z wcześniejszymi obserwacjami. Działania niepożądane o częstości ≥1/100 obejmują m.in. zapalenia, obrzęki, bóle głowy, kołatania serca, nadciśnienie tętnicze, skurcze oskrzeli, bóle brzucha oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT). Rzadziej obserwowano poważne reakcje skórne, niewydolność wątroby, incydenty sercowo-naczyniowe oraz powikłania nerkowe.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, choroba zwyrodnieniowa stawów, etorykoksyb, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor COX-2, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie stawów w dnie moczanowej, perforacja przewodu pokarmowego, przemijający napad niedokrwienny, przewlekły ból okolicy lędźwiowo-krzyżowej, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, żółtaczka
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caramlo 16 mg + 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Caramlo, zawierającego kandesartan cyleksetylu i amlodypinę, wykazały istotne efekty toksyczne przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne zalecane dla ludzi. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż kliniczne powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków. W badaniach na szczurach przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotność maksymalnej dawki dla ludzi) nie stwierdzono wpływu na płodność, jednak inne badania wykazały obniżenie stężenia hormonów gonadotropowych i testosteronu, a także zmniejszenie parametrów nasienia. Badania rakotwórczości amlodypiny przy dawkach 0,5-2,5 mg/kg/dobę przez 2 lata nie wykazały działania rakotwórczego, a testy mutagenności były negatywne.
amlodypina, amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, Caramlo, działanie klastogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kandesartan cyleksetylu, komórka Sertoliego, mocznik i kreatynina, naciek bazofilów, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał rakotwórczy, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron, toksyczność reprodukcyjna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aspicam Bio

Podczas terapii meloksykamem należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Maksymalna dawka dobowa nie powinna być przekraczana, a łączenie meloksykamu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności bez poprawy skuteczności. Pacjenci z historią choroby wrzodowej, zapalenia przełyku lub żołądka wymagają szczególnej ostrożności i monitorowania, a u osób z podwyższonym ryzykiem powikłań żołądkowo-jelitowych zaleca się stosowanie leków ochronnych, takich jak inhibitory pompy protonowej lub mizoprostol. Ryzyko krwawień i perforacji przewodu pokarmowego wzrasta wraz z dawką i wiekiem pacjenta, a w przypadku wystąpienia owrzodzeń lub krwawień należy natychmiast przerwać leczenie.
antagonista angiotensyny II, brak laktazy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, czynnościowa niewydolność nerek, heparyna, hiperkaliemia, hipowolemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, martwica rdzenia nerki, meloksykam, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, nefropatia toczniowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, sartan, schyłkowa niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trwały rumień polekowy, udar, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Edicin 1000 mg

Edicin, zawierający wankomycynę w dawkach 500 mg lub 1 g do infuzji dożylnej, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęstsze reakcje obejmują zapalenie żyły oraz zespół czerwonego człowieka, związany z szybkim podaniem leku. W zakresie hematologicznym rzadko obserwuje się odwracalną neutropenię, agranulocytozę, eozynofilię, trombocytopenię i pancytopenię, przy czym neutropenia pojawia się zwykle po przekroczeniu dawki 25 g lub po tygodniu leczenia. Reakcje anafilaktyczne i nadwrażliwości mogą wystąpić podczas szybkiej infuzji, ustępując po przerwaniu podawania. Ototoksyczność, manifestująca się przejściową lub trwałą utratą słuchu, występuje niezbyt często, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami nerek lub stosujących inne leki ototoksyczne. Bardzo rzadko notowano zatrzymanie serca, natomiast częstość występowania obniżenia ciśnienia tętniczego jest wysoka i może wymagać modyfikacji leczenia.
agranulocytoza, antybiotyk aminoglikozydowy, biegunka, ciężkie skórne działania niepożądane, dreszcze, duszność, eozynofilia, gorączka polekowa, hipotensja, linijna IgA dermatoza pęcherzowa, martwica tkanki, nefrotoksyczność, neutropenia odwracalna, niewydolność nerek, nudności, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, pancytopenia, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoalergiczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śródmiąższowe zapalenie nerek, stridor, świąd, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, utrata słuchu, wankomycyna, wymioty, zapalenie błon śluzowych, zapalenie naczyń, zapalenie żyły, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy obwodowe, zawroty głowy ośrodkowe, zespół czerwonego człowieka, zespół czerwonej szyi, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon substancji czynnych
Fenpiweryna – Działania niepożądane

Fenpiweryny bromek, obecny w preparacie Spasmalgon w stężeniu 0,02 mg/ml (w roztworze do wstrzykiwań), jest stosowany w leczeniu bólów spastycznych. Preparat zawiera również metamizol sodu (500 mg/ml) i pitofenonu chlorowodorek (2 mg/ml), co utrudnia jednoznaczne przypisanie działań niepożądanych wyłącznie fenpiwerynie. Wśród działań niepożądanych obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia (rzadko) oraz agranulocytoza, trombocytopenia, niedokrwistość hemolityczna i aplastyczna (bardzo rzadko). Reakcje immunologiczne obejmują wysypki, reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne, zwłaszcza po podaniu pozajelitowym, które mogą wystąpić w trakcie lub kilka godzin po podaniu. Należy zwrócić szczególną uwagę na potencjalnie zagrażające życiu reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna nekroliza naskórka (TEN) oraz zespół DRESS.
agranulocytoza, bezmocz, białkomocz, choroba wrzodowa żołądka, dysfagia, fenpiweryna, hipotensja, leukopenia, metamizol, napad astmy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostre zapalenie wątroby, palpitacje serca, pitofenon, pokrzywka uogólniona, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, reakcje skórne, sinica, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, wysypka grudkowa, wysypka polekowa, zaburzenia ostrości widzenia, zaburzenia rytmu serca, zapalenie żołądka, zatrzymanie moczu, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dexak

Deksleketoprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, w podeszłym wieku, z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy, chorobą Leśniowskiego-Crohna oraz u pacjentów stosujących jednocześnie małe dawki kwasu acetylosalicylowego lub inne leki zwiększające ryzyko zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Istotne jest stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby ograniczyć ryzyko powikłań, takich jak krwawienia, owrzodzenia czy perforacje przewodu pokarmowego, które mogą wystąpić bez objawów ostrzegawczych. Zaleca się monitorowanie pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego oraz rozważenie stosowania leków ochronnych, np. inhibitorów pompy protonowej lub mizoprostolu. W przypadku wystąpienia krwawienia z przewodu pokarmowego należy natychmiast przerwać terapię deksketoprofenem.
agregacja płytek, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, deksketoprofen, hiperlipidemia, hipowolemia, inhibitor pompy protonowej, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ospa wietrzna, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, perforacja, pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc, selektywny inhibitor cyklooksygenazy-2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprofen Aurovitas 200 mg

Ibuprofen wykazuje działania niepożądane zależne od dawki, zarówno przy stosowaniu krótkotrwałym (do 1200 mg/dobę doustnie lub do 1800 mg/dobę w czopkach), jak i długotrwałym w wysokich dawkach u pacjentów z chorobami reumatycznymi. Dominują zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym ryzyko choroby wrzodowej, perforacji i krwawień, szczególnie u osób geriatrycznych. Wysokie dawki (2400 mg/dobę) zwiększają ryzyko incydentów zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu. Inne często obserwowane działania to nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, a także reakcje nadwrażliwości, obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca. Klasyfikacja częstości działań niepożądanych obejmuje zakres od bardzo często (≥ 1/10) do bardzo rzadko (< 1/10 000), z wieloma poważnymi, choć rzadkimi, efektami ubocznymi, takimi jak agranulocytoza, zespół Stevensa-Johnsona czy martwica brodawek nerkowych.
agranulocytoza, alergiczny zawał serca, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, dysfagia, dyspepsja, hematemeza, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość, niedosłuch, niedowidzenie toksyczne, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie wątroby, osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, stolec smolisty, szum w uszach, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie jelita grubego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxepilax 600 mg

Profil bezpieczeństwa okskarbazepiny (Oxepilax) opiera się na szerokich badaniach klinicznych oraz danych po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują senność, bóle głowy, nieukładowe zawroty głowy, podwójne widzenie, nudności, wymioty oraz uczucie zmęczenia. Hiponatremia występuje u 2,7% pacjentów, ze stężeniem sodu w surowicy poniżej 125 mmol/l, zwykle bezobjawowo i nie wymagając modyfikacji dawkowania. W zakresie hematologicznym obserwuje się leukopenię (≥1/1 000 do <1/100), a rzadziej poważniejsze zaburzenia, takie jak agranulocytoza czy pancytopenia. Reakcje anafilaktyczne i nadwrażliwość są rzadkie, ale wymagają natychmiastowej interwencji. Często występują zaburzenia psychiczne (stany splątania, depresja, pobudzenie), a objawy neurologiczne (ataksyja, drżenie, oczopląs) nasilają się przy zwiększaniu dawki. Podwójne widzenie i zaburzenia widzenia są bardzo częste i mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów.
agranulocytoza, amnezja, apatia, ataksja, białkomocz, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, chwiejność afektu, depresja, drżenie, duszność, encefalopatia wątrobowa, fosfataza zasadowa, hamowanie czynności szpiku kostnego, hiponatremia, leukopenia, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, niemiarowość, nieostre widzenie, nieukładowy zawrót głowy, niewydolność nerek, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, okskarbazepina, osteopenia, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, pobudzenie, podwójne widzenie, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, toczeń rumieniowaty układowy, trądzik, trombocytopenia, układowy zawrót głowy, wymioty, wysypka, zaburzenie mowy, zaburzenie uwagi, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zespół nieprawidłowego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie, zmniejszona gęstość mineralna kości
Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydrochlorothiazidum Polpharma 12,5 mg

Hydrochlorotiazyd, stosowany w dawkach 12,5 mg i 25 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Istotnym ryzykiem jest zwiększone występowanie nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (NMSC), w tym raka podstawnokomórkowego i kolczystokomórkowego, powiązane z łączną dawką leku. Ponadto, mogą wystąpić poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna. Reakcje nadwrażliwości obejmują plamice, nadwrażliwość na światło, wysypkę, pokrzywkę, guzkowe zapalenie okołotętnicze, złuszczające zapalenie skóry oraz ciężkie powikłania, takie jak zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), reakcje anafilaktyczne i toksyczna martwica naskórka. Zaburzenia metaboliczne to hiperglikemia, glikozuria, hiperurykemia oraz zaburzenia elektrolitowe, które wymagają monitorowania i ewentualnej korekty.
agranulocytoza, ARDS, glikozuria, granulocyt obojętnochłonny, guzkowe zapalenie okołotętnicze, hiperglikemia, hiperurykemia, hydrochlorotiazyd, impotencja, lek diuretyczny, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niszczenie erytrocytów, parestezja, plamica, pokrzywka, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna martwica naskórka, upośledzenie szpiku kostnego, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zapalenie ślinianek, zapalenie trzustki, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół zaburzeń oddechowych, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Bonapiryna 300 mg

Bonapiryna, zawierająca kwas acetylosalicylowy w dawce 300 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczegółowego monitorowania. W zakresie układu krwiotwórczego obserwuje się małopłytkowość, leukopenię, agranulocytozę oraz eozynopenię, co zwiększa ryzyko krwawień i infekcji. Występują również różne formy niedokrwistości, w tym anemia mikrokrwotoczna oraz hemolityczna u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Kwas acetylosalicylowy wpływa na parametry hemostazy, powodując wydłużenie czasu krwawienia i protrombinowego, co jest istotne klinicznie. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, a nawet wstrząs anafilaktyczny. Objawy ze strony układu nerwowego, takie jak szumy uszne, zaburzenia słuchu i zawroty głowy, mogą wskazywać na przedawkowanie leku i wymagają pilnej interwencji.
agranulocytoza, aminotransferazy, białkomocz, brak łaknienia, choroba wrzodowa, czas krwawienia, czas protrombinowy, eozynopenia, fosfataza alkaliczna, gorączka reumatyczna, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie żołądka, parametry krzepnięcia, perforacja, pokrzywka, powiększenie wątroby, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie bilirubiny, szumy uszne, układowy toczeń rumieniowaty, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenie słuchu, zawroty głowy, zgaga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Biotum 1 g

Ceftazydym, substancja czynna leku Biotum, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, co wymaga uważnego monitorowania pacjentów podczas terapii. Najczęściej obserwuje się eozynofilię i trombocytozę, zapalenie żył przy podaniu dożylnym, biegunkę, przemijające podwyższenie enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfatazy alkalicznej), wysypkę grudkowo-plamistą lub pokrzywkową oraz ból i/lub zapalenie w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego. Dodatkowo, u około 5% pacjentów stwierdza się dodatni wynik testu Coombs’a, co może wpływać na interpretację prób zgodności krwi. Rzadkie, ale poważne reakcje obejmują anafilaksję, zespół DRESS, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, ostre uszkodzenie nerek oraz powikłania neurologiczne, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, u których nie dostosowano dawki leku.
anafilaksja, biegunka, biegunka polekowa, Clostridioides difficile, encefalopatia, enzymy wątrobowe, eozynofilia, kandydoza, leukopenia, nadpłytkowość, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pleśniawki jamy ustnej, pokrzywka, powikłania neurologiczne, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, substancja czynna, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wysypka grudkowo-plamista, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jelita grubego, zapalenie rzekomobłoniaste, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – APAP intense 200 mg + 500 mg

Produkt leczniczy APAP intense zawiera ibuprofen (200 mg) oraz paracetamol (500 mg) i wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z działaniami niepożądanymi obu substancji stosowanych osobno. Kluczowe działania niepożądane obejmują rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), reakcje anafilaktyczne (obrzęk twarzy, języka, krtani, duszność, tachykardia, hipotonia), powikłania ze strony przewodu pokarmowego (owrzodzenia, perforacje, krwawienia, szczególnie u osób starszych) oraz uszkodzenia wątroby związane z przedawkowaniem paracetamolu (ostra niewydolność, martwica). Ponadto, bardzo rzadko obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza czy niedokrwistość aplastyczna. Wczesne rozpoznanie objawów ostrzegawczych, takich jak gorączka, ból gardła, objawy alergiczne czy symptomy jałowego zapalenia opon mózgowych, jest kluczowe dla szybkiej interwencji medycznej.
agranulocytoza, choroba Crohna, jałowe zapalenie opon mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica wątroby, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, przewlekła niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie układu krwiotwórczego, zaostrzenie astmy, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie jelita grubego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowe, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Zinacef 750 mg

Profil działań niepożądanych cefuroksymu sodowego (substancji czynnej preparatu Zinacef) obejmuje reakcje hematologiczne, immunologiczne, skórne, żołądkowo-jelitowe oraz zaburzenia czynności nerek i wątroby. Najczęściej obserwuje się neutropenię, eozynofilię oraz przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny, które są odwracalne po zakończeniu terapii. Często występują również reakcje w miejscu wstrzyknięcia, takie jak ból i zakrzepowe zapalenie żył. Należy monitorować pacjentów pod kątem nadmiernego wzrostu drobnoustrojów oportunistycznych, zwłaszcza Candida i Clostridioides difficile, które mogą prowadzić do kandydozy oraz rzekomobłoniastego zapalenia jelit. Zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna oraz dodatni odczyn Coombs’a, występują niezbyt często i wymagają uwagi ze względu na ryzyko infekcji i hemolizy.
anafilaksja, azot mocznikowy, bilirubina, Candida, cefalosporyna, Clostridioides difficile, enzymy wątrobowe, eozynofilia, gorączka polekowa, hemoglobina, kandydoza jamy ustnej, klirens kreatyniny, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, pokrzywka, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, transaminazy, wysypka skórna, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń skóry, zapalenie okrężnicy, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Azithromycin Aurovitas 250 mg

Azytromycyna, dostępna w postaci tabletek powlekanych Azithromycin Aurovitas 250 mg i 500 mg, jest generalnie dobrze tolerowana, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka, ból brzucha, nudności i wzdęcia. Istotne jest monitorowanie pacjentów pod kątem rzekomobłoniastego zapalenia jelit wywołanego przez Clostridioides difficile. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Wśród rzadkich, ale poważnych działań wymienia się m.in. reakcje anafilaktyczne, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczną nekrolizę naskórka, a także zaburzenia neuropsychiatryczne (majaczenie, omamy, agresja) oraz zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT.
azytromycyna, bradykardia, Clostridioides difficile, DRESS, drgawki, dyzuria, działania niepożądane azytromycyny, eozynofilia, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, jadłowstręt, kandydoza, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zakażenie grzybicze, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka zastoinowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Amoksiklav Quicktab 1000 mg 875 mg + 125 mg

Amoksiklav QUICKTAB 1000 mg zawiera 875 mg amoksycyliny trójwodnej oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci klawulanianu potasu. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych, z których najczęściej obserwowane są zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka (bardzo często, ≥1/10), nudności i wymioty (często, ≥1/100 do <1/10). Wśród poważniejszych działań niepożądanych należy zwrócić uwagę na ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczną nekrolizę naskórka (zespół Lyella), polekową reakcję z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS) oraz ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP), które mogą stanowić zagrożenie życia. Ponadto, lek może wywoływać reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja, wymagająca natychmiastowej interwencji medycznej.
agranulocytoza, amoksycylina, anafilaksja, biegunka, choroba posurowicza, czas protrombinowy, enzymy wątrobowe, eozynofilia, IgA dermatoza, język włochaty, kandydoza skóry i błon śluzowych, krystaluria, kwas klawulanowy, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, osutka krostkowa, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, zapalenie jelit, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie skóry, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Irbesartan Aurovitas 150 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa irbesartanu wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej i narządowej w dawkach klinicznie istotnych. W modelach zwierzęcych zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt) przy dawkach ≥250 mg/kg/dobę u szczurów oraz ≥100 mg/kg/dobę u makaków. Dawki ≥500 mg/kg/dobę indukowały zmiany zwyrodnieniowe w nerkach, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki z bazofilów oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co wiązano z przeciwnadciśnieniowym działaniem leku i zmniejszeniem przepływu krwi przez nerki. Rozrost i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego obserwowano u szczurów przy dawkach ≥90 mg/kg/dobę i u makaków przy ≥10 mg/kg/dobę, jednak zmiany te nie mają znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Nie stwierdzono mutagenności, klastogenności ani rakotwórczości irbesartanu.
aparat przykłębuszkowy, bariera łożyskowo-płodowa, ciałko żółte, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, implantacja zarodka, irbesartan, klastogenność, kreatynina, mocznik, mutagenność, naciek z bazofilów, obrzęk podskórny, parametry czerwonokrwinkowe, poronienie, poszerzenie kanalików nerkowych, poszerzenie miedniczek nerkowych, rakotwórczość, resorpcja płodu, rozrost komórek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność narządowa, toksyczność ogólnoustrojowa, wodniak moczowodu
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ospamox 500 mg

Lek Ospamox zawiera amoksycylinę, antybiotyk beta-laktamowy, którego działania niepożądane obejmują głównie zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (biegunka i nudności występujące często, wymioty niezbyt często) oraz reakcje skórne (wysypka skórna często, pokrzywka i świąd niezbyt często). Bardzo rzadko obserwuje się poważne powikłania hematologiczne, takie jak przemijająca leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna oraz zaburzenia krzepnięcia (wydłużony czas krwawienia i protrombinowy). Rzadkie, ale ciężkie reakcje alergiczne obejmują obrzęk naczynioruchowy, anafilaksję, zespół choroby posurowiczej i alergiczne zapalenie naczyń. Ponadto, mogą wystąpić rzadkie neurologiczne objawy, takie jak hiperkinezja, zawroty głowy i drgawki, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek lub przyjmujących wysokie dawki leku.
acenokumarol, agranulocytoza, allopurynol, amoksycylina, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, choroba posurowicza, eozynofilia, hiperkinezja, IgA dermatoza, kandydoza błon śluzowych, krwotoczne zapalenie jelita, krystaluria, lek przeciwzakrzepowy, leukopenia, małopłytkowość, metotreksat, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, probenecyd, reakcja Jarischa-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, tetracyklina, toksyczna nekroliza naskórka, warfaryna, włochaty język, współczynnik INR, zapalenie jelit, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wątroby, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka zastoinowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Amoxil 500 mg/5 ml

Amoksycylina, dostępna w preparacie Amoxil w dawkach 250 mg/5 ml oraz 500 mg/5 ml, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i ciężkości. Najczęściej obserwuje się biegunki i nudności (często ≥1/100 do <1/10) oraz wysypkę skórną (często). Rzadziej występują wymioty, pokrzywka i świąd (niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100). Bardzo rzadkie działania obejmują poważne reakcje hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia, niedokrwistość hemolityczna), ciężkie reakcje alergiczne (obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja), a także poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna naskórka. Dodatkowo, mogą wystąpić zaburzenia wątroby (zapalenie, żółtaczka zastoinowa, wzrost AspAT/AlAT) oraz śródmiąższowe zapalenie nerek i krystaluria, które mogą prowadzić do niewydolności nerek. Wśród działań niepożądanych o częstości nieznanej zgłaszano m.in. reakcję Jarischa-Herxheimera oraz zespół Kounisa.
AGEP, agranulocytoza, amoksycylina, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba posurowicza, Clostridioides difficile, czarny włochaty język, DRESS, enzymy wątrobowe, hiperkinezja, IgA dermatoza, kandydoza błon śluzowych, krwotoczne zapalenie jelita, krystaluria, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedokrwistość hemolityczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, pokrzywka, reakcja Jarischa-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, terminologia MedDRA, trombocytopenia, wysypka skórna, zapalenie jelit polekowe, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka zastoinowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Naproxen Hasco 250 mg

Naproksen, substancja czynna leku Naproxen Hasco dostępnego w czopkach o stężeniu 250 mg i 500 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według układów i narządów zgodnie z konwencją MedDRA. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują niestrawność, zgagę, nudności oraz bóle brzucha (często ≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak krwawienia z przewodu pokarmowego, owrzodzenia czy zapalenia, które wymagają natychmiastowej interwencji. Naproksen może również powodować bardzo rzadkie, ale ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), zaburzenia funkcji wątroby (zapalenie wątroby, żółtaczka), a także poważne powikłania nerkowe, w tym zapalenie kłębuszków nerkowych i niewydolność nerek. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują zawroty głowy i bóle głowy (często), a także rzadkie powikłania neuropsychiatryczne, takie jak drgawki czy zapalenie opon mózgowych.
agranulocytoza, eozynofilowe zapalenie płuc, granulocytopenia, hematemeza, hepatitis, hiperkaliemia, konwencja MedDRA, krwawienie z przewodu pokarmowego, martwica brodawek nerkowych, martwica naskórka, melena, nadciśnienie tętnicze, naproksen, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, owrzodzenie żołądka, reakcja anafilaktoidalna, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, trombocytopenia, zapalenie opon mózgowych, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmętnienie rogówki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Salofalk 500 500 mg

Mesalazyna, substancja czynna preparatu Salofalk 500 mg w formie czopków doodbytniczych, może wywoływać zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe działania niepożądane. Do najpoważniejszych należą zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia), reakcje narządowe obejmujące serce (zapalenie osierdzia, mięśnia sercowego), płuca (alergiczne i zwłókniające zapalenia), nerki (ostre i przewlekłe śródmiąższowe zapalenie nerek, niewydolność nerek) oraz wątrobę (zapalenie, cholestaza). Często obserwuje się dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty, a także rzadkie, ale ciężkie powikłania jak ostre zapalenie trzustki. Występują także liczne reakcje skórne, w tym ciężkie SCAR (DRESS, SJS, TEN), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej. Pacjenci z atopowymi schorzeniami skóry są szczególnie narażeni na nasilenie reakcji nadwrażliwości na światło.
agranulocytoza, atopowe zapalenie skóry, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, cholestatyczne zapalenie wątroby, duszność, eozynofilia płucna, kamica układu moczowego, kwas 5-aminosalicylowy, leukopenia, łysienie, mesalazyna, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, nudności, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, reakcja polekowa z eozynofilią, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wymioty, wyprysk atopowy, wzdęcia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Działania niepożądane – Amotaks 1 g

Amoksycylina trójwodna, substancja czynna leku Amotaks, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się biegunkę i nudności (często ≥1/100 do <1/10) oraz wysypkę skórną (często). Rzadziej występują wymioty (niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100). Bardzo rzadkie działania obejmują poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak przemijająca leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, a także wydłużenie czasu krwawienia i protrombinowego. Zdarzają się ciężkie reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja, zespół choroby posurowiczej i alergiczne zapalenie naczyń. Wśród rzadkich neurologicznych działań niepożądanych wymienia się hiperkinezję, zawroty głowy i drgawki, a także aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych o nieznanej częstości. Zgłaszano również zespół Kounisa – ostry zespół wieńcowy wywołany reakcją alergiczną.
agranulocytoza, AlAT, amoksycylina, amoksycylina trójwodna, anafilaksja, AspAT, biegunka, borelioza, choroba posurowicza, Clostridioides difficile, czarny włochaty język, czas krwawienia, czas protrombinowy, drgawki, enzymy wątrobowe, hiperkinezja, kandydoza skóry i błon śluzowych, krwotoczne zapalenie jelita, krystaluria, leukopenia, liniowa IgA dermatoza, małopłytkowość, meningitis, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre uszkodzenie nerek, ostry zespół wieńcowy, padaczka, pokrzywka, polekowa reakcja z eozynofilią, reakcja alergiczna, reakcja Jarischa-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wymioty, wysypka skórna, zaburzenia hemostazy, zakażenie grzybicze, zapalenie jelit, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka zastoinowa
Leksykon substancji czynnych
Kloksacylina – Działania niepożądane

Kloksacylina, będąca antybiotykiem penicylinowym odpornym na penicylinazę, może wywoływać bardzo rzadkie (<1/10 000) lecz potencjalnie ciężkie działania niepożądane obejmujące układ krwiotwórczy (np. agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna), reakcje nadwrażliwości (zarówno natychmiastowe, jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz krtani, jak i opóźnione, np. zespół choroby posurowiczej, alergiczne zapalenie naczyń), a także neurotoksyczność (pobudzenie, senność, dezorientacja u pacjentów z niewydolnością nerek przy wysokich dawkach). Dodatkowo obserwuje się bardzo rzadkie zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak rzekomobłoniaste zapalenie jelit, oraz hepatotoksyczność manifestującą się podwyższeniem aminotransferaz, żółtaczką cholestatyczną lub zapaleniem wątroby, które ustępują po odstawieniu leku. Ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka i pęcherzowe złuszczające zapalenie skóry, wymagają natychmiastowej hospitalizacji ze względu na wysoką śmiertelność.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, aminotransferaza, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk penicylinowy oporny na penicylinazę, bezmocz, białkomocz, Clostridioides difficile, czarny włochaty język, dermatoza polekowa, dezorientacja, dysbioza, hepatotoksyczność, kloksacylina, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe złuszczające zapalenie skóry, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja natychmiastowa, reakcja opóźniona, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, skurcz krtani, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, Syntarpen, układ krwiotwórczy, zaburzenie czynności kanalików nerkowych, zaburzenie czynności płytek krwi, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie wątroby, zespół choroby posurowiczej, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – MEL MAX 15 mg

Meloksykam (Mel Forte, 15 mg, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej) jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) wiążącym się z ryzykiem działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, zaparcia, a także poważne powikłania, w tym chorobę wrzodową, perforację i krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Dodatkowo, meloksykam może powodować zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza – bardzo rzadko), reakcje alergiczne, zaburzenia neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, splątanie), a także rzadkie, ale poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Wśród działań niepożądanych odnotowano również zaburzenia czynności wątroby i nerek, w tym ostrą niewydolność nerek u pacjentów z grup ryzyka.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, działanie niepożądane, hiperkaliemia, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, napad astmy, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie żołądka, perforacja, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rumień polekowy, rumień wielopostaciowy, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie nastroju, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona