stężenie w osoczu
Stężenie w osoczu to miara ilości substancji (np. leku, hormonu, metabolitu) obecnej w osoczu krwi, wyrażana najczęściej w jednostkach takich jak mg/ml, µg/ml, ng/ml lub mmol/l. Jest to kluczowy parametr farmakokinetyczny wykorzystywany w medycynie do monitorowania skuteczności terapii, dostosowywania dawek leków oraz oceny procesów metabolicznych w organizmie.
Pomiar stężenia substancji w osoczu ma szczególne znaczenie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie niewielka różnica między stężeniem terapeutycznym a toksycznym wymaga precyzyjnego monitorowania. Osiągnięcie odpowiedniego stężenia w osoczu determinuje skuteczność leczenia, a jego przekroczenie może prowadzić do działań niepożądanych.
W praktyce klinicznej ocena stężenia w osoczu wykorzystywana jest przy terapii monitorowanej stężeniem leku (TDM – Therapeutic Drug Monitoring), co pozwala na indywidualizację leczenia w zależności od metabolizmu pacjenta, funkcji wątroby i nerek oraz interakcji z innymi substancjami. Regularne oznaczanie stężeń jest standardem postępowania przy stosowaniu leków takich jak leki przeciwpadaczkowe, immunosupresyjne, przeciwarytmiczne czy antybiotyki aminoglikozydowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Plerixafor Zentiva 20 mg/ml
Farmakokinetyka pleryksaforu została szczegółowo zbadana u pacjentów z chłoniakiem i szpiczakiem mnogim po podaniu dawki 0,24 mg/kg mc. podskórnie, poprzedzonej 4-dniową terapią G-CSF (10 µg/kg mc./dobę). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosiło 887 ±217 ng/mL, osiągane po 30-60 minutach (tmax), a całkowita ekspozycja (AUC0-24) 4337 ±922 ng·h/mL. Pleryksafor wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (58%) i ma pozorną objętość dystrybucji 0,3 L/kg. Lek nie jest metabolizowany przez enzymy CYP450 ani nie indukuje ich aktywności, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z około 70% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w ciągu 24 godzin, a okres półtrwania wynosi 3-5 godzin. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się wzrost AUC0-24 (do 6990 ng·h/mL przy CrCl ≤30 mL/min), przy czym Cmax pozostaje niezmienione.
analiza farmakokinetyczna, AUC0-24, Cmax, CYP 450, dostosowanie dawki, eliminacja nerkowa, G-CSF, glikoproteina p, guz lity, hepatocyty, klirens kreatyniny, komórki CD34+, modelowanie farmakokinetyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pleryksafor, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Ekstrakt z kory nadnerczy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ekstrakt z kory nadnerczy, będący składnikiem preparatów Mobilat (maść, żel), zawiera hormony kory nadnerczy o strukturze zbliżonej do endogennych kortykosteroidów. Po miejscowej aplikacji nie obserwuje się zmian fizjologicznych stężeń kortykosteroidów w organizmie, co wskazuje na minimalne ryzyko działań toksycznych związanych z systemowym wchłanianiem. Brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych oraz badań toksyczności ostrej i przewlekłej dotyczących samego ekstraktu, a także informacji o genotoksyczności i kancerogenności. Wchłanianie substancji aktywnych zależy od rodzaju podłoża, stanu skóry i powierzchni aplikacji, co może wpływać na profil bezpieczeństwa. W kontekście całego preparatu, inne składniki, takie jak kwas salicylowy i mukopolisacharydowy polisiarczan, wykazują znane profile toksyczności, np. objawy zatrucia przy stężeniu salicylanów >30 mg/dl w surowicy oraz toksyczność zarodkową mukopolisacharydowego polisiarczanu przy dawce 32 mg/kg bez działania teratogennego.
badanie farmakokinetyczne, działanie teratogenne, ekstrakt z kory nadnerczy, genotoksyczność, hepatomegalia, hormon kory nadnerczy, kancerogenność, kortykosteroid, kwas salicylowy, limfadenopatia, mukopolisacharydowy polisiarczan, mutagenność, przenikanie przezskórne, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, teratogenność, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wchłanianie substancji aktywnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Enplerasa 50 mg
Eplerenon charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 69% po dawce 100 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 1,5-2 godzin. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 10-100 mg, z proporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC, natomiast powyżej 100 mg wzrost jest mniej niż proporcjonalny. Stan stacjonarny osiągany jest po 2 dniach podawania. Lek wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (~50%), ma objętość dystrybucji 42-90 l i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 bez aktywnych metabolitów. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolity, z okresem półtrwania 3-6 godzin i klirensem osoczowym około 10 l/h. Spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie eplerenonu. U osób starszych (≥65 lat) Cmax i AUC wzrastają odpowiednio o 22% i 45%, natomiast u osób rasy czarnej wartości te są niższe o 19% i 26%. U dzieci masa ciała wpływa na objętość dystrybucji, co przekłada się na różnice w ekspozycji na lek, a schemat dawkowania pediatrycznego obejmuje dawki od 25 mg do 50 mg dwa razy na dobę, zapewniając ekspozycję porównywalną do dorosłych.
alfa-1-glikoproteina, biodostępność, ciężkie zaburzenia wątroby, dawkowanie leku, dysfagia, farmakokinetyka eplerenonu, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja NYHA, klirens osoczowy, masa ciała, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, rasa czarna, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wiek podeszły, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Cetrix 10 mg
Dane kliniczne oraz badania przedkliniczne wskazują, że stosowanie cetyryzyny dichlorowodorku (Cetrix 10 mg) u kobiet w ciąży nie wiąże się ze zwiększoną toksycznością dla matki ani płodu. Nie zaobserwowano zaburzeń implantacji, rozwoju łożyska, wad rozwojowych zarodka i płodu, dysfunkcji porodowych ani nieprawidłowości w rozwoju pourodzeniowym potomstwa. Pomimo korzystnego profilu bezpieczeństwa, szczególnie w pierwszym trymestrze ciąży zaleca się ostrożność i dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka oraz rozważenie alternatywnych metod leczenia. W kontekście laktacji, cetyryzyna przenika do mleka matki w stężeniu od 25% do 90% stężenia osoczowego, co wymaga rozważenia potencjalnej ekspozycji niemowlęcia i możliwych działań niepożądanych, a także dostosowania czasu podawania leku, aby zminimalizować narażenie dziecka.
badanie farmakokinetyczne, badanie przedkliniczne, cetyryzyna dichlorowodorek, dane kliniczne, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, leczenie przeciwhistaminowe, parametr płodności, pierwszy trymestr ciąży, przenikanie leku do mleka matki, stężenie leku, stężenie w osoczu, substancja czynna w mleku matki, tabletka powlekana, wpływ na płodność - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gynazol 20 mg/g
Gynazol, krem dopochwowy zawierający azotan butokonazolu w stężeniu 20 mg/g, charakteryzuje się niskim wchłanianiem systemowym, wynoszącym średnio 1,7% podanej dawki, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych ogólnoustrojowych. Maksymalne stężenie butokonazolu i jego metabolitów w osoczu osiągane jest około 13 godzin po aplikacji, co wskazuje na stopniowe uwalnianie substancji czynnej. Standardowa dawka 5 g kremu dostarcza 100 mg azotanu butokonazolu, odpowiadającego 86,75 mg samego butokonazolu. Lek podlega intensywnej biotransformacji, a jego metabolity są obecne w osoczu, co świadczy o złożonych procesach metabolicznych.
azotan butokonazolu, biotransformacja, błona śluzowa, emulsja woda w oleju, filtracja nerkowa, glikol propylenowy, infekcja grzybicza, kał, krem dopochwowy, lek przeciwgrzybiczy, metylu parahydroksybenzoesan, mocz, penetracja substancji czynnej, propylu parahydroksybenzoesan, stężenie w osoczu, układ moczowy, układ żółciowy, wchłanianie systemowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie, charakteryzującym się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 0,5-2 godzin po podaniu. W farmakokinetyce obserwuje się proporcjonalny wzrost Cmax i AUC wraz ze wzrostem dawki, bez istotnej kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%) i jest wydalany głównie przez nerki (90% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3-5 godzin. Wchłanianie lenalidomidu jest zmniejszone o około 20% (AUC) i 50% (Cmax) przy podaniu z wysokotłuszczowym posiłkiem, jednak w badaniach klinicznych lek stosowano niezależnie od posiłków. Lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 i nie wykazuje istotnych interakcji z transporterami leków, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
AUC, białko oporności raka piersi, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, enancjomer, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, mieszanina racemiczna, nowotwór hematologiczny, okres półtrwania leku, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sufentanil Kalceks 5 mcg/ml
Sufentanyl, silny opioidowy lek przeciwbólowy, dostępny jest w roztworze do wstrzykiwań o stężeniach 5 oraz 50 mikrogramów/mL. Po podaniu nadtwardówkowym maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w ciągu 10 minut, jednak są 4-6 razy niższe niż po podaniu dożylnym tej samej dawki. Dodatek epinefryny (50-75 mikrogramów) zmniejsza początkową szybkość wchłaniania o 25-50%. Farmakokinetyka sufentanylu wykazuje liniowość w dawkach 250-1500 mikrogramów, z dwufazowym okresem półtrwania w fazie dystrybucji (2,3-4,5 min oraz 35-73 min) i dłuższym okresem półtrwania w fazie eliminacji (średnio 784 min, zakres 656-938 min), zależnym od dawki. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 344 L, a klirens osoczowy 917 mL/min. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a około 80% dawki jest eliminowane w ciągu 24 godzin, z jedynie 2% w postaci niezmienionej.
biotransformacja, bupiwakaina, cytochrom P450 3A4, epinefryna, farmakodynamika, farmakokinetyka pediatryczna, farmakokinetyka sufentanylu, faza eliminacji, frakcja niezwiązana leku, klirens całkowity, klirens osoczowy, krzywa trójwykładnicza, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, okres półtrwania leku, opioidowy lek przeciwbólowy, podanie dożylne, przeszczep nerki, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wlew nadtwardówkowy, zabieg kardiochirurgiczny, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cytisinicline APC Pharmlog 1,5 mg
Cytyzyniklina, substancja czynna w dawce 1,5 mg w tabletkach Cytisinicline APC Pharmlog, wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym zarówno u zwierząt, jak i u ludzi. U myszy biodostępność doustna wynosiła 42%, a Tmax osiągano po 120 minutach, podczas gdy u ludzi maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosiło 15,55 ng/mL i było osiągane średnio po 0,92 godziny. Objętość dystrybucji u królików różniła się w zależności od drogi podania (6,21 L/kg po doustnym i 1,02 L/kg po dożylnym), a najwyższe stężenia leku obserwowano w wątrobie, nadnerczach i nerkach. Penetracja do OUN była ograniczona (stężenie w mózgu stanowiło <30% stężenia we krwi), co odróżnia cytyzyniklinę od nikotyny. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydaleniem 18-33% dawki u myszy i aż 64% u ludzi w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 24 godzin. Okres półtrwania u myszy wynosił 200 minut, a u ludzi około 4 godziny, z MRT około 6 godzin.
biodostępność, biotransformacja, Cmax, Cytisinicline, cytyzyniklina, eliminacja leku, eliminacja nerkowa, MRT, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, penetracja do OUN, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie przezskórne, stężenie leku we krwi, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, Tmax, wchłanianie leku, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axipio 5 mg
Apiksaban, substancja czynna leku AXIPIO (5 mg), charakteryzuje się biodostępnością około 50% dla dawek do 10 mg oraz szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmₐₓ) w 3-4 godziny po podaniu. Farmakokinetyka apiksabanu jest liniowa do dawki 10 mg, z umiarkowaną zmiennością międzyosobniczą (~20% CV) i wewnątrzosobniczą (~30% CV). Podawanie leku z posiłkiem nie wpływa na AUC ani Cmₐₓ, co umożliwia podawanie niezależnie od jedzenia. Apiksaban wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~87%) i umiarkowaną dystrybucję (Vss ~21 l). Eliminacja odbywa się wielokierunkowo: około 25% dawki jest metabolizowane i wydalane głównie z kałem, 27% przez nerki, a pozostała część przez żółć i jelita. Całkowity klirens wynosi około 3,3 l/h, a okres półtrwania około 12 godzin. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4/5, z udziałem innych izoenzymów CYP, bez obecności aktywnych metabolitów w osoczu. Apiksaban jest substratem P-gp i BCRP.
aktywność anty-Xa, apiksaban, aPTT, BCRP, biodostępność, biotransformacja, CYP3A4, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, INR, klirens, model liniowy farmakodynamiczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, PT, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, współczynnik zmienności, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kardatuxan 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku KARDATUXAN (10 mg), charakteryzuje się szybkim i prawie całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmₐₓ) osiąganym w 2-4 godziny. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg, niezależnie od przyjęcia pokarmu, co umożliwia podawanie leku zarówno na czczo, jak i z posiłkiem. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg raz na dobę, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%), jednak w okresie okołooperacyjnym zmienność ekspozycji wzrasta do 70%. Rywaroksaban wiąże się z białkami osocza w 92-95%, a jego objętość dystrybucji (Vss) wynosi około 50 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz procesy niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (w tym aktywne wydzielanie), jak i z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u osób młodych i 11-13 godzin u osób starszych, bez konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.
AUC, białko BCRP, biodostępność, biotransformacja, Cmax, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik Xa, enzym CYP2J2, enzym CYP3A4, farmakodynamiczny punkt końcowy, farmakodynamika, HepTest, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, model Emax, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, pole pod krzywą zależności stężenia od czasu, rywaroksaban, stężenie w osoczu, substancja czynna, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Szałwia – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Szałwia (Salvia officinalis L.) jest powszechnie stosowana w leczeniu stanów zapalnych jamy ustnej i gardła, jednak jej bezpieczeństwo kliniczne wymaga uwagi ze względu na obecność tujonu, substancji o właściwościach neurotoksycznych. Zaleca się stosowanie chemotypów szałwii o niskiej zawartości tujonu, z dziennym spożyciem nieprzekraczającym 5,0 mg na osobę i maksymalnym okresem stosowania do 2 tygodni. Test Amesa przeprowadzony dla preparatu Dentosept, zawierającego liść szałwii, nie wykazał działania mutagennego. Niemniej jednak, brak jest pełnych badań przedklinicznych oceniających toksyczność reprodukcyjną, kancerogenność oraz genotoksyczność szałwii, co ogranicza kompleksową ocenę jej bezpieczeństwa. Preparat Tymsal-spray, zawierający nalewkę z ziela szałwii (0,3 ml na 1 ml produktu), również nie był poddany badaniom przedklinicznym na zwierzętach.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pravator 40 mg
Prawastatyna sodu, podawana doustnie w formie aktywnej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-1,5 godziny. Średnie wchłanianie wynosi 34% podanej dawki, jednak całkowita biodostępność jest niska i wynosi 17%, co wynika z intensywnego efektu pierwszego przejścia wątrobowego (66% wchłoniętej dawki). Lek wykazuje liniową farmakokinetykę, umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~50%) oraz objętość dystrybucji około 0,5 l/kg. Okres półtrwania wynosi 1,5-2 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie z kałem (70% dawki doustnej) oraz moczem (20% dawki doustnej). Prawastatyna nie jest istotnie metabolizowana przez cytochrom P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych na poziomie metabolizmu wątrobowego. W populacji pediatrycznej farmakokinetyka jest zbliżona do dorosłych przy dawce 20 mg.
biodostępność, biotransformacja, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja tkankowa, efekt farmakodynamiczny, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, glikoproteina p, hepatocyt, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby alkoholowa, objętość dystrybucji, obniżanie stężenia cholesterolu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, reduktaza HMG-CoA, selektywność tkankowa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z kałem, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Difortan tabs 7,5 mg
Meloksykam, substancja czynna leku Difortan TABS, cechuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 89% (kapsułki) oraz biorównoważnością różnych postaci farmaceutycznych (tabletki, zawiesina, kapsułki). Tmax wynosi około 2 godziny dla zawiesiny oraz 5-6 godzin dla postaci stałych. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 3-5 dni, a stężenia osoczowe w stanie stacjonarnym dla dawek 7,5 mg i 15 mg wynoszą odpowiednio 0,4-1,0 μg/ml oraz 0,8-2,0 μg/ml. Meloksykam wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99%), głównie albuminami, oraz przenika do mazi stawowej na poziomie około 50% stężenia osoczowego. Objętość dystrybucji wynosi średnio 11 litrów, z międzyosobniczą zmiennością 30-40%.
albuminy, badania biorównoważności, białka osocza, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, interakcje lekowe, izoenzym CYP 2C9, izoenzym CYP 3A4, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, maź stawowa, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, procesy ADME, równowaga farmakokinetyczna, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, właściwości farmakokinetyczne, zapalenie stawów, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sandostatin 50 mcg/ml
Oktreotyd, substancja czynna Sandostatinu, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu podskórnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu już po 30 minutach. Objętość dystrybucji wynosi 0,27 l/kg, co wskazuje na umiarkowane przenikanie do tkanek, a całkowity klirens leku to 160 ml/min. Wiązanie z białkami osocza na poziomie 65% sugeruje, że znaczna część oktreotydu występuje w formie związanej, co może wpływać na jego aktywność biologiczną. Eliminacja po podaniu podskórnym przebiega jednofazowo z okresem półtrwania około 100 minut, natomiast po podaniu dożylnym przebiega dwufazowo z okresami półtrwania 10 minut (faza I) i 90 minut (faza II). Główna droga wydalania to przewód pokarmowy (większość dawki), a około 32% dawki jest wydalane niezmienione z moczem, co wskazuje na udział zarówno mechanizmów wątrobowych, jak i nerkowych w eliminacji leku.
dystrybucja leku, eliminacja dwufazowa, farmakokinetyka oktreotydu, maksymalne stężenie leku, marskość wątroby, narażenie na lek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oktreotyd, podanie dożylne, podanie podskórne, Sandostatin, stężenie w osoczu, stłuszczenie wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby